{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2777344"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2777344","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της Κινηματικής και της Διέγερσης του Μοριακού Αερίου στο Ραδιογαλαξία 4C12.50 μέσω της ALMA","abstract":"Πραγματοποιήσαμε παρατηρήσεις των γραμμών CO(1-0), CO(3-2) και CO(4-3) στον υπερφωτεινό, υπέρυθρο ραδιογαλαξία (ULIRG) 4C12.50 χρησιμοποιώντας τη συστοιχία ραδιοτηλεσκοπίων ALMA (AtacamaLargeMillimeterArray). Χρησιμοποιήσαμε τα ληφθέντα δεδομένα μαζί με αρχειακές παρατηρήσεις προκειμένου να καθορίσουμε την έκταση, τη μάζα και τη διέγερση του κινηματικά παραμορφωμένου αερίου στον 4C12.50, καθώς και να ψάξουμε για κρύους (~25 K) μοριακούς ανέμους. Το σύστημα 4C12.50 αποτελείται από -τουλάχιστον- δύο, πλούσιους σε αέριο, γαλαξίες που συγχωνεύονται και διαθέτει διαταραγμένο μεσοαστρικό υλικό (ISM), με μία πυκνή διαμόρφωση αερίου και σκόνης γύρω από τον πυρήνα. Η παρουσία ραδιοφωνικής εκπομπής γύρω από τον πυρήνα, καθώς και η ύπαρξη μίας μεγάλης κοιλότητας ακτίνων-Χ στον 4C12.50, ενισχύει την ιδέα ότι ο συγκεκριμένος γαλαξίας διαθέτει ένα νέο ή επανεκκινημένο ραδιοφωνικό πίδακα, ο οποίος δύναται να παρασύρει αέριο. Τα αποτελέσματά μας αποκαλύπτουν την κινηματική του μοριακού αερίου, καθώς και διάφορες χαρακτηριστικές επιμήκεις δομές, στις οποίες η κινηματική είναι σαφώς διακεκριμένη από αυτήν του αέριου δίσκου του γαλαξία. Τα CO(1-0) δεδομένα υποδεικνύουν την παρουσία ενός μοριακού ανέμου σε εκπομπή κοντά στο κέντρο του 4C12.50, που έχει παρατηρηθεί σε απορρόφηση από προηγούμενες έρευνες. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να υπολογίσουμε τη μάζα του επιταχυμένου μοριακού αερίου (H2), η οποία είναι ίση με 4.3(±0.7)×10^8 M☉sun, χρησιμοποιώντας παράγοντα μετατροπής της έντασης ακτινοβολίας του CO(1-0) σε μάζα H2 ίσο με: α=0.8 M☉sun/(K‧ km/s pc^2). Για σύγκριση, η μάζα του κρύου μοριακού αερίου του δίσκου είναι 9.7(±0.2)×10^9 M☉sun, που σημαίνει ότι ο άνεμος συμπαρασύρει ~4% του αερίου του δίσκου με υψηλή ταχύτητα (>500 km/s). Από προηγούμενες παρατηρήσεις του H2, με το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer, γνωρίζουμε ότι στον 4C12.50 η συνιστώσα του θερμού (~400 K) μοριακού αερίου του δίσκου έχει μάζα 1.4(±0.2)×10^8 M☉sun, ενώ το αέριο του ανιχνευθέντος θερμού μοριακού ανέμου έχει μάζα: 5.2(±1.7)×10^7 M☉sun. Η υψηλότερη τιμή του πηλίκου του επιταχυμένου αερίου Η2 στη φάση των 400Κ είναι μία πιθανή ένδειξη θέρμανσης (heating) στον άνεμο. Η διέγερση του CO, όπως μελετήθηκε από τα πηλίκα ροής των CO(1-0), CO(3-2) και CO(4-3), αποκαλύπτει την παρουσία υψηλά διεγερμένου, οπτικά ρηχού αερίου κοντά στον πυρήνα, το οποίο πιθανώς σχετίζεται με το μοριακό άνεμο. Επομένως, είναι πιθανό η εναπόθεση ενέργειας να επηρεάζει ακόμη και το κρύο μοριακό αέριο, κάτι το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε παρεμπόδιση της αστρογένεσης στις περιοχές που επηρεάζονται από τον άνεμο.","abstract_html":"Πραγματοποιήσαμε παρατηρήσεις των γραμμών CO(1-0), CO(3-2) και CO(4-3) στον υπερφωτεινό, υπέρυθρο ραδιογαλαξία (ULIRG) 4C12.50 χρησιμοποιώντας τη συστοιχία ραδιοτηλεσκοπίων ALMA (AtacamaLargeMillimeterArray). Χρησιμοποιήσαμε τα ληφθέντα δεδομένα μαζί με αρχειακές παρατηρήσεις προκειμένου να καθορίσουμε την έκταση, τη μάζα και τη διέγερση