{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2777288"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2777288","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανάπτυξη Συστημάτων Διαδερμικής Χορήγησης Φαρμακολογικά Δραστικών Ουσιών με Ασθενώς Βασικό Χαρακτήρα","abstract":"Η διαδερμική χορήγηση φαρμακολογικά δραστικών ουσιών (ΦΔΟ), εάν είναι δυνατόν να επιτευχθεί, παρουσιάζει σημαντικά πλεονεκτήματα σε σύγκριση με τις συμβατικές οδούς χορήγησης, δηλαδή την από του στόματος και την ενδοφλέβια οδό, όπως αποφυγή του φαινομένου πρώτης διόδου, επίτευξη σταθερών επιπέδων στο πλάσμα και βελτίωση της συμμόρφωσης των ασθενών. Σκοπός λοιπόν της παρούσας μελέτης ήταν η in vitro αξιολόγηση της διαπερατότητας ΦΔΟ με ασθενώς βασικό χαρακτήρα, δραστική ουσία Α και δραστική ουσία Β, μέσω της επιδερμίδας ως πρώτο βήμα για την ανάπτυξη διαδερμικών θεραπευτικών συστημάτων (ΔΘΣ) με επιθυμητό ρυθμό αποδέσμευσης. Στο πλαίσιο αυτό μελετήθηκε η επίδραση ορισμένων παραγόντων, όπως η χημική μορφή των ΦΔΟ, η σύσταση του φορέα διαδερμικής χορήγησης καθώς και το δέρμα από διαφορετικούς δότες. Για τα in vitro πειράματα διαδερμικής διαπερατότητας χρησιμοποιήθηκαν τροποποιημένα, κάθετα κύτταρα διάχυσης τύπου Franz και ανθρώπινη επιδερμίδα από δέρμα διαφορετικών δοτών, θηλυκού φύλου. Οι συνθέσεις που περιείχαν τη δραστική ουσία Α με τη μορφή υδροχλωρικού άλατος (A-HCl) εμφάνισαν εξαιρετικά χαμηλές τιμές Q, ποσότητα δηλαδή της A-HCl που διαπερνούσε την επιδερμίδα ανά μονάδα επιφανείας σε μονάδες μg/cm2, στις 12, 24, 36 και 48 h από την έναρξη του πειράματος. Ούτε ο διαφορετικός οργανικός διαλύτης της σύνθεσης αλλά ούτε και το δέρμα από διαφορετικό δότη επηρέασαν στατιστικά σημαντικά την απορρόφησή της, με συνέπεια η ροή να χαρακτηρίζεται σε κάθε περίπτωση ανεπαρκής. Οι συνθέσεις που περιείχαν τη δραστική ουσία Α με τη μορφή ασθενούς βάσης εμφάνισαν μεγαλύτερες τιμές Q σε όλες τις χρονικές στιγμές δειγματοληψίας, επιτυγχάνοντας θεραπευτικά επίπεδα για περισσότερο από 48 h ύστερα από χορήγηση ΔΘΣ τύπου δεξαμενής με μέγεθος μικρότερο από 12 cm2. Όσον αφορά τα ΔΘΣ τύπου Drug-in-Adhesive (DIA), η κλασική μέθοδος (monolithic patches) δεν ήταν λειτουργική εξαιτίας της πτητικότητας της ΦΔΟ σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες από 35ºC για αυτό και δοκιμάστηκε η τεχνική multilaminate – sandwich patches. Ωστόσο, παρόλο που το αρχικό πρόβλημα αντιμετωπίστηκε, παρατηρούνταν μεγάλη απόκλιση στη συγκέντρωση της δραστικής ουσίας Α από τη θεωρητική γεγονός που πιθανότατα οφείλεται είτε στη μεμβράνη υποστήριξης (backing membrane) είτε στο πιεσοευαίσθητο συγκολλητικό (pressure sensitive adhesive – PSA). Τέλος, σχετικά με τις συνθέσεις που περιείχαν την ασθενή βάση της δραστικής ουσίας Β, δεν εμφάνισαν επαρκείς τιμές Q ώστε να επιτυγχάνονται θεραπευτικά επίπεδα στο πλάσμα από ΔΘΣ αποδεκτού εμβαδού. Επιπλέον, η αυξανόμενη περιεκτικότητα σε αιθανόλη και η αντίστοιχη μεταβολή της συγκέντρωσης της ΦΔΟ δεν εμφάνισαν ανάλογα αποτέλεσμα στη ροή μέσω του δέρματος. Συμπεραίνεται λοιπόν πως τα επίπεδα των ΦΔΟ στο πλάσμα ύστερα από διαδερμική χορήγηση των ασθενών βάσεων είναι αρκετά υψηλότερα συγκριτικά με τη χορήγηση των αντίστοιχων αλάτων. Επιπλέον, η χορήγηση της δραστικής ουσίας Α είναι εφικτή από ΔΘΣ τύπου