{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2776330"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2776330","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αντιμετώπιση της αιμορραγίας κατά την κύηση και τον τοκετό","abstract":"Η αιμορραγία στην κύηση και στον τοκετό είναι ένα εξαιρετικά στρεσογόνο γεγονός για την ίδια τη γυναίκα πρωτίστως, και με σοβαρές κοινωνικές και οικονομικές προεκτάσεις. Δεν πρέπει να παραβλέπεται η νοσηρότητα και η θνησιμότητα που συνεπάγεται η αιμορραγία. Η μητρική θνησιμότητα λόγω της αιμορραγίας κατά την κύηση και τον τοκετό βρίσκεται στην πρώτη θέση παγκοσμίως, ωστόσο υπάρχει καλή έκβαση της αιμορραγίας στις περισσότερες των περιπτώσεων. Ένα μεγάλο ποσοστό της επιτυχούς αντιμετώπισης της αιμορραγίας οφείλεται και στην προσαρμογή του οργανισμού της εγκύου. Έτσι, υπάρχει αύξηση του όγκου του πλάσματος και αύξηση του αριθμού των ερυθρών αιμοσφαιρίων, με συνέπεια την καλύτερη ανταπόκριση του οργανισμού σε περίπτωση αιμορραγίας. Αυξάνει επίσης και η πηκτικότητα του αίματος, με απώτερο σκοπό την πρόληψη της αιμορραγίας. Η αύξηση της καρδιακής παροχής και η ταυτόχρονη μείωση της αγγειακής αντίστασης διευκολύνουν την αιμάτωση των ιστών, κυρίως του πλακούντα, και κατ’ επέκταση του εμβρύου. Συνεπώς η απώλεια αίματος, σε σύγκριση με μια άλλη αντίστοιχη αιμορραγία εκτός κύησης, είναι αυξημένη. Επιπλοκή της αιμορραγίας είναι η υπογκαιμική καταπληξία. Αρχικά, ο οργανισμός αντιρροπεί τις απώλειες με την αύξηση της καρδιακής συχνότητας, με σκοπό τη διατήρηση της αιμάτωσης των ιστών. Αν όμως δεν αναπληρώνονται τα υγρά και το αίμα που χάνονται η αιμάτωση των ιστών μειώνεται, με συνέπεια τη βλάβη των οργάνων. Σε κυτταρικό επίπεδο, λόγω της μερικής ή πλήρους διακοπής της αιμάτωσης, δεν είναι δυνατό να χρησιμοποιηθεί φυσιολογικά το Ο2 για τις ενεργειακές ανάγκες των κυττάρων, και ταυτόχρονα γίνεται αναποτελεσματική χρήση της γλυκόζης. Συνεπεία αυτών, η παραγωγή ενέργειας βαίνει συνεχώς μειούμενη. Λόγω της μειωμένης παραγωγής ενέργειας δεν είναι δυνατό να γίνει η αποκατάσταση των κυτταρικών βλαβών, με αποτέλεσμα την καταστροφή των κυττάρων και τη συσσώρευση βλαπτικών ουσιών. Τελικό αποτέλεσμα είναι η νέκρωση των ιστών και των οργάνων, με κατάληξη τον θάνατο. Για την αντιμετώπιση της αιμορραγίας είναι απαραίτητη η γνώση του αιτίου. Τα αίτια της αιμορραγίας κατατάσσονται ανάλογα με το τρίμηνο της εγκυμοσύνης, κατά τον τοκετό και τη λοχεία. Στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, η αιμορραγία λόγω εξωμητρίου κυήσεως και τροφοβλαστικής νόσου είναι από τις πιο σοβαρές. Αντίθετα, η αιμορραγία λόγω αποβολής είναι συχνότερη, αλλά λιγότερο σοβαρή. Στο δεύτερο και στο τρίτο τρίμηνο της κύησης η αποκόλληση του πλακούντα, ο επιπωματικός πλακούντας, η ανώμαλη πρόσφυση του πλακούντα και η ρήξη της μήτρας είναι οι πιο σοβαρές αιτίες αιμορραγίας. Η αιμορραγία στον τοκετό ή μέχρι το πρώτο 24ωρο μετά είναι επίσης σοβαρή, και οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό σε ατονία της μήτρας. Η αντιμετώπιση της αιμορραγίας μπορεί να χωριστεί για περιγραφικούς μόνο λόγους σε γενικό και ειδικό μέρος. Το γενικό μέρος αφορά στη διάγνωση της αιμορραγίας, στη λήψη εργαστηριακών, στη χορήγηση