{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2776172"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2776172","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συστηματική Ανασκόπηση και Network Μετα-ανάλυση σε per os χορηγούμενα φάρμακα στο μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου","abstract":"Εισαγωγή Σήμερα, στις θεραπευτικές επιλογές για ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου συμπεριλαμβάνονται ο αναστολέας τυροσινικών κινασών ρεγοραφενίμπη (regorafenib) και ο κυτταροτοξικός συνδυασμός της τριφλουριδίνης με την τιπιρακίλη (trifluridine and tipiracil, TAS-102). Ο αναστολέας τυροσινικών κινασών νιντεδανίμπη (nintedanib) ερευνάται για τον ίδιο σκοπό. Η εκτίμηση των αποτελεσμάτων των θεραπευτικών αυτών παραγόντων στη συνολική επιβίωση και της ασφάλειάς τους, σε διαφορετικά δοσολογικά σχήματα, είναι απαραίτητα για να καθοριστεί περαιτέρω ο ρόλος τους στη θεραπεία του μεταστατικού καρκίνου παχέος εντέρου. Σκοπός Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητα και η τοξικότητα από του στόματος χορηγούμενων φαρμάκων, ειδικότερα για τη νιντεδανίμπη, την ρεγοραφενίμπη και την τριφλουριδίνη-τιπιρακίλη ενάντια στη χορήγηση εικονικού φαρμάκου, καθώς και να προκύψει μία χρήσιμη στην κλινική πράξη κατάταξη των θεραπειών αυτών στους ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου. Μέθοδοι Αναπτύχθηκε στρατηγική διερεύνησης για να πραγματοποιηθεί ενδελεχής έρευνα στη βιβλιογραφία στις βάσεις δεδομένων Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) και PUBMED. Δύο ερευνητές που δούλευαν ανεξάρτητα μεταξύ τους επέλεξαν τις μελέτες και εξήγαγαν τα δεδομένα. Οι επιλεγμένες μελέτες ήταν όλες διπλές τυφλές τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές. Η επιλογή των άρθρων, η εξαγωγή των δεδομένων, η εκτίμηση του κινδύνου μεροληψίας των μελετών και η εκτίμηση των αποτελεσμάτων της μετα-ανάλυσης δικτύου κατά GRADE πραγματοποιήθηκαν από τους δύο ανεξάρτητους ερευνητές. Στη συνέχεια διεξήχθη μετα-ανάλυση και έμμεση σύγκριση των θεραπευτικών παραγόντων για τις επιλεγμένες μελέτες. Σαν κύρια αποτελέσματα τέθηκαν η συνολική επιβίωση (OS) και η επιβίωση χωρίς εξέλιξη της ασθένειας (PFS), για τα οποία υπολογίστηκαν οι λόγοι κινδύνων HRs. Σαν δευτερεύοντα αποτελέσματα τέθηκαν οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες (SAEs), οι αποσύρσεις συνολικά και οι αποσύρσεις λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών (dropouts, dropouts due to adverse events), για τα οποία υπολογίστηκαν οι λόγοι αναλογιών (odds ratios, ORs) και τα 95% διαστήματα εμπιστοσύνης τους. Η έμμεση σύγκριση πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας το NetMetaXL. Ο αριθμός NNT ως προς τη συνολική επιβίωση στους 6 μήνες υπολογίστηκε. Αποτελέσματα Οι μελέτες οι οποίες πληρούσαν τα κριτήρια ήταν έξι (6). Δύο (2) κατέγραφαν τα αποτελέσματα της σύγκρισης της ρεγοραφενίμπης σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή με εικονικό φάρμακο σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή σε δύο διπλές τυφλές τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές. Οι τρεις (3) μελέτες αφορούσαν στη σύγκριση του TAS-102 σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή με εικονικό φάρμακο σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή. Η τελευταία μελέτη παρουσίαζε τα αποτελέσματα της σύγκρισης μεταξύ νιντεδανίμπης σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή και εικονικού φαρμάκου σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή. Από τη μετα-ανάλυση υπολογίστηκε ότι το TAS-102 παρουσίασε HR 0.71 (95% CI 0.59, 0.84) και HR 0.46 (95% CI 0.41, 0.52) όσον αφορά στα OS και PFS αντίστοιχα. Η ρεγοραφενίμπη παρουσίασε HR 0.71 (95% CI 0.60, 0.84) ως προς την επιβίωση OS και HR 0.46 (95% CI0.39, 0.53) ως προς την επιβίωση PFS. Τα ORs που υπολογίστηκαν για τις σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν 0.94 (95% CI 