{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2776511"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2776511","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΠΕΠΤΙΔΙΑ ΤΩΝ ΘΥΜΟΣΙΝΩΝ ΜΕ ΠΙΘΑΝΗ ΕΠΟΥΛΩΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ","abstract":"Αντικείμενο της παρούσας εργασίας ήταν η βιολογική αξιολόγηση των πεπτιδίων θυμοσίνη α1 (Τα1), θυμοσίνη β4 (Τβ4) και του Ν-τελικού τετραπεπτιδίου της Τβ4 (Ac-SDKP), σε in vitro κυτταρικές δοκιμασίες δερματικής επούλωσης. Τα πεπτίδια Τα1, Τβ4 και Ac-SDKP ανήκουν στην οικογένεια των θυμοσινών, τα οποία είναι ενδογενή πεπτίδια και απαντώνται σε όλα σχεδόν τα ανθρώπινα κύτταρα. Τόσο η Τβ4, όσο και το AcSDKP έχουν θετική επίδραση στην επούλωση ποικίλων ιστών (πχ καρδιά, νεφροί, ήπαρ, δέρμα) σύμφωνα με μεγάλο αριθμό in vitro δοκιμασιών (σε ενδοθηλιακά κύτταρα, ινοβλάστες καρδιακής και νεφρικής προέλευσης κ.α.) και in vivo δοκιμασιών σε ζωικά μοντέλα. Οι ολιγάριθμες μελέτες για την επίδραση της Τα1 στο φαινόμενο της δερματικής επούλωσης αφορούν κυρίως στην αγγειογενετική της δράση σε in vitro δοκιμασίες, καθώς και τη συνολική επίδρασή της στην invivo επούλωση τραυμάτων σε ζωικά μοντέλα. Σε μια προσπάθεια περαιτέρω διερεύνησης των πιθανών δράσεων των παραπάνω πεπτιδίων (ιδιαίτερα της Τα1, για την οποία υπάρχουν λίγες διαθέσιμες βιβλιογραφικές πληροφορίες) στην επούλωση των τραυμάτων του ανθρώπινου δέρματος, αλλά και μιας in vitro προσομοίωσης της διαδικασίας της δερματικής επούλωσης, επιλέχθηκαν οι ανθρώπινοι δερματικοί ινοβλάστες, που συμμετέχουν ενεργά στα περισσότερα στάδια της επούλωσης, ως τα κύτταρα μελέτης. Συγκεκριμένα, ελέγχθηκε η επίδραση που μπορεί να έχουν τα πεπτίδια Τα1, Τβ4 και Ac-SDKP (συγκεντρώσεις: 0,1, 1 και 10 nM) επί της κυτταρικής επιβίωσης, του πολλαπλασιασμού και της κολλαγονοσύνθεσης στα παραπάνω κύτταρα. Αρχικά, ελέγχθηκε η πιθανή κυτταροτοξική δράση των Τα1, Τβ4 και του Ac-SDKP μεμονωμένα, καθώς και συνδυαστικά με τους προστατευτικούς παράγοντες καπτοπρίλη (Ac-SDKP)και απροτινίνη(Τα1, Τβ4), επί των ινοβλαστών, με τη δοκιμασία MTT, κατά την οποία δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική επίδραση των πεπτιδίων στην βιωσιμότητα των ινοβλαστών. Στη συνέχεια, ελέγχθηκε η επίδραση των θυμοσινικών πεπτιδίων στον κυτταρικό πολλαπλασιασμό. Από τη μία πλευρά, η επίδραση αυτή μελετήθηκε μέσω του ποσοτικού προσδιορισμού της σύνθεσης DNA από τους δερματικούς ινοβλάστες,με τη μέθοδο τριτιωμένης θυμιδίνης. Στη μελέτη αυτή, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές, με μόνη εξαίρεση την Τβ4, που, στην υψηλότερησυγκέντρωση (10 nM), έδειξε να οδηγεί σε οριακή μείωση της ενσωμάτωσης της τριτιωμένης θυμιδίνης από τους ινοβλάστες. Από την άλλη πλευρά, καταμετρήθηκε ο συνολικός αριθμός των κυττάρων, με την βοήθεια σωματιδιακού αναλυτή, μετά από 72 ώρες καθώς και μετά από 7 ημέρες επίδρασης των θυμοσινικών πεπτιδίων επί των ινοβλαστών, όπου φάνηκε η στατιστικά σημαντική, θετική επιρροή