{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2775903"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2775903","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χειρουργική ανατομία της στυτικής λειτουργίας. Ο ρόλος της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας και η κλινική της σημασία στις επεμβάσεις ριζικής προστατεκτομής.","abstract":"Η ριζική προστατεκτομή έχει αναδειχθεί ως η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη θεραπεία για τον κλινικά εντοπισμένο προστατικό καρκίνο. Παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί σχετικά με τις γνώσεις μας για την χειρουργική ανατομική του προστάτη και της στυτικής λειτουργίας, η στυτική δυσλειτουργία μετά την ριζική προστατεκτομή παραμένει σημαντικό πρόβλημα για περισσότερους από τους μισούς ασθενείς. Η στύση απαιτεί την ακεραιότητα και τη συνεργασία αγγειακών και νευρικών δομών. Η στυτική δυσλειτουργία μετά την ριζική προστατεκτομή μπορεί να οφείλεται σε νευρογενή ή αγγειακά αίτια ή σε συνδυασμό αυτών. Η επικουρική έσω αιδοιϊκή αρτηρία ίσως συμμετέχει στην αιμάτωση του πέους και για το λόγο αυτό η απολίνωση ή ο τραυματισμός της κατά τη διάρκεια της ριζικής προστατεκτομής για την θεραπεία του προστατικού καρκίνου ίσως επηρεάσει την στυτική λειτουργία του ασθενούς μετεγχειρητικά. Τα τελευταία έτη, πολλοί συγγραφείς παρουσίασαν τα αποτελέσματά τους σχετικά με την επίπτωση της αρτηρίας σε νεκροτομικές, απεικονιστικές και χειρουργικές μελέτες. Όμως παρατηρείται μεγάλη ασυμφωνία αναφορικά με την επίπτωση της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας μεταξύ αυτών. Με αφορμή την ανάγνωση της εργασίας των Henry και συνεργατών με τίτλο «Παραλλαγές στην Αρτηριακή Παροχή Αίματος του Πέους και η Επικουρική Έσω Αιδοιϊκή Αρτηρία: Μία Μετα-Ανάλυση και Ανασκόπηση των Επιπτώσεών της στην Ριζική Προστατεκτομή» και με βάση την εμπειρία μας στη λαπαροσκοπική ριζική προστατεκτομή, υπογραμμίζονται ορισμένα σημαντικά θέματα. Στη λαπαροσκοπική ριζική προστατεκτομή, είναι δύσκολο να σημειωθεί η έκφυση και η πορεία της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας λόγω του στενού χειρουργικού πεδίου, που εντοπίζεται άνωθεν του πυελικού εδάφους. Επίσης, κατά τη ριζική προστατεκτομή το πέος βρίσκεται σε χάλαση και κάποιες επικουρικές έσω αιδοιϊκές αρτηρίες ίσως δεν είναι αναγνωρίσιμες λόγω του μικρού μεγέθους τους, οπότε η εφαρμογή φαρμακευτικώς επαγόμενης στύσης και η χρήση του Doppler υπερηχογραφήματος διεγχειρητικά ίσως συμβάλουν στην αναγνώρισή τους. Τρίτον, η επίδραση της διαφύλαξης της αρτηρίας στην μετεγχειρητική στυτική λειτουργία θα μπορούσε να διευκρινιστεί συγκρίνοντας προ- και μετεγχειρητικές απεικονιστικές εξετάσεις με την εφαρμογή φαρμακευτικώς επαγόμενης στύσης, αναλύοντας διεγχειρητικά δεδομένα και αξιολογώντας την προ- και την μετεγχειρητική στυτική λειτουργία στον ίδιο ασθενή. Ο όρος «επικουρικός» ή «ανώμαλος» είναι αδόκιμος για μία αρτηρία με τόσο σπουδαίο λειτουργικό ρόλο. Η επίπτωση της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας πρέπει να καθοριστεί σε εκτεταμένες και καλά οργανωμένες νεκροτομικές και απεικονιστικές μελέτες με φαρμακευτικώς επαγόμενη στύση, με την συνεργασία έμπειρων χειρουργών. Τέλος, ο όρος «διαφύλαξη της αρτηρίας» πρέπει να διαδοθεί μεταξύ των ουρολόγων δίπλα στον όρο «διαφύλαξη των νεύρων».","abstract_html":"Η ριζική προστατεκτομή έχει αναδειχθεί ως η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη θεραπεία για τον κλινικά εντοπισμένο προστατικό καρκίνο. Παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί σχετικά με τις γνώσεις μας για την χειρουργική ανατομική του προστάτη και της στυτικής λειτουργίας, η στυτική δυσλειτουργία μετά την ριζική προστατεκτομή παραμένει σημαντικό πρόβλημα για