0.73, 1.21) και 1.21 (95% CI 0.92, 1.60) για τα TAS-102 και την ρεγοραφενίμπη, αντίστοιχα. Επιπρόσθετα, το TAS-102 παρουσίασε OR 1.42 (95% CI 0.81, 2.48) ως προς τις αποσύρσεις λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών και OR 1.68 (95% CI 1.10, 2.56) για τις αποσύρσεις ασθενών συνολικά. Αντίστοιχα, η ρεγοραφενίμπη παρουσίασε ORs 1.65 (CI 95% 1.09, 2.49) και 1.60 (95% CI 1.13, 2.27). Οι ασθενείς που αποσύρθηκαν λόγω εξέλιξης της νόσου αποκλείστηκαν από τον υπολογισμό των αποσύρσεων. Η έμμεση σύγκριση των TAS-102 και ρεγοραφενίμπη δεν ανέδειξε σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Τα HRs για την έμμεση σύγκρισή τους ήταν 1 (95% CI 0.784, 1.276) και 1 (95% CI 0.824, 1.214) για την επιβίωση OS και PFS, αντίστοιχα. Επιπλέον, η έμμεση σύγκρισή τους δεν ανέδειξε σημαντικές διαφορές μεταξύ τους ως προς τις αποσύρσεις συνολικά, τις αποσύρσεις λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών και τις σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Τα ORs που υπολογίστηκαν ήταν 1.05 (95% CI 0.607, 1.816), 0.861 (95% CI 0.429, 1.725) και 0.777 (95% CI 0.534, 1.13), αντίστοιχα. Ο αριθμός number needed to treat (NNT) για την επιβίωση OS στους 6 μήνες ήταν 9.0 (95% CI 6.3, 17.1) και 9.0 (95% CI και το 95% 6.1,17.1) όπως εκτιμήθηκε για την ρεγοραφενίμπη και το TAS-102, αντίστοιχα. Συμπεράσματα Τόσο το φάρμακο TAS-102 όσο και η ρεγοραφενίμπη παρουσίασαν θετική επίδραση ως προς την επιβίωση OS και PFS στους ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου που παρουσιάζουν ανθεκτικότητα στην ενδεικνυόμενη θεραπεία. Η έμμεση σύγκριση των TAS-102 και ρεγοραφενίμπη δεν ανέδειξε σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο θεραπειών, ούτε ως προς την επιβίωση (OS και PFS) ούτε ως προς την ασφάλεια.","abstract_html":"Εισαγωγή Σήμερα, στις θεραπευτικές επιλογές για ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου συμπεριλαμβάνονται ο αναστολέας τυροσινικών κινασών ρεγοραφενίμπη (regorafenib) και ο κυτταροτοξικός συνδυασμός της τριφλουριδίνης με την τιπιρακίλη (trifluridine and tipiracil, TAS-102). Ο αναστολέας τυροσινικών κινασών νιντεδανίμπη (nintedanib) ερευνάται για τον ίδιο σκοπό. Η εκτίμηση των αποτελεσμάτων των θεραπευτικών αυτών παραγόντων στη συνολική επιβίωση και της ασφάλειάς τους, σε διαφορετικά δοσολογικά σχήματα, είναι απαραίτητα για να καθοριστεί περαιτέρω ο ρόλος τους στη θεραπεία του μεταστατικού καρκίνου παχέος εντέρου. Σκοπός Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητα και η τοξικότητα από του στόματος χορηγούμενων φαρμάκων, ειδικότερα για τη νιντεδανίμπη, την ρεγοραφενίμπη και την τριφλουριδίνη-τιπιρακίλη ενάντια στη χορήγηση εικονικού φαρμάκου, καθώς και να προκύψει μία χρήσιμη στην κλινική πράξη κατάταξη των θεραπειών αυτών στους ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου. Μέθοδοι Αναπτύχθηκε στρατηγική διερεύνησης για να πραγματοποιηθεί ενδελεχής έρευνα στη βιβλιογραφία στις βάσεις δεδομένων Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) και PUBMED. Δύο ερευνητές που δούλευαν ανεξάρτητα μεταξύ τους επέλεξαν τις μελέτες και εξήγαγαν τα δεδομένα. Οι επιλεγμένες μελέτες ήταν όλες διπλές τυφλές τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές. Η επιλογή των άρθρων, η εξαγωγή των δεδομένων, η εκτίμηση του κινδύνου μεροληψίας των μελετών και η εκτίμηση των αποτελεσμάτων της μετα-ανάλυσης δικτύου κατά GRADE πραγματοποιήθηκαν από τους δύο ανεξάρτητους ερευνητές. Στη συνέχεια διεξήχθη μετα-ανάλυση και έμμεση σύγκριση των θεραπευτικών παραγόντων για τις επιλεγμένες μελέτες. Σαν κύρια αποτελέσματα τέθηκαν η συνολική επιβίωση (OS) και η επιβίωση χωρίς εξέλιξη της ασθένειας (PFS), για τα οποία υπολογίστηκαν οι λόγοι κινδύνων HRs. Σαν δευτερεύοντα αποτελέσματα τέθηκαν οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες (SAEs), οι αποσύρσεις συνολικά και οι αποσύρσεις λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών (dropouts, dropouts due to adverse events), για τα οποία υπολογίστηκαν οι λόγοι αναλογιών (odds ratios, ORs) και τα 95% διαστήματα εμπιστοσύνης τους. Η έμμεση σύγκριση πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας το NetMetaXL. Ο αριθμός NNT ως προς τη συνολική επιβίωση στους 6 μήνες υπολογίστηκε. Αποτελέσματα Οι μελέτες οι οποίες πληρούσαν τα κριτήρια ήταν έξι (6). Δύο (2) κατέγραφαν τα αποτελέσματα της σύγκρισης της ρεγοραφενίμπης σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή με εικονικό φάρμακο σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή σε δύο διπλές τυφλές τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές. Οι τρεις (3) μελέτες αφορούσαν στη σύγκριση του TAS-102 σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή με εικονικό φάρμακο σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή. Η τελευταία μελέτη παρουσίαζε τα αποτελέσματα της σύγκρισης μεταξύ νιντεδανίμπης σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή και εικονικού φαρμάκου σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή. Από τη μετα-ανάλυση υπολογίστηκε ότι το TAS-102 παρουσίασε HR 0.71 (95% CI 0.59, 0.84) και HR 0.46 (95% CI 0.41, 0.52) όσον αφορά στα OS και PFS αντίστοιχα. Η ρεγοραφενίμπη παρουσίασε HR 0.71 (95% CI 0.60, 0.84) ως προς την επιβίωση OS και HR 0.46 (95% CI0.39, 0.53) ως προς την επιβίωση PFS. Τα ORs που υπολογίστηκαν για τις σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν 0.94 (95% CI 0.73, 1.21) και 1.21 (95% CI 0.92, 1.60) για τα TAS-102 και την ρεγοραφενίμπη, αντίστοιχα. Επιπρόσθετα, το TAS-102 παρουσίασε OR 1.42 (95% CI 0.81, 2.48) ως προς τις αποσύρσεις λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών και OR 1.68 (95% CI 1.10, 2.56) για τις αποσύρσεις ασθενών συνολικά. Αντίστοιχα, η ρεγοραφενίμπη παρουσίασε ORs 1.65 (CI 95% 1.09, 2.49) και 1.60 (95% CI 1.13, 2.27). Οι ασθενείς που αποσύρθηκαν λόγω εξέλιξης της νόσου αποκλείστηκαν από τον υπολογισμό των αποσύρσεων. Η έμμεση σύγκριση των TAS-102 και ρεγοραφενίμπη δεν ανέδειξε σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Τα HRs για την έμμεση σύγκρισή τους ήταν 1 (95% CI 0.784, 1.276) και 1 (95% CI 0.824, 1.214) για την επιβίωση OS και PFS, αντίστοιχα. Επιπλέον, η έμμεση σύγκρισή τους δεν ανέδειξε σημαντικές διαφορές μεταξύ τους ως προς τις αποσύρσεις συνολικά, τις αποσύρσεις λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών και τις σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Τα ORs που υπολογίστηκαν ήταν 1.05 (95% CI 0.607, 1.816), 0.861 (95% CI 0.429, 1.725) και 0.777 (95% CI 0.534, 1.13), αντίστοιχα. Ο αριθμός number needed to treat (NNT) για την επιβίωση OS στους 6 μήνες ήταν 9.0 (95% CI 6.3, 17.1) και 9.0 (95% CI και το 95% 6.1,17.1) όπως εκτιμήθηκε για την ρεγοραφενίμπη και το TAS-102, αντίστοιχα. Συμπεράσματα Τόσο το φάρμακο TAS-102 όσο και η ρεγοραφενίμπη παρουσίασαν θετική επίδραση ως προς την επιβίωση OS και PFS στους ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου που παρουσιάζουν ανθεκτικότητα στην ενδεικνυόμενη θεραπεία. Η έμμεση σύγκριση των TAS-102 και ρεγοραφενίμπη δεν ανέδειξε σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο θεραπειών, ούτε ως προς την επιβίωση (OS και PFS) ούτε ως προς την ασφάλεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Αβραμοπούλου Μαρία","Avramopoulou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:40Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2776172"],"render_values":[{"text":"uoadl:2776172","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776172","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776172","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2776172","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αβραμοπούλου Μαρία","Avramopoulou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2776172","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776172"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Σήμερα, στις