{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2775473"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2775473","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Γυναικεία Παρουσία στο Φαναριώτικο Περιβάλλον των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών","abstract":"Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία πραγματεύεται την παρουσία της γυναίκας Φαναριώτισσας στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες της Βλαχίας και της Μολδαβίας από το 1712 μέχρι το 1821, χωροχρόνος που συμπίπτει με τη δράση και την εξουσία των Φαναριωτών στη Μολδοβλαχία. Η αμφισβήτηση του «κλασικού τύπου» της Φαναριώτισσας γυναίκας ήταν η αφετηρία της εργασίας, ενώ η αναζήτηση των πτυχών της ζωής της συνέστησαν τον στόχο της. Πηγές της αποτέλεσαν η θεατρική παραγωγή του προεπαναστατικού θεάτρου, τα φαναριώτικα αστικά στιχουργήματα, τα απομνημονεύματα, τα ημερολόγια, η προσωπική αλληλογραφία και η διεθνής βιβλιογραφία. Η εργασία οργανώθηκε σε τρία μέρη: στο πρώτο μέρος της εργασίας πραγματοποιήσαμε την αναζήτηση της Φαναριώτισσας. H Φαναριώτισσα είναι μια γυναίκα αριστοκρατικής καταγωγής που ανήκε στην κλειστή κοινωνική ομάδα των Φαναριωτών. Παράλληλα, παρατηρήθηκε ένας τύπος αποτύπωσης της Φαναριώτισσας στις πηγές και στην ιστοριογραφία. Συγκεκριμένα η Φαναριώτισσα υμνήθηκε για την προσφορά της στο γένος, εξυβρίσθηκε για τη γυναίκα «αμαρτωλή» της φύση, επαινέθηκε ως πρόσωπο πολιτισμού, αλλά στην πλειοψηφία των περιπτώσεων παρουσιάστηκε ως κόρη, αδελφή, σύζυγος και μητέρα ή ως μοναχή. Ρόλοι, οι οποίοι θα μας εισάγουν στο δεύτερο μέρος της εργασίας. Την αρχή αποτέλεσε ο βασικότερος άξονας της ζωής μιας Φαναριώτισσας: ο γάμος, απότοκος ενδογαμικών -άκρως υπολογισμένων- τακτικών μεταξύ των οικογενειών της φαναριώτικης ελίτ. Γεγονός που με τη σειρά του δικαιολογεί τη μοιχεία αφενός και αφετέρου τον μονοψήφιο αριθμό των διαζυγίων (2) που εκδόθηκαν στους φαναριώτικους κύκλους. Τον γάμο ακολουθεί η μητρότητα. Η Φαναριώτισσα ως μητέρα αποκτά έναν ρόλο στην κοινωνία. Οι μικρές αρχόντισσες από την πλευρά τους, λόγω της κοινωνικής τους καταγωγής, ως μία μικρογραφία των μητέρων τους βίωναν χαρακτηριστικά της παιδικής ηλικίας. Αν και φαινομενικά ο μοναχισμός είναι ένας εκ διαμέτρου αντίθετος ρόλος, στους φαναριώτικους κύκλους οι Φαναριώτισσες μοναχές επέλεγαν τα μοναστήρια ως μια ηθική ή μια πνευματική διέξοδο από την «κοσμική» ζωή τους. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της εργασίας, η Φαναριώτισσα δεν σκιαγραφήθηκε από τη θέση που της προσέδιδε η οικογένειά της και η κοινωνία, αλλά από τα προσωπικά ενδιαφέροντα και τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα. Οι Φαναριώτισσες δεν είχαν πρόσβαση στην εξουσία, εντούτοις το ετήσιο εισόδημα, η αποστολή δώρων και τα ειδικά πρωτόκολλα μαρτυρούν μια αίσθηση της παρουσίας τους στις Ηγεμονίες. Επιπλέον, αναδείχθηκαν ως πρόσωπα πολιτισμού, με χαρακτηριστικά δείγματα δημιουργικής γραφής, μεταφράσεων και στιχουργημάτων. Τέλος, το θέατρο, οι (χορο)εσπερίδες, οι μουσικές βραδιές, η μόδα και οι κοινωνικές εκδηλώσεις συμπλήρωναν μια αριστοκρατική ζωή στο σταυροδρόμι της Ανατολής και της Δύσης.","abstract_html":"Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία πραγματεύεται την παρουσία της γυναίκας Φαναριώτισσας στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες της Βλαχίας και της Μολδαβίας από το 1712 μέχρι το 1821, χωροχρόνος που συμπίπτει με τη δράση και την εξουσία των Φαναριωτών στη Μολδοβλαχία. Η αμφισβήτηση του «κλασικού τύπου» της Φαναριώτισσας γυναίκας ήταν η αφετηρία της εργασίας, ενώ η αναζήτηση των πτυχών της ζωής της συνέστησαν τον στόχο της. Πηγές της αποτέλεσαν η θεατρική παραγωγή του