{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2768876"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2768876","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Menander magis orator: η πρόσληψη του Μενάνδρου και η ρητορική παιδεία κατά την πρώιμη αυτοκρατορική περίοδο","abstract":"Οι κωμωδίες του Μενάνδρου ήταν οι δημοφιλέστερες στους κύκλους των πεπαιδευμένων κατά την αυτοκρατορική εποχή, καθώς χρησιμοποιούνταν ως εργαλείο για την ηθική και ρητορική εκπαίδευση των νέων, ως πρότυπο ηθοποιίας για τους ρήτορες, καθώς και ως μέσο διασκέδασης της μορφωμένης ελίτ στα συμπόσια. Διερευνάται η πρόσληψη της ρητορικής τέχνης και της ηθικοδιδακτικής αξίας του κυριότερου εκπροσώπου της νέας κωμωδίας από Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς της πρώιμης αυτοκρατορικής περιόδου, οι οποίοι είναι ενεργοί ρήτορες, ρητοροδιδάσκαλοι, φιλόσοφοι, λογοτέχνες, επιστήμονες, που έχουν αφομοιώσει επιτυχώς τη ρητορική εκπαίδευση της εποχής τους, ή θεωρητικοί της ρητορικής. Πρόκειται για τον Διονύσιο Αλικαρνασσέα (c.60 π.Χ.-c.7 μ.Χ.), τον Δημήτριο (c.1ος μ.Χ.) τον Κοϊντιλιανό (c.35-96 μ.Χ.), τον Δίωνα Χρυσόστομο (c.40-c.120 μ.Χ.), τον Πλούταρχο (c.46-c.125 μ.Χ.), τον Επίκτητο (c.50-c.135 μ.Χ.), τον Αίλιο Θέωνα (c.117-c.138 μ.Χ.), τον Αίλιο Αριστείδη (117-c.189 μ.Χ.), τον Λουκιανό (c.120-c.180 μ.Χ.), τον Γαληνό (129-c.199 μ.Χ.) και τον Ερμογένη (c.160-c.225 μ.Χ.). Αρχικά, επιχειρείται να αναδειχθεί ο ρόλος της ηθικής θεματολογίας και των γνωμών του Μενάνδρου στη ρητορική παιδεία και η αξία των μενάνδρειων έργων για τη ρητορική ἠθοποιία και την επίδραση που άσκησαν στις declamations. Έπειτα αντικείμενο πραγμάτευσης αποτελούν οι υφολογικές αρετές του Μενάνδρου (πρέπον / decorum, ἑλληνισμόs / latinitas, σαφήνεια / explanatio, κόσμηση / ornatus), οι μορφές του ύφους του (γοργότης / celeritas, ἀφέλεια / simplicitas) και η ικανότητά του στην υφολογική μίμησιν και εύρεσιν. Επίσης, παρουσιάζονται τα φιλοσοφικά στοιχεία των μενάνδρειων κωμωδιών, που αξιοποιούνταν στο πλαίσιο των διατριβών, και πώς αυτά αξιολογούνται τον 1ο και 2ο αι. μ.Χ., ώστε να αποτελέσουν ένα είδος μενάνδρειας χρηστομάθειας. Τέλος, καταδεικνύεται η αξία του εκλεπτυσμένου χιούμορ της μενάνδρειας κωμωδίας για τη ρητορική. Η πρόσληψη του Μενάνδρου από Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς της πρώιμης αυτοκρατορικής περιόδου δείχνει ότι οι κωμωδίες του ήταν περισσότερο διαδεδομένες για τη ρητορική και κατ’ επέκταση εκπαιδευτική τους αξία παρά για τη θεατρική ή κωμική τους διάσταση.","abstract_html":"Οι κωμωδίες του Μενάνδρου ήταν οι δημοφιλέστερες στους κύκλους των πεπαιδευμένων κατά την αυτοκρατορική εποχή, καθώς χρησιμοποιούνταν ως εργαλείο για την ηθική και ρητορική εκπαίδευση των νέων, ως πρότυπο ηθοποιίας για τους ρήτορες, καθώς και ως μέσο διασκέδασης της μορφωμένης ελίτ στα συμπόσια. Διερευνάται η πρόσληψη της ρητορικής τέχνης και της ηθικοδιδακτικής αξίας του κυριότερου εκπροσώπου της νέας κωμωδίας από Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς της πρώιμης αυτοκρατορικής περιόδου, οι οποίοι είναι ενεργοί ρήτορες, ρητοροδιδάσκαλοι, φιλόσοφοι, λογοτέχνες, επιστήμονες, που έχουν αφομοιώσει επιτυχώς τη ρητορική εκπαίδευση της εποχής τους, ή θεωρητικοί της ρητορικής. Πρόκειται για τον Διονύσιο Αλικαρνασσέα (c.60 π.Χ.-c.7 μ.Χ.), τον Δημήτριο (c.1ος μ.Χ.) τον Κοϊντιλιανό (c.35-96 μ.Χ.), τον Δίωνα Χρυσόστομο (c.40-c.120 μ.Χ.), τον Πλούταρχο (c.46-c.125 μ.Χ.), τον Επίκτητο (c.50-c.135 μ.Χ.), τον Αίλιο Θέωνα (c.117-c.138 μ.Χ.), τον Αίλιο Αριστείδη (117-c.189 μ.Χ.), τον Λουκιανό (c.120-c.180 μ.Χ.), τον Γαληνό (129-c.199 μ.Χ.) και τον Ερμογένη (c.160-c.225 μ.