θεραπευτικές επιλογές για ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου συμπεριλαμβάνονται ο αναστολέας τυροσινικών κινασών ρεγοραφενίμπη (regorafenib) και ο κυτταροτοξικός συνδυασμός της τριφλουριδίνης με την τιπιρακίλη (trifluridine and tipiracil, TAS-102). Ο αναστολέας τυροσινικών κινασών νιντεδανίμπη (nintedanib) ερευνάται για τον ίδιο σκοπό. Η εκτίμηση των αποτελεσμάτων των θεραπευτικών αυτών παραγόντων στη συνολική επιβίωση και της ασφάλειάς τους, σε διαφορετικά δοσολογικά σχήματα, είναι απαραίτητα για να καθοριστεί περαιτέρω ο ρόλος τους στη θεραπεία του μεταστατικού καρκίνου παχέος εντέρου. Σκοπός Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητα και η τοξικότητα από του στόματος χορηγούμενων φαρμάκων, ειδικότερα για τη νιντεδανίμπη, την ρεγοραφενίμπη και την τριφλουριδίνη-τιπιρακίλη ενάντια στη χορήγηση εικονικού φαρμάκου, καθώς και να προκύψει μία χρήσιμη στην κλινική πράξη κατάταξη των θεραπειών αυτών στους ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου. Μέθοδοι Αναπτύχθηκε στρατηγική διερεύνησης για να πραγματοποιηθεί ενδελεχής έρευνα στη βιβλιογραφία στις βάσεις δεδομένων Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) και PUBMED. Δύο ερευνητές που δούλευαν ανεξάρτητα μεταξύ τους επέλεξαν τις μελέτες και εξήγαγαν τα δεδομένα. Οι επιλεγμένες μελέτες ήταν όλες διπλές τυφλές τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές. Η επιλογή των άρθρων, η εξαγωγή των δεδομένων, η εκτίμηση του κινδύνου μεροληψίας των μελετών και η εκτίμηση των αποτελεσμάτων της μετα-ανάλυσης δικτύου κατά GRADE πραγματοποιήθηκαν από τους δύο ανεξάρτητους ερευνητές. Στη συνέχεια διεξήχθη μετα-ανάλυση και έμμεση σύγκριση των θεραπευτικών παραγόντων για τις επιλεγμένες μελέτες. Σαν κύρια αποτελέσματα τέθηκαν η συνολική επιβίωση (OS) και η επιβίωση χωρίς εξέλιξη της ασθένειας (PFS), για τα οποία υπολογίστηκαν οι λόγοι κινδύνων HRs. Σαν δευτερεύοντα αποτελέσματα τέθηκαν οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες (SAEs), οι αποσύρσεις συνολικά και οι αποσύρσεις λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών (dropouts, dropouts due to adverse events), για τα οποία υπολογίστηκαν οι λόγοι αναλογιών (odds ratios, ORs) και τα 95% διαστήματα εμπιστοσύνης τους. Η έμμεση σύγκριση πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας το NetMetaXL. Ο αριθμός NNT ως προς τη συνολική επιβίωση στους 6 μήνες υπολογίστηκε. Αποτελέσματα Οι μελέτες οι οποίες πληρούσαν τα κριτήρια ήταν έξι (6). Δύο (2) κατέγραφαν τα αποτελέσματα της σύγκρισης της ρεγοραφενίμπης σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή με εικονικό φάρμακο σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή σε δύο διπλές τυφλές τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές. Οι τρεις (3) μελέτες αφορούσαν στη σύγκριση του TAS-102 σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή με εικονικό φάρμακο σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή. Η τελευταία μελέτη παρουσίαζε τα αποτελέσματα της σύγκρισης μεταξύ νιντεδανίμπης σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή και εικονικού φαρμάκου σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή. Από τη μετα-ανάλυση υπολογίστηκε ότι το TAS-102 παρουσίασε HR 0.71 (95% CI 0.59, 0.84) και HR 0.46 (95% CI 0.41, 0.52) όσον αφορά στα OS και PFS αντίστοιχα. Η ρεγοραφενίμπη παρουσίασε HR 0.71 (95% CI 0.60, 0.84) ως προς την επιβίωση OS και HR 0.46 (95% CI0.39, 0.53) ως προς την επιβίωση PFS. Τα ORs που υπολογίστηκαν για τις σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν 0.94 (95% CI 0.73, 1.21) και 1.21 (95% CI 0.92, 1.60) για τα TAS-102 και την ρεγοραφενίμπη, αντίστοιχα. Επιπρόσθετα, το TAS-102 παρουσίασε OR 1.42 (95% CI 0.81, 2.48) ως προς τις αποσύρσεις λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών και OR 1.68 (95% CI 1.10, 2.56) για τις αποσύρσεις ασθενών συνολικά. Αντίστοιχα, η