υγρών, αίματος, παραγώγων αίματος, στην ανάνηψη. Το ειδικό μέρος αφορά στην αντιμετώπιση της συγκεκριμένης αιτίας – νοσολογίας. Για παράδειγμα, στην ατονία της μήτρας γίνονται μαλάξεις και επιπωματισμός αυτής, χορηγούνται μητροσυσπαστικά φάρμακα και αν είναι απαραίτητο γίνεται χειρουργική αντιμετώπιση. Η έγκαιρη διάγνωση και η άμεση αντιμετώπιση είναι μεγάλης σημασίας για την καλή έκβαση της αιμορραγίας. Η συνεχής εκπαίδευση με προσομοιώσεις, η ύπαρξη οδηγιών‐κανονισμών που αξιολογούνται και βελτιώνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα και η αναζήτηση βοήθειας από έμπειρους στον τομέα ιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, είναι σε γενικές γραμμές οι σύγχρονες αντιλήψεις της επιστημονικής κοινότητας για την αντιμετώπιση της αιμορραγίας στην κύηση και στον τοκετό.","abstract_html":"Η αιμορραγία στην κύηση και στον τοκετό είναι ένα εξαιρετικά στρεσογόνο γεγονός για την ίδια τη γυναίκα πρωτίστως, και με σοβαρές κοινωνικές και οικονομικές προεκτάσεις. Δεν πρέπει να παραβλέπεται η νοσηρότητα και η θνησιμότητα που συνεπάγεται η αιμορραγία. Η μητρική θνησιμότητα λόγω της αιμορραγίας κατά την κύηση και τον τοκετό βρίσκεται στην πρώτη θέση παγκοσμίως, ωστόσο υπάρχει καλή έκβαση της αιμορραγίας στις περισσότερες των περιπτώσεων. Ένα μεγάλο ποσοστό της επιτυχούς αντιμετώπισης της αιμορραγίας οφείλεται και στην προσαρμογή του οργανισμού της εγκύου. Έτσι, υπάρχει αύξηση του όγκου του πλάσματος και αύξηση του αριθμού των ερυθρών αιμοσφαιρίων, με συνέπεια την καλύτερη ανταπόκριση του οργανισμού σε περίπτωση αιμορραγίας. Αυξάνει επίσης και η πηκτικότητα του αίματος, με απώτερο σκοπό την πρόληψη της αιμορραγίας. Η αύξηση της καρδιακής παροχής και η ταυτόχρονη μείωση της αγγειακής αντίστασης διευκολύνουν την αιμάτωση των ιστών, κυρίως του πλακούντα, και κατ’ επέκταση του εμβρύου. Συνεπώς η απώλεια αίματος, σε σύγκριση με μια άλλη αντίστοιχη αιμορραγία εκτός κύησης, είναι αυξημένη. Επιπλοκή της αιμορραγίας είναι η υπογκαιμική καταπληξία. Αρχικά, ο οργανισμός αντιρροπεί τις απώλειες με την αύξηση της καρδιακής συχνότητας, με σκοπό τη διατήρηση της αιμάτωσης των ιστών. Αν όμως δεν αναπληρώνονται τα υγρά και το αίμα που χάνονται η αιμάτωση των ιστών μειώνεται, με συνέπεια τη βλάβη των οργάνων. Σε κυτταρικό επίπεδο, λόγω της μερικής ή πλήρους διακοπής της αιμάτωσης, δεν είναι δυνατό να χρησιμοποιηθεί φυσιολογικά το Ο2 για τις ενεργειακές ανάγκες των κυττάρων, και ταυτόχρονα γίνεται αναποτελεσματική χρήση της γλυκόζης. Συνεπεία αυτών, η παραγωγή ενέργειας βαίνει συνεχώς μειούμενη. Λόγω της μειωμένης παραγωγής ενέργειας δεν είναι δυνατό να γίνει η αποκατάσταση των κυτταρικών βλαβών, με αποτέλεσμα την καταστροφή των κυττάρων και τη συσσώρευση βλαπτικών ουσιών. Τελικό αποτέλεσμα είναι η νέκρωση των ιστών και των οργάνων, με κατάληξη τον θάνατο. Για την αντιμετώπιση της αιμορραγίας είναι απαραίτητη η γνώση του αιτίου. Τα αίτια της αιμορραγίας κατατάσσονται ανάλογα με το τρίμηνο της εγκυμοσύνης, κατά τον τοκετό και τη λοχεία. Στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, η αιμορραγία λόγω εξωμητρίου κυήσεως και τροφοβλαστικής νόσου είναι από τις πιο σοβαρές. Αντίθετα, η αιμορραγία λόγω αποβολής είναι