{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2775587"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2775587","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Πολιτισμική και πολιτική αμφισβήτηση κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967-1974): Το παράδειγμα του περιοδικού Ανοιχτό Θέατρο","abstract":"Θέμα της εργασίας αποτελεί το βραχύβιο περιοδικό Ανοιχτό Θέατρο που εξέδωσε ο σκηνοθέτης Γιώργος Μιχαηλίδης την περίοδο της δικτατορίας. Μέσα από αυτό το παράδειγμα εξετάζεται η ελληνική θεατρική σκηνή των δεκαετιών 1960 και 1970, με επικέντρωση στις έννοιες της πρωτοπορίας, της αμφισβήτησης και του πολιτικού θεάτρου, εντάσσοντας την ελληνική περίπτωση στο πλαίσιο των αντίστοιχων διεθνών κινημάτων της δεκαετίας του ’60, αλλά και στις ιδιαίτερες συνθήκες που επιβάλλει η λογοκρισία της δικτατορίας και οι στρατηγικές παράκαμψής της που υιοθετούν τα πρωτοποριακά θεατρικά σχήματα. Μέσα από αδημοσίευτο αρχειακό υλικό και προφορικές μαρτυρίες αναδεικνύεται η καλλιτεχνική, πολιτική και θεωρητική συγκρότηση του Γ. Μιχαηλίδη και της ομάδας του «Ανοιχτού Θεάτρου». Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται μια σύντομη επισκόπηση της ελληνικής θεατρικής σκηνής από το 1957 μέχρι το τέλος της δικτατορίας, εξετάζονται τα αιτήματα ανανέωσης που διατυπώνονται τότε και η συνάρθρωσή τους με την πρόσληψη της διεθνούς θεατρικής πρωτοπορίας. Στη συνέχεια εξετάζεται η περίοδος της δικτατορίας, η λογοκρισία που επιβάλλει το καθεστώς και οι στρατηγικές παράκαμψής της, η επανεκκίνηση και πύκνωση των πειραματικών θεατρικών προσπαθειών, που συνδέονται με μια διαφορετική νοηματοδότηση της έννοιας της «πρωτοπορίας». Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζεται η πορεία της καλλιτεχνικής και πολιτικής συγκρότησης του Γ. Μιχαηλίδη, από την πρωτοποριακή απόπειρα ίδρυσης ενός «λαϊκού θεάτρου» στο εργατικό και προσφυγικό προάστιο της Νέας Ιωνίας (1965) και τη σύγκρουσή του με την ΕΔΑ μέχρι και τη συμπόρευσή του με κύκλους διαφωνούντων αριστερών, μέσα από τους οποίους θα προκύψει το 1968, ο εκδοτικός οίκος Κάλβος. Εξετάζονται οι αντιλήψεις και οι πρακτικές του Γ. Μιχαηλίδη για το θέατρο και η σταδιακή συγκρότηση της ομάδας που θα αποτελέσει το «Ανοιχτό Θέατρο», η οποία θα εκδώσει και το ομώνυμο περιοδικό. Στο τρίτο κεφάλαιο εξετάζεται αναλυτικά το περιοδικό Ανοιχτό Θέατρο, τα περιεχόμενα και οι στόχοι του, μέσα από το οποίο ο Γ. Μιχαηλίδης συγκροτεί τις θεωρητικές θέσεις του για το πολιτικό θέατρο (κάτι που αποτελεί διακηρυγμένο στόχο της προσπάθειάς του), μια γενεαλογία εντός της οποίας τοποθετεί την θεατρική του πράξη, την αντίληψή του για τους νέους έλληνες δραματουργούς, αλλά και μια ευρύτερη πρόσληψη της πρωτοπορίας της δεκαετίας του '60, στενά συνυφασμένη με τις πολιτικές και κοινωνικές εξεγέρσεις των νέων σε όλο τον κόσμο. Ακόμη, εξετάζονται η στάση του απέναντι στη λογοκρισία, η διαμάχη του με ένα τμήμα της κριτικής για το ζήτημα της «ελληνικότητας» και η σύγκρουση γύρω από τις υποτροφίες του Ιδρύματος Φορντ σε αντιχουντικούς έλληνες διανοούμενους, στην οποία ο Γ. Μιχαηλίδης και το περιοδικό του έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο.","abstract_html":"Θέμα της εργασίας αποτελεί το βραχύβιο περιοδικό Ανοιχτό Θέατρο που εξέδωσε ο σκηνοθέτης Γιώργος Μιχαηλίδης την περίοδο της δικτατορίας. Μέσα από αυτό το παράδειγμα εξετάζεται η ελληνική θεατρική σκηνή των δεκαετιών 1960 και 1970, με επικέντρωση στις έννοιες της πρωτοπορίας, της αμφισβήτησης και του πολιτικού θεάτρου, εντάσσοντας την ελληνική περίπτωση στο πλαίσιο των αντίστοιχων διεθνών κινημάτων της δεκαετίας του ’60, αλλά και στις ιδιαίτερες συνθήκες που επιβάλλει η λογοκρισία της δικτατορίας και οι στρατηγικές παράκαμψής της που υιοθετούν τα πρωτοποριακά θεατρικά σχήματα. Μέσα από αδημοσίευτο αρχειακό υλικό και προφορικές μαρτυρίες αναδεικνύεται η καλλιτεχνική, πολιτική και θεωρητική συγκρότηση του Γ. Μιχαηλίδη και της ομάδας του «Ανοιχτού Θεάτρου». Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται μια σύντομη επισκόπηση της ελληνικής θεατρικής σκηνής από το 1957 μέχρι το τέλος της δικτατορίας, εξετάζονται τα αιτήματα ανανέωσης που διατυπώνονται τότε και η συνάρθρωσή τους με την πρόσληψη της διεθνούς θεατρικής πρωτοπορίας. Στη συνέχεια εξετάζεται η περίοδος της δικτατορίας, η λογοκρισία που επιβάλλει το καθεστώς και οι στρατηγικές παράκαμψής της, η επανεκκίνηση και πύκνωση των πειραματικών θεατρικών προσπαθειών, που συνδέονται με μια διαφορετική νοηματοδότηση της έννοιας της «πρωτοπορίας». Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζεται η πορεία της καλλιτεχνικής και πολιτικής συγκρότησης του Γ. Μιχαηλίδη, από την πρωτοποριακή απόπειρα ίδρυσης ενός «λαϊκού θεάτρου» στο εργατικό και προσφυγικό προάστιο της Νέας Ιωνίας (1965) και τη σύγκρουσή του με την ΕΔΑ μέχρι και τη συμπόρευσή του με κύκλους διαφωνούντων αριστερών, μέσα από τους οποίους θα προκύψει το 1968, ο εκδοτικός οίκος Κάλβος. Εξετάζονται οι αντιλήψεις και οι πρακτικές του Γ. Μιχαηλίδη για το θέατρο και η σταδιακή συγκρότηση της ομάδας που θα αποτελέσει το «Ανοιχτό Θέατρο», η οποία θα εκδώσει και το ομώνυμο περιοδικό. Στο τρίτο κεφάλαιο εξετάζεται αναλυτικά το περιοδικό Ανοιχτό Θέατρο, τα περιεχόμενα και οι στόχοι του, μέσα από το οποίο ο Γ. Μιχαηλίδης συγκροτεί τις θεωρητικές θέσεις του για το πολιτικό θέατρο (κάτι που αποτελεί διακηρυγμένο στόχο της προσπάθειάς του), μια γενεαλογία εντός της οποίας τοποθετεί την θεατρική του πράξη, την αντίληψή του για τους νέους έλληνες δραματουργούς, αλλά και μια ευρύτερη πρόσληψη της πρωτοπορίας της δεκαετίας του &#x27;60, στενά συνυφασμένη με τις πολιτικές και κοινωνικές εξεγέρσεις των νέων σε όλο τον κόσμο. Ακόμη, εξετάζονται η στάση του απέναντι στη λογοκρισία, η διαμάχη του με ένα τμήμα της κριτικής για το ζήτημα της «ελληνικότητας» και η σύγκρουση γύρω από τις υποτροφίες του Ιδρύματος Φορντ σε αντιχουντικούς έλληνες διανοούμενους, στην οποία ο Γ. Μιχαηλίδης και το περιοδικό του έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο.","abstract_has_math":false,"creators":["Κακουριώτης Σπύρος","Kakouriotis Spyros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:34Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2775587"],"render_values":[{"text":"uoadl:2775587","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775587","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775587","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2775587","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κακουριώτης Σπύρος","Kakouriotis Spyros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2775587","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775587"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Θέμα της εργασίας αποτελεί το βραχύβιο περιοδικό Ανοιχτό Θέατρο που εξέδωσε ο σκηνοθέτης Γιώργος Μιχαηλίδης την περίοδο της δικτατορίας. Μέσα από αυτό το παράδειγμα εξετάζεται η ελληνική θεατρική σκηνή των δεκαετιών 1960 και 1970, με επικέντρωση στις έννοιες της πρωτοπορίας, της αμφισβήτησης και του πολιτικού θεάτρου, εντάσσοντας την ελληνική περίπτωση στο πλαίσιο των αντίστοιχων διεθνών κινημάτων της δεκαετίας του ’60, αλλά και στις ιδιαίτερες συνθήκες που επιβάλλει η λογοκρισία της δικτατορίας και οι στρατηγικές παράκαμψής της που υιοθετούν τα πρωτοποριακά θεατρικά σχήματα. Μέσα από αδημοσίευτο αρχειακό υλικό και προφορικές μαρτυρίες αναδεικνύεται η καλλιτεχνική, πολιτική και θεωρητική συγκρότηση του Γ. Μιχαηλίδη και της ομάδας του «Ανοιχτού Θεάτρου». Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται μια σύντομη επισκόπηση της ελληνικής θεατρικής σκηνής από το 1957 μέχρι το τέλος της δικτατορίας, εξετάζονται τα αιτήματα ανανέωσης που διατυπώνονται τότε και η συνάρθρωσή τους με την πρόσληψη της διεθνούς θεατρικής πρωτοπορίας. Στη συνέχεια εξετάζεται η περίοδος της δικτατορίας, η λογοκρισία που επιβάλλει το καθεστώς και οι στρατηγικές παράκαμψής της, η επανεκκίνηση και πύκνωση των πειραματικών θεατρικών προσπαθειών, που συνδέονται με μια διαφορετική νοηματοδότηση της έννοιας της «πρωτοπορίας». Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζεται η πορεία της καλλιτεχνικής και πολιτικής συγκρότησης του Γ. Μιχαηλίδη, από την πρωτοποριακή απόπειρα ίδρυσης ενός «λαϊκού θεάτρου» στο εργατικό και προσφυγικό προάστιο της Νέας Ιωνίας (1965) και τη σύγκρουσή του με την ΕΔΑ μέχρι και τη συμπόρευσή του με κύκλους διαφωνούντων αριστερών, μέσα από τους οποίους θα προκύψει το 1968, ο εκδοτικός οίκος Κάλβος. Εξετάζονται οι αντιλήψεις και οι πρακτικές του Γ. Μιχαηλίδη για το θέατρο και η σταδιακή συγκρότηση της ομάδας που θα αποτελέσει το «Ανοιχτό Θέατρο», η οποία θα εκδώσει και το ομώνυμο περιοδικό. Στο τρίτο κεφάλαιο εξετάζεται αναλυτικά το περιοδικό Ανοιχτό Θέατρο, τα περιεχόμενα και οι στόχοι του, μέσα από το οποίο ο Γ. Μιχαηλίδης συγκροτεί τις θεωρητικές θέσεις του για το πολιτικό θέατρο (κάτι που αποτελεί διακηρυγμένο στόχο της προσπάθειάς του), μια γενεαλογία εντός της οποίας τοποθετεί την θεατρική του πράξη, την αντίληψή του για τους νέους έλληνες δραματουργούς, αλλά και μια ευρύτερη πρόσληψη της πρωτοπορίας της δεκαετίας του '60, στενά συνυφασμένη με τις πολιτικές και κοινωνικές εξεγέρσεις των νέων σε όλο τον κόσμο. Ακόμη, εξετάζονται η στάση του απέναντι στη λογοκρισία, η διαμάχη του με ένα τμήμα της κριτικής για το ζήτημα της «ελληνικότητας» και η σύγκρουση γύρω από τις υποτροφίες του Ιδρύματος Φορντ σε αντιχουντικούς έλληνες διανοούμενους, στην οποία ο Γ. Μιχαηλίδης και το περιοδικό του έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο.","This study examines publication of the short-lived journal of the theatrical group Anoichto Theatro (Open Theatre) by the scene director Giorgos Michailides, during the dictatorship. The examination of this publication illuminates the general theatrical production during the 1960s and 1970s in Greece. It concentrates on issues initiated by the political theatre which have been pioneering and challenging the established genre. The study places the Greek case in the context of equivalent international movements during the sixties, and particularly concentrates on the peculiar circumstances imposed by state censorship, as well as the strategies adopted by the pioneer theatrical groups in order to avoid it. The artistic, political and theoretical formation of Giorgos Michailides and the other members of the ‘Open Theatre’ group, are scrutinized in this thesis with the examination of unpublished archival sources as well as oral testimonies. The first chapter presents a short survey of the Greek theatrical production from 1957 until the end of the dictatorship in 1974. It examines requests for regeneration of the theatrical act as expressed during this period together with perceptions of international theatrical avant-garde production. It proceeds with the examination of censorship imposed by the dictatorial regime and the methods employed to avoid it, the resumption and increase of experimental theatrical productions associated with different conceptualizations of the idea of ‘avant-garde’. The second chapter examines the development of Michailides’ artistic and political formation, that is, his daring attempt to establish a ‘popular theatre’ in the working class area of Nea Ionia, the conflict which this created with the leftist political