περισσότερους από τους μισούς ασθενείς. Η στύση απαιτεί την ακεραιότητα και τη συνεργασία αγγειακών και νευρικών δομών. Η στυτική δυσλειτουργία μετά την ριζική προστατεκτομή μπορεί να οφείλεται σε νευρογενή ή αγγειακά αίτια ή σε συνδυασμό αυτών. Η επικουρική έσω αιδοιϊκή αρτηρία ίσως συμμετέχει στην αιμάτωση του πέους και για το λόγο αυτό η απολίνωση ή ο τραυματισμός της κατά τη διάρκεια της ριζικής προστατεκτομής για την θεραπεία του προστατικού καρκίνου ίσως επηρεάσει την στυτική λειτουργία του ασθενούς μετεγχειρητικά. Τα τελευταία έτη, πολλοί συγγραφείς παρουσίασαν τα αποτελέσματά τους σχετικά με την επίπτωση της αρτηρίας σε νεκροτομικές, απεικονιστικές και χειρουργικές μελέτες. Όμως παρατηρείται μεγάλη ασυμφωνία αναφορικά με την επίπτωση της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας μεταξύ αυτών. Με αφορμή την ανάγνωση της εργασίας των Henry και συνεργατών με τίτλο «Παραλλαγές στην Αρτηριακή Παροχή Αίματος του Πέους και η Επικουρική Έσω Αιδοιϊκή Αρτηρία: Μία Μετα-Ανάλυση και Ανασκόπηση των Επιπτώσεών της στην Ριζική Προστατεκτομή» και με βάση την εμπειρία μας στη λαπαροσκοπική ριζική προστατεκτομή, υπογραμμίζονται ορισμένα σημαντικά θέματα. Στη λαπαροσκοπική ριζική προστατεκτομή, είναι δύσκολο να σημειωθεί η έκφυση και η πορεία της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας λόγω του στενού χειρουργικού πεδίου, που εντοπίζεται άνωθεν του πυελικού εδάφους. Επίσης, κατά τη ριζική προστατεκτομή το πέος βρίσκεται σε χάλαση και κάποιες επικουρικές έσω αιδοιϊκές αρτηρίες ίσως δεν είναι αναγνωρίσιμες λόγω του μικρού μεγέθους τους, οπότε η εφαρμογή φαρμακευτικώς επαγόμενης στύσης και η χρήση του Doppler υπερηχογραφήματος διεγχειρητικά ίσως συμβάλουν στην αναγνώρισή τους. Τρίτον, η επίδραση της διαφύλαξης της αρτηρίας στην μετεγχειρητική στυτική λειτουργία θα μπορούσε να διευκρινιστεί συγκρίνοντας προ- και μετεγχειρητικές απεικονιστικές εξετάσεις με την εφαρμογή φαρμακευτικώς επαγόμενης στύσης, αναλύοντας διεγχειρητικά δεδομένα και αξιολογώντας την προ- και την μετεγχειρητική στυτική λειτουργία στον ίδιο ασθενή. Ο όρος «επικουρικός» ή «ανώμαλος» είναι αδόκιμος για μία αρτηρία με τόσο σπουδαίο λειτουργικό ρόλο. Η επίπτωση της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας πρέπει να καθοριστεί σε εκτεταμένες και καλά οργανωμένες νεκροτομικές και απεικονιστικές μελέτες με φαρμακευτικώς επαγόμενη στύση, με την συνεργασία έμπειρων χειρουργών. Τέλος, ο όρος «διαφύλαξη της αρτηρίας» πρέπει να διαδοθεί μεταξύ των ουρολόγων δίπλα στον όρο «διαφύλαξη των νεύρων».","abstract_has_math":false,"creators":["Κατσιμαντάς Αντώνιος","Katsimantas Antonios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:36Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2775903"],"render_values":[{"text":"uoadl:2775903","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775903","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775903","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2775903","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κατσιμαντάς Αντώνιος","Katsimantas Antonios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2775903","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775903"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ριζική προστατεκτομή έχει αναδειχθεί ως η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη θεραπεία για τον κλινικά εντοπισμένο προστατικό καρκίνο. Παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί σχετικά με τις γνώσεις μας για την χειρουργική ανατομική του προστάτη και της στυτικής λειτουργίας, η στυτική δυσλειτουργία μετά την ριζική προστατεκτομή παραμένει σημαντικό πρόβλημα για περισσότερους από τους μισούς ασθενείς. Η στύση απαιτεί την ακεραιότητα και τη συνεργασία αγγειακών