των Τα1, Τβ4 και του Ac-SDKP στην επιβίωση των κυττάρων για την δοκιμή των 72 ωρών. Τα αποτελέσματα της καταμέτρησης του απόλυτου αριθμού των ινοβλαστών, που έδειξαν θετική επίδραση των θυμοσινικών πεπτιδίων, θεωρείται ότι εκφράζουν το τελικό αποτέλεσμα επί του κυτταρικού πολλαπλασιασμού, συμπεριλαμβάνοντας όλους τους παράγοντες που υπεισέρχονται στο φαινόμενο. Τέλος, ελέγχθηκε η μεμονωμένη επίδραση των θυμοσινικών πεπτιδίων, καθώς και η αθροιστική επίδρασή τους παρουσία του παράγοντα TGF-β1, στη σύνθεση κολλαγόνου από τους δερματικούς ινοβλάστες με τη μέθοδο της τριτιωμένης προλίνης. Η στατιστικά σημαντική αύξηση της σύνθεσης του κολλαγόνου πουπαρατηρήθηκε, αφορούσε τόσο την μεμονωμένη επίδραση των Τα1, Τβ4, Ac-SDKP, όσο και την συνδυαστική επίδρασή τους παρουσία του TGF-β1. Συμπερασματικά, τα θυμοσινικά πεπτίδια Τα1, Τβ4 και Ac-SDKP επάγουν την σύνθεση κολλαγόνου από τους ανθρώπινους δερματικούς ινοβλάστες, υποδηλώνοντας την πιθανή διεγερτική δράση τους επί της κολλαγονοσύνθεσης. Ειδικά σε ότι αφορά τη Τα1, είναι η πρώτη φορά που ελέγχεται η επίδραση του πεπτιδίου στην κολλαγονοσύνθεση δερματικών ινοβλαστών και μάλιστα παρατηρούνται θετικά αποτελέσματα.","abstract_html":"Αντικείμενο της παρούσας εργασίας ήταν η βιολογική αξιολόγηση των πεπτιδίων θυμοσίνη α1 (Τα1), θυμοσίνη β4 (Τβ4) και του Ν-τελικού τετραπεπτιδίου της Τβ4 (Ac-SDKP), σε in vitro κυτταρικές δοκιμασίες δερματικής επούλωσης. Τα πεπτίδια Τα1, Τβ4 και Ac-SDKP ανήκουν στην οικογένεια των θυμοσινών, τα οποία είναι ενδογενή πεπτίδια και απαντώνται σε όλα σχεδόν τα ανθρώπινα κύτταρα. Τόσο η Τβ4, όσο και το AcSDKP έχουν θετική επίδραση στην επούλωση ποικίλων ιστών (πχ καρδιά, νεφροί, ήπαρ, δέρμα) σύμφωνα με μεγάλο αριθμό in vitro δοκιμασιών (σε ενδοθηλιακά κύτταρα, ινοβλάστες καρδιακής και νεφρικής προέλευσης κ.α.) και in vivo δοκιμασιών σε ζωικά μοντέλα. Οι ολιγάριθμες μελέτες για την επίδραση της Τα1 στο φαινόμενο της δερματικής επούλωσης αφορούν κυρίως στην αγγειογενετική της δράση σε in vitro δοκιμασίες, καθώς και τη συνολική επίδρασή της στην invivo επούλωση τραυμάτων σε ζωικά μοντέλα. Σε μια προσπάθεια περαιτέρω διερεύνησης των πιθανών δράσεων των παραπάνω πεπτιδίων (ιδιαίτερα της Τα1, για την οποία υπάρχουν λίγες διαθέσιμες βιβλιογραφικές πληροφορίες) στην επούλωση των τραυμάτων του ανθρώπινου δέρματος, αλλά και μιας in vitro προσομοίωσης της διαδικασίας της δερματικής επούλωσης, επιλέχθηκαν οι ανθρώπινοι δερματικοί ινοβλάστες, που συμμετέχουν ενεργά στα περισσότερα στάδια της επούλωσης, ως τα κύτταρα μελέτης. Συγκεκριμένα, ελέγχθηκε η επίδραση που μπορεί να έχουν τα πεπτίδια Τα1, Τβ4 και Ac-SDKP (συγκεντρώσεις: 0,1, 1 και 10 nM) επί της κυτταρικής επιβίωσης, του πολλαπλασιασμού και της κολλαγονοσύνθεσης στα παραπάνω κύτταρα. Αρχικά, ελέγχθηκε η πιθανή κυτταροτοξική δράση των Τα1, Τβ4 και του Ac-SDKP μεμονωμένα, καθώς και συνδυαστικά με τους προστατευτικούς παράγοντες καπτοπρίλη (Ac-SDKP)και απροτινίνη(Τα1, Τβ4), επί των