{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2775706"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2775706","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι Σοσιαλιστές και η Κόκκινη Διετία στην Ιταλία","abstract":"Η συγκεκριμένη μελέτη επιδιώκει να φωτίσει πλευρές της κομβικής, για την ιταλική ιστορία, διετίας του 1919-1920, η οποία τοποθετείται μεταξύ της λήξης του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της ανόδου του φασισμού στην εξουσία. Μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, λόγω των δυσκολιών στην επιβίωση της εργατικής τάξης και ενός μεγάλου μέρους του αγροτικού κόσμου καθώς και τη διάχυτη συμπάθεια για τη ρωσική επανάσταση η επιρροή του Σοσιαλιστικού Κόμματος και των σοσιαλιστικών ιδεών στην Ιταλία αυξάνεται κατακόρυφα και στη χώρα επικρατεί έντονος αναβρασμός. Οι απεργίες διαδέχονται η μία την άλλη. Οι διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις και οι καταλήψεις αγροτικών εκτάσεων συμπληρώνουν τη γενική εικόνα. Στο βιομηχανικό κέντρο του Τορίνο, με την καθοδήγηση μιας ομάδας μελών του Σοσιαλιστικού Κόμματος, μια νέα εργατική δομή αρχίζει να σχηματίζεται. Είναι τα Εργοστασιακά Συμβούλια τα οποία σύντομα θα συγκροτηθούν και σε άλλες πόλεις. Η εργασία σκιαγραφεί τις προσπάθειες συγκρότησης των Εργοστασιακών Συμβουλίων, τις αδυναμίες, τις δυνατότητες και τα χαρακτηριστικά τους. Ο οικονομικός αγώνας των εργατών για τους όρους εργασίας σε σύντομο χρονικό διάστημα θα μετατραπεί σε αγώνα με πολιτικά χαρακτηριστικά. Το Σεπτέμβριο του 1920 η κρίση στη χώρα θα κορυφωθεί με τις καταλήψεις των εργοστασίων από τους εργάτες. Η αποφασιστικότητα των εργατών έκανε την εξέγερση να φαντάζει ιδιαίτερα πιθανή, τουλάχιστον στα μάτια των ανθρώπων της εποχής. Η εργασία επιδιώκει να διερευνήσει τα χαρακτηριστικά που συγκρότησαν την κοινωνία μέσα στην οποία εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα του 1919-1920. Εκκινώντας από την οικονομία και παρακολουθώντας την εξέλιξη του εργατικού κινήματος στη πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα καθώς και τις αλλαγές που επέφερε ο πόλεμος αναζητούνται οι βάσεις του φαινομένου το οποίο παρουσιάζεται. Η διετία του 1919-1920 εξετάζεται πάντα σε στενή συνάρτηση με την πολιτική και τη δράση του κυριότερου οργανωτή των κινητοποιήσεων, του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Η εσωτερική διαπάλη στις τάξεις του, η οποία πήγαζε από διαφορετικές θεωρήσεις για τους άμεσους στόχους και για το δρόμο προς τη σοσιαλιστική κοινωνία γίνονται επίσης αντικείμενο έρευνας της εργασίας. Αυτές οι διαφορές την “Κόκκινη Διετία” έρχονται άμεσα ή έμμεσα σε σύγκρουση και αποδεικνύονται καθοριστικές για την τελική έκβαση το φθινόπωρο του 1920. Στα τελικά συμπεράσματα γίνεται μια αποτίμηση των γεγονότων. Αποκρυσταλλώνονται κάποιες πρώτες σκέψεις για το εργατικό κίνημα και τα Εργοστασιακά Συμβούλια και γίνεται μια προσπάθεια να απαντηθεί κατά πόσο ήταν τελικά εφικτό να είναι νικηφόρος ο αγώνας των εργατών. Τέλος αποτυπώνονται κάποιες απόψεις σχετικά με το ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και για τη συνύπαρξη των τόσο διαφορετικών τάσεων και απόψεων σε ένα ενιαίο κόμμα εκείνη την κρίσιμη στιγμή για την Ιταλία.","abstract_html":"Η συγκεκριμένη μελέτη επιδιώκει να φωτίσει πλευρές της κομβικής, για την ιταλική ιστορία, διετίας του 1919-1920, η οποία τοποθετείται μεταξύ της λήξης του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της ανόδου του φασισμού στην εξουσία. Μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, λόγω των δυσκολιών στην επιβίωση της εργατικής τάξης και ενός μεγάλου μέρους του αγροτικού κόσμου καθώς και τη διάχυτη συμπάθεια για τη ρωσική επανάσταση η επιρροή του Σοσιαλιστικού Κόμματος και των σοσιαλιστικών ιδεών στην