προεπαναστατικού θεάτρου, τα φαναριώτικα αστικά στιχουργήματα, τα απομνημονεύματα, τα ημερολόγια, η προσωπική αλληλογραφία και η διεθνής βιβλιογραφία. Η εργασία οργανώθηκε σε τρία μέρη: στο πρώτο μέρος της εργασίας πραγματοποιήσαμε την αναζήτηση της Φαναριώτισσας. H Φαναριώτισσα είναι μια γυναίκα αριστοκρατικής καταγωγής που ανήκε στην κλειστή κοινωνική ομάδα των Φαναριωτών. Παράλληλα, παρατηρήθηκε ένας τύπος αποτύπωσης της Φαναριώτισσας στις πηγές και στην ιστοριογραφία. Συγκεκριμένα η Φαναριώτισσα υμνήθηκε για την προσφορά της στο γένος, εξυβρίσθηκε για τη γυναίκα «αμαρτωλή» της φύση, επαινέθηκε ως πρόσωπο πολιτισμού, αλλά στην πλειοψηφία των περιπτώσεων παρουσιάστηκε ως κόρη, αδελφή, σύζυγος και μητέρα ή ως μοναχή. Ρόλοι, οι οποίοι θα μας εισάγουν στο δεύτερο μέρος της εργασίας. Την αρχή αποτέλεσε ο βασικότερος άξονας της ζωής μιας Φαναριώτισσας: ο γάμος, απότοκος ενδογαμικών -άκρως υπολογισμένων- τακτικών μεταξύ των οικογενειών της φαναριώτικης ελίτ. Γεγονός που με τη σειρά του δικαιολογεί τη μοιχεία αφενός και αφετέρου τον μονοψήφιο αριθμό των διαζυγίων (2) που εκδόθηκαν στους φαναριώτικους κύκλους. Τον γάμο ακολουθεί η μητρότητα. Η Φαναριώτισσα ως μητέρα αποκτά έναν ρόλο στην κοινωνία. Οι μικρές αρχόντισσες από την πλευρά τους, λόγω της κοινωνικής τους καταγωγής, ως μία μικρογραφία των μητέρων τους βίωναν χαρακτηριστικά της παιδικής ηλικίας. Αν και φαινομενικά ο μοναχισμός είναι ένας εκ διαμέτρου αντίθετος ρόλος, στους φαναριώτικους κύκλους οι Φαναριώτισσες μοναχές επέλεγαν τα μοναστήρια ως μια ηθική ή μια πνευματική διέξοδο από την «κοσμική» ζωή τους. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της εργασίας, η Φαναριώτισσα δεν σκιαγραφήθηκε από τη θέση που της προσέδιδε η οικογένειά της και η κοινωνία, αλλά από τα προσωπικά ενδιαφέροντα και τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα. Οι Φαναριώτισσες δεν είχαν πρόσβαση στην εξουσία, εντούτοις το ετήσιο εισόδημα, η αποστολή δώρων και τα ειδικά πρωτόκολλα μαρτυρούν μια αίσθηση της παρουσίας τους στις Ηγεμονίες. Επιπλέον, αναδείχθηκαν ως πρόσωπα πολιτισμού, με χαρακτηριστικά δείγματα δημιουργικής γραφής, μεταφράσεων και στιχουργημάτων. Τέλος, το θέατρο, οι (χορο)εσπερίδες, οι μουσικές βραδιές, η μόδα και οι κοινωνικές εκδηλώσεις συμπλήρωναν μια αριστοκρατική ζωή στο σταυροδρόμι της Ανατολής και της Δύσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Χατζησταύρου Αγγελική","Chatzistavrou Angeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:34Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2775473"],"render_values":[{"text":"uoadl:2775473","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775473","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775473","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2775473","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χατζησταύρου Αγγελική","Chatzistavrou Angeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2775473","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775473"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία πραγματεύεται την παρουσία της γυναίκας Φαναριώτισσας στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες της Βλαχίας και της Μολδαβίας από το 1712 μέχρι το 1821, χωροχρόνος που συμπίπτει με τη δράση και την εξουσία των Φαναριωτών στη Μολδοβλαχία. Η αμφισβήτηση του «κλασικού τύπου» της Φαναριώτισσας γυναίκας ήταν η αφετηρία της εργασίας, ενώ η αναζήτηση των πτυχών της ζωής της συνέστησαν τον στόχο της. Πηγές της αποτέλεσαν η θεατρική παραγωγή του προεπαναστατικού θεάτρου, τα φαναριώτικα αστικά στιχουργήματα, τα απομνημονεύματα, τα ημερολόγια, η προσωπική αλληλογραφία και η διεθνής βιβλιογραφία. Η εργασία οργανώθηκε σε τρία