Χ.). Αρχικά, επιχειρείται να αναδειχθεί ο ρόλος της ηθικής θεματολογίας και των γνωμών του Μενάνδρου στη ρητορική παιδεία και η αξία των μενάνδρειων έργων για τη ρητορική ἠθοποιία και την επίδραση που άσκησαν στις declamations. Έπειτα αντικείμενο πραγμάτευσης αποτελούν οι υφολογικές αρετές του Μενάνδρου (πρέπον / decorum, ἑλληνισμόs / latinitas, σαφήνεια / explanatio, κόσμηση / ornatus), οι μορφές του ύφους του (γοργότης / celeritas, ἀφέλεια / simplicitas) και η ικανότητά του στην υφολογική μίμησιν και εύρεσιν. Επίσης, παρουσιάζονται τα φιλοσοφικά στοιχεία των μενάνδρειων κωμωδιών, που αξιοποιούνταν στο πλαίσιο των διατριβών, και πώς αυτά αξιολογούνται τον 1ο και 2ο αι. μ.Χ., ώστε να αποτελέσουν ένα είδος μενάνδρειας χρηστομάθειας. Τέλος, καταδεικνύεται η αξία του εκλεπτυσμένου χιούμορ της μενάνδρειας κωμωδίας για τη ρητορική. Η πρόσληψη του Μενάνδρου από Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς της πρώιμης αυτοκρατορικής περιόδου δείχνει ότι οι κωμωδίες του ήταν περισσότερο διαδεδομένες για τη ρητορική και κατ’ επέκταση εκπαιδευτική τους αξία παρά για τη θεατρική ή κωμική τους διάσταση.","abstract_has_math":false,"creators":["Πανταζή Αγγελική","Pantazi Angeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:28Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2768876"],"render_values":[{"text":"uoadl:2768876","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2768876","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2768876","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2768876","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πανταζή Αγγελική","Pantazi Angeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2768876","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2768876"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι κωμωδίες του Μενάνδρου ήταν οι δημοφιλέστερες στους κύκλους των πεπαιδευμένων κατά την αυτοκρατορική εποχή, καθώς χρησιμοποιούνταν ως εργαλείο για την ηθική και ρητορική εκπαίδευση των νέων, ως πρότυπο ηθοποιίας για τους ρήτορες, καθώς και ως μέσο διασκέδασης της μορφωμένης ελίτ στα συμπόσια. Διερευνάται η πρόσληψη της ρητορικής τέχνης και της ηθικοδιδακτικής αξίας του κυριότερου εκπροσώπου της νέας κωμωδίας από Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς της πρώιμης αυτοκρατορικής περιόδου, οι οποίοι είναι ενεργοί ρήτορες, ρητοροδιδάσκαλοι, φιλόσοφοι, λογοτέχνες, επιστήμονες, που έχουν αφομοιώσει επιτυχώς τη ρητορική εκπαίδευση της εποχής τους, ή θεωρητικοί της ρητορικής. Πρόκειται για τον Διονύσιο Αλικαρνασσέα (c.60 π.Χ.-c.7 μ.Χ.), τον Δημήτριο (c.1ος μ.Χ.) τον Κοϊντιλιανό (c.35-96 μ.Χ.), τον Δίωνα Χρυσόστομο (c.40-c.120 μ.Χ.), τον Πλούταρχο (c.46-c.125 μ.Χ.), τον Επίκτητο (c.50-c.135 μ.Χ.), τον Αίλιο Θέωνα (c.117-c.138 μ.Χ.), τον Αίλιο Αριστείδη (117-c.189 μ.Χ.), τον Λουκιανό (c.120-c.180 μ.Χ.), τον Γαληνό (129-c.199 μ.Χ.) και τον Ερμογένη (c.160-c.225 μ.Χ.). Αρχικά, επιχειρείται να αναδειχθεί ο ρόλος της ηθικής θεματολογίας και των γνωμών του Μενάνδρου στη ρητορική παιδεία και η αξία των μενάνδρειων έργων για τη ρητορική ἠθοποιία και την επίδραση που άσκησαν στις declamations. Έπειτα αντικείμενο πραγμάτευσης αποτελούν οι υφολογικές αρετές του Μενάνδρου (πρέπον / decorum, ἑλληνισμόs / latinitas, σαφήνεια / explanatio, κόσμηση / ornatus), οι μορφές του ύφους του (γοργότης / celeritas, ἀφέλεια / simplicitas) και η ικανότητά του στην υφολογική μίμησιν και εύρεσιν. Επίσης, παρουσιάζονται τα φιλοσοφικά στοιχεία των μενάνδρειων κωμωδιών, που αξιοποιούνταν στο πλαίσιο των διατριβών, και πώς αυτά αξιολογούνται τον 1ο και 2ο αι. μ.