{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2775779"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2775779","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση της επίδρασης της θεραπείας με το ανάλογο GLP-1 λιραγλουτίδη σε σχέση με τη μετφορμίνη στην αρτηριακή σκληρία, την καρδιακή συσταλτικότητα και το οξειδωτικό στρες σε άτομα με νεοδιαγνωσμένο διαβήτη τύπου 2","abstract":"Εισαγωγή: Τα ανάλογα ινκρετίνης χρησιμοποιούνται στη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (T2DM) και της παχυσαρκίας. Σκοπός της εργασίας ήταν η διερεύνηση στις μεταβολές της αρτηριακής σκληρίας και της καρδιακής συσταλτικότητας μετά από 6 μήνες θεραπείας με το ανάλογο GLP-1 λιραγλουτίδη σε άτομα με νεοδιαγνωσμένο T2DM. Μέθοδοι: 60 ασθενείς με νεοδιαγνωσμένο T2DM και χωρίς προηγούμενη αντιδιαβητική θεραπεία τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν είτε λιραγλουτίδη (n = 30) είτε μετφορμίνη (n = 30) για 6 μήνες. Κατά την έναρξη και κατόπιν 6 μηνών θεραπείας μετρήθηκαν : (α) η ταχύτητα παλμικού κύματος (PWV) (β) δείκτες καρδιακής συσταλτικότητα (συστροφή/αποσυστροφή του μυοκαρδίου) (γ) η μηλονική διαλδεΰδη (MDA) ως δείκτης λιπιδικής υπεροξείδωσης και τα πρωτεΐνικά καρβονύλια (PCs) ως δείκτες οξειδωτικού στρες. Αποτελέσματα: Μετά από 6 μήνες θεραπείας, τα άτομα που έλαβαν λιραγλουτίδη παρουσίασαν μειωμένο PWV (11.8 ± 2.5 έναντι 10.3 ± 3.3 m/s), μειωμένη συγκέντρωση MDA (0.92 [0.45-2.45] έναντι 0.68 [0.43-2.08] uM) παράλληλα με μία αύξηση στο GLS (- 15.4 ± 3 έναντι – 16.6 ± 2.7), GLSR (0.77 ± 0.2 έναντι 0.89 ± 0.2), pUtwVel (- 112 ± 52 °, p <0.05),% dpTw-UtwMVO (31 ± 10 έναντι 40 ± 14),% dpTw-UtwPEF (43 ± 19 έναντι 53 ± 22) και FMD% (± 6, p <0,01). Δεν υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές των μετρηθέντων δεικτών σε άτομα που έλαβαν μετφορμίνη εκτός από τη βελτίωση της παραμέτρου FMD. Συμπέρασματα: Η εξάμηνη θεραπεία με λιραγλουτίδη βελτιώνει την αρτηριακή σκληρία, τη συσταλτικότητα του μυοκαρδίου, μειώνοντας το οξειδωτικό στρες σε άτομα με νεοδιαγνωσμένο T2DM.","abstract_html":"Εισαγωγή: Τα ανάλογα ινκρετίνης χρησιμοποιούνται στη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (T2DM) και της παχυσαρκίας. Σκοπός της εργασίας ήταν η διερεύνηση στις μεταβολές της αρτηριακής σκληρίας και της καρδιακής συσταλτικότητας μετά από 6 μήνες θεραπείας με το ανάλογο GLP-1 λιραγλουτίδη σε άτομα με νεοδιαγνωσμένο T2DM. Μέθοδοι: 60 ασθενείς με νεοδιαγνωσμένο T2DM και χωρίς προηγούμενη αντιδιαβητική θεραπεία τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν είτε λιραγλουτίδη (n = 30) είτε μετφορμίνη (n = 30) για 6 μήνες. Κατά την έναρξη και κατόπιν 6 μηνών θεραπείας μετρήθηκαν : (α) η ταχύτητα παλμικού κύματος (PWV) (β) δείκτες καρδιακής συσταλτικότητα (συστροφή/αποσυστροφή του μυοκαρδίου) (γ) η μηλονική διαλδεΰδη (MDA) ως δείκτης λιπιδικής υπεροξείδωσης και τα πρωτεΐνικά καρβονύλια (PCs) ως δείκτες οξειδωτικού στρες. Αποτελέσματα: Μετά από 6 μήνες θεραπείας, τα άτομα που έλαβαν λιραγλουτίδη παρουσίασαν μειωμένο PWV (11.8 ± 2.5 έναντι 10.3 ± 3.3 m/s), μειωμένη συγκέντρωση MDA (0.92 [0.45-2.45] έναντι 0.68 [0.43-2.08] uM) παράλληλα με μία αύξηση στο GLS (- 15.4 ± 3 έναντι – 16.6 ± 2.7), GLSR (0.77 ± 0.2 έναντι 0.89 ± 0.2), pUtwVel (- 112 ± 52 °, p &lt;0.05),% dpTw-UtwMVO (31 ± 10 έναντι 40 ± 14),% dpTw-UtwPEF (43 ± 19 έναντι 53 ± 22) και FMD% (± 6, p &lt;0,01). Δεν υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές των μετρηθέντων δεικτών σε άτομα που έλαβαν μετφορμίνη εκτός από τη βελτίωση της παραμέτρου FMD. Συμπέρασματα: Η εξάμηνη θεραπεία με λιραγλουτίδη βελτιώνει την αρτηριακή σκληρία, τη συσταλτικότητα του μυοκαρδίου, μειώνοντας το οξειδωτικό στρες σε άτομα με νεοδιαγνωσμένο T2DM.","abstract_has_math":false,"creators":["Γεωργίου Δημήτρης","Georgiou