μέρη: στο πρώτο μέρος της εργασίας πραγματοποιήσαμε την αναζήτηση της Φαναριώτισσας. H Φαναριώτισσα είναι μια γυναίκα αριστοκρατικής καταγωγής που ανήκε στην κλειστή κοινωνική ομάδα των Φαναριωτών. Παράλληλα, παρατηρήθηκε ένας τύπος αποτύπωσης της Φαναριώτισσας στις πηγές και στην ιστοριογραφία. Συγκεκριμένα η Φαναριώτισσα υμνήθηκε για την προσφορά της στο γένος, εξυβρίσθηκε για τη γυναίκα «αμαρτωλή» της φύση, επαινέθηκε ως πρόσωπο πολιτισμού, αλλά στην πλειοψηφία των περιπτώσεων παρουσιάστηκε ως κόρη, αδελφή, σύζυγος και μητέρα ή ως μοναχή. Ρόλοι, οι οποίοι θα μας εισάγουν στο δεύτερο μέρος της εργασίας. Την αρχή αποτέλεσε ο βασικότερος άξονας της ζωής μιας Φαναριώτισσας: ο γάμος, απότοκος ενδογαμικών -άκρως υπολογισμένων- τακτικών μεταξύ των οικογενειών της φαναριώτικης ελίτ. Γεγονός που με τη σειρά του δικαιολογεί τη μοιχεία αφενός και αφετέρου τον μονοψήφιο αριθμό των διαζυγίων (2) που εκδόθηκαν στους φαναριώτικους κύκλους. Τον γάμο ακολουθεί η μητρότητα. Η Φαναριώτισσα ως μητέρα αποκτά έναν ρόλο στην κοινωνία. Οι μικρές αρχόντισσες από την πλευρά τους, λόγω της κοινωνικής τους καταγωγής, ως μία μικρογραφία των μητέρων τους βίωναν χαρακτηριστικά της παιδικής ηλικίας. Αν και φαινομενικά ο μοναχισμός είναι ένας εκ διαμέτρου αντίθετος ρόλος, στους φαναριώτικους κύκλους οι Φαναριώτισσες μοναχές επέλεγαν τα μοναστήρια ως μια ηθική ή μια πνευματική διέξοδο από την «κοσμική» ζωή τους. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της εργασίας, η Φαναριώτισσα δεν σκιαγραφήθηκε από τη θέση που της προσέδιδε η οικογένειά της και η κοινωνία, αλλά από τα προσωπικά ενδιαφέροντα και τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα. Οι Φαναριώτισσες δεν είχαν πρόσβαση στην εξουσία, εντούτοις το ετήσιο εισόδημα, η αποστολή δώρων και τα ειδικά πρωτόκολλα μαρτυρούν μια αίσθηση της παρουσίας τους στις Ηγεμονίες. Επιπλέον, αναδείχθηκαν ως πρόσωπα πολιτισμού, με χαρακτηριστικά δείγματα δημιουργικής γραφής, μεταφράσεων και στιχουργημάτων. Τέλος, το θέατρο, οι (χορο)εσπερίδες, οι μουσικές βραδιές, η μόδα και οι κοινωνικές εκδηλώσεις συμπλήρωναν μια αριστοκρατική ζωή στο σταυροδρόμι της Ανατολής και της Δύσης.","This particular master examines the presence of the Phanariote women in the Danubian Principalities of Walachia and Moldavia from 1712 up to 1821, a timeline that coincides with the action and authority of the Phanariotes in the Walachia and Moldavia. The impeachment of the ‘classical type’ of the Phanariote woman was the beginning of the master, while the quest of the aspects of their life composed its objective. The resources consisted of the theatrical production of the pre-revolutionary theatre, the Phanariote civil lyrics, the memoirs, the diaries, the personal correspondence and the international bibliography. The thesis was organized in three parts: in the first one, we investigated the Phanariote woman. As a result, we found that she was a woman of noble origins who belonged in the close-knit social group of the Phanariotes. While at the same time we observed a specific type of depiction of the Phanariote woman in the sources and the historiography. More specifically, she was worshiped for her contribution to the nation and she was praised as a representer of civilization. Although she was condemned for her ‘sinful’ feminine nature, in the majority of the time she was presented as a daughter, a sister, a wife and a mother or as a nun. Roles which will introduce us to the second part of this master. First of all, the marriage of the Phanariote wife, in which includes her entire life. The Phanariote marriage was the result of marital tactical movements between the families of the Phanariote