{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2775293"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2775293","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η οπτική συνεκτική τομογραφία στην αξιολόγηση της νόσου του στελέχους: σύγκριση μετρήσεων απο δύο διαφορετικές αποσύρσεις, από τα δύο θυγατρικά αγγεία","abstract":"Η ακριβής αξιολόγηση των στενώσεων του στελέχους (LM) της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας είναι απαραίτητη καθώς η σημαντική νόσος του LM χαρακτηρίζεται απο υψηλή θνητότητα, μέχρι και 50% στην τριετία, αν δεν αναγνωριστεί και δεν αντιμετωπιστεί κατάλληλα. Συμφώνα με νεότερα δεδομένα η επαναιμάτωση βλαβών του LM με αγγειοπλαστική (PCI) φαίνεται να έχει παρόμοια μακροπρόθεσμα αποτελέσματα με την καρδιοχειρουργική (CABG) αντιμετώπιση, σε επιλεγμένους ασθενείς. Απο την άλλη πλεύρα η λανθασμένη εκτίμηση μιας στένωσης ως σημαντική οδηγεί σε λανθασμένη θεραπευτική προσέγγιση με επαναιμάτωση (είτε με PCI είτε με CABG) με επακόλουθες δυσχερείς συνέπειες για τον ασθενή (άσκοπη λήψη φαρμάκων, πρώιμη δυσλειτουργία των μοσχευμάτων). Καθώς η στεφανιογραφία, η οποία χρησιμοποίειται κατα κανόνα για την εκτίμηση των βλαβών του LM οδηγεί σε έναν αριθμό ασθενών, σε υπερεκτίμηση ή υποεκτίμηση της βλάβης, έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούνται νέες τεχνικές. Η οπτικη συνεκτική τομογραφία (OCT) είναι μια ενδοαγγειακή τεχνική η οποία παρέχει μοναδική λεπτομέρεια στην ανάλυση των αγγειακών δομών, ωστόσο εώς ένα περιορισμένο βάθος μέσα στο αγγειακό τοίχωμα, 0,5-2mm. Επιτρέπει την αναγνώριση της ευαίσθητης αθηρωματικής πλάκας και του ερυθρού και λευκού θρόμβου και με βάση τις ευρωπαικές κατευθυντήριες οδηγίες του 2014 για την επαναιμάτωση έχει ένδειξη ΙIa C στην αναγνώριση επιπλοκών μετά την τοποθέτηση της μεταλικής ενδοπρόθεσης (stent) και ενδειξη IIb C στην βελτιστοποίηση της εναπόθεσης του stent. Η χρήση της μεθόδου στην απεικόνιση του LM έχει αρχίσει να κερδίζει έδαφος και τελευταίες μελέτες υποστηρίζουν την δυνατότητα της OCT να αξιολογεί τις μη στομιακές βλάβες του LM. Ωστόσο οι ερευνητές παραμένουν διστακτικοί όσον αφορα την απεικόνιση των στομιακών βλαβών. Επιπλέον δεν έχει βρεθεί αποδεκτή τιμή ελάχιστης διαμέτρου ή περιοχής του αγγείου που να αντιστοιχεί σε λειτουργικά σημαντική στένωση του LM. Το γεγονός οτι η απεικόνιση του LM μπορεί να γίνει με απόσυρση του καθετήρα απο τα δύο θυγατρικά αγγεία είτε απο τον πρόσθιο κατιόντα (LAD) είτε απο την περισπωμένη αρτηρία (LCX) ανάλογα με τις προτιμήσεις του χειριστή και με την δυνατότητα προώθησης του καθετήρα OCT , θέτει το ερώτημα αν οι μετρήσεις ανάμεσα στα δύο θυγατρικά αγγεία διαφέρουν ή έιναι παρόμοιες. Σκοπός της μονοκεντρικής μας μελέτης ήταν να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα. Συμπερλήφθησαν 51 ασθενείς με νόσο του LM (20-70% στένωση αγγειογραφικά εκτιμώμενη) στους οποίους διενεργήθη απεικόνιση του LM με FD-OCT κάνοντας διπλή απόσυρση και από τα δύο θυγατρικά αγγεία. Σε κάθε απόσυρση έγιναν οι κάτωθι μετρήσεις : μήκος LM, μήκος της βλάβης, επιφάνεια αναφοράς του αυλού (RLA), διάμετρος αναφοράς του αυλού (RLD), ελάχιστη διάμετρος του αυλού (MLD) και ελάχιστη επιφάνεια του αυλού (MLA). Σκοπός της μελέτης ήταν να