και νευρικών δομών. Η στυτική δυσλειτουργία μετά την ριζική προστατεκτομή μπορεί να οφείλεται σε νευρογενή ή αγγειακά αίτια ή σε συνδυασμό αυτών. Η επικουρική έσω αιδοιϊκή αρτηρία ίσως συμμετέχει στην αιμάτωση του πέους και για το λόγο αυτό η απολίνωση ή ο τραυματισμός της κατά τη διάρκεια της ριζικής προστατεκτομής για την θεραπεία του προστατικού καρκίνου ίσως επηρεάσει την στυτική λειτουργία του ασθενούς μετεγχειρητικά. Τα τελευταία έτη, πολλοί συγγραφείς παρουσίασαν τα αποτελέσματά τους σχετικά με την επίπτωση της αρτηρίας σε νεκροτομικές, απεικονιστικές και χειρουργικές μελέτες. Όμως παρατηρείται μεγάλη ασυμφωνία αναφορικά με την επίπτωση της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας μεταξύ αυτών. Με αφορμή την ανάγνωση της εργασίας των Henry και συνεργατών με τίτλο «Παραλλαγές στην Αρτηριακή Παροχή Αίματος του Πέους και η Επικουρική Έσω Αιδοιϊκή Αρτηρία: Μία Μετα-Ανάλυση και Ανασκόπηση των Επιπτώσεών της στην Ριζική Προστατεκτομή» και με βάση την εμπειρία μας στη λαπαροσκοπική ριζική προστατεκτομή, υπογραμμίζονται ορισμένα σημαντικά θέματα. Στη λαπαροσκοπική ριζική προστατεκτομή, είναι δύσκολο να σημειωθεί η έκφυση και η πορεία της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας λόγω του στενού χειρουργικού πεδίου, που εντοπίζεται άνωθεν του πυελικού εδάφους. Επίσης, κατά τη ριζική προστατεκτομή το πέος βρίσκεται σε χάλαση και κάποιες επικουρικές έσω αιδοιϊκές αρτηρίες ίσως δεν είναι αναγνωρίσιμες λόγω του μικρού μεγέθους τους, οπότε η εφαρμογή φαρμακευτικώς επαγόμενης στύσης και η χρήση του Doppler υπερηχογραφήματος διεγχειρητικά ίσως συμβάλουν στην αναγνώρισή τους. Τρίτον, η επίδραση της διαφύλαξης της αρτηρίας στην μετεγχειρητική στυτική λειτουργία θα μπορούσε να διευκρινιστεί συγκρίνοντας προ- και μετεγχειρητικές απεικονιστικές εξετάσεις με την εφαρμογή φαρμακευτικώς επαγόμενης στύσης, αναλύοντας διεγχειρητικά δεδομένα και αξιολογώντας την προ- και την μετεγχειρητική στυτική λειτουργία στον ίδιο ασθενή. Ο όρος «επικουρικός» ή «ανώμαλος» είναι αδόκιμος για μία αρτηρία με τόσο σπουδαίο λειτουργικό ρόλο. Η επίπτωση της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας πρέπει να καθοριστεί σε εκτεταμένες και καλά οργανωμένες νεκροτομικές και απεικονιστικές μελέτες με φαρμακευτικώς επαγόμενη στύση, με την συνεργασία έμπειρων χειρουργών. Τέλος, ο όρος «διαφύλαξη της αρτηρίας» πρέπει να διαδοθεί μεταξύ των ουρολόγων δίπλα στον όρο «διαφύλαξη των νεύρων».","Radical prostatectomy has emerged as the most commonly used treatment modality for clinically localized prostate cancer. Despite the progress regarding the knowledge about prostate’s and erectile function’s surgical anatomy, post-prostatectomy erectile dysfunction remains an important issue for more than half of the patients who underwent radical prostatectomy. Erectile function demands the integrity and cooperation of vascular and neuronal components. Post-prostatectomy erectile dysfunction may result due to neurogenic or vasculogenic causes or due to the combination of them. Accessory pudendal artery may participate in penile arterial supply and therefore its ligation or injury during radical prostatectomy may influence postoperative erectile function. During the last years, many authors presented their data regarding incidence of accessory pudendal artery in cadaveric, imaging and surgical studies. However, there is great discordance about the incidence of accessory pudendal artery among them. On the occasion of reading Henry’s et al study titled «Variations in the Arterial Blood Supply to the Penis and the Accessory Pudendal Artery: A Meta-Analysis and Review of Implications in Radical Prostatectomy» and based on our experience on laparoscopic radical prostatectomy, some