ινοβλαστών, με τη δοκιμασία MTT, κατά την οποία δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική επίδραση των πεπτιδίων στην βιωσιμότητα των ινοβλαστών. Στη συνέχεια, ελέγχθηκε η επίδραση των θυμοσινικών πεπτιδίων στον κυτταρικό πολλαπλασιασμό. Από τη μία πλευρά, η επίδραση αυτή μελετήθηκε μέσω του ποσοτικού προσδιορισμού της σύνθεσης DNA από τους δερματικούς ινοβλάστες,με τη μέθοδο τριτιωμένης θυμιδίνης. Στη μελέτη αυτή, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές, με μόνη εξαίρεση την Τβ4, που, στην υψηλότερησυγκέντρωση (10 nM), έδειξε να οδηγεί σε οριακή μείωση της ενσωμάτωσης της τριτιωμένης θυμιδίνης από τους ινοβλάστες. Από την άλλη πλευρά, καταμετρήθηκε ο συνολικός αριθμός των κυττάρων, με την βοήθεια σωματιδιακού αναλυτή, μετά από 72 ώρες καθώς και μετά από 7 ημέρες επίδρασης των θυμοσινικών πεπτιδίων επί των ινοβλαστών, όπου φάνηκε η στατιστικά σημαντική, θετική επιρροή των Τα1, Τβ4 και του Ac-SDKP στην επιβίωση των κυττάρων για την δοκιμή των 72 ωρών. Τα αποτελέσματα της καταμέτρησης του απόλυτου αριθμού των ινοβλαστών, που έδειξαν θετική επίδραση των θυμοσινικών πεπτιδίων, θεωρείται ότι εκφράζουν το τελικό αποτέλεσμα επί του κυτταρικού πολλαπλασιασμού, συμπεριλαμβάνοντας όλους τους παράγοντες που υπεισέρχονται στο φαινόμενο. Τέλος, ελέγχθηκε η μεμονωμένη επίδραση των θυμοσινικών πεπτιδίων, καθώς και η αθροιστική επίδρασή τους παρουσία του παράγοντα TGF-β1, στη σύνθεση κολλαγόνου από τους δερματικούς ινοβλάστες με τη μέθοδο της τριτιωμένης προλίνης. Η στατιστικά σημαντική αύξηση της σύνθεσης του κολλαγόνου πουπαρατηρήθηκε, αφορούσε τόσο την μεμονωμένη επίδραση των Τα1, Τβ4, Ac-SDKP, όσο και την συνδυαστική επίδρασή τους παρουσία του TGF-β1. Συμπερασματικά, τα θυμοσινικά πεπτίδια Τα1, Τβ4 και Ac-SDKP επάγουν την σύνθεση κολλαγόνου από τους ανθρώπινους δερματικούς ινοβλάστες, υποδηλώνοντας την πιθανή διεγερτική δράση τους επί της κολλαγονοσύνθεσης. Ειδικά σε ότι αφορά τη Τα1, είναι η πρώτη φορά που ελέγχεται η επίδραση του πεπτιδίου στην κολλαγονοσύνθεση δερματικών ινοβλαστών και μάλιστα παρατηρούνται θετικά αποτελέσματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Κικίδου Ελένη","Kikidou Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:42Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2776511"],"render_values":[{"text":"uoadl:2776511","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776511","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776511","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2776511","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κικίδου Ελένη","Kikidou Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2776511","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776511"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αντικείμενο της παρούσας εργασίας ήταν η βιολογική αξιολόγηση των πεπτιδίων θυμοσίνη α1 (Τα1), θυμοσίνη β4 (Τβ4) και του Ν-τελικού τετραπεπτιδίου της Τβ4 (Ac-SDKP), σε in vitro κυτταρικές δοκιμασίες δερματικής επούλωσης. Τα πεπτίδια Τα1, Τβ4 και Ac-SDKP ανήκουν στην οικογένεια των θυμοσινών, τα οποία είναι ενδογενή πεπτίδια και απαντώνται σε όλα σχεδόν τα ανθρώπινα κύτταρα. Τόσο η Τβ4, όσο και το AcSDKP έχουν θετική επίδραση στην επούλωση ποικίλων ιστών (πχ καρδιά, νεφροί, ήπαρ, δέρμα) σύμφωνα με μεγάλο αριθμό in vitro δοκιμασιών (σε ενδοθηλιακά κύτταρα, ινοβλάστες καρδιακής και νεφρικής προέλευσης κ.