αποδείξουμε οτι οι μετρήσεις ήταν παρόμοιες, είτε δηλαδη κάνοντας τις μετρήσεις με απόσυρση του καθετήρα από τον LAD είτε απο LCX. Ο συντελεστής ενδοσυσχέτισης (ICC) έδειξε εξαιρετική αναπαραγωγιμότητα (ICC>0,8) των μετρήσεων (μήκος LM, μήκος βλάβης, RLA και RLD) κατα την απόσυρση από τον LAD και την απόσυρση από την LCX και παρότι υπήρξε ενδιάμεσος βαθμό συσχέτισης των μετρήσεων (ICC 0,5-0,8) για τις μετρήσεις σε μικρότερες διαμέτρους ή περιοχές (MLA,MLD), δεν κατεγράφησαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις μέσες τιμές των μετρήσεων (p >0,05). Υπήρχε άμεση συσχέτιση και καλή συμφωνία σε όλες τις μετρήσεις με απόσυρση απο τον LAD και την LCX : MLA ( r=0,691, p<0.01 ), MLD ( r=0,511, p<0,01 ) , RLA ( r=0,946, p<0,01 ), RLD (r=0,932, p<0,01 ), του μηκους του στελέχους (r=0,817, p<0.01 ) και του μηκους της βλαβης (r=0,933, p<0,01). Συμπερασματικά η αξιόλόγηση του LM με την μέθοδο της FD-OCT μπορεί να γίνει είτε από τον LAD είτε από την LCX χωρίς να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά που να επηρρεάζει τις κλινικές αποφάσεις. Λόγω του μικρού δείγματος ασθενών θα πρέπει να γίνουν περαιτέρω μελέτες για να μπορέσουν να υποστηριχθούν τα αποτελέσματα.","abstract_html":"Η ακριβής αξιολόγηση των στενώσεων του στελέχους (LM) της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας είναι απαραίτητη καθώς η σημαντική νόσος του LM χαρακτηρίζεται απο υψηλή θνητότητα, μέχρι και 50% στην τριετία, αν δεν αναγνωριστεί και δεν αντιμετωπιστεί κατάλληλα. Συμφώνα με νεότερα δεδομένα η επαναιμάτωση βλαβών του LM με αγγειοπλαστική (PCI) φαίνεται να έχει παρόμοια μακροπρόθεσμα αποτελέσματα με την καρδιοχειρουργική (CABG) αντιμετώπιση, σε επιλεγμένους ασθενείς. Απο την άλλη πλεύρα η λανθασμένη εκτίμηση μιας στένωσης ως σημαντική οδηγεί σε λανθασμένη θεραπευτική προσέγγιση με επαναιμάτωση (είτε με PCI είτε με CABG) με επακόλουθες δυσχερείς συνέπειες για τον ασθενή (άσκοπη λήψη φαρμάκων, πρώιμη δυσλειτουργία των μοσχευμάτων). Καθώς η στεφανιογραφία, η οποία χρησιμοποίειται κατα κανόνα για την εκτίμηση των βλαβών του LM οδηγεί σε έναν αριθμό ασθενών, σε υπερεκτίμηση ή υποεκτίμηση της βλάβης, έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούνται νέες τεχνικές. Η οπτικη συνεκτική τομογραφία (OCT) είναι μια ενδοαγγειακή τεχνική η οποία παρέχει μοναδική λεπτομέρεια στην ανάλυση των αγγειακών δομών, ωστόσο εώς ένα περιορισμένο βάθος μέσα στο αγγειακό τοίχωμα, 0,5-2mm. Επιτρέπει την αναγνώριση της ευαίσθητης αθηρωματικής πλάκας και του ερυθρού και λευκού θρόμβου και με βάση τις ευρωπαικές κατευθυντήριες οδηγίες του 2014 για την επαναιμάτωση έχει ένδειξη ΙIa C στην αναγνώριση επιπλοκών μετά την τοποθέτηση της μεταλικής ενδοπρόθεσης (stent) και ενδειξη IIb C στην βελτιστοποίηση της εναπόθεσης του stent. Η χρήση της μεθόδου στην απεικόνιση του LM έχει αρχίσει να κερδίζει έδαφος και τελευταίες μελέτες υποστηρίζουν την δυνατότητα της OCT να αξιολογεί τις μη στομιακές βλάβες του LM. Ωστόσο οι ερευνητές παραμένουν διστακτικοί όσον αφορα την απεικόνιση των στομιακών βλαβών. Επιπλέον δεν έχει βρεθεί αποδεκτή τιμή ελάχιστης διαμέτρου ή περιοχής του αγγείου που να αντιστοιχεί σε λειτουργικά σημαντική στένωση του LM. Το γεγονός οτι η απεικόνιση του LM