important topics are underlined. During laparoscopic radical prostatectomy, it is difficult to locate the origin and course of accessory pudendal artery because of the narrow, supralevator surgical field. Moreover, the penis is on flaccid state during prostatectomy and some accessory pudendal arteries may not be identifiable due to their small caliber, so application of pharmacologically induced erection and Doppler ultrasound intraoperatively may contribute to their identification. In addition, the effect of artery’s preservation on postoperative erectile function could be clarified by comparing pre- and postoperative imaging techniques with the application of pharmacologically induced erection, with intraoperative data and data of pre- and postoperative erectile function, in the same patient. The term «accessory» or «aberrant» is unfair for an artery with such an important functional role. The incidence of accessory pudendal artery should be defined through extensive and well-organized cadaveric and radiologic studies with pharmacologically induced erection, with the cooperation of experienced surgeons. Finally, the term «artery-sparing» has to be spread among urologists besides the term «nerve-sparing»."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χειρουργική ανατομία της στυτικής λειτουργίας. Ο ρόλος της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας και η κλινική της σημασία στις επεμβάσεις ριζικής προστατεκτομής."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κατσιμαντάς Αντώνιος","Katsimantas Antonios"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η ριζική προστατεκτομή έχει αναδειχθεί ως η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη θεραπεία για τον κλινικά εντοπισμένο προστατικό καρκίνο. Παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί σχετικά με τις γνώσεις μας για την χειρουργική ανατομική του προστάτη και της στυτικής λειτουργίας, η στυτική δυσλειτουργία μετά την ριζική προστατεκτομή παραμένει σημαντικό πρόβλημα για περισσότερους από τους μισούς ασθενείς. Η στύση απαιτεί την ακεραιότητα και τη συνεργασία αγγειακών και νευρικών δομών. Η στυτική δυσλειτουργία μετά την ριζική προστατεκτομή μπορεί να οφείλεται σε νευρογενή ή αγγειακά αίτια ή σε συνδυασμό αυτών. Η επικουρική έσω αιδοιϊκή αρτηρία ίσως συμμετέχει στην αιμάτωση του πέους και για το λόγο αυτό η απολίνωση ή ο τραυματισμός της κατά τη διάρκεια της ριζικής προστατεκτομής για την θεραπεία του προστατικού καρκίνου ίσως επηρεάσει την στυτική λειτουργία του ασθενούς μετεγχειρητικά. Τα τελευταία έτη, πολλοί συγγραφείς παρουσίασαν τα αποτελέσματά τους σχετικά με την επίπτωση της αρτηρίας σε νεκροτομικές, απεικονιστικές και χειρουργικές μελέτες. Όμως παρατηρείται μεγάλη ασυμφωνία αναφορικά με την επίπτωση της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας μεταξύ αυτών. Με αφορμή την ανάγνωση της εργασίας των Henry και συνεργατών με τίτλο «Παραλλαγές στην Αρτηριακή Παροχή Αίματος του Πέους και η Επικουρική Έσω Αιδοιϊκή Αρτηρία: Μία Μετα-Ανάλυση και Ανασκόπηση των Επιπτώσεών της στην Ριζική Προστατεκτομή» και με βάση την εμπειρία μας στη λαπαροσκοπική ριζική προστατεκτομή, υπογραμμίζονται ορισμένα σημαντικά θέματα. Στη λαπαροσκοπική ριζική προστατεκτομή, είναι δύσκολο να σημειωθεί η έκφυση και η πορεία της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας λόγω του στενού χειρουργικού πεδίου, που εντοπίζεται άνωθεν του πυελικού εδάφους. Επίσης, κατά τη ριζική προστατεκτομή το πέος βρίσκεται σε χάλαση και κάποιες επικουρικές έσω αιδοιϊκές αρτηρίες ίσως δεν είναι αναγνωρίσιμες λόγω του μικρού μεγέθους τους, οπότε η εφαρμογή φαρμακευτικώς επαγόμενης στύσης και η χρήση του Doppler υπερηχογραφήματος διεγχειρητικά ίσως συμβάλουν στην