α.) και in vivo δοκιμασιών σε ζωικά μοντέλα. Οι ολιγάριθμες μελέτες για την επίδραση της Τα1 στο φαινόμενο της δερματικής επούλωσης αφορούν κυρίως στην αγγειογενετική της δράση σε in vitro δοκιμασίες, καθώς και τη συνολική επίδρασή της στην invivo επούλωση τραυμάτων σε ζωικά μοντέλα. Σε μια προσπάθεια περαιτέρω διερεύνησης των πιθανών δράσεων των παραπάνω πεπτιδίων (ιδιαίτερα της Τα1, για την οποία υπάρχουν λίγες διαθέσιμες βιβλιογραφικές πληροφορίες) στην επούλωση των τραυμάτων του ανθρώπινου δέρματος, αλλά και μιας in vitro προσομοίωσης της διαδικασίας της δερματικής επούλωσης, επιλέχθηκαν οι ανθρώπινοι δερματικοί ινοβλάστες, που συμμετέχουν ενεργά στα περισσότερα στάδια της επούλωσης, ως τα κύτταρα μελέτης. Συγκεκριμένα, ελέγχθηκε η επίδραση που μπορεί να έχουν τα πεπτίδια Τα1, Τβ4 και Ac-SDKP (συγκεντρώσεις: 0,1, 1 και 10 nM) επί της κυτταρικής επιβίωσης, του πολλαπλασιασμού και της κολλαγονοσύνθεσης στα παραπάνω κύτταρα. Αρχικά, ελέγχθηκε η πιθανή κυτταροτοξική δράση των Τα1, Τβ4 και του Ac-SDKP μεμονωμένα, καθώς και συνδυαστικά με τους προστατευτικούς παράγοντες καπτοπρίλη (Ac-SDKP)και απροτινίνη(Τα1, Τβ4), επί των ινοβλαστών, με τη δοκιμασία MTT, κατά την οποία δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική επίδραση των πεπτιδίων στην βιωσιμότητα των ινοβλαστών. Στη συνέχεια, ελέγχθηκε η επίδραση των θυμοσινικών πεπτιδίων στον κυτταρικό πολλαπλασιασμό. Από τη μία πλευρά, η επίδραση αυτή μελετήθηκε μέσω του ποσοτικού προσδιορισμού της σύνθεσης DNA από τους δερματικούς ινοβλάστες,με τη μέθοδο τριτιωμένης θυμιδίνης. Στη μελέτη αυτή, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές, με μόνη εξαίρεση την Τβ4, που, στην υψηλότερησυγκέντρωση (10 nM), έδειξε να οδηγεί σε οριακή μείωση της ενσωμάτωσης της τριτιωμένης θυμιδίνης από τους ινοβλάστες. Από την άλλη πλευρά, καταμετρήθηκε ο συνολικός αριθμός των κυττάρων, με την βοήθεια σωματιδιακού αναλυτή, μετά από 72 ώρες καθώς και μετά από 7 ημέρες επίδρασης των θυμοσινικών πεπτιδίων επί των ινοβλαστών, όπου φάνηκε η στατιστικά σημαντική, θετική επιρροή των Τα1, Τβ4 και του Ac-SDKP στην επιβίωση των κυττάρων για την δοκιμή των 72 ωρών. Τα αποτελέσματα της καταμέτρησης του απόλυτου αριθμού των ινοβλαστών, που έδειξαν θετική επίδραση των θυμοσινικών πεπτιδίων, θεωρείται ότι εκφράζουν το τελικό αποτέλεσμα επί του κυτταρικού πολλαπλασιασμού, συμπεριλαμβάνοντας όλους τους παράγοντες που υπεισέρχονται στο φαινόμενο. Τέλος, ελέγχθηκε η μεμονωμένη επίδραση των θυμοσινικών πεπτιδίων, καθώς και η αθροιστική επίδρασή τους παρουσία