του κινηματικά παραμορφωμένου αερίου στον 4C12.50, καθώς και να ψάξουμε για κρύους (~25 K) μοριακούς ανέμους. Το σύστημα 4C12.50 αποτελείται από -τουλάχιστον- δύο, πλούσιους σε αέριο, γαλαξίες που συγχωνεύονται και διαθέτει διαταραγμένο μεσοαστρικό υλικό (ISM), με μία πυκνή διαμόρφωση αερίου και σκόνης γύρω από τον πυρήνα. Η παρουσία ραδιοφωνικής εκπομπής γύρω από τον πυρήνα, καθώς και η ύπαρξη μίας μεγάλης κοιλότητας ακτίνων-Χ στον 4C12.50, ενισχύει την ιδέα ότι ο συγκεκριμένος γαλαξίας διαθέτει ένα νέο ή επανεκκινημένο ραδιοφωνικό πίδακα, ο οποίος δύναται να παρασύρει αέριο. Τα αποτελέσματά μας αποκαλύπτουν την κινηματική του μοριακού αερίου, καθώς και διάφορες χαρακτηριστικές επιμήκεις δομές, στις οποίες η κινηματική είναι σαφώς διακεκριμένη από αυτήν του αέριου δίσκου του γαλαξία. Τα CO(1-0) δεδομένα υποδεικνύουν την παρουσία ενός μοριακού ανέμου σε εκπομπή κοντά στο κέντρο του 4C12.50, που έχει παρατηρηθεί σε απορρόφηση από προηγούμενες έρευνες. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να υπολογίσουμε τη μάζα του επιταχυμένου μοριακού αερίου (H2), η οποία είναι ίση με 4.3(±0.7)×10^8 M☉sun, χρησιμοποιώντας παράγοντα μετατροπής της έντασης ακτινοβολίας του CO(1-0) σε μάζα H2 ίσο με: α=0.8 M☉sun/(K‧ km/s pc^2). Για σύγκριση, η μάζα του κρύου μοριακού αερίου του δίσκου είναι 9.7(±0.2)×10^9 M☉sun, που σημαίνει ότι ο άνεμος συμπαρασύρει ~4% του αερίου του δίσκου με υψηλή ταχύτητα (&gt;500 km/s). Από προηγούμενες παρατηρήσεις του H2, με το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer, γνωρίζουμε ότι στον 4C12.50 η συνιστώσα του θερμού (~400 K) μοριακού αερίου του δίσκου έχει μάζα 1.4(±0.2)×10^8 M☉sun, ενώ το αέριο του ανιχνευθέντος θερμού μοριακού ανέμου έχει μάζα: 5.2(±1.7)×10^7 M☉sun. Η υψηλότερη τιμή του πηλίκου του επιταχυμένου αερίου Η2 στη φάση των 400Κ είναι μία πιθανή ένδειξη θέρμανσης (heating) στον άνεμο. Η διέγερση του CO, όπως μελετήθηκε από τα πηλίκα ροής των CO(1-0), CO(3-2) και CO(4-3), αποκαλύπτει την παρουσία υψηλά διεγερμένου, οπτικά ρηχού αερίου κοντά στον πυρήνα, το οποίο πιθανώς σχετίζεται με το μοριακό άνεμο. Επομένως, είναι πιθανό η εναπόθεση ενέργειας να επηρεάζει ακόμη και το κρύο μοριακό αέριο, κάτι το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε παρεμπόδιση της αστρογένεσης στις περιοχές που επηρεάζονται από τον άνεμο.","abstract_has_math":false,"creators":["Φωτοπούλου Κωνσταντίνα-Μαρία","Fotopoulou Konstantina-Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:45Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2777344"],"render_values":[{"text":"uoadl:2777344","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777344","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777344","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2777344","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φωτοπούλου Κωνσταντίνα-Μαρία","Fotopoulou Konstantina-Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2777344","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777344"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Πραγματοποιήσαμε παρατηρήσεις των γραμμών CO(1-0), CO(3-2) και CO(4-3) στον υπερφωτεινό, υπέρυθρο ραδιογαλαξία (ULIRG) 4C12.50 χρησιμοποιώντας τη συστοιχία ραδιοτηλεσκοπίων ALMA (AtacamaLargeMillimeterArray). Χρησιμοποιήσαμε τα ληφθέντα δεδομένα μαζί με