μπορεί να γίνει με απόσυρση του καθετήρα απο τα δύο θυγατρικά αγγεία είτε απο τον πρόσθιο κατιόντα (LAD) είτε απο την περισπωμένη αρτηρία (LCX) ανάλογα με τις προτιμήσεις του χειριστή και με την δυνατότητα προώθησης του καθετήρα OCT , θέτει το ερώτημα αν οι μετρήσεις ανάμεσα στα δύο θυγατρικά αγγεία διαφέρουν ή έιναι παρόμοιες. Σκοπός της μονοκεντρικής μας μελέτης ήταν να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα. Συμπερλήφθησαν 51 ασθενείς με νόσο του LM (20-70% στένωση αγγειογραφικά εκτιμώμενη) στους οποίους διενεργήθη απεικόνιση του LM με FD-OCT κάνοντας διπλή απόσυρση και από τα δύο θυγατρικά αγγεία. Σε κάθε απόσυρση έγιναν οι κάτωθι μετρήσεις : μήκος LM, μήκος της βλάβης, επιφάνεια αναφοράς του αυλού (RLA), διάμετρος αναφοράς του αυλού (RLD), ελάχιστη διάμετρος του αυλού (MLD) και ελάχιστη επιφάνεια του αυλού (MLA). Σκοπός της μελέτης ήταν να αποδείξουμε οτι οι μετρήσεις ήταν παρόμοιες, είτε δηλαδη κάνοντας τις μετρήσεις με απόσυρση του καθετήρα από τον LAD είτε απο LCX. Ο συντελεστής ενδοσυσχέτισης (ICC) έδειξε εξαιρετική αναπαραγωγιμότητα (ICC&gt;0,8) των μετρήσεων (μήκος LM, μήκος βλάβης, RLA και RLD) κατα την απόσυρση από τον LAD και την απόσυρση από την LCX και παρότι υπήρξε ενδιάμεσος βαθμό συσχέτισης των μετρήσεων (ICC 0,5-0,8) για τις μετρήσεις σε μικρότερες διαμέτρους ή περιοχές (MLA,MLD), δεν κατεγράφησαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις μέσες τιμές των μετρήσεων (p &gt;0,05). Υπήρχε άμεση συσχέτιση και καλή συμφωνία σε όλες τις μετρήσεις με απόσυρση απο τον LAD και την LCX : MLA ( r=0,691, p&lt;0.01 ), MLD ( r=0,511, p&lt;0,01 ) , RLA ( r=0,946, p&lt;0,01 ), RLD (r=0,932, p&lt;0,01 ), του μηκους του στελέχους (r=0,817, p&lt;0.01 ) και του μηκους της βλαβης (r=0,933, p&lt;0,01). Συμπερασματικά η αξιόλόγηση του LM με την μέθοδο της FD-OCT μπορεί να γίνει είτε από τον LAD είτε από την LCX χωρίς να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά που να επηρρεάζει τις κλινικές αποφάσεις. Λόγω του μικρού δείγματος ασθενών θα πρέπει να γίνουν περαιτέρω μελέτες για να μπορέσουν να υποστηριχθούν τα αποτελέσματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Στεργιούλη Ιφιγένεια","Stergiouli Ifigeneia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:34Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2775293"],"render_values":[{"text":"uoadl:2775293","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775293","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775293","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2775293","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στεργιούλη Ιφιγένεια","Stergiouli Ifigeneia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2775293","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775293"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ακριβής αξιολόγηση των στενώσεων του στελέχους (LM) της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας είναι απαραίτητη καθώς η σημαντική νόσος του LM χαρακτηρίζεται απο υψηλή θνητότητα, μέχρι και 50% στην τριετία, αν δεν αναγνωριστεί και δεν αντιμετωπιστεί κατάλληλα. Συμφώνα με νεότερα δεδομένα η επαναιμάτωση βλαβών του LM με αγγειοπλαστική (PCI) φαίνεται να έχει παρόμοια μακροπρόθεσμα