Ιταλία αυξάνεται κατακόρυφα και στη χώρα επικρατεί έντονος αναβρασμός. Οι απεργίες διαδέχονται η μία την άλλη. Οι διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις και οι καταλήψεις αγροτικών εκτάσεων συμπληρώνουν τη γενική εικόνα. Στο βιομηχανικό κέντρο του Τορίνο, με την καθοδήγηση μιας ομάδας μελών του Σοσιαλιστικού Κόμματος, μια νέα εργατική δομή αρχίζει να σχηματίζεται. Είναι τα Εργοστασιακά Συμβούλια τα οποία σύντομα θα συγκροτηθούν και σε άλλες πόλεις. Η εργασία σκιαγραφεί τις προσπάθειες συγκρότησης των Εργοστασιακών Συμβουλίων, τις αδυναμίες, τις δυνατότητες και τα χαρακτηριστικά τους. Ο οικονομικός αγώνας των εργατών για τους όρους εργασίας σε σύντομο χρονικό διάστημα θα μετατραπεί σε αγώνα με πολιτικά χαρακτηριστικά. Το Σεπτέμβριο του 1920 η κρίση στη χώρα θα κορυφωθεί με τις καταλήψεις των εργοστασίων από τους εργάτες. Η αποφασιστικότητα των εργατών έκανε την εξέγερση να φαντάζει ιδιαίτερα πιθανή, τουλάχιστον στα μάτια των ανθρώπων της εποχής. Η εργασία επιδιώκει να διερευνήσει τα χαρακτηριστικά που συγκρότησαν την κοινωνία μέσα στην οποία εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα του 1919-1920. Εκκινώντας από την οικονομία και παρακολουθώντας την εξέλιξη του εργατικού κινήματος στη πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα καθώς και τις αλλαγές που επέφερε ο πόλεμος αναζητούνται οι βάσεις του φαινομένου το οποίο παρουσιάζεται. Η διετία του 1919-1920 εξετάζεται πάντα σε στενή συνάρτηση με την πολιτική και τη δράση του κυριότερου οργανωτή των κινητοποιήσεων, του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Η εσωτερική διαπάλη στις τάξεις του, η οποία πήγαζε από διαφορετικές θεωρήσεις για τους άμεσους στόχους και για το δρόμο προς τη σοσιαλιστική κοινωνία γίνονται επίσης αντικείμενο έρευνας της εργασίας. Αυτές οι διαφορές την “Κόκκινη Διετία” έρχονται άμεσα ή έμμεσα σε σύγκρουση και αποδεικνύονται καθοριστικές για την τελική έκβαση το φθινόπωρο του 1920. Στα τελικά συμπεράσματα γίνεται μια αποτίμηση των γεγονότων. Αποκρυσταλλώνονται κάποιες πρώτες σκέψεις για το εργατικό κίνημα και τα Εργοστασιακά Συμβούλια και γίνεται μια προσπάθεια να απαντηθεί κατά πόσο ήταν τελικά εφικτό να είναι νικηφόρος ο αγώνας των εργατών. Τέλος αποτυπώνονται κάποιες απόψεις σχετικά με το ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και για τη συνύπαρξη των τόσο διαφορετικών τάσεων και απόψεων σε ένα ενιαίο κόμμα εκείνη την κρίσιμη στιγμή για την Ιταλία.","abstract_has_math":false,"creators":["Νίκιας Θεόδωρος","Nikias Theodoros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:36Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2775706"],"render_values":[{"text":"uoadl:2775706","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775706","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775706","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2775706","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νίκιας Θεόδωρος","Nikias Theodoros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2775706","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775706"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η συγκεκριμένη μελέτη επιδιώκει να φωτίσει πλευρές της κομβικής, για την ιταλική ιστορία, διετίας του 1919-1920, η οποία τοποθετείται μεταξύ της λήξης του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της ανόδου του φασισμού στην εξουσία. Μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, λόγω των δυσκολιών στην επιβίωση της εργατικής τάξης και ενός μεγάλου μέρους του αγροτικού κόσμου καθώς και τη διάχυτη συμπάθεια για τη ρωσική επανάσταση η επιρροή του Σοσιαλιστικού Κόμματος και των σοσιαλιστικών ιδεών στην Ιταλία αυξάνεται κατακόρυφα και στη χώρα επικρατεί έντονος αναβρασμός. Οι απεργίες διαδέχονται η μία