συχνότερη, αλλά λιγότερο σοβαρή. Στο δεύτερο και στο τρίτο τρίμηνο της κύησης η αποκόλληση του πλακούντα, ο επιπωματικός πλακούντας, η ανώμαλη πρόσφυση του πλακούντα και η ρήξη της μήτρας είναι οι πιο σοβαρές αιτίες αιμορραγίας. Η αιμορραγία στον τοκετό ή μέχρι το πρώτο 24ωρο μετά είναι επίσης σοβαρή, και οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό σε ατονία της μήτρας. Η αντιμετώπιση της αιμορραγίας μπορεί να χωριστεί για περιγραφικούς μόνο λόγους σε γενικό και ειδικό μέρος. Το γενικό μέρος αφορά στη διάγνωση της αιμορραγίας, στη λήψη εργαστηριακών, στη χορήγηση υγρών, αίματος, παραγώγων αίματος, στην ανάνηψη. Το ειδικό μέρος αφορά στην αντιμετώπιση της συγκεκριμένης αιτίας – νοσολογίας. Για παράδειγμα, στην ατονία της μήτρας γίνονται μαλάξεις και επιπωματισμός αυτής, χορηγούνται μητροσυσπαστικά φάρμακα και αν είναι απαραίτητο γίνεται χειρουργική αντιμετώπιση. Η έγκαιρη διάγνωση και η άμεση αντιμετώπιση είναι μεγάλης σημασίας για την καλή έκβαση της αιμορραγίας. Η συνεχής εκπαίδευση με προσομοιώσεις, η ύπαρξη οδηγιών‐κανονισμών που αξιολογούνται και βελτιώνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα και η αναζήτηση βοήθειας από έμπειρους στον τομέα ιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, είναι σε γενικές γραμμές οι σύγχρονες αντιλήψεις της επιστημονικής κοινότητας για την αντιμετώπιση της αιμορραγίας στην κύηση και στον τοκετό.","abstract_has_math":false,"creators":["Δρόσου Αικατερίνη","Drosou Aikaterini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:42Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2776330"],"render_values":[{"text":"uoadl:2776330","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776330","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776330","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2776330","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δρόσου Αικατερίνη","Drosou Aikaterini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2776330","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776330"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η αιμορραγία στην κύηση και στον τοκετό είναι ένα εξαιρετικά στρεσογόνο γεγονός για την ίδια τη γυναίκα πρωτίστως, και με σοβαρές κοινωνικές και οικονομικές προεκτάσεις. Δεν πρέπει να παραβλέπεται η νοσηρότητα και η θνησιμότητα που συνεπάγεται η αιμορραγία. Η μητρική θνησιμότητα λόγω της αιμορραγίας κατά την κύηση και τον τοκετό βρίσκεται στην πρώτη θέση παγκοσμίως, ωστόσο υπάρχει καλή έκβαση της αιμορραγίας στις περισσότερες των περιπτώσεων. Ένα μεγάλο ποσοστό της επιτυχούς αντιμετώπισης της αιμορραγίας οφείλεται και στην προσαρμογή του οργανισμού της εγκύου. Έτσι, υπάρχει αύξηση του όγκου του πλάσματος και αύξηση του αριθμού των ερυθρών αιμοσφαιρίων, με συνέπεια την καλύτερη ανταπόκριση του οργανισμού σε περίπτωση αιμορραγίας. Αυξάνει επίσης και η πηκτικότητα του αίματος, με απώτερο σκοπό την πρόληψη της αιμορραγίας. Η αύξηση της καρδιακής παροχής και η ταυτόχρονη μείωση της αγγειακής αντίστασης διευκολύνουν την αιμάτωση των ιστών, κυρίως του πλακούντα, και κατ’ επέκταση του εμβρύου. Συνεπώς η απώλεια αίματος, σε σύγκριση με μια άλλη αντίστοιχη αιμορραγία εκτός κύησης, είναι