Dimitris"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:36Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2775779"],"render_values":[{"text":"uoadl:2775779","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775779","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775779","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2775779","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γεωργίου Δημήτρης","Georgiou Dimitris"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2775779","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775779"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Τα ανάλογα ινκρετίνης χρησιμοποιούνται στη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (T2DM) και της παχυσαρκίας. Σκοπός της εργασίας ήταν η διερεύνηση στις μεταβολές της αρτηριακής σκληρίας και της καρδιακής συσταλτικότητας μετά από 6 μήνες θεραπείας με το ανάλογο GLP-1 λιραγλουτίδη σε άτομα με νεοδιαγνωσμένο T2DM. Μέθοδοι: 60 ασθενείς με νεοδιαγνωσμένο T2DM και χωρίς προηγούμενη αντιδιαβητική θεραπεία τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν είτε λιραγλουτίδη (n = 30) είτε μετφορμίνη (n = 30) για 6 μήνες. Κατά την έναρξη και κατόπιν 6 μηνών θεραπείας μετρήθηκαν : (α) η ταχύτητα παλμικού κύματος (PWV) (β) δείκτες καρδιακής συσταλτικότητα (συστροφή/αποσυστροφή του μυοκαρδίου) (γ) η μηλονική διαλδεΰδη (MDA) ως δείκτης λιπιδικής υπεροξείδωσης και τα πρωτεΐνικά καρβονύλια (PCs) ως δείκτες οξειδωτικού στρες. Αποτελέσματα: Μετά από 6 μήνες θεραπείας, τα άτομα που έλαβαν λιραγλουτίδη παρουσίασαν μειωμένο PWV (11.8 ± 2.5 έναντι 10.3 ± 3.3 m/s), μειωμένη συγκέντρωση MDA (0.92 [0.45-2.45] έναντι 0.68 [0.43-2.08] uM) παράλληλα με μία αύξηση στο GLS (- 15.4 ± 3 έναντι – 16.6 ± 2.7), GLSR (0.77 ± 0.2 έναντι 0.89 ± 0.2), pUtwVel (- 112 ± 52 °, p <0.05),% dpTw-UtwMVO (31 ± 10 έναντι 40 ± 14),% dpTw-UtwPEF (43 ± 19 έναντι 53 ± 22) και FMD% (± 6, p <0,01). Δεν υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές των μετρηθέντων δεικτών σε άτομα που έλαβαν μετφορμίνη εκτός από τη βελτίωση της παραμέτρου FMD. Συμπέρασματα: Η εξάμηνη θεραπεία με λιραγλουτίδη βελτιώνει την αρτηριακή σκληρία, τη συσταλτικότητα του μυοκαρδίου, μειώνοντας το οξειδωτικό στρες σε άτομα με νεοδιαγνωσμένο T2DM.","Introduction: Incretin-based therapies are used in the treatment of type 2 diabetes mellitus (T2DM) and obesity. We investigated the changes in arterial stiffness and left ventricular (LV) myocardial deformation after 6-month treatment with the GLP-1 analogue liraglutide in subjects with newly diagnosed T2DM. Methods: We randomized 60 patients with newly diagnosed and treatment-naive T2DM to receive either liraglutide (n = 30) or metformin (n = 30) for 6 months. We measured at baseline and after 6-month treatment: (a) carotid-femoral pulse wave velocity (PWV) (b) Left Ventricular function (c) malondialdehyde (MDA) and protein carbonyls (PCs). Results: After 6-months treatment, subjects that received liraglutide presented with a reduced PWV (11.8 ± 2.5 vs. 10.3 ± 3.3 m/s), MDA (0.92 [0.45-2.45] vs. 0.68 [0.43-2.08] nM/L) and NT-proBNP (p < 0.05) in parallel with an increase in GLS (- 15.4 ± 3 vs. - 16.6 ± 2.7), GLSR (0.77 ± 0.2 vs. 0.89 ± 0.2), pUtwVel (- 97 ± 49 vs. - 112 ± 52°, p < 0.05), %dpTw-UtwMVO (31 ± 10 vs. 40 ± 14), %dpTw-UtwPEF (43 ± 19 vs. 53 ± 22) and FMD% (8.9 ± 3 vs. 13.2 ± 6, p < 0.01). There were no statistically significant differences of the measured markers in subjects that received metformin except for an improvement in FMD. Conclusion: Six-month treatment with liraglutide improves arterial stiffness, LV myocardial strain, LV twisting and untwisting by reducing oxidative stress in subjects with newly diagnosed T2DM."