του παράγοντα TGF-β1, στη σύνθεση κολλαγόνου από τους δερματικούς ινοβλάστες με τη μέθοδο της τριτιωμένης προλίνης. Η στατιστικά σημαντική αύξηση της σύνθεσης του κολλαγόνου πουπαρατηρήθηκε, αφορούσε τόσο την μεμονωμένη επίδραση των Τα1, Τβ4, Ac-SDKP, όσο και την συνδυαστική επίδρασή τους παρουσία του TGF-β1. Συμπερασματικά, τα θυμοσινικά πεπτίδια Τα1, Τβ4 και Ac-SDKP επάγουν την σύνθεση κολλαγόνου από τους ανθρώπινους δερματικούς ινοβλάστες, υποδηλώνοντας την πιθανή διεγερτική δράση τους επί της κολλαγονοσύνθεσης. Ειδικά σε ότι αφορά τη Τα1, είναι η πρώτη φορά που ελέγχεται η επίδραση του πεπτιδίου στην κολλαγονοσύνθεση δερματικών ινοβλαστών και μάλιστα παρατηρούνται θετικά αποτελέσματα.","The subject of this study was the in vitro biological evaluation of peptides, thymosin α1 (Ta1), thymosin β4 (Τβ4) and N-terminal tetrapeptide Ac-SDKP using cell strains which are associated with dermal wound healing. The Τα1, Tβ4 and Ac-SDKP belong to the family of thymosins, which are endogenous peptides and are present in almost all human cells. Both Tβ4 and AcSDKP have a positive effect on the wound healing process of various tissues (heart, kidney, liver, skin) according to a large number of in vitro assays (endothelial cells, fibroblasts of cardiac and renal origin etc .) and in vivo assays in animal models. The few studies on the effect of Tα1 on the dermal wound healing phenomenon are mainly related to its angiogenetic effect, in vitro assays as well to its overall effect in vivo assays in animal models. In an attempt to further investigate the potential effects of the above peptides (in particular Ta1, for which there is little available bibliographic information) on the healing of human skin lesions and in an attempt to an in vitro simulation of the dermal healing process, human cutaneous fibroblasts, which are actively participating in most stages of healing, were selected as study cells. In particular, the effect of the T1, T4 and Ac-SDKP peptides (concentrations: 0.1, 1 and 10 nM) on cell survival, proliferation and collagen synthesis in the above cells was tested. Initially, the potential cytotoxic effect of Ta1, Tpa4 and Ac-SDKP alone, as well as in combination with the captopril and aprotinin protective agents, on the fibroblasts was evaluated by the MTT assay. No statistically significant effect of the peptides on viability of the fibroblasts was observed. Subsequently the effect of thymosinic peptides on cell proliferation was studied. The effect of peptides on the proliferation of dermal fibroblasts was studied by quantifying the DNA synthesis by the tritiated thymidine method. In this study, no statistically significant differences were observed, with the sole exception of Te4, which, at the concentration of 10 nM, was shown to lead to a marginal decrease in the incorporation of tritiated thymidine by fibroblasts. Furthermore the total number of cells was counted, with a Coulter