δεξαμενής ενώ η δραστική ουσία Β απαιτεί περαιτέρω μελέτη για αξιολόγηση της διαδερμικής διαπερατότητάς της.","abstract_html":"Η διαδερμική χορήγηση φαρμακολογικά δραστικών ουσιών (ΦΔΟ), εάν είναι δυνατόν να επιτευχθεί, παρουσιάζει σημαντικά πλεονεκτήματα σε σύγκριση με τις συμβατικές οδούς χορήγησης, δηλαδή την από του στόματος και την ενδοφλέβια οδό, όπως αποφυγή του φαινομένου πρώτης διόδου, επίτευξη σταθερών επιπέδων στο πλάσμα και βελτίωση της συμμόρφωσης των ασθενών. Σκοπός λοιπόν της παρούσας μελέτης ήταν η in vitro αξιολόγηση της διαπερατότητας ΦΔΟ με ασθενώς βασικό χαρακτήρα, δραστική ουσία Α και δραστική ουσία Β, μέσω της επιδερμίδας ως πρώτο βήμα για την ανάπτυξη διαδερμικών θεραπευτικών συστημάτων (ΔΘΣ) με επιθυμητό ρυθμό αποδέσμευσης. Στο πλαίσιο αυτό μελετήθηκε η επίδραση ορισμένων παραγόντων, όπως η χημική μορφή των ΦΔΟ, η σύσταση του φορέα διαδερμικής χορήγησης καθώς και το δέρμα από διαφορετικούς δότες. Για τα in vitro πειράματα διαδερμικής διαπερατότητας χρησιμοποιήθηκαν τροποποιημένα, κάθετα κύτταρα διάχυσης τύπου Franz και ανθρώπινη επιδερμίδα από δέρμα διαφορετικών δοτών, θηλυκού φύλου. Οι συνθέσεις που περιείχαν τη δραστική ουσία Α με τη μορφή υδροχλωρικού άλατος (A-HCl) εμφάνισαν εξαιρετικά χαμηλές τιμές Q, ποσότητα δηλαδή της A-HCl που διαπερνούσε την επιδερμίδα ανά μονάδα επιφανείας σε μονάδες μg/cm2, στις 12, 24, 36 και 48 h από την έναρξη του πειράματος. Ούτε ο διαφορετικός οργανικός διαλύτης της σύνθεσης αλλά ούτε και το δέρμα από διαφορετικό δότη επηρέασαν στατιστικά σημαντικά την απορρόφησή της, με συνέπεια η ροή να χαρακτηρίζεται σε κάθε περίπτωση ανεπαρκής. Οι συνθέσεις που περιείχαν τη δραστική ουσία Α με τη μορφή ασθενούς βάσης εμφάνισαν μεγαλύτερες τιμές Q σε όλες τις χρονικές στιγμές δειγματοληψίας, επιτυγχάνοντας θεραπευτικά επίπεδα για περισσότερο από 48 h ύστερα από χορήγηση ΔΘΣ τύπου δεξαμενής με μέγεθος μικρότερο από 12 cm2. Όσον αφορά τα ΔΘΣ τύπου Drug-in-Adhesive (DIA), η κλασική μέθοδος (monolithic patches) δεν ήταν λειτουργική εξαιτίας της πτητικότητας της ΦΔΟ σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες από 35ºC για αυτό και δοκιμάστηκε η τεχνική multilaminate – sandwich patches. Ωστόσο, παρόλο που το αρχικό πρόβλημα αντιμετωπίστηκε, παρατηρούνταν μεγάλη απόκλιση στη συγκέντρωση της δραστικής ουσίας Α από τη θεωρητική γεγονός που πιθανότατα οφείλεται είτε στη μεμβράνη υποστήριξης (backing membrane) είτε στο πιεσοευαίσθητο συγκολλητικό (pressure sensitive adhesive – PSA). Τέλος, σχετικά με τις συνθέσεις που περιείχαν την ασθενή βάση της δραστικής ουσίας Β, δεν εμφάνισαν επαρκείς τιμές Q ώστε να επιτυγχάνονται θεραπευτικά επίπεδα στο πλάσμα από ΔΘΣ αποδεκτού εμβαδού. Επιπλέον, η αυξανόμενη περιεκτικότητα σε αιθανόλη και η αντίστοιχη μεταβολή της συγκέντρωσης της ΦΔΟ δεν εμφάνισαν ανάλογα αποτέλεσμα στη ροή μέσω του δέρματος. Συμπεραίνεται λοιπόν πως τα επίπεδα των ΦΔΟ στο πλάσμα ύστερα από διαδερμική χορήγηση των ασθενών βάσεων είναι αρκετά υψηλότερα συγκριτικά με τη χορήγηση των αντίστοιχων αλάτων. Επιπλέον, η χορήγηση της δραστικής ουσίας Α είναι εφικτή από ΔΘΣ τύπου δεξαμενής ενώ η δραστική ουσία Β απαιτεί περαιτέρω μελέτη για αξιολόγηση της διαδερμικής διαπερατότητάς της.