party EDA, as well as his alliance with circles of other leftist dissidents. An outcome from these intellectual encounters was the creation of the publishing house Kalvos. Michailides’ perceptions and practices on theatre and the gradual formation of the group which became known as the «Open Theatre» and eventually published the «Open Theatre Journal», are also examined in this chapter. The third chapter analyses the content and the purposes of the journal «Open Theatre» in order to show Michailides’ theoretical assumptions on political theatre. It examines the genealogy in which he places his theatrical acts, his perceptions of young Greek playwrights and his insights of the wider ground-breaking culture of the 1960s which has been intertwined with youth social uprisings around the world. Moreover it examines Michailides’ attitude towards censorship, the conflict with part of the critics as it concerns the issue of ‘greekness’ and the conflict on Ford Foundation grants given to anti-junta Greek intellectuals – a conflict in which George Michailides personally and his journal has been pivotal."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Πολιτισμική και πολιτική αμφισβήτηση κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967-1974): Το παράδειγμα του περιοδικού Ανοιχτό Θέατρο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κακουριώτης Σπύρος","Kakouriotis Spyros"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Θέμα της εργασίας αποτελεί το βραχύβιο περιοδικό Ανοιχτό Θέατρο που εξέδωσε ο σκηνοθέτης Γιώργος Μιχαηλίδης την περίοδο της δικτατορίας. Μέσα από αυτό το παράδειγμα εξετάζεται η ελληνική θεατρική σκηνή των δεκαετιών 1960 και 1970, με επικέντρωση στις έννοιες της πρωτοπορίας, της αμφισβήτησης και του πολιτικού θεάτρου, εντάσσοντας την ελληνική περίπτωση στο πλαίσιο των αντίστοιχων διεθνών κινημάτων της δεκαετίας του ’60, αλλά και στις ιδιαίτερες συνθήκες που επιβάλλει η λογοκρισία της δικτατορίας και οι στρατηγικές παράκαμψής της που υιοθετούν τα πρωτοποριακά θεατρικά σχήματα. Μέσα από αδημοσίευτο αρχειακό υλικό και προφορικές μαρτυρίες αναδεικνύεται η καλλιτεχνική, πολιτική και θεωρητική συγκρότηση του Γ. Μιχαηλίδη και της ομάδας του «Ανοιχτού Θεάτρου». Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται μια σύντομη επισκόπηση της ελληνικής θεατρικής σκηνής από το 1957 μέχρι το τέλος της δικτατορίας, εξετάζονται τα αιτήματα ανανέωσης που διατυπώνονται τότε και η συνάρθρωσή τους με την πρόσληψη της διεθνούς θεατρικής πρωτοπορίας. Στη συνέχεια εξετάζεται η περίοδος της δικτατορίας, η λογοκρισία που επιβάλλει το καθεστώς και οι στρατηγικές παράκαμψής της, η επανεκκίνηση και πύκνωση των πειραματικών θεατρικών προσπαθειών, που συνδέονται με μια διαφορετική νοηματοδότηση της έννοιας της «πρωτοπορίας». Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζεται η πορεία της καλλιτεχνικής και πολιτικής συγκρότησης του Γ. Μιχαηλίδη, από την πρωτοποριακή απόπειρα ίδρυσης ενός «λαϊκού θεάτρου» στο εργατικό και προσφυγικό προάστιο της Νέας Ιωνίας (1965) και τη σύγκρουσή του με την ΕΔΑ μέχρι και τη συμπόρευσή του με κύκλους διαφωνούντων αριστερών, μέσα από τους οποίους θα προκύψει το 1968, ο εκδοτικός οίκος Κάλβος. Εξετάζονται οι αντιλήψεις και οι πρακτικές του Γ. Μιχαηλίδη για το θέατρο και η σταδιακή συγκρότηση της ομάδας που θα αποτελέσει το «Ανοιχτό Θέατρο», η οποία θα εκδώσει και το ομώνυμο περιοδικό. Στο τρίτο κεφάλαιο εξετάζεται αναλυτικά το περιοδικό Ανοιχτό Θέατρο, τα περιεχόμενα και οι στόχοι του, μέσα από το οποίο ο Γ. Μιχαηλίδης συγκροτεί τις θεωρητικές θέσεις του για το πολιτικό θέατρο (κάτι που αποτελεί διακηρυγμένο στόχο της προσπάθειάς του), μια γενεαλογία εντός της οποίας τοποθετεί την θεατρική του πράξη, την αντίληψή του για τους νέους έλληνες