την άλλη. Οι διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις και οι καταλήψεις αγροτικών εκτάσεων συμπληρώνουν τη γενική εικόνα. Στο βιομηχανικό κέντρο του Τορίνο, με την καθοδήγηση μιας ομάδας μελών του Σοσιαλιστικού Κόμματος, μια νέα εργατική δομή αρχίζει να σχηματίζεται. Είναι τα Εργοστασιακά Συμβούλια τα οποία σύντομα θα συγκροτηθούν και σε άλλες πόλεις. Η εργασία σκιαγραφεί τις προσπάθειες συγκρότησης των Εργοστασιακών Συμβουλίων, τις αδυναμίες, τις δυνατότητες και τα χαρακτηριστικά τους. Ο οικονομικός αγώνας των εργατών για τους όρους εργασίας σε σύντομο χρονικό διάστημα θα μετατραπεί σε αγώνα με πολιτικά χαρακτηριστικά. Το Σεπτέμβριο του 1920 η κρίση στη χώρα θα κορυφωθεί με τις καταλήψεις των εργοστασίων από τους εργάτες. Η αποφασιστικότητα των εργατών έκανε την εξέγερση να φαντάζει ιδιαίτερα πιθανή, τουλάχιστον στα μάτια των ανθρώπων της εποχής. Η εργασία επιδιώκει να διερευνήσει τα χαρακτηριστικά που συγκρότησαν την κοινωνία μέσα στην οποία εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα του 1919-1920. Εκκινώντας από την οικονομία και παρακολουθώντας την εξέλιξη του εργατικού κινήματος στη πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα καθώς και τις αλλαγές που επέφερε ο πόλεμος αναζητούνται οι βάσεις του φαινομένου το οποίο παρουσιάζεται. Η διετία του 1919-1920 εξετάζεται πάντα σε στενή συνάρτηση με την πολιτική και τη δράση του κυριότερου οργανωτή των κινητοποιήσεων, του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Η εσωτερική διαπάλη στις τάξεις του, η οποία πήγαζε από διαφορετικές θεωρήσεις για τους άμεσους στόχους και για το δρόμο προς τη σοσιαλιστική κοινωνία γίνονται επίσης αντικείμενο έρευνας της εργασίας. Αυτές οι διαφορές την “Κόκκινη Διετία” έρχονται άμεσα ή έμμεσα σε σύγκρουση και αποδεικνύονται καθοριστικές για την τελική έκβαση το φθινόπωρο του 1920. Στα τελικά συμπεράσματα γίνεται μια αποτίμηση των γεγονότων. Αποκρυσταλλώνονται κάποιες πρώτες σκέψεις για το εργατικό κίνημα και τα Εργοστασιακά Συμβούλια και γίνεται μια προσπάθεια να απαντηθεί κατά πόσο ήταν τελικά εφικτό να είναι νικηφόρος ο αγώνας των εργατών. Τέλος αποτυπώνονται κάποιες απόψεις σχετικά με το ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και για τη συνύπαρξη των τόσο διαφορετικών τάσεων και απόψεων σε ένα ενιαίο κόμμα εκείνη την κρίσιμη στιγμή για την Ιταλία.","This specific research aims to point out aspects of the crucial, for the Italian history, period of 1919-1920. Τhe years between the end of the First World War and the rise of the fascists in power. After the Great War the influence of the Italian Socialist Party was raised sharply and there was intense turmoil, because of the difficulties and the high cost of living of the working class and the big mass of farmers and because of dispersed sympathy for the Russian Revolution. The strikes came one after the other. The whole situation was completed by demonstrations, actions of violence and occupations of rural areas. A new trade union form of workers’ organisation was becoming to take shape inside the factories of Turin under the guidance of a group of members of the Socialist Party. These were the Factory Councils, which began to spread to the other cities, too. This research is following the attempts of establishing the Councils, their characteristics, their weaknesses and their potentials. The economic struggle of the workers about their working conditions became soon a struggle with intense political requests. In September 1920 the crisis in the country reached a peak because of the occupation of the factories by the workers. The decisiveness of the occupiers made the uprising to look like a possible scenario. At least, that was the people’s view in those days of September. Also, this