ρεγοραφενίμπη παρουσίασε ORs 1.65 (CI 95% 1.09, 2.49) και 1.60 (95% CI 1.13, 2.27). Οι ασθενείς που αποσύρθηκαν λόγω εξέλιξης της νόσου αποκλείστηκαν από τον υπολογισμό των αποσύρσεων. Η έμμεση σύγκριση των TAS-102 και ρεγοραφενίμπη δεν ανέδειξε σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Τα HRs για την έμμεση σύγκρισή τους ήταν 1 (95% CI 0.784, 1.276) και 1 (95% CI 0.824, 1.214) για την επιβίωση OS και PFS, αντίστοιχα. Επιπλέον, η έμμεση σύγκρισή τους δεν ανέδειξε σημαντικές διαφορές μεταξύ τους ως προς τις αποσύρσεις συνολικά, τις αποσύρσεις λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών και τις σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Τα ORs που υπολογίστηκαν ήταν 1.05 (95% CI 0.607, 1.816), 0.861 (95% CI 0.429, 1.725) και 0.777 (95% CI 0.534, 1.13), αντίστοιχα. Ο αριθμός number needed to treat (NNT) για την επιβίωση OS στους 6 μήνες ήταν 9.0 (95% CI 6.3, 17.1) και 9.0 (95% CI και το 95% 6.1,17.1) όπως εκτιμήθηκε για την ρεγοραφενίμπη και το TAS-102, αντίστοιχα. Συμπεράσματα Τόσο το φάρμακο TAS-102 όσο και η ρεγοραφενίμπη παρουσίασαν θετική επίδραση ως προς την επιβίωση OS και PFS στους ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου που παρουσιάζουν ανθεκτικότητα στην ενδεικνυόμενη θεραπεία. Η έμμεση σύγκριση των TAS-102 και ρεγοραφενίμπη δεν ανέδειξε σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο θεραπειών, ούτε ως προς την επιβίωση (OS και PFS) ούτε ως προς την ασφάλεια.","Background Current treatment options for patients with metastatic colorectal cancer (CRC) include the tyrosine kinase inhibitor regorafenib and the cytotoxic combination of trifluridine and tipiracil (TAS-102). The tyrosine kinase inhibitor nintedanib is under investigation for the same purpose. An assessment of the overall survival rates and safety profiles of these therapeutic agents with different dosing strategies is necessary in order to further define their role in the treatment of metastatic CRC. Objectives The aim of the present study is to assess the efficacy and toxicity of oral medications, specifically nintedanib, regorafenib and trifluridine-tipiracil vs placebo and to generate a clinically useful ranking of these treatments for patients with metastatic colorectal cancer (CRC). Methods A search strategy was developed in order to conduct a comprehensive literature search in the Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) and PUBMED. Two independent researchers selected the studies and extracted the data. The studies selected were all double-blind randomized controlled trials. Article selection, data extraction, risk of bias of included studies and GRADE assessment for NMA estimates were done by two independent authors. A standard meta-analysis and indirect comparison were then performed, using the data extracted from the chosen studies. The primary outcomes of the study were overall survival (OS) and progression-free survival (PFS), for which hazard ratios (HRs) were estimated. Secondary outcomes included serious adverse events (SAEs), dropouts and dropouts due to adverse events, for which odds ratios (ORs) with 95% confidence intervals, were estimated. The NetMetaXL was used for the indirect comparison. The Number Needed to Treat (NNT) for the OS in 6 months was also calculated. Results The studies that fulfilled the inclusion criteria were six (6). Two (2) reported the results from a comparison of regorafenib plus best supportive care (BSC) versus placebo plus BSC in two double-blind randomized controlled trials. Three (3) other studies compared TAS-102 plus BSC versus placebo plus BSC. The final study, presented the results of the comparison between nintedanib plus BSC versus placebo plus BSC. The standard meta-analysis estimated that TAS-102 presented an HR of 0.71 (95% CI 0.59, 0.84) and an HR of 0.46 (95% CI0.41, 0.52) for OS and PFS respectively. Regorafenib showed an HR