analyzer, after 3 and 7 days of thymosinic treatment of the fibroblasts. A statistically significant, stimulatory effect of Ta1, Tβ4 and Ac-SDKP on cell survival was noted. This positive effect of thymosinic peptides represents the overall effect on cell proliferation, including all factors involved in this process. Finally, the individual effect, of thymosinic peptides as well as their combined effect with the growth factor TGF-β1, on collagen synthesis by cutaneous fibroblasts was tested by means of the tritiated proline method. A statistically significant increase in collagen synthesis was observed following both the individual treatment with Tα1, Tβ4, and Ac-SDKP and their combination with TGF-β1. In conclusion, the thymosinic peptides Tα1, Tβ4 and Ac-SDKP induce collagen synthesis by human dermal fibroblasts, suggesting a possible stimulatory effect of thymosinic peptides on collagen synthesis during wound healing. Especially with regard to Tα1, it should be noted that this is the first time that the effect of this peptide on collagen synthesis of human dermal fibroblasts is tested, and remarkably with positive results."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΠΕΠΤΙΔΙΑ ΤΩΝ ΘΥΜΟΣΙΝΩΝ ΜΕ ΠΙΘΑΝΗ ΕΠΟΥΛΩΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κικίδου Ελένη","Kikidou Eleni"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Αντικείμενο της παρούσας εργασίας ήταν η βιολογική αξιολόγηση των πεπτιδίων θυμοσίνη α1 (Τα1), θυμοσίνη β4 (Τβ4) και του Ν-τελικού τετραπεπτιδίου της Τβ4 (Ac-SDKP), σε in vitro κυτταρικές δοκιμασίες δερματικής επούλωσης. Τα πεπτίδια Τα1, Τβ4 και Ac-SDKP ανήκουν στην οικογένεια των θυμοσινών, τα οποία είναι ενδογενή πεπτίδια και απαντώνται σε όλα σχεδόν τα ανθρώπινα κύτταρα. Τόσο η Τβ4, όσο και το AcSDKP έχουν θετική επίδραση στην επούλωση ποικίλων ιστών (πχ καρδιά, νεφροί, ήπαρ, δέρμα) σύμφωνα με μεγάλο αριθμό in vitro δοκιμασιών (σε ενδοθηλιακά κύτταρα, ινοβλάστες καρδιακής και νεφρικής προέλευσης κ.α.) και in vivo δοκιμασιών σε ζωικά μοντέλα. Οι ολιγάριθμες μελέτες για την επίδραση της Τα1 στο φαινόμενο της δερματικής επούλωσης αφορούν κυρίως στην αγγειογενετική της δράση σε in vitro δοκιμασίες, καθώς και τη συνολική επίδρασή της στην invivo επούλωση τραυμάτων σε ζωικά μοντέλα. Σε μια προσπάθεια περαιτέρω διερεύνησης των πιθανών δράσεων των παραπάνω πεπτιδίων (ιδιαίτερα της Τα1, για την οποία υπάρχουν λίγες διαθέσιμες βιβλιογραφικές πληροφορίες) στην επούλωση των τραυμάτων του ανθρώπινου δέρματος, αλλά και μιας in vitro προσομοίωσης της διαδικασίας της δερματικής επούλωσης, επιλέχθηκαν οι ανθρώπινοι δερματικοί ινοβλάστες, που συμμετέχουν ενεργά στα περισσότερα στάδια της επούλωσης, ως τα κύτταρα μελέτης. Συγκεκριμένα, ελέγχθηκε η επίδραση που μπορεί να έχουν τα πεπτίδια Τα1, Τβ4 και Ac-SDKP (συγκεντρώσεις: 0,1, 1 και 10 nM) επί της κυτταρικής επιβίωσης, του πολλαπλασιασμού και της κολλαγονοσύνθεσης στα παραπάνω κύτταρα. Αρχικά, ελέγχθηκε η πιθανή