αυξημένη. Επιπλοκή της αιμορραγίας είναι η υπογκαιμική καταπληξία. Αρχικά, ο οργανισμός αντιρροπεί τις απώλειες με την αύξηση της καρδιακής συχνότητας, με σκοπό τη διατήρηση της αιμάτωσης των ιστών. Αν όμως δεν αναπληρώνονται τα υγρά και το αίμα που χάνονται η αιμάτωση των ιστών μειώνεται, με συνέπεια τη βλάβη των οργάνων. Σε κυτταρικό επίπεδο, λόγω της μερικής ή πλήρους διακοπής της αιμάτωσης, δεν είναι δυνατό να χρησιμοποιηθεί φυσιολογικά το Ο2 για τις ενεργειακές ανάγκες των κυττάρων, και ταυτόχρονα γίνεται αναποτελεσματική χρήση της γλυκόζης. Συνεπεία αυτών, η παραγωγή ενέργειας βαίνει συνεχώς μειούμενη. Λόγω της μειωμένης παραγωγής ενέργειας δεν είναι δυνατό να γίνει η αποκατάσταση των κυτταρικών βλαβών, με αποτέλεσμα την καταστροφή των κυττάρων και τη συσσώρευση βλαπτικών ουσιών. Τελικό αποτέλεσμα είναι η νέκρωση των ιστών και των οργάνων, με κατάληξη τον θάνατο. Για την αντιμετώπιση της αιμορραγίας είναι απαραίτητη η γνώση του αιτίου. Τα αίτια της αιμορραγίας κατατάσσονται ανάλογα με το τρίμηνο της εγκυμοσύνης, κατά τον τοκετό και τη λοχεία. Στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, η αιμορραγία λόγω εξωμητρίου κυήσεως και τροφοβλαστικής νόσου είναι από τις πιο σοβαρές. Αντίθετα, η αιμορραγία λόγω αποβολής είναι συχνότερη, αλλά λιγότερο σοβαρή. Στο δεύτερο και στο τρίτο τρίμηνο της κύησης η αποκόλληση του πλακούντα, ο επιπωματικός πλακούντας, η ανώμαλη πρόσφυση του πλακούντα και η ρήξη της μήτρας είναι οι πιο σοβαρές αιτίες αιμορραγίας. Η αιμορραγία στον τοκετό ή μέχρι το πρώτο 24ωρο μετά είναι επίσης σοβαρή, και οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό σε ατονία της μήτρας. Η αντιμετώπιση της αιμορραγίας μπορεί να χωριστεί για περιγραφικούς μόνο λόγους σε γενικό και ειδικό μέρος. Το γενικό μέρος αφορά στη διάγνωση της αιμορραγίας, στη λήψη εργαστηριακών, στη χορήγηση υγρών, αίματος, παραγώγων αίματος, στην ανάνηψη. Το ειδικό μέρος αφορά στην αντιμετώπιση της συγκεκριμένης αιτίας – νοσολογίας. Για παράδειγμα, στην ατονία της μήτρας γίνονται μαλάξεις και επιπωματισμός αυτής, χορηγούνται μητροσυσπαστικά φάρμακα και αν είναι απαραίτητο γίνεται χειρουργική αντιμετώπιση. Η έγκαιρη διάγνωση και η άμεση αντιμετώπιση είναι μεγάλης σημασίας για την καλή έκβαση της αιμορραγίας. Η συνεχής εκπαίδευση με προσομοιώσεις, η ύπαρξη οδηγιών‐κανονισμών που αξιολογούνται και βελτιώνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα και η αναζήτηση βοήθειας από έμπειρους στον τομέα ιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, είναι σε γενικές γραμμές οι σύγχρονες αντιλήψεις της επιστημονικής κοινότητας για την αντιμετώπιση της αιμορραγίας στην κύηση και στον τοκετό.","Vaginal bleeding in pregnancy and during labour is an extremely stressing event for the woman, with serious social and financial considerations. Morbidity and mortality associated with this type of bleeding should not be overlooked. Maternal mortality due to bleeding during pregnancy and birth ranks first worldwide, however the outcome in most of the cases is the optimal one. Successful treatment of bleeding is mostly due to maternal physiology adaptation. In particular, there is an increase in plasma volume and in the number of red blood