αποτελέσματα με την καρδιοχειρουργική (CABG) αντιμετώπιση, σε επιλεγμένους ασθενείς. Απο την άλλη πλεύρα η λανθασμένη εκτίμηση μιας στένωσης ως σημαντική οδηγεί σε λανθασμένη θεραπευτική προσέγγιση με επαναιμάτωση (είτε με PCI είτε με CABG) με επακόλουθες δυσχερείς συνέπειες για τον ασθενή (άσκοπη λήψη φαρμάκων, πρώιμη δυσλειτουργία των μοσχευμάτων). Καθώς η στεφανιογραφία, η οποία χρησιμοποίειται κατα κανόνα για την εκτίμηση των βλαβών του LM οδηγεί σε έναν αριθμό ασθενών, σε υπερεκτίμηση ή υποεκτίμηση της βλάβης, έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούνται νέες τεχνικές. Η οπτικη συνεκτική τομογραφία (OCT) είναι μια ενδοαγγειακή τεχνική η οποία παρέχει μοναδική λεπτομέρεια στην ανάλυση των αγγειακών δομών, ωστόσο εώς ένα περιορισμένο βάθος μέσα στο αγγειακό τοίχωμα, 0,5-2mm. Επιτρέπει την αναγνώριση της ευαίσθητης αθηρωματικής πλάκας και του ερυθρού και λευκού θρόμβου και με βάση τις ευρωπαικές κατευθυντήριες οδηγίες του 2014 για την επαναιμάτωση έχει ένδειξη ΙIa C στην αναγνώριση επιπλοκών μετά την τοποθέτηση της μεταλικής ενδοπρόθεσης (stent) και ενδειξη IIb C στην βελτιστοποίηση της εναπόθεσης του stent. Η χρήση της μεθόδου στην απεικόνιση του LM έχει αρχίσει να κερδίζει έδαφος και τελευταίες μελέτες υποστηρίζουν την δυνατότητα της OCT να αξιολογεί τις μη στομιακές βλάβες του LM. Ωστόσο οι ερευνητές παραμένουν διστακτικοί όσον αφορα την απεικόνιση των στομιακών βλαβών. Επιπλέον δεν έχει βρεθεί αποδεκτή τιμή ελάχιστης διαμέτρου ή περιοχής του αγγείου που να αντιστοιχεί σε λειτουργικά σημαντική στένωση του LM. Το γεγονός οτι η απεικόνιση του LM μπορεί να γίνει με απόσυρση του καθετήρα απο τα δύο θυγατρικά αγγεία είτε απο τον πρόσθιο κατιόντα (LAD) είτε απο την περισπωμένη αρτηρία (LCX) ανάλογα με τις προτιμήσεις του χειριστή και με την δυνατότητα προώθησης του καθετήρα OCT , θέτει το ερώτημα αν οι μετρήσεις ανάμεσα στα δύο θυγατρικά αγγεία διαφέρουν ή έιναι παρόμοιες. Σκοπός της μονοκεντρικής μας μελέτης ήταν να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα. Συμπερλήφθησαν 51 ασθενείς με νόσο του LM (20-70% στένωση αγγειογραφικά εκτιμώμενη) στους οποίους διενεργήθη απεικόνιση του LM με FD-OCT κάνοντας διπλή απόσυρση και από τα δύο θυγατρικά αγγεία. Σε κάθε απόσυρση έγιναν οι κάτωθι μετρήσεις : μήκος LM, μήκος της βλάβης, επιφάνεια αναφοράς του αυλού (RLA), διάμετρος αναφοράς του αυλού (RLD), ελάχιστη διάμετρος του αυλού (MLD) και ελάχιστη επιφάνεια του αυλού (MLA). Σκοπός της μελέτης ήταν να αποδείξουμε οτι οι μετρήσεις ήταν παρόμοιες, είτε δηλαδη κάνοντας τις μετρήσεις με απόσυρση του καθετήρα από τον LAD είτε απο LCX. Ο συντελεστής ενδοσυσχέτισης (ICC) έδειξε εξαιρετική αναπαραγωγιμότητα (ICC>0,8) των μετρήσεων (μήκος LM, μήκος βλάβης, RLA και RLD) κατα την απόσυρση από τον LAD και την απόσυρση από την LCX και παρότι υπήρξε ενδιάμεσος βαθμό συσχέτισης των μετρήσεων (ICC 0,5-0,8) για τις μετρήσεις σε μικρότερες διαμέτρους ή περιοχές (MLA,MLD), δεν κατεγράφησαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις μέσες τιμές των μετρήσεων (p >0,05). Υπήρχε άμεση συσχέτιση και καλή συμφωνία σε όλες τις μετρήσεις με απόσυρση απο τον LAD και την LCX : MLA ( r=0,691, p<0.01 ), MLD ( r=0,511, p<0,01 ) , RLA ( r=0,946, p<0,01 ), RLD (r=0,932, p<0,01 ), του μηκους του στελέχους (r=0,817, p<0.01 ) και του μηκους της βλαβης (r=0,933, p<0,01). Συμπερασματικά η αξιόλόγηση του LM με την μέθοδο της FD-OCT μπορεί να γίνει είτε από τον LAD είτε από την LCX χωρίς να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά που να επηρρεάζει τις κλινικές αποφάσεις. Λόγω του μικρού δείγματος ασθενών θα πρέπει να γίνουν περαιτέρω μελέτες για να μπορέσουν να υποστηριχθούν τα αποτελέσματα.","Significant left main coronary artery (LMCA) disease has been considered a determinant of increased cardiac mortality, approaching 50% at a 3 years follow up. Because of its clinical significance, the accurate assessment of the severity of the LMCA lesion and the appropriate treatment is of paramount importance. Coronary artery bypass grafting (CABG) has been traditionally the first choice of treatment. However recent evidence suggests comparable clinical outcomes between percutaneous coronary intervention (PCI) and CABG. On the other hand, a mistaken assessment of a stenosis as an important one leads to a wrong therapeutic approach with subsequent adverse consequences for the patient (unnecessary medication, premature distraction of the grafts). Coronary angiography remains the gold standard diagnostic modality in the diagnosis of clinically significant LMCA lesions. There are however several important limitation which leads to a small but significant amount of false positive and false negative results. The novel intercoronary imaging modality of optical coherence tomography (OCT) provides unique details of intravascular structures, but to a limited depth within vascular wall (0,5-2mm). OCT allows a precise identification of vulnerable plaque, the identification of thrombus and according to the 2014 European Guidelines of Myocardial Revascularization, OCT should be considered to assess mechanisms of stent failure (Class IIA, Level B) and may be considered, in selected patients, to optimize stent implantation (Class IIB, Level C). The use of OCT method in the assessment of LMCA disease has begun to gain ground and recent studies support its ability to evaluate non ostial lesions of LMCA. However, the visualization of ostial lesions is considered not feasible. Additionally, an acceptable value of minimum lumen area or diameter of the vessel corresponding to a functionally significant stenosis of the LMCA has still not been found. Technically, OCT images of LMCA is acquired by continuous pull-backs from either the left anterior descending artery (LAD) or the left circumflex artery (LCX). Theoretically, both methods should be equivalent but to our knowledge this has never been investigated. Our single centre study included 51 patients with LMCA disease (20-70% by angiographic,visual estimation). In all patients double pull-backs from both daughter vessels (LAD, LCX) were performed. The following parameters were measured: LMCA length, LMCA lesion length, Reference Lumen Area (RLA), Reference Lumen Diameter (RLD), Minimum Lumen Diameter (MLD), Minimum Lumen Area (MLA). The aim of our study was to investigate whether satisfactory reproducibility of LMCA measurement by OCT can be achived between two different