αρχειακές παρατηρήσεις προκειμένου να καθορίσουμε την έκταση, τη μάζα και τη διέγερση του κινηματικά παραμορφωμένου αερίου στον 4C12.50, καθώς και να ψάξουμε για κρύους (~25 K) μοριακούς ανέμους. Το σύστημα 4C12.50 αποτελείται από -τουλάχιστον- δύο, πλούσιους σε αέριο, γαλαξίες που συγχωνεύονται και διαθέτει διαταραγμένο μεσοαστρικό υλικό (ISM), με μία πυκνή διαμόρφωση αερίου και σκόνης γύρω από τον πυρήνα. Η παρουσία ραδιοφωνικής εκπομπής γύρω από τον πυρήνα, καθώς και η ύπαρξη μίας μεγάλης κοιλότητας ακτίνων-Χ στον 4C12.50, ενισχύει την ιδέα ότι ο συγκεκριμένος γαλαξίας διαθέτει ένα νέο ή επανεκκινημένο ραδιοφωνικό πίδακα, ο οποίος δύναται να παρασύρει αέριο. Τα αποτελέσματά μας αποκαλύπτουν την κινηματική του μοριακού αερίου, καθώς και διάφορες χαρακτηριστικές επιμήκεις δομές, στις οποίες η κινηματική είναι σαφώς διακεκριμένη από αυτήν του αέριου δίσκου του γαλαξία. Τα CO(1-0) δεδομένα υποδεικνύουν την παρουσία ενός μοριακού ανέμου σε εκπομπή κοντά στο κέντρο του 4C12.50, που έχει παρατηρηθεί σε απορρόφηση από προηγούμενες έρευνες. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να υπολογίσουμε τη μάζα του επιταχυμένου μοριακού αερίου (H2), η οποία είναι ίση με 4.3(±0.7)×10^8 M☉sun, χρησιμοποιώντας παράγοντα μετατροπής της έντασης ακτινοβολίας του CO(1-0) σε μάζα H2 ίσο με: α=0.8 M☉sun/(K‧ km/s pc^2). Για σύγκριση, η μάζα του κρύου μοριακού αερίου του δίσκου είναι 9.7(±0.2)×10^9 M☉sun, που σημαίνει ότι ο άνεμος συμπαρασύρει ~4% του αερίου του δίσκου με υψηλή ταχύτητα (>500 km/s). Από προηγούμενες παρατηρήσεις του H2, με το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer, γνωρίζουμε ότι στον 4C12.50 η συνιστώσα του θερμού (~400 K) μοριακού αερίου του δίσκου έχει μάζα 1.4(±0.2)×10^8 M☉sun, ενώ το αέριο του ανιχνευθέντος θερμού μοριακού ανέμου έχει μάζα: 5.2(±1.7)×10^7 M☉sun. Η υψηλότερη τιμή του πηλίκου του επιταχυμένου αερίου Η2 στη φάση των 400Κ είναι μία πιθανή ένδειξη θέρμανσης (heating) στον άνεμο. Η διέγερση του CO, όπως μελετήθηκε από τα πηλίκα ροής των CO(1-0), CO(3-2) και CO(4-3), αποκαλύπτει την παρουσία υψηλά διεγερμένου, οπτικά ρηχού αερίου κοντά στον πυρήνα, το οποίο πιθανώς σχετίζεται με το μοριακό άνεμο. Επομένως, είναι πιθανό η εναπόθεση ενέργειας να επηρεάζει ακόμη και το κρύο μοριακό αέριο, κάτι το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε παρεμπόδιση της αστρογένεσης στις περιοχές που επηρεάζονται από τον άνεμο.","We carried out observations of the CO(1-0), CO(3-2) and CO(4-3) lines in the ultra-luminous infrared and radio galaxy 4C12.50, with Atacama Large Millimeter Array (ALMA) and used the acquired data along with archival observations in order to determine the extent, the mass, and the excitation of the kinematically distorted gas in 4C12.50 and to look for potential undiscovered cold (~25K) molecular gas outflows. 