cells, resulting in a better response of the body, in case of bleeding. Haemostasis also increases, to prevent bleeding. Increase in cardiac output and reduction at the same time, of vascular resistance facilitate placental and fetal perfusion. Therefore, blood loss in pregnancy is increased, compared to non‐pregnant state. A complication of bleeding is hypovolemic shock. Initially, the body counterbalances blood loss by increasing heartrate, to sustain tissue perfusion. However, unless blood and fluids lost are replaced, tissue perfusion decreases and organ damage occurs. In a cellular level, due to partial or complete interruption of perfusion, O2 cannot by physiologically used to meet cellular energy demands and use of glucose becomes ineffective. The above mentioned factors result in a constantly decreasing energy production and cellular damage restoration is impossible, leading to permanent cellular damage and accumulation of harmful substances. Finally, organ and tissue necrosis occurs, resulting in death. Knowledge of the causes of bleeding is essential for a successful treatment. Causes of bleeding are being classified depending on pregnancy trimester, labor and puerperium. In the first trimester of pregnancy, trophoblastic disease and ectopic pregnancy are the most serious causes of bleeding. Bleeding due to miscarriage is more frequent, but less serious. In the second and third trimesters, placental abruption, placenta praevia, placenta accreta and uterine rupture are the most serious causes of bleeding. Hemorrhage during labour or until the first twenty four hours after, is also serious due to uterine atony at most. Treatment of bleeding is based on diagnosis, laboratory test, fluids, blood and blood products administration, resuscitation, and treatment of the particular cause of bleeding. In uterine atony for example, massaging of the uterine fundus is performed, as well as uterine tamponade, administration of uterotonic drugs and surgical intervention, if necessary. Timely diagnosis and immediate treatment is essential for an optimal outcome. Continuous education with simulations, following up‐to‐date guidelines and seeking help from trained and experienced medical and nursing staff is in general the contemporary perception of the scientific community, regarding treatment of bleeding in pregnancy and labour."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αντιμετώπιση της αιμορραγίας κατά την κύηση και τον τοκετό"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δρόσου Αικατερίνη","Drosou Aikaterini"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η αιμορραγία στην κύηση και στον τοκετό είναι ένα εξαιρετικά στρεσογόνο γεγονός για την ίδια τη γυναίκα πρωτίστως, και με σοβαρές κοινωνικές και οικονομικές προεκτάσεις. Δεν πρέπει να παραβλέπεται η νοσηρότητα και η θνησιμότητα που συνεπάγεται η αιμορραγία. Η μητρική θνησιμότητα λόγω της αιμορραγίας κατά την κύηση και τον τοκετό βρίσκεται στην πρώτη θέση παγκοσμίως, ωστόσο υπάρχει καλή έκβαση της αιμορραγίας στις περισσότερες των περιπτώσεων. Ένα μεγάλο ποσοστό της επιτυχούς αντιμετώπισης της αιμορραγίας οφείλεται και στην προσαρμογή του οργανισμού της