κυτταροτοξική δράση των Τα1, Τβ4 και του Ac-SDKP μεμονωμένα, καθώς και συνδυαστικά με τους προστατευτικούς παράγοντες καπτοπρίλη (Ac-SDKP)και απροτινίνη(Τα1, Τβ4), επί των ινοβλαστών, με τη δοκιμασία MTT, κατά την οποία δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική επίδραση των πεπτιδίων στην βιωσιμότητα των ινοβλαστών. Στη συνέχεια, ελέγχθηκε η επίδραση των θυμοσινικών πεπτιδίων στον κυτταρικό πολλαπλασιασμό. Από τη μία πλευρά, η επίδραση αυτή μελετήθηκε μέσω του ποσοτικού προσδιορισμού της σύνθεσης DNA από τους δερματικούς ινοβλάστες,με τη μέθοδο τριτιωμένης θυμιδίνης. Στη μελέτη αυτή, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές, με μόνη εξαίρεση την Τβ4, που, στην υψηλότερησυγκέντρωση (10 nM), έδειξε να οδηγεί σε οριακή μείωση της ενσωμάτωσης της τριτιωμένης θυμιδίνης από τους ινοβλάστες. Από την άλλη πλευρά, καταμετρήθηκε ο συνολικός αριθμός των κυττάρων, με την βοήθεια σωματιδιακού αναλυτή, μετά από 72 ώρες καθώς και μετά από 7 ημέρες επίδρασης των θυμοσινικών πεπτιδίων επί των ινοβλαστών, όπου φάνηκε η στατιστικά σημαντική, θετική επιρροή των Τα1, Τβ4 και του Ac-SDKP στην επιβίωση των κυττάρων για την δοκιμή των 72 ωρών. Τα αποτελέσματα της καταμέτρησης του απόλυτου αριθμού των ινοβλαστών, που έδειξαν θετική επίδραση των θυμοσινικών πεπτιδίων, θεωρείται ότι εκφράζουν το τελικό αποτέλεσμα επί του κυτταρικού πολλαπλασιασμού, συμπεριλαμβάνοντας όλους τους παράγοντες που υπεισέρχονται στο φαινόμενο. Τέλος, ελέγχθηκε η μεμονωμένη επίδραση των θυμοσινικών πεπτιδίων, καθώς και η αθροιστική επίδρασή τους παρουσία του παράγοντα TGF-β1, στη σύνθεση κολλαγόνου από τους δερματικούς ινοβλάστες με τη μέθοδο της τριτιωμένης προλίνης. Η στατιστικά σημαντική αύξηση της σύνθεσης του κολλαγόνου πουπαρατηρήθηκε, αφορούσε τόσο την μεμονωμένη επίδραση των Τα1, Τβ4, Ac-SDKP, όσο και την συνδυαστική επίδρασή τους παρουσία του TGF-β1. Συμπερασματικά, τα θυμοσινικά πεπτίδια Τα1, Τβ4 και Ac-SDKP επάγουν την σύνθεση κολλαγόνου από τους ανθρώπινους δερματικούς ινοβλάστες, υποδηλώνοντας την πιθανή διεγερτική δράση τους επί της κολλαγονοσύνθεσης. Ειδικά σε ότι αφορά τη Τα1, είναι η πρώτη φορά που ελέγχεται η επίδραση του πεπτιδίου στην κολλαγονοσύνθεση δερματικών ινοβλαστών και μάλιστα παρατηρούνται θετικά αποτελέσματα.","The subject of this study was the in vitro biological evaluation of peptides, thymosin α1 (Ta1), thymosin β4 (Τβ4) and N-terminal tetrapeptide Ac-SDKP using cell strains which are associated with dermal wound healing. The Τα1, Tβ4 and Ac-SDKP belong to the family of thymosins, which are endogenous peptides and are present in almost all human cells. Both Tβ4 and AcSDKP have a positive effect on the wound healing process of various tissues (heart, kidney, liver, skin) according to a large number of in vitro assays (endothelial cells, fibroblasts of cardiac and renal origin etc .) and in vivo assays in animal models. The few studies on the effect of Tα1 on the dermal wound healing