4C12.50, the merger of gas-rich galaxies which shows infrared and radio activity, has a perturbed interstellar medium (ISM) and a dense configuration of gas and dust around the nucleus. The presence of circumnuclear radio emission and of a large, X-ray cavity in 4C12.50 supports the idea that 4C12.50 has a young or restarted radio jet that can sweep up gas. The results of our research reveal the distinct kinematics of the gas, as well as elongated regions in which the kinematics differ from that of the bulk of the disk. The CO(1-0) data indicate the presence of a molecular outflow in emission close to center of 4C12.50, which was previously seen in absorption. This enabled us to compute the mass of accelerated molecular gas, which is equal to 4.3(±0.7)×10^8 M☉sun for a CO-intensity-to-H2-mass conversion factor α=0.8 M☉sun/(K‧ km/s pc^2). For comparison, the mass of the cold molecular gas disk is 9.7(±0.2)×10^8 M☉sun, so the wind is entraining ~4% of the total reservoir with high velocity (>500 km/s). Previous observations of Η2 with the Spitzer space telescope, indicated that the warm (~400K) molecular gas in 4C12.50 is made up of a 1.4(±0.2)×10^8 M☉sun ambient reservoir and a 5.2(±1.7)×10^7 M☉sun wind. The higher fraction of accelerated gas in the 400K H2 phase is a possible indication of heating in the wind. The CO excitation, as studied by the (4-3), (3-2), and (1-0) flux ratio reveals the presence of highly-excited, optically-thin gas close to the nucleus, which is likely linked with the molecular wind. It is, thus, possible that the energy deposition affects even the cold molecular gas and could result in impediment of star formation in the wind-affected areas."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της Κινηματικής και της Διέγερσης του Μοριακού Αερίου στο Ραδιογαλαξία 4C12.50 μέσω της ALMA"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φωτοπούλου Κωνσταντίνα-Μαρία","Fotopoulou Konstantina-Maria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Πραγματοποιήσαμε παρατηρήσεις των γραμμών CO(1-0), CO(3-2) και CO(4-3) στον υπερφωτεινό, υπέρυθρο ραδιογαλαξία (ULIRG) 4C12.50 χρησιμοποιώντας τη συστοιχία ραδιοτηλεσκοπίων ALMA (AtacamaLargeMillimeterArray). Χρησιμοποιήσαμε τα ληφθέντα δεδομένα μαζί με αρχειακές παρατηρήσεις προκειμένου να καθορίσουμε την έκταση, τη μάζα και τη διέγερση του κινηματικά παραμορφωμένου αερίου στον 4C12.50, καθώς και να ψάξουμε για κρύους (~25 K) μοριακούς ανέμους. Το σύστημα 4C12.50 αποτελείται από -τουλάχιστον- δύο, πλούσιους σε αέριο, γαλαξίες που συγχωνεύονται και διαθέτει διαταραγμένο μεσοαστρικό υλικό (ISM), με μία πυκνή διαμόρφωση αερίου και σκόνης γύρω από τον πυρήνα. Η παρουσία ραδιοφωνικής εκπομπής γύρω από τον πυρήνα, καθώς και η ύπαρξη μίας μεγάλης κοιλότητας ακτίνων-Χ στον 4C12.50, ενισχύει την ιδέα ότι ο συγκεκριμένος γαλαξίας διαθέτει ένα νέο ή επανεκκινημένο ραδιοφωνικό πίδακα, ο οποίος δύναται να παρασύρει αέριο. Τα αποτελέσματά μας αποκαλύπτουν την κινηματική του μοριακού αερίου, καθώς και διάφορες χαρακτηριστικές επιμήκεις δομές, στις οποίες η κινηματική είναι σαφώς διακεκριμένη από αυτήν του αέριου δίσκου του γαλαξία. Τα CO(1-0) δεδομένα υποδεικνύουν την παρουσία ενός μοριακού ανέμου σε εκπομπή κοντά στο κέντρο του 4C12.50, που έχει παρατηρηθεί σε απορρόφηση από προηγούμενες έρευνες. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να υπολογίσουμε τη μάζα του επιταχυμένου μοριακού αερίου (H2), η οποία είναι ίση με 4.3(±0.7)×10^8 M☉sun, χρησιμοποιώντας παράγοντα μετατροπής της έντασης ακτινοβολίας του CO(1-0) σε μάζα H2 ίσο με: α=0.8 M☉sun/(K‧ km/s pc^2). Για σύγκριση, η μάζα του κρύου μοριακού αερίου του δίσκου είναι 9.7(±0.2)×10^9 M☉sun, που σημαίνει ότι ο άνεμος συμπαρασύρει ~4% του αερίου του δίσκου με υψηλή ταχύτητα (>500 km/s). Από προηγούμενες παρατηρήσεις του H2, με το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer, γνωρίζουμε ότι στον 4C12.50 η συνιστώσα του θερμού (~400 K) μοριακού αερίου του δίσκου έχει μάζα 1.4(±0.2)×10^8 M☉sun, ενώ το αέριο του ανιχνευθέντος θερμού μοριακού ανέμου έχει μάζα: 5.2(±1.7)×10^7 M☉sun. Η υψηλότερη τιμή του πηλίκου του επιταχυμένου αερίου Η2 στη φάση των 400Κ είναι μία πιθανή ένδειξη θέρμανσης (heating) στον άνεμο. Η διέγερση του CO, όπως μελετήθηκε από τα πηλίκα ροής των CO(1-0), CO(3-2) και CO(4-3), αποκαλύπτει την παρουσία υψηλά διεγερμένου, οπτικά ρηχού αερίου κοντά στον πυρήνα, το οποίο πιθανώς σχετίζεται με το μοριακό άνεμο. Επομένως, είναι πιθανό η εναπόθεση ενέργειας να επηρεάζει ακόμη και το κρύο μοριακό αέριο, κάτι το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε παρεμπόδιση της αστρογένεσης στις περιοχές που επηρεάζονται από τον άνεμο.","We carried out observations of the CO(1-0), CO(3-2) and CO(4-3) lines in the ultra-luminous infrared and radio galaxy 4C12.50, with Atacama Large Millimeter Array (ALMA) and used the acquired data along with archival observations in order to determine the extent, the mass, and the excitation of the kinematically distorted gas in 4C12.50 and to look for potential undiscovered cold (~25K) molecular gas outflows. 4C12.50, the merger of gas-rich galaxies which shows infrared and radio activity, has a perturbed interstellar medium (ISM) and a dense configuration of gas and dust around the nucleus. The presence of circumnuclear radio emission and of a large, X-ray cavity in 4C12.50 supports the idea that 4C12.50 has a young or restarted radio jet that can sweep up gas. The results of our research reveal the distinct kinematics of the gas, as well as elongated regions in which the kinematics differ from that of the bulk of the disk. The CO(1-0) data indicate the presence of a molecular outflow in emission close to center of 4C12.50, which was previously seen in absorption. This enabled us to compute the mass of accelerated molecular gas, which is equal to 4.3(±0.7)×10^8 M☉sun for a CO-intensity-to-H2-mass conversion factor α=0.8 M☉sun/(K‧ km/s pc^2). For comparison, the mass of the cold molecular gas disk is 9.7(±0.2)×10^8 M☉sun, so the wind is entraining ~4% of the total reservoir with high velocity (>500 km/s). Previous observations of Η2 with the Spitzer space telescope, indicated that the warm (~400K) molecular gas in 4C12.50 is made up of a 1.4(±0.2)×10^8 M☉sun ambient reservoir and a 5.2(±1.7)×10^7 M☉sun wind. The higher fraction of accelerated gas in the 400K H2 phase is a possible indication of heating in the wind. The CO excitation, as studied by the (4-3), (3-2), and (1-0) flux ratio reveals the presence of highly-excited, optically-thin gas close to the nucleus, which is likely linked with the molecular wind. It is, thus, possible that the energy deposition affects even the cold molecular gas and could result in impediment of star formation in the wind-affected areas."],"dc:identifier":["uoadl:2777344","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777344"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη της Κινηματικής και της Διέγερσης του Μοριακού Αερίου στο Ραδιογαλαξία 4C12.50 μέσω της ALMA"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:45Z"}