{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2776478"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2776478","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ρητορική των αιτήσεων προς τις Αρχές που σώζονται σε παπύρους και όστρακα της ρωμαϊκής εποχής","abstract":"Αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η ρητορική των αιτήσεων που αποστέλλουν ιδιώτες προς τους αξιωματούχους και σώζονται σε παπύρους και όστρακα της ρωμαϊκής περιόδου. Στην εισαγωγή εξετάζονται οι αιτήσεις ειδολογικά, προσδιορίζεται η θεματική τους και αναφέρονται οι αξιωματούχοι που αποτελούν τους αποδέκτες των αιτημάτων, ενώ στα δύο κεφάλαια της εργασίας εξετάζεται η ρητορική των αιτήσεων. Στο πρώτο κεφάλαιο, εξετάζεται αρχικά η ρητορική δομή (προσφώνησις ‒ προοίμιον ‒ διήγησις ‒ δέησις ‒ επίλογος). Αν και πάρα πολλές αιτήσεις της ρωμαϊκής περιόδου αρχίζουν in medias res, από το δεύτερο αιώνα, υπό την επίδραση της δεύτερης σοφιστικής, τα προοίμια είναι πιο συχνά. Στα δομικά μέρη χρησιμοποιούνται στερεότυπες φράσεις, στις οποίες οφείλεται κυρίως η πανομοιοτυπία των αιτήσεων. Στη συνέχεια μελετώνται διεξοδικά οι ρητορικές στρατηγικές πειθούς του αιτουμένου (έντεχνοι πίστεις). Εξετάζονται τα στοιχεία της captatio benevolentiae, οι στρατηγικές ευγένειας και οι τιμητικοί τίτλοι με τους οποίους εξυμνείται ο αξιωματούχος. Επίσης, εντοπίζονται οι ρητορικοί τόποι που επιστρατεύεται ο αιτούμενος, πολλοί από τους οποίους ανευρίσκονται και στην αττική δικανική ρητορεία, με παρόμοια λεκτική διατύπωση. Ακολουθεί η μελέτη των συλλογισμών του αιτουμένου, που συνίστανται πρωτίστως στην επισήμανση των οικονομικών και κοινωνικών επιπτώσεων της αδικίας. Επιπλέον, ο αιτούμενος στη διήγησιν διαγράφει θετικά το ήθος του, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως απράγμονα, και αρνητικά το ήθος του αντιπάλου, τονίζοντας την ύβριν του και υπογραμμίζοντας τον αντικοινωνικό χαρακτήρα της συμπεριφοράς του (ηθοποιία). Ακόμη, τονίζει την αδυναμία του και παρουσιάζει τον εαυτό του ως θύμα επικαλούμενος το συναίσθημα του αξιωματούχου (παθοποιία). Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην άμεση και έμμεση επίδραση της γνωμολογικής παράδοσης στις αιτήσεις. Τέλος, ο αιτούμενος επιστρατεύεται νόμους και διατάγματα, προηγούμενες αποφάσεις, νομικά έγγραφα, μαρτυρίες και όρκους (άτεχνοι πίστεις). Στην τελευταία ενότητα του κεφαλαίου εξετάζεται το ύφος (λέξις, ερμηνεία) των αιτήσεων με έμφαση στα διάφορα μέσα υφολογικής εκλέπτυνσης και στην επίδραση του αττικισμού. Στο δεύτερο κεφάλαιο μελετώνται αιτήσεις που διαφοροποιούνται από το μέσο όρο ως προς το επίπεδο ρητορικής επεξεργασίας και χαρακτηρίζονται από υφολογική εκλέπτυνση και συχνά πομπώδες ύφος, υπό την επίδραση της ρητορικής της εποχής και του κινήματος της δεύτερης σοφιστικής. Ο συντάκτης τους με την υιοθέτηση υψηλού ύφους, επιδιώκει να δώσει την εντύπωση ότι είναι ένα μορφωμένο άτομο που χρήζει ευνοϊκότερης μεταχείρισης.","abstract_html":"Αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η ρητορική των αιτήσεων που αποστέλλουν ιδιώτες προς τους αξιωματούχους και σώζονται σε παπύρους και όστρακα της ρωμαϊκής περιόδου. Στην εισαγωγή εξετάζονται οι αιτήσεις ειδολογικά, προσδιορίζεται η θεματική τους και αναφέρονται οι αξιωματούχοι που αποτελούν τους αποδέκτες των αιτημάτων, ενώ στα δύο κεφάλαια της εργασίας εξετάζεται η ρητορική των αιτήσεων. Στο πρώτο κεφάλαιο, εξετάζεται αρχικά η ρητορική δομή (προσφώνησις ‒ προοίμιον ‒ διήγησις ‒ δέησις ‒ επίλογος). Αν και πάρα πολλές αιτήσεις της ρωμαϊκής περιόδου αρχίζουν in medias res, από το