εγκύου. Έτσι, υπάρχει αύξηση του όγκου του πλάσματος και αύξηση του αριθμού των ερυθρών αιμοσφαιρίων, με συνέπεια την καλύτερη ανταπόκριση του οργανισμού σε περίπτωση αιμορραγίας. Αυξάνει επίσης και η πηκτικότητα του αίματος, με απώτερο σκοπό την πρόληψη της αιμορραγίας. Η αύξηση της καρδιακής παροχής και η ταυτόχρονη μείωση της αγγειακής αντίστασης διευκολύνουν την αιμάτωση των ιστών, κυρίως του πλακούντα, και κατ’ επέκταση του εμβρύου. Συνεπώς η απώλεια αίματος, σε σύγκριση με μια άλλη αντίστοιχη αιμορραγία εκτός κύησης, είναι αυξημένη. Επιπλοκή της αιμορραγίας είναι η υπογκαιμική καταπληξία. Αρχικά, ο οργανισμός αντιρροπεί τις απώλειες με την αύξηση της καρδιακής συχνότητας, με σκοπό τη διατήρηση της αιμάτωσης των ιστών. Αν όμως δεν αναπληρώνονται τα υγρά και το αίμα που χάνονται η αιμάτωση των ιστών μειώνεται, με συνέπεια τη βλάβη των οργάνων. Σε κυτταρικό επίπεδο, λόγω της μερικής ή πλήρους διακοπής της αιμάτωσης, δεν είναι δυνατό να χρησιμοποιηθεί φυσιολογικά το Ο2 για τις ενεργειακές ανάγκες των κυττάρων, και ταυτόχρονα γίνεται αναποτελεσματική χρήση της γλυκόζης. Συνεπεία αυτών, η παραγωγή ενέργειας βαίνει συνεχώς μειούμενη. Λόγω της μειωμένης παραγωγής ενέργειας δεν είναι δυνατό να γίνει η αποκατάσταση των κυτταρικών βλαβών, με αποτέλεσμα την καταστροφή των κυττάρων και τη συσσώρευση βλαπτικών ουσιών. Τελικό αποτέλεσμα είναι η νέκρωση των ιστών και των οργάνων, με κατάληξη τον θάνατο. Για την αντιμετώπιση της αιμορραγίας είναι απαραίτητη η γνώση του αιτίου. Τα αίτια της αιμορραγίας κατατάσσονται ανάλογα με το τρίμηνο της εγκυμοσύνης, κατά τον τοκετό και τη λοχεία. Στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, η αιμορραγία λόγω εξωμητρίου κυήσεως και τροφοβλαστικής νόσου είναι από τις πιο σοβαρές. Αντίθετα, η αιμορραγία λόγω αποβολής είναι συχνότερη, αλλά λιγότερο σοβαρή. Στο δεύτερο και στο τρίτο τρίμηνο της κύησης η αποκόλληση του πλακούντα, ο επιπωματικός πλακούντας, η ανώμαλη πρόσφυση του πλακούντα και η ρήξη της μήτρας είναι οι πιο σοβαρές αιτίες αιμορραγίας. Η αιμορραγία στον τοκετό ή μέχρι το πρώτο 24ωρο μετά είναι επίσης σοβαρή, και οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό σε ατονία της μήτρας. Η αντιμετώπιση της αιμορραγίας μπορεί να χωριστεί για περιγραφικούς μόνο λόγους σε γενικό και ειδικό μέρος. Το γενικό μέρος αφορά στη διάγνωση της αιμορραγίας, στη λήψη εργαστηριακών, στη χορήγηση υγρών, αίματος, παραγώγων αίματος, στην ανάνηψη. Το ειδικό μέρος αφορά στην αντιμετώπιση της συγκεκριμένης αιτίας – νοσολογίας. Για παράδειγμα, στην ατονία της μήτρας γίνονται μαλάξεις και επιπωματισμός αυτής, χορηγούνται μητροσυσπαστικά φάρμακα και αν είναι απαραίτητο γίνεται χειρουργική αντιμετώπιση. Η έγκαιρη διάγνωση και η άμεση αντιμετώπιση είναι μεγάλης σημασίας για την καλή έκβαση της αιμορραγίας. Η συνεχής εκπαίδευση με προσομοιώσεις, η ύπαρξη οδηγιών‐κανονισμών που αξιολογούνται και βελτιώνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα και η αναζήτηση βοήθειας από έμπειρους στον τομέα ιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, είναι σε γενικές γραμμές οι σύγχρονες αντιλήψεις της επιστημονικής κοινότητας για την αντιμετώπιση της αιμορραγίας στην κύηση και στον