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιαννόπουλος Κωνσταντίνος","Giannopoulos Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:45Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2777288"],"render_values":[{"text":"uoadl:2777288","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777288","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777288","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2777288","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιαννόπουλος Κωνσταντίνος","Giannopoulos Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2777288","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777288"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διαδερμική χορήγηση φαρμακολογικά δραστικών ουσιών (ΦΔΟ), εάν είναι δυνατόν να επιτευχθεί, παρουσιάζει σημαντικά πλεονεκτήματα σε σύγκριση με τις συμβατικές οδούς χορήγησης, δηλαδή την από του στόματος και την ενδοφλέβια οδό, όπως αποφυγή του φαινομένου πρώτης διόδου, επίτευξη σταθερών επιπέδων στο πλάσμα και βελτίωση της συμμόρφωσης των ασθενών. Σκοπός λοιπόν της παρούσας μελέτης ήταν η in vitro αξιολόγηση της διαπερατότητας ΦΔΟ με ασθενώς βασικό χαρακτήρα, δραστική ουσία Α και δραστική ουσία Β, μέσω της επιδερμίδας ως πρώτο βήμα για την ανάπτυξη διαδερμικών θεραπευτικών συστημάτων (ΔΘΣ) με επιθυμητό ρυθμό αποδέσμευσης. Στο πλαίσιο αυτό μελετήθηκε η επίδραση ορισμένων παραγόντων, όπως η χημική μορφή των ΦΔΟ, η σύσταση του φορέα διαδερμικής χορήγησης καθώς και το δέρμα από διαφορετικούς δότες. Για τα in vitro πειράματα διαδερμικής διαπερατότητας χρησιμοποιήθηκαν τροποποιημένα, κάθετα κύτταρα διάχυσης τύπου Franz και ανθρώπινη επιδερμίδα από δέρμα διαφορετικών δοτών, θηλυκού φύλου. Οι συνθέσεις που περιείχαν τη δραστική ουσία Α με τη μορφή υδροχλωρικού άλατος (A-HCl) εμφάνισαν εξαιρετικά χαμηλές τιμές Q, ποσότητα δηλαδή της A-HCl που διαπερνούσε την επιδερμίδα ανά μονάδα επιφανείας σε μονάδες μg/cm2, στις 12, 24, 36 και 48 h από την έναρξη του πειράματος. Ούτε ο διαφορετικός οργανικός διαλύτης της σύνθεσης αλλά ούτε και το δέρμα από διαφορετικό δότη επηρέασαν στατιστικά σημαντικά την απορρόφησή της, με συνέπεια η ροή να χαρακτηρίζεται σε κάθε περίπτωση ανεπαρκής. Οι συνθέσεις που περιείχαν τη δραστική ουσία Α με τη μορφή ασθενούς βάσης εμφάνισαν μεγαλύτερες τιμές Q σε όλες τις χρονικές στιγμές δειγματοληψίας, επιτυγχάνοντας θεραπευτικά επίπεδα για περισσότερο από 48 h ύστερα από χορήγηση ΔΘΣ τύπου δεξαμενής με μέγεθος μικρότερο από 12 cm2. Όσον αφορά τα ΔΘΣ τύπου Drug-in-Adhesive (DIA), η κλασική μέθοδος (monolithic patches) δεν ήταν λειτουργική εξαιτίας της πτητικότητας της ΦΔΟ σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες από 35ºC για αυτό και δοκιμάστηκε η τεχνική multilaminate – sandwich patches. Ωστόσο, παρόλο που το αρχικό πρόβλημα αντιμετωπίστηκε, παρατηρούνταν μεγάλη απόκλιση στη συγκέντρωση της δραστικής ουσίας Α από τη θεωρητική γεγονός που πιθανότατα οφείλεται είτε στη μεμβράνη υποστήριξης (backing membrane) είτε στο πιεσοευαίσθητο συγκολλητικό (pressure sensitive adhesive – PSA). Τέλος, σχετικά με τις συνθέσεις που περιείχαν την ασθενή βάση της δραστικής ουσίας Β, δεν εμφάνισαν επαρκείς τιμές Q ώστε να επιτυγχάνονται θεραπευτικά επίπεδα στο πλάσμα από ΔΘΣ αποδεκτού εμβαδού. Επιπλέον, η αυξανόμενη περιεκτικότητα σε αιθανόλη και η αντίστοιχη