study aims to look into the features which formed the society and the events of 1919-1920. It searches the generative causes of this historical phenomenon starting on the economy and the evolution of the working class movement at the first decade of the twentieth century and the changes which took place as a result of the war. The two years have always been researched in close relation to the policy of the Socialist Party, which organized every important action in 1919-1920. Furthermore, I search the disagreements inside the party, which were originated by different opinions about the short-term goals and the domination of the socialistic society. Those disagreements came into conflict directly or indirectly in the “Red Years” and they were proved decisive for the ending of the struggle in the autumn of 1920. In the final conclusion I try to evaluate the events of the two years. I express some thoughts about the Italian working class movement and the Factory Councils and I attempt to answer if the victory was possible in the struggle of the workers. My opinions are documented at the end, about the contradiction, which there was in Italy, to coexist a single Socialist Party with so many different fractions and goals and what role played this situation in the crucial months of 1919-1920."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι Σοσιαλιστές και η Κόκκινη Διετία στην Ιταλία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νίκιας Θεόδωρος","Nikias Theodoros"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η συγκεκριμένη μελέτη επιδιώκει να φωτίσει πλευρές της κομβικής, για την ιταλική ιστορία, διετίας του 1919-1920, η οποία τοποθετείται μεταξύ της λήξης του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της ανόδου του φασισμού στην εξουσία. Μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, λόγω των δυσκολιών στην επιβίωση της εργατικής τάξης και ενός μεγάλου μέρους του αγροτικού κόσμου καθώς και τη διάχυτη συμπάθεια για τη ρωσική επανάσταση η επιρροή του Σοσιαλιστικού Κόμματος και των σοσιαλιστικών ιδεών στην Ιταλία αυξάνεται κατακόρυφα και στη χώρα επικρατεί έντονος αναβρασμός. Οι απεργίες διαδέχονται η μία την άλλη. Οι διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις και οι καταλήψεις αγροτικών εκτάσεων συμπληρώνουν τη γενική εικόνα. Στο βιομηχανικό κέντρο του Τορίνο, με την καθοδήγηση μιας ομάδας μελών του Σοσιαλιστικού Κόμματος, μια νέα εργατική δομή αρχίζει να σχηματίζεται. Είναι τα Εργοστασιακά Συμβούλια τα οποία σύντομα θα συγκροτηθούν και σε άλλες πόλεις. Η εργασία σκιαγραφεί τις προσπάθειες συγκρότησης των Εργοστασιακών Συμβουλίων, τις αδυναμίες, τις δυνατότητες και τα χαρακτηριστικά τους. Ο οικονομικός αγώνας των εργατών για τους όρους εργασίας σε σύντομο χρονικό διάστημα θα μετατραπεί σε αγώνα με πολιτικά χαρακτηριστικά. Το Σεπτέμβριο του 1920 η κρίση στη χώρα θα κορυφωθεί με τις καταλήψεις των εργοστασίων από τους εργάτες. Η αποφασιστικότητα των εργατών έκανε την εξέγερση να φαντάζει ιδιαίτερα πιθανή, τουλάχιστον στα μάτια των ανθρώπων της εποχής. Η εργασία επιδιώκει να διερευνήσει τα χαρακτηριστικά που συγκρότησαν την κοινωνία μέσα στην οποία εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα του 1919-1920. Εκκινώντας από την οικονομία και παρακολουθώντας την εξέλιξη του εργατικού κινήματος στη πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα καθώς και τις αλλαγές που επέφερε ο πόλεμος αναζητούνται οι βάσεις του φαινομένου το οποίο παρουσιάζεται. Η διετία του 1919-1920 εξετάζεται πάντα σε στενή συνάρτηση με την πολιτική και τη δράση του κυριότερου οργανωτή των κινητοποιήσεων, του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Η εσωτερική διαπάλη στις τάξεις του, η οποία πήγαζε από διαφορετικές θεωρήσεις