pull-backs from LAD and LCX. The ICC showed excellent variability (ICC>0.8), between pull-back from the LAD and pull-back from the LCX , of RLA, RLD, LMCA length and lesion length measurements. And even though only intermediate ICCs (ICC=0.5-0.8) were found for the measurements of MLA and MLD overall differences for the mean values of the parameters were statistically not significant (p>0.005), without potential impact on clinical decision making. There were direct correlations and good agreement in OCT measurements with pullbacks from LAD and LCX : MLA ( r=0,691, p<0.01 ), MLD ( r=0,511, p<0,01 ) , RLA ( r=0,946, p<0,01 ), RLD (r=0,932, p<0,01 ), LMCA length (r=0,817, p<0.01 ) and lesion length (r0,933=, p<0,01). As a conclusion, there was excellent reliability between OCT based LMCA assessment using pull-backs from either daughter vessel. The limitation of this study is its relatively small sample size which precludes definitive conclusions. We recognise that this is a pilot exploratory study and further investigation is needed."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η οπτική συνεκτική τομογραφία στην αξιολόγηση της νόσου του στελέχους: σύγκριση μετρήσεων απο δύο διαφορετικές αποσύρσεις, από τα δύο θυγατρικά αγγεία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στεργιούλη Ιφιγένεια","Stergiouli Ifigeneia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η ακριβής αξιολόγηση των στενώσεων του στελέχους (LM) της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας είναι απαραίτητη καθώς η σημαντική νόσος του LM χαρακτηρίζεται απο υψηλή θνητότητα, μέχρι και 50% στην τριετία, αν δεν αναγνωριστεί και δεν αντιμετωπιστεί κατάλληλα. Συμφώνα με νεότερα δεδομένα η επαναιμάτωση βλαβών του LM με αγγειοπλαστική (PCI) φαίνεται να έχει παρόμοια μακροπρόθεσμα αποτελέσματα με την καρδιοχειρουργική (CABG) αντιμετώπιση, σε επιλεγμένους ασθενείς. Απο την άλλη πλεύρα η λανθασμένη εκτίμηση μιας στένωσης ως σημαντική οδηγεί σε λανθασμένη θεραπευτική προσέγγιση με επαναιμάτωση (είτε με PCI είτε με CABG) με επακόλουθες δυσχερείς συνέπειες για τον ασθενή (άσκοπη λήψη φαρμάκων, πρώιμη δυσλειτουργία των μοσχευμάτων). Καθώς η στεφανιογραφία, η οποία χρησιμοποίειται κατα κανόνα για την εκτίμηση των βλαβών του LM οδηγεί σε έναν αριθμό ασθενών, σε υπερεκτίμηση ή υποεκτίμηση της βλάβης, έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούνται νέες τεχνικές. Η οπτικη συνεκτική τομογραφία (OCT) είναι μια ενδοαγγειακή τεχνική η οποία παρέχει μοναδική λεπτομέρεια στην ανάλυση των αγγειακών δομών, ωστόσο εώς ένα περιορισμένο βάθος μέσα στο αγγειακό τοίχωμα, 0,5-2mm. Επιτρέπει την αναγνώριση της ευαίσθητης αθηρωματικής πλάκας και του ερυθρού και λευκού θρόμβου και με βάση τις ευρωπαικές κατευθυντήριες οδηγίες του 2014 για την επαναιμάτωση έχει ένδειξη ΙIa C στην αναγνώριση επιπλοκών μετά την τοποθέτηση της μεταλικής ενδοπρόθεσης (stent) και ενδειξη IIb C στην βελτιστοποίηση της εναπόθεσης του stent. Η χρήση της μεθόδου στην απεικόνιση του LM έχει αρχίσει να κερδίζει έδαφος και τελευταίες μελέτες υποστηρίζουν την δυνατότητα της OCT να αξιολογεί τις μη στομιακές βλάβες του LM. Ωστόσο οι ερευνητές παραμένουν διστακτικοί όσον αφορα την απεικόνιση των στομιακών