phenomenon are mainly related to its angiogenetic effect, in vitro assays as well to its overall effect in vivo assays in animal models. In an attempt to further investigate the potential effects of the above peptides (in particular Ta1, for which there is little available bibliographic information) on the healing of human skin lesions and in an attempt to an in vitro simulation of the dermal healing process, human cutaneous fibroblasts, which are actively participating in most stages of healing, were selected as study cells. In particular, the effect of the T1, T4 and Ac-SDKP peptides (concentrations: 0.1, 1 and 10 nM) on cell survival, proliferation and collagen synthesis in the above cells was tested. Initially, the potential cytotoxic effect of Ta1, Tpa4 and Ac-SDKP alone, as well as in combination with the captopril and aprotinin protective agents, on the fibroblasts was evaluated by the MTT assay. No statistically significant effect of the peptides on viability of the fibroblasts was observed. Subsequently the effect of thymosinic peptides on cell proliferation was studied. The effect of peptides on the proliferation of dermal fibroblasts was studied by quantifying the DNA synthesis by the tritiated thymidine method. In this study, no statistically significant differences were observed, with the sole exception of Te4, which, at the concentration of 10 nM, was shown to lead to a marginal decrease in the incorporation of tritiated thymidine by fibroblasts. Furthermore the total number of cells was counted, with a Coulter analyzer, after 3 and 7 days of thymosinic treatment of the fibroblasts. A statistically significant, stimulatory effect of Ta1, Tβ4 and Ac-SDKP on cell survival was noted. This positive effect of thymosinic peptides represents the overall effect on cell proliferation, including all factors involved in this process. Finally, the individual effect, of thymosinic peptides as well as their combined effect with the growth factor TGF-β1, on collagen synthesis by cutaneous fibroblasts was tested by means of the tritiated proline method. A statistically significant increase in collagen synthesis was observed following both the individual treatment with Tα1, Tβ4, and Ac-SDKP and their combination with TGF-β1. In conclusion, the thymosinic peptides Tα1, Tβ4 and Ac-SDKP induce collagen synthesis by human dermal fibroblasts, suggesting a possible stimulatory effect of thymosinic peptides on collagen synthesis during wound healing. Especially with regard to Tα1, it should be noted that this is the first time that the effect of this peptide on collagen synthesis of human dermal fibroblasts is tested, and remarkably with positive results."],"dc:identifier":["uoadl:2776511","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2776511"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["ΠΕΠΤΙΔΙΑ ΤΩΝ ΘΥΜΟΣΙΝΩΝ ΜΕ ΠΙΘΑΝΗ ΕΠΟΥΛΩΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:42Z"}