δραματουργούς, αλλά και μια ευρύτερη πρόσληψη της πρωτοπορίας της δεκαετίας του '60, στενά συνυφασμένη με τις πολιτικές και κοινωνικές εξεγέρσεις των νέων σε όλο τον κόσμο. Ακόμη, εξετάζονται η στάση του απέναντι στη λογοκρισία, η διαμάχη του με ένα τμήμα της κριτικής για το ζήτημα της «ελληνικότητας» και η σύγκρουση γύρω από τις υποτροφίες του Ιδρύματος Φορντ σε αντιχουντικούς έλληνες διανοούμενους, στην οποία ο Γ. Μιχαηλίδης και το περιοδικό του έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο.","This study examines publication of the short-lived journal of the theatrical group Anoichto Theatro (Open Theatre) by the scene director Giorgos Michailides, during the dictatorship. The examination of this publication illuminates the general theatrical production during the 1960s and 1970s in Greece. It concentrates on issues initiated by the political theatre which have been pioneering and challenging the established genre. The study places the Greek case in the context of equivalent international movements during the sixties, and particularly concentrates on the peculiar circumstances imposed by state censorship, as well as the strategies adopted by the pioneer theatrical groups in order to avoid it. The artistic, political and theoretical formation of Giorgos Michailides and the other members of the ‘Open Theatre’ group, are scrutinized in this thesis with the examination of unpublished archival sources as well as oral testimonies. The first chapter presents a short survey of the Greek theatrical production from 1957 until the end of the dictatorship in 1974. It examines requests for regeneration of the theatrical act as expressed during this period together with perceptions of international theatrical avant-garde production. It proceeds with the examination of censorship imposed by the dictatorial regime and the methods employed to avoid it, the resumption and increase of experimental theatrical productions associated with different conceptualizations of the idea of ‘avant-garde’. The second chapter examines the development of Michailides’ artistic and political formation, that is, his daring attempt to establish a ‘popular theatre’ in the working class area of Nea Ionia, the conflict which this created with the leftist political party EDA, as well as his alliance with circles of other leftist dissidents. An outcome from these intellectual encounters was the creation of the publishing house Kalvos. Michailides’ perceptions and practices on theatre and the gradual formation of the group which became known as the «Open Theatre» and eventually published the «Open Theatre Journal», are also examined in this chapter. The third chapter analyses the content and the purposes of the journal «Open Theatre» in order to show Michailides’ theoretical assumptions on political theatre. It examines the genealogy in which he places his theatrical acts, his perceptions of young Greek playwrights and his insights of the wider ground-breaking culture of the 1960s which has been intertwined with youth social uprisings around the world. Moreover it examines Michailides’ attitude towards censorship, the conflict with part of the critics as it concerns the issue of ‘greekness’ and the conflict on Ford Foundation grants given to anti-junta Greek intellectuals – a conflict in which George Michailides personally and his journal has been pivotal."],"dc:identifier":["uoadl:2775587","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775587"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Πολιτισμική και πολιτική αμφισβήτηση κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967-1974): Το παράδειγμα του περιοδικού Ανοιχτό Θέατρο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:34Z"}