αναγνώρισή τους. Τρίτον, η επίδραση της διαφύλαξης της αρτηρίας στην μετεγχειρητική στυτική λειτουργία θα μπορούσε να διευκρινιστεί συγκρίνοντας προ- και μετεγχειρητικές απεικονιστικές εξετάσεις με την εφαρμογή φαρμακευτικώς επαγόμενης στύσης, αναλύοντας διεγχειρητικά δεδομένα και αξιολογώντας την προ- και την μετεγχειρητική στυτική λειτουργία στον ίδιο ασθενή. Ο όρος «επικουρικός» ή «ανώμαλος» είναι αδόκιμος για μία αρτηρία με τόσο σπουδαίο λειτουργικό ρόλο. Η επίπτωση της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας πρέπει να καθοριστεί σε εκτεταμένες και καλά οργανωμένες νεκροτομικές και απεικονιστικές μελέτες με φαρμακευτικώς επαγόμενη στύση, με την συνεργασία έμπειρων χειρουργών. Τέλος, ο όρος «διαφύλαξη της αρτηρίας» πρέπει να διαδοθεί μεταξύ των ουρολόγων δίπλα στον όρο «διαφύλαξη των νεύρων».","Radical prostatectomy has emerged as the most commonly used treatment modality for clinically localized prostate cancer. Despite the progress regarding the knowledge about prostate’s and erectile function’s surgical anatomy, post-prostatectomy erectile dysfunction remains an important issue for more than half of the patients who underwent radical prostatectomy. Erectile function demands the integrity and cooperation of vascular and neuronal components. Post-prostatectomy erectile dysfunction may result due to neurogenic or vasculogenic causes or due to the combination of them. Accessory pudendal artery may participate in penile arterial supply and therefore its ligation or injury during radical prostatectomy may influence postoperative erectile function. During the last years, many authors presented their data regarding incidence of accessory pudendal artery in cadaveric, imaging and surgical studies. However, there is great discordance about the incidence of accessory pudendal artery among them. On the occasion of reading Henry’s et al study titled «Variations in the Arterial Blood Supply to the Penis and the Accessory Pudendal Artery: A Meta-Analysis and Review of Implications in Radical Prostatectomy» and based on our experience on laparoscopic radical prostatectomy, some important topics are underlined. During laparoscopic radical prostatectomy, it is difficult to locate the origin and course of accessory pudendal artery because of the narrow, supralevator surgical field. Moreover, the penis is on flaccid state during prostatectomy and some accessory pudendal arteries may not be identifiable due to their small caliber, so application of pharmacologically induced erection and Doppler ultrasound intraoperatively may contribute to their identification. In addition, the effect of artery’s preservation on postoperative erectile function could be clarified by comparing pre- and postoperative imaging techniques with the application of pharmacologically induced erection, with intraoperative data and data of pre- and postoperative erectile function, in the same patient. The term «accessory» or «aberrant» is unfair for an artery with such an important functional role. The incidence of accessory pudendal artery should be defined through extensive and well-organized cadaveric and radiologic studies with pharmacologically induced erection, with the cooperation of experienced surgeons. Finally, the term «artery-sparing» has to be spread among urologists besides the term «nerve-sparing»."],"dc:identifier":["uoadl:2775903","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2775903"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Χειρουργική ανατομία της στυτικής λειτουργίας. Ο ρόλος της επικουρικής έσω αιδοιϊκής αρτηρίας και η κλινική της σημασία στις επεμβάσεις ριζικής προστατεκτομής."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:36Z"}