μεταβολή της συγκέντρωσης της ΦΔΟ δεν εμφάνισαν ανάλογα αποτέλεσμα στη ροή μέσω του δέρματος. Συμπεραίνεται λοιπόν πως τα επίπεδα των ΦΔΟ στο πλάσμα ύστερα από διαδερμική χορήγηση των ασθενών βάσεων είναι αρκετά υψηλότερα συγκριτικά με τη χορήγηση των αντίστοιχων αλάτων. Επιπλέον, η χορήγηση της δραστικής ουσίας Α είναι εφικτή από ΔΘΣ τύπου δεξαμενής ενώ η δραστική ουσία Β απαιτεί περαιτέρω μελέτη για αξιολόγηση της διαδερμικής διαπερατότητάς της.","Transdermal administration of active pharmaceutical ingredients (APIs), if achievable, presents considerable advantages compared to conventional routes of administration, i.e. oral and intravenous routes, such as avoiding the first-pass metabolism, provide sustained and constant plasma levels and improving patient compliance. Aim of the present study was to assess the in vitro permeation of APIs with weakly basic character, active substance A and active substance B, through human cadaver epidermis as a preliminary step towards the development of transdermal therapeutic systems (TTSs) with desired release rate. In this context, the effect of some factors, specifically chemical form of APIs, composition of transdermal delivery vehicle and skin from different donors, has been studied. The in vitro transdermal permeation experiments were conducted using modified, vertical Franz type diffusion cells and human epidermis of different donors, female sex. Gels containing active substance A in the form of hydrochloric acid (A-HCl) showed extremely low Q values, the amount of A-HCl penetrating the epidermis per unit area in units of ug/cm2, at 12, 24, 36 and 48 h since the beginning of the experiment. Neither the different organic solvent of the delivery vehicle nor the skin from different donor affected statistically significant its absorption, with the consequence that the flow is in any case insufficient. Gels containing active substance in the form of weak base showed higher Q values at all sampling times, achieving therapeutic levels for more than 48 h following administration of a reservoir-type TTS of less than 12 cm2. Concerning Drug-in-Adhesive (DIA) type TTSs, monolithic patches were not functional due to the volatility of the API at temperature above 35ºC and that was the reason why multilaminate – sandwich patches were tested. However, although the original problem was encountered, there was large deviation in the concentration of active substance A from the theoretical value, possibly due to either the backing membrane or the pressure sensitive adhesive (PSA). Finally, regarding gels containing active substance B in the form of weak base, they did not show sufficient Q values to achieve therapeutic plasma levels from TTSs of acceptable area. In addition, the increasing ethanol content and the corresponding change in API concentration did not show similar effect on the flow rate through the skin. It is concluded, therefore, that plasma levels of APIs following transdermal administration of weak bases are significantly higher compared to the administration of corresponding salts. Furthermore, the administration of active substance A is feasible from reservoir-type TTSs whereas active substance B requires further study to assess its percutaneous