Χ., ώστε να αποτελέσουν ένα είδος μενάνδρειας χρηστομάθειας. Τέλος, καταδεικνύεται η αξία του εκλεπτυσμένου χιούμορ της μενάνδρειας κωμωδίας για τη ρητορική. Η πρόσληψη του Μενάνδρου από Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς της πρώιμης αυτοκρατορικής περιόδου δείχνει ότι οι κωμωδίες του ήταν περισσότερο διαδεδομένες για τη ρητορική και κατ’ επέκταση εκπαιδευτική τους αξία παρά για τη θεατρική ή κωμική τους διάσταση.","Comedies of Menander were the most popular within the well educated people during the imperial period, since they were used as a tool for the moral and rhetorical education of young people, as a model of ethopoiia for orators and as a mean of cultivated elite’s entertainment at dinner parties. The present study investigates the reception of rhetorical art and moral value of the major representative of New Comedy from Greek and Roman authors in the early Empire, who were orators, professional teachers of rhetoric, philosophers, satirists and scientists, who had fully absorbed the rhetorical education of their age, or others who had composed rhetorical treatises. They were Dionysius Halicarnasseus (c.60 B.C. - c.7 A.D.) Demetrius (c.1st A.D.), Quintilian (c.35-96 A.D.), Dio Chrysostom (c.40-c.120 A.D.), Plutarch (c.46-c.125 A.D.), Epictetus (c.50-c.135 A.D.), Aelius Theon (c.117-c.138 A.D.), Aelius Aristides (117-c.189 A.D.), Lucian (c.120-c.180 A.D.), Galen (129-c.199 A.D.) and Hermogenes (c.160-c.225 A.D.). First of all, it is attempted to prove the role of moral content and maxims of the menandrian comedies in the rhetorical paideia, their importance about the rhetorical ethopoiia and their influence on declamationes. The next topics of the study are the stylistic virtues of Menander (propriety - πρέπον / decorum, purity - ἑλληνισμόs / latinitas, clarity -σαφήνεια / explanatio, ornament - κατασκευή / ornatus), the types of style (rapidity - γοργότης – celeritas, simplicity - ἀφέλεια / simplicitas) and the menandrian ability in the stylistic imitation (μίμησις / imitatio) and invention (εὕρεσις / inventio). Furthermore, the philosophical elements of menandrian comedies used in philosophical dissertations (diatribe - διατριβὴ) are discussed, as well as the value added to them during the 1st and 2nd century AD, in the purpose of utilizing them as a kind of menandrian chrestomathy. The study finally aims at proving the rhetorical impact of Menander’s refined humor. The reception of Menander from Greek and Roman writers in the early Empire demonstrates that his plays were widespread in the Greco-Roman world more for their rhetorical and therefore educational impact than for their theatrical and comical dimension."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Menander magis orator: η πρόσληψη του Μενάνδρου και η ρητορική παιδεία κατά την πρώιμη αυτοκρατορική περίοδο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πανταζή Αγγελική","Pantazi Angeliki"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Οι κωμωδίες του Μενάνδρου ήταν οι δημοφιλέστερες στους κύκλους των πεπαιδευμένων κατά την αυτοκρατορική εποχή, καθώς χρησιμοποιούνταν ως εργαλείο για την ηθική και ρητορική εκπαίδευση των νέων, ως πρότυπο ηθοποιίας για τους ρήτορες, καθώς και ως μέσο διασκέδασης της μορφωμένης ελίτ στα συμπόσια. Διερευνάται η πρόσληψη της ρητορικής τέχνης και της ηθικοδιδακτικής αξίας του κυριότερου εκπροσώπου της νέας κωμωδίας από Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς της πρώιμης αυτοκρατορικής περιόδου, οι οποίοι είναι ενεργοί ρήτορες, ρητοροδιδάσκαλοι, φιλόσοφοι, λογοτέχνες, επιστήμονες, που έχουν αφομοιώσει επιτυχώς τη ρητορική εκπαίδευση της εποχής τους, ή θεωρητικοί της ρητορικής. Πρόκειται για τον Διονύσιο Αλικαρνασσέα (c.60 π.Χ.-c.7 μ.Χ.), τον Δημήτριο (c.1ος μ.Χ.) τον Κοϊντιλιανό (c.35-96 μ.Χ.), τον Δίωνα Χρυσόστομο (c.40-c.120 μ.Χ.), τον Πλούταρχο (c.46-c.125 μ.Χ.), τον Επίκτητο (c.50-c.135 μ.Χ.), τον Αίλιο Θέωνα (c.117-c.138 μ.Χ.), τον Αίλιο Αριστείδη (117-c.189 μ.Χ.), τον Λουκιανό (c.120-c.180 μ.Χ.), τον Γαληνό (129-c.199 μ.