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση της επίδρασης της θεραπείας με το ανάλογο GLP-1 λιραγλουτίδη σε σχέση με τη μετφορμίνη στην αρτηριακή σκληρία, την καρδιακή συσταλτικότητα και το οξειδωτικό στρες σε άτομα με νεοδιαγνωσμένο διαβήτη τύπου 2"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γεωργίου Δημήτρης","Georgiou Dimitris"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Εισαγωγή: Τα ανάλογα ινκρετίνης χρησιμοποιούνται στη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (T2DM) και της παχυσαρκίας. Σκοπός της εργασίας ήταν η διερεύνηση στις μεταβολές της αρτηριακής σκληρίας και της καρδιακής συσταλτικότητας μετά από 6 μήνες θεραπείας με το ανάλογο GLP-1 λιραγλουτίδη σε άτομα με νεοδιαγνωσμένο T2DM. Μέθοδοι: 60 ασθενείς με νεοδιαγνωσμένο T2DM και χωρίς προηγούμενη αντιδιαβητική θεραπεία τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν είτε λιραγλουτίδη (n = 30) είτε μετφορμίνη (n = 30) για 6 μήνες. Κατά την έναρξη και κατόπιν 6 μηνών θεραπείας μετρήθηκαν : (α) η ταχύτητα παλμικού κύματος (PWV) (β) δείκτες καρδιακής συσταλτικότητα (συστροφή/αποσυστροφή του μυοκαρδίου) (γ) η μηλονική διαλδεΰδη (MDA) ως δείκτης λιπιδικής υπεροξείδωσης και τα πρωτεΐνικά καρβονύλια (PCs) ως δείκτες οξειδωτικού στρες. Αποτελέσματα: Μετά από 6 μήνες θεραπείας, τα άτομα που έλαβαν λιραγλουτίδη παρουσίασαν μειωμένο PWV (11.8 ± 2.5 έναντι 10.3 ± 3.3 m/s), μειωμένη συγκέντρωση MDA (0.92 [0.45-2.45] έναντι 0.68 [0.43-2.08] uM) παράλληλα με μία αύξηση στο GLS (- 15.4 ± 3 έναντι – 16.6 ± 2.7), GLSR (0.77 ± 0.2 έναντι 0.89 ± 0.2), pUtwVel (- 112 ± 52 °, p <0.05),% dpTw-UtwMVO (31 ± 10 έναντι 40 ± 14),% dpTw-UtwPEF (43 ± 19 έναντι 53 ± 22) και FMD% (± 6, p <0,01). Δεν υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές των μετρηθέντων δεικτών σε άτομα που έλαβαν μετφορμίνη εκτός από τη βελτίωση της παραμέτρου FMD. Συμπέρασματα: Η εξάμηνη θεραπεία με λιραγλουτίδη βελτιώνει την αρτηριακή σκληρία, τη συσταλτικότητα του μυοκαρδίου, μειώνοντας το οξειδωτικό στρες σε άτομα με νεοδιαγνωσμένο T2DM.","Introduction: Incretin-based therapies are used in the treatment of type 2 diabetes mellitus (T2DM) and obesity. We investigated the changes in arterial stiffness and left ventricular (LV) myocardial deformation after 6-month treatment with the GLP-1 analogue liraglutide in subjects with newly diagnosed T2DM. Methods: We randomized 60 patients with newly diagnosed and treatment-naive T2DM to receive either liraglutide (n = 30) or metformin (n = 30) for 6 months. We measured at baseline and after 6-month treatment: (a) carotid-femoral pulse wave velocity (PWV) (b) Left Ventricular function (c) malondialdehyde (MDA) and protein carbonyls (PCs). Results: After 6-months treatment, subjects that received liraglutide presented with a reduced PWV (11.8 ± 2.5 vs. 10.3 ± 3.3 m/s), MDA (0.92 [0.45-2.45] vs. 0.68 [0.43-2.08] nM/L) and NT-proBNP (p < 0.05) in parallel with an increase in GLS (- 15.4 ± 3 vs. - 16.6 ± 2.7), GLSR (0.77 ± 0.2 vs. 0.89 ± 0.2), pUtwVel (- 97 ± 49 vs. - 112 ± 52°, p < 0.05), %dpTw-UtwMVO (31 ± 10 vs. 40 ± 14), %dpTw-UtwPEF (43 ± 19 vs. 53 ± 22) and FMD% (8.9 ± 3 vs. 13.2 ± 6, p < 0.01). There were no statistically significant differences of the measured markers in subjects that received metformin except for an improvement in FMD. Conclusion: Six-month treatment with liraglutide improves arterial stiffness, LV myocardial strain, LV twisting and untwisting by reducing oxidative stress in subjects with newly diagnosed T2DM."],"dc:identifier":["uoadl:2775779","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775779"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Σύγκριση της επίδρασης της θεραπείας με το ανάλογο GLP-1 λιραγλουτίδη σε σχέση με τη μετφορμίνη στην αρτηριακή σκληρία, την καρδιακή συσταλτικότητα και το οξειδωτικό στρες σε άτομα με νεοδιαγνωσμένο διαβήτη τύπου 2"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:36Z"}