permeation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανάπτυξη Συστημάτων Διαδερμικής Χορήγησης Φαρμακολογικά Δραστικών Ουσιών με Ασθενώς Βασικό Χαρακτήρα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιαννόπουλος Κωνσταντίνος","Giannopoulos Konstantinos"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η διαδερμική χορήγηση φαρμακολογικά δραστικών ουσιών (ΦΔΟ), εάν είναι δυνατόν να επιτευχθεί, παρουσιάζει σημαντικά πλεονεκτήματα σε σύγκριση με τις συμβατικές οδούς χορήγησης, δηλαδή την από του στόματος και την ενδοφλέβια οδό, όπως αποφυγή του φαινομένου πρώτης διόδου, επίτευξη σταθερών επιπέδων στο πλάσμα και βελτίωση της συμμόρφωσης των ασθενών. Σκοπός λοιπόν της παρούσας μελέτης ήταν η in vitro αξιολόγηση της διαπερατότητας ΦΔΟ με ασθενώς βασικό χαρακτήρα, δραστική ουσία Α και δραστική ουσία Β, μέσω της επιδερμίδας ως πρώτο βήμα για την ανάπτυξη διαδερμικών θεραπευτικών συστημάτων (ΔΘΣ) με επιθυμητό ρυθμό αποδέσμευσης. Στο πλαίσιο αυτό μελετήθηκε η επίδραση ορισμένων παραγόντων, όπως η χημική μορφή των ΦΔΟ, η σύσταση του φορέα διαδερμικής χορήγησης καθώς και το δέρμα από διαφορετικούς δότες. Για τα in vitro πειράματα διαδερμικής διαπερατότητας χρησιμοποιήθηκαν τροποποιημένα, κάθετα κύτταρα διάχυσης τύπου Franz και ανθρώπινη επιδερμίδα από δέρμα διαφορετικών δοτών, θηλυκού φύλου. Οι συνθέσεις που περιείχαν τη δραστική ουσία Α με τη μορφή υδροχλωρικού άλατος (A-HCl) εμφάνισαν εξαιρετικά χαμηλές τιμές Q, ποσότητα δηλαδή της A-HCl που διαπερνούσε την επιδερμίδα ανά μονάδα επιφανείας σε μονάδες μg/cm2, στις 12, 24, 36 και 48 h από την έναρξη του πειράματος. Ούτε ο διαφορετικός οργανικός διαλύτης της σύνθεσης αλλά ούτε και το δέρμα από διαφορετικό δότη επηρέασαν στατιστικά σημαντικά την απορρόφησή της, με συνέπεια η ροή να χαρακτηρίζεται σε κάθε περίπτωση ανεπαρκής. Οι συνθέσεις που περιείχαν τη δραστική ουσία Α με τη μορφή ασθενούς βάσης εμφάνισαν μεγαλύτερες τιμές Q σε όλες τις χρονικές στιγμές δειγματοληψίας, επιτυγχάνοντας θεραπευτικά επίπεδα για περισσότερο από 48 h ύστερα από χορήγηση ΔΘΣ τύπου δεξαμενής με μέγεθος μικρότερο από 12 cm2. Όσον αφορά τα ΔΘΣ τύπου Drug-in-Adhesive (DIA), η κλασική μέθοδος (monolithic patches) δεν ήταν λειτουργική εξαιτίας της πτητικότητας της ΦΔΟ σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες από 35ºC για αυτό και δοκιμάστηκε η τεχνική multilaminate – sandwich patches. Ωστόσο, παρόλο που το αρχικό πρόβλημα αντιμετωπίστηκε, παρατηρούνταν μεγάλη απόκλιση στη συγκέντρωση της δραστικής ουσίας Α από τη θεωρητική γεγονός που πιθανότατα οφείλεται είτε στη μεμβράνη υποστήριξης (backing membrane) είτε στο πιεσοευαίσθητο συγκολλητικό (pressure sensitive adhesive – PSA). Τέλος, σχετικά με τις συνθέσεις που περιείχαν την ασθενή βάση της δραστικής ουσίας Β, δεν εμφάνισαν επαρκείς τιμές Q ώστε να επιτυγχάνονται θεραπευτικά επίπεδα στο πλάσμα από ΔΘΣ αποδεκτού εμβαδού. Επιπλέον, η αυξανόμενη περιεκτικότητα σε αιθανόλη και η αντίστοιχη μεταβολή της συγκέντρωσης της ΦΔΟ δεν εμφάνισαν ανάλογα αποτέλεσμα στη ροή μέσω του δέρματος. Συμπεραίνεται λοιπόν πως τα επίπεδα των ΦΔΟ στο πλάσμα ύστερα από διαδερμική χορήγηση των ασθενών βάσεων είναι αρκετά υψηλότερα συγκριτικά με τη χορήγηση των αντίστοιχων αλάτων. Επιπλέον, η χορήγηση της δραστικής ουσίας Α είναι