elite. A fact that justifies the adultery as well as the one-digit number of divorces in the Phanariote cycles. The marriage is followed by motherhood. The Phanariote woman, as mother obtained a role inside the community and the society. As far as it concerns the Little ladies, they lived their childhood as miniatures of their mothers due to their noble origins Although the monastic life seems to be a contrary way of living, in the Phanariote aristocratic world the Phanariote nuns used to choose to live in monasteries as a moral or as a spiritual escape from their secular life. In the third and last part of the master, the Phanariote woman wasn’t sketched from the point of view connected with the society and her family, but from her personal interests and her characteristic features. The Phanariotes women don’t have access to power, but their annual income, the formal sending of gifts and the special protocols testified a sense of their presence in the Hegemonies. Furthermore, they were highlighted as characters of civilization, giving samples of creative writing, translations, and poems. Finally, the theatre, the balls, the music nights, the fashion and the social events completed a noble life in the crossroad of the East and the West."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Γυναικεία Παρουσία στο Φαναριώτικο Περιβάλλον των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χατζησταύρου Αγγελική","Chatzistavrou Angeliki"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία πραγματεύεται την παρουσία της γυναίκας Φαναριώτισσας στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες της Βλαχίας και της Μολδαβίας από το 1712 μέχρι το 1821, χωροχρόνος που συμπίπτει με τη δράση και την εξουσία των Φαναριωτών στη Μολδοβλαχία. Η αμφισβήτηση του «κλασικού τύπου» της Φαναριώτισσας γυναίκας ήταν η αφετηρία της εργασίας, ενώ η αναζήτηση των πτυχών της ζωής της συνέστησαν τον στόχο της. Πηγές της αποτέλεσαν η θεατρική παραγωγή του προεπαναστατικού θεάτρου, τα φαναριώτικα αστικά στιχουργήματα, τα απομνημονεύματα, τα ημερολόγια, η προσωπική αλληλογραφία και η διεθνής βιβλιογραφία. Η εργασία οργανώθηκε σε τρία μέρη: στο πρώτο μέρος της εργασίας πραγματοποιήσαμε την αναζήτηση της Φαναριώτισσας. H Φαναριώτισσα είναι μια γυναίκα αριστοκρατικής καταγωγής που ανήκε στην κλειστή κοινωνική ομάδα των Φαναριωτών. Παράλληλα, παρατηρήθηκε ένας τύπος αποτύπωσης της Φαναριώτισσας στις πηγές και στην ιστοριογραφία. Συγκεκριμένα η Φαναριώτισσα υμνήθηκε για την προσφορά της στο γένος, εξυβρίσθηκε για τη γυναίκα «αμαρτωλή» της φύση, επαινέθηκε ως πρόσωπο πολιτισμού, αλλά στην πλειοψηφία των περιπτώσεων παρουσιάστηκε ως κόρη, αδελφή, σύζυγος και μητέρα ή ως μοναχή. Ρόλοι, οι οποίοι θα μας εισάγουν στο δεύτερο μέρος της εργασίας. Την αρχή αποτέλεσε ο βασικότερος άξονας της ζωής μιας Φαναριώτισσας: ο γάμος, απότοκος ενδογαμικών -άκρως υπολογισμένων- τακτικών μεταξύ των οικογενειών της φαναριώτικης ελίτ. Γεγονός που με τη σειρά του δικαιολογεί τη μοιχεία αφενός και αφετέρου τον μονοψήφιο αριθμό των διαζυγίων (2) που εκδόθηκαν στους φαναριώτικους κύκλους. Τον γάμο ακολουθεί η μητρότητα. Η Φαναριώτισσα ως μητέρα αποκτά έναν ρόλο στην κοινωνία. Οι μικρές αρχόντισσες από την πλευρά τους, λόγω της κοινωνικής τους καταγωγής, ως μία μικρογραφία των μητέρων τους βίωναν χαρακτηριστικά της παιδικής ηλικίας. Αν και φαινομενικά ο μοναχισμός είναι ένας εκ διαμέτρου αντίθετος ρόλος, στους φαναριώτικους κύκλους οι Φαναριώτισσες μοναχές επέλεγαν τα μοναστήρια ως μια ηθική ή μια πνευματική διέξοδο από την «κοσμική» ζωή τους. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της εργασίας, η Φαναριώτισσα δεν σκιαγραφήθηκε από τη θέση που της προσέδιδε η οικογένειά της και η κοινωνία, αλλά από τα προσωπικά ενδιαφέροντα και τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα. Οι Φαναριώτισσες δεν είχαν πρόσβαση στην εξουσία, εντούτοις το ετήσιο εισόδημα, η αποστολή δώρων και τα ειδικά πρωτόκολλα μαρτυρούν μια αίσθηση της παρουσίας τους στις Ηγεμονίες. Επιπλέον, αναδείχθηκαν ως πρόσωπα πολιτισμού, με χαρακτηριστικά δείγματα δημιουργικής γραφής, μεταφράσεων και στιχουργημάτων. Τέλος, το θέατρο, οι (χορο)εσπερίδες, οι μουσικές βραδιές, η μόδα και οι κοινωνικές εκδηλώσεις συμπλήρωναν μια αριστοκρατική ζωή στο σταυροδρόμι της Ανατολής και της Δύσης.","This particular master examines the presence of the Phanariote women in the Danubian Principalities of Walachia and Moldavia from 1712 up to 1821, a timeline that coincides with the action and authority of the Phanariotes in the Walachia and Moldavia. The impeachment of the ‘classical type’ of the Phanariote woman was the beginning of the master, while the quest of the aspects of their life composed its objective. The resources consisted of the theatrical production of the pre-revolutionary theatre, the Phanariote civil lyrics, the memoirs, the diaries, the personal correspondence and the international bibliography. The thesis was organized in three parts: in the first one, we investigated the Phanariote woman. As a result, we found that she was a woman of noble origins who belonged in the close-knit social group of the Phanariotes. While at the same time we observed a specific type of depiction of the Phanariote woman in the sources and the historiography. More specifically, she was worshiped for her contribution to the nation and she was praised as a representer of civilization. Although she was condemned for her ‘sinful’ feminine nature, in the majority of the time she was presented as a daughter, a sister, a wife and a mother or as a nun. Roles which will introduce us to the second part of this master. First of all, the marriage of the Phanariote wife, in which includes her entire life. The Phanariote marriage was the result of marital tactical movements between the families of the Phanariote elite. A fact that justifies the adultery as well as the one-digit number of divorces in the Phanariote cycles. The marriage is followed by motherhood. The Phanariote woman, as mother obtained a role inside the community and the society. As far as it concerns the Little ladies, they lived their childhood as miniatures of their mothers due to their noble origins Although the monastic life seems to be a contrary way of living, in the Phanariote aristocratic world the Phanariote nuns used to choose to live in monasteries as a moral or as a spiritual escape from their secular life. In the third and last part of the master, the Phanariote woman wasn’t sketched from the point of view connected with the society and her family, but from her personal interests and her characteristic features. The Phanariotes women don’t have access to power, but their annual income, the formal sending of gifts and the special protocols testified a sense of their presence in the Hegemonies. Furthermore, they were highlighted as characters of civilization, giving samples of creative writing, translations, and poems. Finally, the theatre, the balls, the music nights, the fashion and the social events completed a noble life in the crossroad of the East and the West."],"dc:identifier":["uoadl:2775473","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775473"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Η Γυναικεία Παρουσία στο Φαναριώτικο Περιβάλλον των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:34Z"}