Χ.) και τον Ερμογένη (c.160-c.225 μ.Χ.). Αρχικά, επιχειρείται να αναδειχθεί ο ρόλος της ηθικής θεματολογίας και των γνωμών του Μενάνδρου στη ρητορική παιδεία και η αξία των μενάνδρειων έργων για τη ρητορική ἠθοποιία και την επίδραση που άσκησαν στις declamations. Έπειτα αντικείμενο πραγμάτευσης αποτελούν οι υφολογικές αρετές του Μενάνδρου (πρέπον / decorum, ἑλληνισμόs / latinitas, σαφήνεια / explanatio, κόσμηση / ornatus), οι μορφές του ύφους του (γοργότης / celeritas, ἀφέλεια / simplicitas) και η ικανότητά του στην υφολογική μίμησιν και εύρεσιν. Επίσης, παρουσιάζονται τα φιλοσοφικά στοιχεία των μενάνδρειων κωμωδιών, που αξιοποιούνταν στο πλαίσιο των διατριβών, και πώς αυτά αξιολογούνται τον 1ο και 2ο αι. μ.Χ., ώστε να αποτελέσουν ένα είδος μενάνδρειας χρηστομάθειας. Τέλος, καταδεικνύεται η αξία του εκλεπτυσμένου χιούμορ της μενάνδρειας κωμωδίας για τη ρητορική. Η πρόσληψη του Μενάνδρου από Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς της πρώιμης αυτοκρατορικής περιόδου δείχνει ότι οι κωμωδίες του ήταν περισσότερο διαδεδομένες για τη ρητορική και κατ’ επέκταση εκπαιδευτική τους αξία παρά για τη θεατρική ή κωμική τους διάσταση.","Comedies of Menander were the most popular within the well educated people during the imperial period, since they were used as a tool for the moral and rhetorical education of young people, as a model of ethopoiia for orators and as a mean of cultivated elite’s entertainment at dinner parties. The present study investigates the reception of rhetorical art and moral value of the major representative of New Comedy from Greek and Roman authors in the early Empire, who were orators, professional teachers of rhetoric, philosophers, satirists and scientists, who had fully absorbed the rhetorical education of their age, or others who had composed rhetorical treatises. They were Dionysius Halicarnasseus (c.60 B.C. - c.7 A.D.) Demetrius (c.1st A.D.), Quintilian (c.35-96 A.D.), Dio Chrysostom (c.40-c.120 A.D.), Plutarch (c.46-c.125 A.D.), Epictetus (c.50-c.135 A.D.), Aelius Theon (c.117-c.138 A.D.), Aelius Aristides (117-c.189 A.D.), Lucian (c.120-c.180 A.D.), Galen (129-c.199 A.D.) and Hermogenes (c.160-c.225 A.D.). First of all, it is attempted to prove the role of moral content and maxims of the menandrian comedies in the rhetorical paideia, their importance about the rhetorical ethopoiia and their influence on declamationes. The next topics of the study are the stylistic virtues of Menander (propriety - πρέπον / decorum, purity - ἑλληνισμόs / latinitas, clarity -σαφήνεια / explanatio, ornament - κατασκευή / ornatus), the types of style (rapidity - γοργότης – celeritas, simplicity - ἀφέλεια / simplicitas) and the menandrian ability in the stylistic imitation (μίμησις / imitatio) and invention (εὕρεσις / inventio). Furthermore, the philosophical elements of menandrian comedies used in philosophical dissertations (diatribe - διατριβὴ) are discussed, as well as the value added to them during the 1st and 2nd century AD, in the purpose of utilizing them as a kind of menandrian chrestomathy. The study finally aims at proving the rhetorical impact of Menander’s refined humor. The reception of Menander from Greek and Roman writers in the early Empire demonstrates that his plays were widespread in the Greco-Roman world more for their rhetorical and therefore educational impact than for their theatrical and comical dimension."],"dc:identifier":["uoadl:2768876","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2768876"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Menander magis orator: η πρόσληψη του Μενάνδρου και η ρητορική παιδεία κατά την πρώιμη αυτοκρατορική περίοδο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:28Z"}