βλαβών. Επιπλέον δεν έχει βρεθεί αποδεκτή τιμή ελάχιστης διαμέτρου ή περιοχής του αγγείου που να αντιστοιχεί σε λειτουργικά σημαντική στένωση του LM. Το γεγονός οτι η απεικόνιση του LM μπορεί να γίνει με απόσυρση του καθετήρα απο τα δύο θυγατρικά αγγεία είτε απο τον πρόσθιο κατιόντα (LAD) είτε απο την περισπωμένη αρτηρία (LCX) ανάλογα με τις προτιμήσεις του χειριστή και με την δυνατότητα προώθησης του καθετήρα OCT , θέτει το ερώτημα αν οι μετρήσεις ανάμεσα στα δύο θυγατρικά αγγεία διαφέρουν ή έιναι παρόμοιες. Σκοπός της μονοκεντρικής μας μελέτης ήταν να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα. Συμπερλήφθησαν 51 ασθενείς με νόσο του LM (20-70% στένωση αγγειογραφικά εκτιμώμενη) στους οποίους διενεργήθη απεικόνιση του LM με FD-OCT κάνοντας διπλή απόσυρση και από τα δύο θυγατρικά αγγεία. Σε κάθε απόσυρση έγιναν οι κάτωθι μετρήσεις : μήκος LM, μήκος της βλάβης, επιφάνεια αναφοράς του αυλού (RLA), διάμετρος αναφοράς του αυλού (RLD), ελάχιστη διάμετρος του αυλού (MLD) και ελάχιστη επιφάνεια του αυλού (MLA). Σκοπός της μελέτης ήταν να αποδείξουμε οτι οι μετρήσεις ήταν παρόμοιες, είτε δηλαδη κάνοντας τις μετρήσεις με απόσυρση του καθετήρα από τον LAD είτε απο LCX. Ο συντελεστής ενδοσυσχέτισης (ICC) έδειξε εξαιρετική αναπαραγωγιμότητα (ICC>0,8) των μετρήσεων (μήκος LM, μήκος βλάβης, RLA και RLD) κατα την απόσυρση από τον LAD και την απόσυρση από την LCX και παρότι υπήρξε ενδιάμεσος βαθμό συσχέτισης των μετρήσεων (ICC 0,5-0,8) για τις μετρήσεις σε μικρότερες διαμέτρους ή περιοχές (MLA,MLD), δεν κατεγράφησαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις μέσες τιμές των μετρήσεων (p >0,05). Υπήρχε άμεση συσχέτιση και καλή συμφωνία σε όλες τις μετρήσεις με απόσυρση απο τον LAD και την LCX : MLA ( r=0,691, p<0.01 ), MLD ( r=0,511, p<0,01 ) , RLA ( r=0,946, p<0,01 ), RLD (r=0,932, p<0,01 ), του μηκους του στελέχους (r=0,817, p<0.01 ) και του μηκους της βλαβης (r=0,933, p<0,01). Συμπερασματικά η αξιόλόγηση του LM με την μέθοδο της FD-OCT μπορεί να γίνει είτε από τον LAD είτε από την LCX χωρίς να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά που να επηρρεάζει τις κλινικές αποφάσεις. Λόγω του μικρού δείγματος ασθενών θα πρέπει να γίνουν περαιτέρω μελέτες για να μπορέσουν να υποστηριχθούν τα αποτελέσματα.","Significant left main coronary artery (LMCA) disease has been considered a determinant of increased cardiac mortality, approaching 50% at a 3 years follow up. Because of its clinical significance, the accurate assessment of the severity of the LMCA lesion and the appropriate treatment is of paramount importance. Coronary artery bypass grafting (CABG) has been traditionally the first choice of treatment. However recent evidence suggests comparable clinical outcomes between percutaneous coronary intervention (PCI) and CABG. On the other hand, a mistaken assessment of a stenosis as an important one leads to a wrong therapeutic approach with subsequent adverse consequences for the patient (unnecessary medication, premature distraction of the grafts). Coronary angiography remains the gold standard diagnostic modality in the diagnosis of clinically significant LMCA lesions. There are however several important limitation which leads to a small