δεύτερο αιώνα, υπό την επίδραση της δεύτερης σοφιστικής, τα προοίμια είναι πιο συχνά. Στα δομικά μέρη χρησιμοποιούνται στερεότυπες φράσεις, στις οποίες οφείλεται κυρίως η πανομοιοτυπία των αιτήσεων. Στη συνέχεια μελετώνται διεξοδικά οι ρητορικές στρατηγικές πειθούς του αιτουμένου (έντεχνοι πίστεις). Εξετάζονται τα στοιχεία της captatio benevolentiae, οι στρατηγικές ευγένειας και οι τιμητικοί τίτλοι με τους οποίους εξυμνείται ο αξιωματούχος. Επίσης, εντοπίζονται οι ρητορικοί τόποι που επιστρατεύεται ο αιτούμενος, πολλοί από τους οποίους ανευρίσκονται και στην αττική δικανική ρητορεία, με παρόμοια λεκτική διατύπωση. Ακολουθεί η μελέτη των συλλογισμών του αιτουμένου, που συνίστανται πρωτίστως στην επισήμανση των οικονομικών και κοινωνικών επιπτώσεων της αδικίας. Επιπλέον, ο αιτούμενος στη διήγησιν διαγράφει θετικά το ήθος του, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως απράγμονα, και αρνητικά το ήθος του αντιπάλου, τονίζοντας την ύβριν του και υπογραμμίζοντας τον αντικοινωνικό χαρακτήρα της συμπεριφοράς του (ηθοποιία). Ακόμη, τονίζει την αδυναμία του και παρουσιάζει τον εαυτό του ως θύμα επικαλούμενος το συναίσθημα του αξιωματούχου (παθοποιία). Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην άμεση και έμμεση επίδραση της γνωμολογικής παράδοσης στις αιτήσεις. Τέλος, ο αιτούμενος επιστρατεύεται νόμους και διατάγματα, προηγούμενες αποφάσεις, νομικά έγγραφα, μαρτυρίες και όρκους (άτεχνοι πίστεις). Στην τελευταία ενότητα του κεφαλαίου εξετάζεται το ύφος (λέξις, ερμηνεία) των αιτήσεων με έμφαση στα διάφορα μέσα υφολογικής εκλέπτυνσης και στην επίδραση του αττικισμού. Στο δεύτερο κεφάλαιο μελετώνται αιτήσεις που διαφοροποιούνται από το μέσο όρο ως προς το επίπεδο ρητορικής επεξεργασίας και χαρακτηρίζονται από υφολογική εκλέπτυνση και συχνά πομπώδες ύφος, υπό την επίδραση της ρητορικής της εποχής και του κινήματος της δεύτερης σοφιστικής. Ο συντάκτης τους με την υιοθέτηση υψηλού ύφους, επιδιώκει να δώσει την εντύπωση ότι είναι ένα μορφωμένο άτομο που χρήζει ευνοϊκότερης μεταχείρισης.","abstract_has_math":false,"creators":["Στράτη Ερασμία","Strati Erasmia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:42Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2776478"],"render_values":[{"text":"uoadl:2776478","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776478","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776478","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2776478","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στράτη Ερασμία","Strati Erasmia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2776478","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776478"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η ρητορική των αιτήσεων που αποστέλλουν ιδιώτες προς τους αξιωματούχους και σώζονται σε παπύρους και όστρακα της ρωμαϊκής περιόδου. Στην εισαγωγή εξετάζονται οι αιτήσεις ειδολογικά, προσδιορίζεται η θεματική τους και αναφέρονται οι αξιωματούχοι που αποτελούν τους αποδέκτες των αιτημάτων, ενώ στα δύο κεφάλαια της εργασίας εξετάζεται η ρητορική των αιτήσεων. Στο πρώτο κεφάλαιο, εξετάζεται αρχικά η ρητορική δομή (προσφώνησις ‒ προοίμιον ‒ διήγησις ‒ δέησις ‒ επίλογος). Αν και πάρα πολλές αιτήσεις της ρωμαϊκής περιόδου αρχίζουν in medias res, από το δεύτερο αιώνα, υπό την επίδραση της δεύτερης σοφιστικής, τα προοίμια είναι πιο συχνά. Στα δομικά μέρη χρησιμοποιούνται στερεότυπες φράσεις, στις οποίες οφείλεται κυρίως η πανομοιοτυπία των αιτήσεων. Στη συνέχεια μελετώνται διεξοδικά οι ρητορικές στρατηγικές πειθούς του αιτουμένου (έντεχνοι πίστεις). Εξετάζονται τα στοιχεία της captatio benevolentiae, οι στρατηγικές ευγένειας και οι τιμητικοί τίτλοι με τους οποίους εξυμνείται ο αξιωματούχος. Επίσης, εντοπίζονται οι ρητορικοί τόποι που επιστρατεύεται ο αιτούμενος, πολλοί από τους οποίους ανευρίσκονται και στην αττική δικανική ρητορεία, με παρόμοια λεκτική διατύπωση. Ακολουθεί η μελέτη των συλλογισμών του αιτουμένου, που συνίστανται πρωτίστως στην επισήμανση των οικονομικών και κοινωνικών επιπτώσεων της αδικίας. Επιπλέον, ο αιτούμενος στη διήγησιν διαγράφει θετικά το ήθος του, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως απράγμονα, και αρνητικά το ήθος του αντιπάλου, τονίζοντας την ύβριν του και υπογραμμίζοντας τον αντικοινωνικό χαρακτήρα της συμπεριφοράς του (ηθοποιία). Ακόμη, τονίζει την αδυναμία του και παρουσιάζει τον εαυτό του ως θύμα επικαλούμενος το συναίσθημα του αξιωματούχου (παθοποιία). Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην άμεση και έμμεση επίδραση της γνωμολογικής παράδοσης στις αιτήσεις. Τέλος, ο αιτούμενος επιστρατεύεται νόμους και διατάγματα, προηγούμενες αποφάσεις, νομικά έγγραφα, μαρτυρίες και όρκους (άτεχνοι πίστεις). Στην τελευταία ενότητα του κεφαλαίου εξετάζεται το ύφος (λέξις, ερμηνεία) των αιτήσεων με έμφαση στα διάφορα μέσα υφολογικής εκλέπτυνσης και στην επίδραση του αττικισμού. Στο δεύτερο κεφάλαιο μελετώνται αιτήσεις που διαφοροποιούνται από το μέσο όρο ως προς το επίπεδο ρητορικής επεξεργασίας και χαρακτηρίζονται από υφολογική εκλέπτυνση και συχνά πομπώδες ύφος, υπό την επίδραση της ρητορικής της εποχής και του κινήματος της δεύτερης σοφιστικής. Ο συντάκτης τους με την υιοθέτηση υψηλού ύφους, επιδιώκει να δώσει την εντύπωση ότι είναι ένα μορφωμένο άτομο που χρήζει ευνοϊκότερης μεταχείρισης.","The aim of the present master thesis is to develop an understanding of the “rhetoric” of petitions, which the citizens of Roman Egypt addressed to the authorities, written on papyri and ostraca during the Roman period (1st century B.C-3rd century A.D). In the introduction, the petitions are examined by type, their subject is determined and the categories of the recipient authorities are mentioned, while the two chapters of this work focus on the “rhetoric” of the petitions. The first chapter begins by discussing the rhetoric structure (προσφώνησις ‒ προοίμιον ‒ διήγησις ‒ δέησις ‒ επίλογος). Although many petitions of the Roman era begin in medias res, the exordium is a practice that occurs more frequently from the second century A.D., under the influence of the second sophistic. As far as structure is concerned, one can observe recurring formulas, which are responsible for the uniformity of the petitions. The chapter will then go on to unravel the artistic means of persuasion, (technical proofs, έντεχνοι πίστεις) used by the petitioner. The elements of captatio benevolentiae, the politeness strategies and honorific titles which are used to praise the officer are examined thoroughly. Furthermore, various topics (τόποι) which the petitioners summon are identified. Many of these are commonly found in the attic forensic oratory, while their verbal formulation is similar. An analysis of the petitioner’s logical arguments is also systematically carried out. It is shown that the arguments revolve around economic and social consequences that stem from injustice. In addition, the petitioner in διήγησιν attempts to present his character as trustworthy and portrays himself positively by presenting himself as peaceable (απράγμονα), while on the other hand he presents a negative