of 0.71 (95% CI 0.60, 0.84) for OS and an HR of 0.46 (95% CI0.39, 0.53) for PFS. ORs for serious adverse events were estimated to be 0.94 (95% CI 0.73, 1.21) and 1.21 (95% CI 0.92, 1.60) for TAS-102 and regorafenib, respectively. Additionally, TAS-102 presented an OR of 1.42 (95% CI 0.81, 2.48) for dropouts due to adverse events and an OR of 1.68 (95% CI 1.10, 2.56) for dropouts. Regorafenib presented ORs of 1.65 (CI 95% 1.09, 2.49) and 1.60 (95% CI 1.13, 2.27). Patients with disease progression were excluded from the estimation of dropouts. The indirect comparison did not show any significant differences when comparing the two treatments regorafenib and TAS-102 to each other. HRs of regorafenib and TAS-102 were 1 (95% CI 0.784, 1.276) and 1 (95% CI 0.824, 1.214) for OS and PFS, respectively. Additionally, the indirect comparison did not show any significant differences in terms of dropouts, dropouts due to adverse events and serious adverse events comparing regorafenib vs TAS-102. ORs were 1.05 (95% CI 0.607, 1.816), 0.861 (95% CI 0.429, 1.725) and 0.777 (95% CI 0.534, 1.13), respectively. The number needed to treat (NNT) for OS at 6 months were estimated to be 9.0 (95% CI 6.3, 17.1) and 9.0 (95% CI και το 95% 6.1,17.1) for regorafenib and TAS-102, respectively. Conclusions Both TAS-102 and regorafenib presented a positive effect with respect to OS and PFS for patients with metastatic colorectal cancer refractory to standard treatment. The indirect comparison of TAS-102 and regorafenib did not show any significant difference between the two treatments with respect to the overall survival, the progression free survival and the safety profile."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συστηματική Ανασκόπηση και Network Μετα-ανάλυση σε per os χορηγούμενα φάρμακα στο μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αβραμοπούλου Μαρία","Avramopoulou Maria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Εισαγωγή Σήμερα, στις θεραπευτικές επιλογές για ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου συμπεριλαμβάνονται ο αναστολέας τυροσινικών κινασών ρεγοραφενίμπη (regorafenib) και ο κυτταροτοξικός συνδυασμός της τριφλουριδίνης με την τιπιρακίλη (trifluridine and tipiracil, TAS-102). Ο αναστολέας τυροσινικών κινασών νιντεδανίμπη (nintedanib) ερευνάται για τον ίδιο σκοπό. Η εκτίμηση των αποτελεσμάτων των θεραπευτικών αυτών παραγόντων στη συνολική επιβίωση και της ασφάλειάς τους, σε διαφορετικά δοσολογικά σχήματα, είναι απαραίτητα για να καθοριστεί περαιτέρω ο ρόλος τους στη θεραπεία του μεταστατικού καρκίνου παχέος εντέρου. Σκοπός Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητα και η τοξικότητα από του στόματος χορηγούμενων φαρμάκων, ειδικότερα για τη νιντεδανίμπη, την ρεγοραφενίμπη και την τριφλουριδίνη-τιπιρακίλη ενάντια στη χορήγηση εικονικού φαρμάκου, καθώς και να προκύψει μία χρήσιμη στην κλινική πράξη κατάταξη των θεραπειών αυτών στους ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου. Μέθοδοι Αναπτύχθηκε στρατηγική διερεύνησης για να πραγματοποιηθεί ενδελεχής έρευνα στη βιβλιογραφία στις βάσεις δεδομένων Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) και PUBMED. Δύο ερευνητές που δούλευαν ανεξάρτητα μεταξύ τους επέλεξαν τις μελέτες και εξήγαγαν τα δεδομένα. Οι επιλεγμένες μελέτες ήταν όλες διπλές τυφλές τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές. Η επιλογή των άρθρων, η εξαγωγή των δεδομένων, η εκτίμηση του κινδύνου μεροληψίας των μελετών και η εκτίμηση των αποτελεσμάτων της μετα-ανάλυσης δικτύου κατά GRADE πραγματοποιήθηκαν από τους δύο ανεξάρτητους ερευνητές. Στη συνέχεια διεξήχθη μετα-ανάλυση και έμμεση σύγκριση των θεραπευτικών παραγόντων για τις επιλεγμένες μελέτες. Σαν κύρια αποτελέσματα τέθηκαν η συνολική επιβίωση (OS) και η επιβίωση χωρίς εξέλιξη της ασθένειας (PFS), για τα οποία υπολογίστηκαν οι λόγοι κινδύνων HRs. Σαν δευτερεύοντα αποτελέσματα τέθηκαν οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες (SAEs), οι αποσύρσεις συνολικά και οι αποσύρσεις λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών (dropouts, dropouts due to adverse events), για τα οποία υπολογίστηκαν οι λόγοι αναλογιών (odds ratios, ORs) και τα 95% διαστήματα εμπιστοσύνης τους. Η έμμεση σύγκριση πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας το NetMetaXL. Ο αριθμός NNT ως προς τη συνολική επιβίωση στους 6 μήνες υπολογίστηκε. Αποτελέσματα Οι μελέτες οι οποίες πληρούσαν τα κριτήρια ήταν έξι (6). Δύο (2) κατέγραφαν τα αποτελέσματα της σύγκρισης της ρεγοραφενίμπης σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή με εικονικό φάρμακο σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή σε δύο διπλές τυφλές τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές. Οι τρεις (3) μελέτες αφορούσαν στη σύγκριση του TAS-102 σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή με εικονικό φάρμακο σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή. Η τελευταία μελέτη παρουσίαζε τα αποτελέσματα της σύγκρισης μεταξύ νιντεδανίμπης σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή και εικονικού φαρμάκου σε συνδυασμό με την καλύτερη υποστηρικτική αγωγή. Από τη μετα-ανάλυση υπολογίστηκε ότι το TAS-102 παρουσίασε HR 0.71 (95% CI 0.59, 0.84) και HR 0.46 (95% CI 0.41, 0.52) όσον αφορά στα OS και PFS αντίστοιχα. Η ρεγοραφενίμπη παρουσίασε HR 0.71 (95% CI 0.60, 0.84) ως προς την επιβίωση OS και HR 0.46 (95% CI0.39, 0.53) ως προς την επιβίωση PFS. Τα ORs που υπολογίστηκαν για τις σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν 0.94 (95% CI 0.73, 1.21) και 1.21 (95% CI 0.92, 1.60) για τα TAS-102 και την ρεγοραφενίμπη, αντίστοιχα. Επιπρόσθετα, το TAS-102 παρουσίασε OR 1.42 (95% CI 0.81, 2.48) ως προς τις αποσύρσεις λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών και OR 1.68 (95% CI 1.10, 2.56) για τις αποσύρσεις ασθενών συνολικά. Αντίστοιχα, η ρεγοραφενίμπη παρουσίασε ORs 1.65 (CI 95% 1.09, 2.49) και 1.60 (95% CI 1.13, 2.27). Οι ασθενείς που αποσύρθηκαν λόγω εξέλιξης της νόσου αποκλείστηκαν από τον υπολογισμό των αποσύρσεων. Η έμμεση σύγκριση των TAS-102 και ρεγοραφενίμπη δεν ανέδειξε σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Τα HRs για την έμμεση σύγκρισή τους ήταν 1 (95% CI 0.784, 1.276) και 1 (95% CI 0.824, 1.214) για την επιβίωση OS και PFS, αντίστοιχα. Επιπλέον, η έμμεση σύγκρισή τους δεν ανέδειξε σημαντικές διαφορές μεταξύ τους ως προς τις αποσύρσεις συνολικά, τις αποσύρσεις λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών και τις σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Τα ORs που υπολογίστηκαν ήταν 1.05 (95% CI 0.607, 1.816), 0.861 (95% CI 0.429, 1.725) και 0.777 (95% CI 0.534, 1.13), αντίστοιχα. Ο αριθμός number needed to treat (NNT) για την επιβίωση OS στους 6 μήνες ήταν 9.0 (95% CI 6.3, 17.1) και 9.0 (95% CI και το 95% 6.1,17.1) όπως εκτιμήθηκε για την ρεγοραφενίμπη και το TAS-102, αντίστοιχα. Συμπεράσματα Τόσο το φάρμακο TAS-102 όσο και η ρεγοραφενίμπη παρουσίασαν θετική επίδραση ως προς την επιβίωση OS και PFS στους ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου που παρουσιάζουν ανθεκτικότητα στην ενδεικνυόμενη θεραπεία. Η έμμεση σύγκριση των TAS-102 και ρεγοραφενίμπη δεν ανέδειξε σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο θεραπειών, ούτε ως προς την επιβίωση (OS και PFS) ούτε ως προς την ασφάλεια.","Background Current treatment options for patients with metastatic colorectal cancer (CRC) include the tyrosine kinase inhibitor regorafenib and the cytotoxic combination of trifluridine and tipiracil (TAS-102). The tyrosine kinase inhibitor nintedanib is under investigation for the same purpose. An assessment of the overall survival rates and safety profiles of these therapeutic agents with different dosing strategies is necessary in order to further define their role in the treatment of metastatic