για τους άμεσους στόχους και για το δρόμο προς τη σοσιαλιστική κοινωνία γίνονται επίσης αντικείμενο έρευνας της εργασίας. Αυτές οι διαφορές την “Κόκκινη Διετία” έρχονται άμεσα ή έμμεσα σε σύγκρουση και αποδεικνύονται καθοριστικές για την τελική έκβαση το φθινόπωρο του 1920. Στα τελικά συμπεράσματα γίνεται μια αποτίμηση των γεγονότων. Αποκρυσταλλώνονται κάποιες πρώτες σκέψεις για το εργατικό κίνημα και τα Εργοστασιακά Συμβούλια και γίνεται μια προσπάθεια να απαντηθεί κατά πόσο ήταν τελικά εφικτό να είναι νικηφόρος ο αγώνας των εργατών. Τέλος αποτυπώνονται κάποιες απόψεις σχετικά με το ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και για τη συνύπαρξη των τόσο διαφορετικών τάσεων και απόψεων σε ένα ενιαίο κόμμα εκείνη την κρίσιμη στιγμή για την Ιταλία.","This specific research aims to point out aspects of the crucial, for the Italian history, period of 1919-1920. Τhe years between the end of the First World War and the rise of the fascists in power. After the Great War the influence of the Italian Socialist Party was raised sharply and there was intense turmoil, because of the difficulties and the high cost of living of the working class and the big mass of farmers and because of dispersed sympathy for the Russian Revolution. The strikes came one after the other. The whole situation was completed by demonstrations, actions of violence and occupations of rural areas. A new trade union form of workers’ organisation was becoming to take shape inside the factories of Turin under the guidance of a group of members of the Socialist Party. These were the Factory Councils, which began to spread to the other cities, too. This research is following the attempts of establishing the Councils, their characteristics, their weaknesses and their potentials. The economic struggle of the workers about their working conditions became soon a struggle with intense political requests. In September 1920 the crisis in the country reached a peak because of the occupation of the factories by the workers. The decisiveness of the occupiers made the uprising to look like a possible scenario. At least, that was the people’s view in those days of September. Also, this study aims to look into the features which formed the society and the events of 1919-1920. It searches the generative causes of this historical phenomenon starting on the economy and the evolution of the working class movement at the first decade of the twentieth century and the changes which took place as a result of the war. The two years have always been researched in close relation to the policy of the Socialist Party, which organized every important action in 1919-1920. Furthermore, I search the disagreements inside the party, which were originated by different opinions about the short-term goals and the domination of the socialistic society. Those disagreements came into conflict directly or indirectly in the “Red Years” and they were proved decisive for the ending of the struggle in the autumn of 1920. In the final conclusion I try to evaluate the events of the two years. I express some thoughts about the Italian working class movement and the Factory Councils and I attempt to answer if the victory was possible in the struggle of the workers. My opinions are documented at the end, about the contradiction, which there was in Italy, to coexist a single Socialist Party with so many different fractions and goals and what role played this situation in the crucial months of 1919-1920."],"dc:identifier":["uoadl:2775706","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775706"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Οι Σοσιαλιστές και η Κόκκινη Διετία στην Ιταλία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:36Z"}