image of the opponent, emphasising the opponent’s arrogance (ύβριν) and highlighting the opponent’s antisocial behaviour (ηθοποιία). What is more, the petitioner underlines his weakness and presents himself as a victim in order to appeal to the emotion of the official (παθοποιία). Particular reference is made to the direct and indirect effect of gnomes (γνώμαι, sententiae) in petitions. To make his case stronger, the petitioner cites laws and decrees, precedents, legislative documents, testimonies and vows (άτεχνοι πίστεις, artless / “non artistic” proofs). In the end of the first chapter, the style of the petitions, the various means of stylistic refinement and the effect of atticism are considered. The second chapter examines the rhetoric of selected petitions which differentiate from the average in terms of the level of rhetoric processing. The petitioner, by adopting an elevated and pompous style, under the influence of the second sophistic, aims to give the impression that he/she is an educated person that deserves a favourable treatment."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ρητορική των αιτήσεων προς τις Αρχές που σώζονται σε παπύρους και όστρακα της ρωμαϊκής εποχής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στράτη Ερασμία","Strati Erasmia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η ρητορική των αιτήσεων που αποστέλλουν ιδιώτες προς τους αξιωματούχους και σώζονται σε παπύρους και όστρακα της ρωμαϊκής περιόδου. Στην εισαγωγή εξετάζονται οι αιτήσεις ειδολογικά, προσδιορίζεται η θεματική τους και αναφέρονται οι αξιωματούχοι που αποτελούν τους αποδέκτες των αιτημάτων, ενώ στα δύο κεφάλαια της εργασίας εξετάζεται η ρητορική των αιτήσεων. Στο πρώτο κεφάλαιο, εξετάζεται αρχικά η ρητορική δομή (προσφώνησις ‒ προοίμιον ‒ διήγησις ‒ δέησις ‒ επίλογος). Αν και πάρα πολλές αιτήσεις της ρωμαϊκής περιόδου αρχίζουν in medias res, από το δεύτερο αιώνα, υπό την επίδραση της δεύτερης σοφιστικής, τα προοίμια είναι πιο συχνά. Στα δομικά μέρη χρησιμοποιούνται στερεότυπες φράσεις, στις οποίες οφείλεται κυρίως η πανομοιοτυπία των αιτήσεων. Στη συνέχεια μελετώνται διεξοδικά οι ρητορικές στρατηγικές πειθούς του αιτουμένου (έντεχνοι πίστεις). Εξετάζονται τα στοιχεία της captatio benevolentiae, οι στρατηγικές ευγένειας και οι τιμητικοί τίτλοι με τους οποίους εξυμνείται ο αξιωματούχος. Επίσης, εντοπίζονται οι ρητορικοί τόποι που επιστρατεύεται ο αιτούμενος, πολλοί από τους οποίους ανευρίσκονται και στην αττική δικανική ρητορεία, με παρόμοια λεκτική διατύπωση. Ακολουθεί η μελέτη των συλλογισμών του αιτουμένου, που συνίστανται πρωτίστως στην επισήμανση των οικονομικών και κοινωνικών επιπτώσεων της αδικίας. Επιπλέον, ο αιτούμενος στη διήγησιν διαγράφει θετικά το ήθος του, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως απράγμονα, και αρνητικά το ήθος του αντιπάλου, τονίζοντας την ύβριν του και υπογραμμίζοντας τον αντικοινωνικό χαρακτήρα της συμπεριφοράς του (ηθοποιία). Ακόμη, τονίζει την αδυναμία του και παρουσιάζει τον εαυτό του ως θύμα επικαλούμενος το συναίσθημα του αξιωματούχου (παθοποιία). Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην άμεση και έμμεση επίδραση της γνωμολογικής παράδοσης στις αιτήσεις. Τέλος, ο αιτούμενος επιστρατεύεται νόμους και διατάγματα, προηγούμενες αποφάσεις, νομικά έγγραφα, μαρτυρίες και όρκους (άτεχνοι πίστεις). Στην τελευταία ενότητα του κεφαλαίου εξετάζεται το ύφος (λέξις, ερμηνεία) των αιτήσεων με έμφαση στα διάφορα μέσα υφολογικής εκλέπτυνσης και στην επίδραση του αττικισμού. Στο δεύτερο κεφάλαιο μελετώνται αιτήσεις που διαφοροποιούνται από το μέσο όρο ως προς το επίπεδο ρητορικής επεξεργασίας και χαρακτηρίζονται από υφολογική εκλέπτυνση και συχνά πομπώδες ύφος, υπό την επίδραση της ρητορικής της εποχής και του κινήματος της δεύτερης σοφιστικής. Ο συντάκτης τους με την υιοθέτηση υψηλού ύφους, επιδιώκει να δώσει την εντύπωση ότι είναι ένα μορφωμένο άτομο που χρήζει ευνοϊκότερης μεταχείρισης.","The aim of the present master thesis is to develop an understanding of the “rhetoric” of petitions, which the citizens of Roman Egypt addressed to the authorities, written on papyri and ostraca during the Roman period (1st century B.C-3rd century A.D). In the introduction, the petitions are examined by type, their subject is determined and the categories of the recipient authorities are mentioned, while the two chapters of this work focus on the “rhetoric” of the petitions. The first chapter begins by discussing the rhetoric structure (προσφώνησις ‒ προοίμιον ‒ διήγησις ‒ δέησις ‒ επίλογος). Although many petitions of the Roman era begin in medias res, the exordium is a practice that occurs more frequently from the second century A.D., under the influence of the second sophistic. As far as structure is concerned, one can observe recurring formulas, which are responsible for the uniformity of the petitions. The chapter will then go on to unravel the artistic means of persuasion, (technical proofs, έντεχνοι πίστεις) used by the petitioner. The elements of captatio benevolentiae, the politeness strategies and honorific titles which are used to praise the officer are examined thoroughly. Furthermore, various topics (τόποι) which the petitioners summon are identified. Many of these are commonly found in the attic forensic oratory, while their verbal formulation is similar. An analysis of the petitioner’s logical arguments is also systematically carried out. It is shown that the arguments revolve around economic and social consequences that stem from injustice. In addition, the petitioner in διήγησιν attempts to present his character as trustworthy and portrays himself positively by presenting himself as peaceable (απράγμονα), while on the other hand he presents a negative image of the opponent, emphasising the opponent’s arrogance (ύβριν) and highlighting the opponent’s antisocial behaviour (ηθοποιία). What is more, the petitioner underlines his weakness and presents himself as a victim in order to appeal to the emotion of the official (παθοποιία). Particular reference is made to the direct and indirect effect of gnomes (γνώμαι, sententiae) in petitions. To make his case stronger, the petitioner cites laws and decrees, precedents, legislative documents, testimonies and vows (άτεχνοι πίστεις, artless / “non artistic” proofs). In the end of the first chapter, the style of the petitions, the various means of stylistic refinement and the effect of atticism are considered. The second chapter examines the rhetoric of selected petitions which differentiate from the average in terms of the level of rhetoric processing. The petitioner, by adopting an elevated and pompous style, under the influence of the second sophistic, aims to give the impression that he/she is an educated person that deserves a favourable treatment."],"dc:identifier":["uoadl:2776478","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776478"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Η ρητορική των αιτήσεων προς τις Αρχές που σώζονται σε παπύρους και όστρακα της ρωμαϊκής εποχής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:42Z"}