CRC. Objectives The aim of the present study is to assess the efficacy and toxicity of oral medications, specifically nintedanib, regorafenib and trifluridine-tipiracil vs placebo and to generate a clinically useful ranking of these treatments for patients with metastatic colorectal cancer (CRC). Methods A search strategy was developed in order to conduct a comprehensive literature search in the Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) and PUBMED. Two independent researchers selected the studies and extracted the data. The studies selected were all double-blind randomized controlled trials. Article selection, data extraction, risk of bias of included studies and GRADE assessment for NMA estimates were done by two independent authors. A standard meta-analysis and indirect comparison were then performed, using the data extracted from the chosen studies. The primary outcomes of the study were overall survival (OS) and progression-free survival (PFS), for which hazard ratios (HRs) were estimated. Secondary outcomes included serious adverse events (SAEs), dropouts and dropouts due to adverse events, for which odds ratios (ORs) with 95% confidence intervals, were estimated. The NetMetaXL was used for the indirect comparison. The Number Needed to Treat (NNT) for the OS in 6 months was also calculated. Results The studies that fulfilled the inclusion criteria were six (6). Two (2) reported the results from a comparison of regorafenib plus best supportive care (BSC) versus placebo plus BSC in two double-blind randomized controlled trials. Three (3) other studies compared TAS-102 plus BSC versus placebo plus BSC. The final study, presented the results of the comparison between nintedanib plus BSC versus placebo plus BSC. The standard meta-analysis estimated that TAS-102 presented an HR of 0.71 (95% CI 0.59, 0.84) and an HR of 0.46 (95% CI0.41, 0.52) for OS and PFS respectively. Regorafenib showed an HR of 0.71 (95% CI 0.60, 0.84) for OS and an HR of 0.46 (95% CI0.39, 0.53) for PFS. ORs for serious adverse events were estimated to be 0.94 (95% CI 0.73, 1.21) and 1.21 (95% CI 0.92, 1.60) for TAS-102 and regorafenib, respectively. Additionally, TAS-102 presented an OR of 1.42 (95% CI 0.81, 2.48) for dropouts due to adverse events and an OR of 1.68 (95% CI 1.10, 2.56) for dropouts. Regorafenib presented ORs of 1.65 (CI 95% 1.09, 2.49) and 1.60 (95% CI 1.13, 2.27). Patients with disease progression were excluded from the estimation of dropouts. The indirect comparison did not show any significant differences when comparing the two treatments regorafenib and TAS-102 to each other. HRs of regorafenib and TAS-102 were 1 (95% CI 0.784, 1.276) and 1 (95% CI 0.824, 1.214) for OS and PFS, respectively. Additionally, the indirect comparison did not show any significant differences in terms of dropouts, dropouts due to adverse events and serious adverse events comparing regorafenib vs TAS-102. ORs were 1.05 (95% CI 0.607, 1.816), 0.861 (95% CI 0.429, 1.725) and 0.777 (95% CI 0.534, 1.13), respectively. The number needed to treat (NNT) for OS at 6 months were estimated to be 9.0 (95% CI 6.3, 17.1) and 9.0 (95% CI και το 95% 6.1,17.1) for regorafenib and TAS-102, respectively. Conclusions Both TAS-102 and regorafenib presented a positive effect with respect to OS and PFS for patients with metastatic colorectal cancer refractory to standard treatment. The indirect comparison of TAS-102 and regorafenib did not show any significant difference between the two treatments with respect to the overall survival, the progression free survival and the safety profile."],"dc:identifier":["uoadl:2776172","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776172"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Συστηματική Ανασκόπηση και Network Μετα-ανάλυση σε per os χορηγούμενα φάρμακα στο μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:40Z"}