εφικτή από ΔΘΣ τύπου δεξαμενής ενώ η δραστική ουσία Β απαιτεί περαιτέρω μελέτη για αξιολόγηση της διαδερμικής διαπερατότητάς της.","Transdermal administration of active pharmaceutical ingredients (APIs), if achievable, presents considerable advantages compared to conventional routes of administration, i.e. oral and intravenous routes, such as avoiding the first-pass metabolism, provide sustained and constant plasma levels and improving patient compliance. Aim of the present study was to assess the in vitro permeation of APIs with weakly basic character, active substance A and active substance B, through human cadaver epidermis as a preliminary step towards the development of transdermal therapeutic systems (TTSs) with desired release rate. In this context, the effect of some factors, specifically chemical form of APIs, composition of transdermal delivery vehicle and skin from different donors, has been studied. The in vitro transdermal permeation experiments were conducted using modified, vertical Franz type diffusion cells and human epidermis of different donors, female sex. Gels containing active substance A in the form of hydrochloric acid (A-HCl) showed extremely low Q values, the amount of A-HCl penetrating the epidermis per unit area in units of ug/cm2, at 12, 24, 36 and 48 h since the beginning of the experiment. Neither the different organic solvent of the delivery vehicle nor the skin from different donor affected statistically significant its absorption, with the consequence that the flow is in any case insufficient. Gels containing active substance in the form of weak base showed higher Q values at all sampling times, achieving therapeutic levels for more than 48 h following administration of a reservoir-type TTS of less than 12 cm2. Concerning Drug-in-Adhesive (DIA) type TTSs, monolithic patches were not functional due to the volatility of the API at temperature above 35ºC and that was the reason why multilaminate – sandwich patches were tested. However, although the original problem was encountered, there was large deviation in the concentration of active substance A from the theoretical value, possibly due to either the backing membrane or the pressure sensitive adhesive (PSA). Finally, regarding gels containing active substance B in the form of weak base, they did not show sufficient Q values to achieve therapeutic plasma levels from TTSs of acceptable area. In addition, the increasing ethanol content and the corresponding change in API concentration did not show similar effect on the flow rate through the skin. It is concluded, therefore, that plasma levels of APIs following transdermal administration of weak bases are significantly higher compared to the administration of corresponding salts. Furthermore, the administration of active substance A is feasible from reservoir-type TTSs whereas active substance B requires further study to assess its percutaneous permeation."],"dc:identifier":["uoadl:2777288","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777288"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Ανάπτυξη Συστημάτων Διαδερμικής Χορήγησης Φαρμακολογικά Δραστικών Ουσιών με Ασθενώς Βασικό Χαρακτήρα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:45Z"}