but significant amount of false positive and false negative results. The novel intercoronary imaging modality of optical coherence tomography (OCT) provides unique details of intravascular structures, but to a limited depth within vascular wall (0,5-2mm). OCT allows a precise identification of vulnerable plaque, the identification of thrombus and according to the 2014 European Guidelines of Myocardial Revascularization, OCT should be considered to assess mechanisms of stent failure (Class IIA, Level B) and may be considered, in selected patients, to optimize stent implantation (Class IIB, Level C). The use of OCT method in the assessment of LMCA disease has begun to gain ground and recent studies support its ability to evaluate non ostial lesions of LMCA. However, the visualization of ostial lesions is considered not feasible. Additionally, an acceptable value of minimum lumen area or diameter of the vessel corresponding to a functionally significant stenosis of the LMCA has still not been found. Technically, OCT images of LMCA is acquired by continuous pull-backs from either the left anterior descending artery (LAD) or the left circumflex artery (LCX). Theoretically, both methods should be equivalent but to our knowledge this has never been investigated. Our single centre study included 51 patients with LMCA disease (20-70% by angiographic,visual estimation). In all patients double pull-backs from both daughter vessels (LAD, LCX) were performed. The following parameters were measured: LMCA length, LMCA lesion length, Reference Lumen Area (RLA), Reference Lumen Diameter (RLD), Minimum Lumen Diameter (MLD), Minimum Lumen Area (MLA). The aim of our study was to investigate whether satisfactory reproducibility of LMCA measurement by OCT can be achived between two different pull-backs from LAD and LCX. The ICC showed excellent variability (ICC>0.8), between pull-back from the LAD and pull-back from the LCX , of RLA, RLD, LMCA length and lesion length measurements. And even though only intermediate ICCs (ICC=0.5-0.8) were found for the measurements of MLA and MLD overall differences for the mean values of the parameters were statistically not significant (p>0.005), without potential impact on clinical decision making. There were direct correlations and good agreement in OCT measurements with pullbacks from LAD and LCX : MLA ( r=0,691, p<0.01 ), MLD ( r=0,511, p<0,01 ) , RLA ( r=0,946, p<0,01 ), RLD (r=0,932, p<0,01 ), LMCA length (r=0,817, p<0.01 ) and lesion length (r0,933=, p<0,01). As a conclusion, there was excellent reliability between OCT based LMCA assessment using pull-backs from either daughter vessel. The limitation of this study is its relatively small sample size which precludes definitive conclusions. We recognise that this is a pilot exploratory study and further investigation is needed."],"dc:identifier":["uoadl:2775293","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775293"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η οπτική συνεκτική τομογραφία στην αξιολόγηση της νόσου του στελέχους: σύγκριση μετρήσεων απο δύο διαφορετικές αποσύρσεις, από τα δύο θυγατρικά αγγεία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:34Z"}