τοκετό.","Vaginal bleeding in pregnancy and during labour is an extremely stressing event for the woman, with serious social and financial considerations. Morbidity and mortality associated with this type of bleeding should not be overlooked. Maternal mortality due to bleeding during pregnancy and birth ranks first worldwide, however the outcome in most of the cases is the optimal one. Successful treatment of bleeding is mostly due to maternal physiology adaptation. In particular, there is an increase in plasma volume and in the number of red blood cells, resulting in a better response of the body, in case of bleeding. Haemostasis also increases, to prevent bleeding. Increase in cardiac output and reduction at the same time, of vascular resistance facilitate placental and fetal perfusion. Therefore, blood loss in pregnancy is increased, compared to non‐pregnant state. A complication of bleeding is hypovolemic shock. Initially, the body counterbalances blood loss by increasing heartrate, to sustain tissue perfusion. However, unless blood and fluids lost are replaced, tissue perfusion decreases and organ damage occurs. In a cellular level, due to partial or complete interruption of perfusion, O2 cannot by physiologically used to meet cellular energy demands and use of glucose becomes ineffective. The above mentioned factors result in a constantly decreasing energy production and cellular damage restoration is impossible, leading to permanent cellular damage and accumulation of harmful substances. Finally, organ and tissue necrosis occurs, resulting in death. Knowledge of the causes of bleeding is essential for a successful treatment. Causes of bleeding are being classified depending on pregnancy trimester, labor and puerperium. In the first trimester of pregnancy, trophoblastic disease and ectopic pregnancy are the most serious causes of bleeding. Bleeding due to miscarriage is more frequent, but less serious. In the second and third trimesters, placental abruption, placenta praevia, placenta accreta and uterine rupture are the most serious causes of bleeding. Hemorrhage during labour or until the first twenty four hours after, is also serious due to uterine atony at most. Treatment of bleeding is based on diagnosis, laboratory test, fluids, blood and blood products administration, resuscitation, and treatment of the particular cause of bleeding. In uterine atony for example, massaging of the uterine fundus is performed, as well as uterine tamponade, administration of uterotonic drugs and surgical intervention, if necessary. Timely diagnosis and immediate treatment is essential for an optimal outcome. Continuous education with simulations, following up‐to‐date guidelines and seeking help from trained and experienced medical and nursing staff is in general the contemporary perception of the scientific community, regarding treatment of bleeding in pregnancy and labour."],"dc:identifier":["uoadl:2776330","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776330"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η αντιμετώπιση της αιμορραγίας κατά την κύηση και τον τοκετό"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:42Z"}