{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2777397"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2777397","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ηλικία εμμηναρχής και κλινικά αποτελέσματα στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή","abstract":"Εισαγωγή: Παρόλες τις σημαντικές τεχνολογικές εξελίξεις στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή και την αδιάκοπη και ποιοτική επιστημονική έρευνα, τα ποσοστά κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου παραμένουν σταθερά χαμηλά. Σε αυτή τη βάση, ένα βιολογικό ορόσημο στην γυναικεία γονιμότητα είναι η εμμηναρχή και με την διερεύνηση των σχετικών χρονικών σημείων σε σύγκριση με τα κλινικά αποτελέσματα κατά την ΙΥΑ, μπορούμε να επιτρέψουμε μια σαφέστερη διάκριση της βιολογικής έναντι της χρονολογικής γήρανσης των ωοθηκών και της μήτρας, με στόχο την εξατομικευμένη διαχείριση των υπογόνιμων ασθενών. Στο πλαίσιο αυτό μελετήθηκε για πρώτη φορά διεθνώς, η ηλικία εμμηναρχής ως πιθανός παράγοντας διαφοροποίησης των κλινικών αποτελεσμάτων και ως προβλεπτική παράμετρος για την επίτευξη κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου μέσω της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Υλικό και μέθοδος: Η παρούσα αναδρομική μελέτη πραγματοποιήθηκε σε ένα ομαλοποιημένο πληθυσμό 256 γυναικών που υπεβλήθησαν σε 430 κύκλους εξωσωματικής γονιμοποίησης στην Μονάδα Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής του Π.Γ.Ν. «Αττικόν» (Ιούλιος 2010-Φεβρουάριος 2017). Δημιουργήθηκε μια δυναμική βάση δεδομένων με μη ονομαστικές παράμετρους, ιατρικά και δημογραφικά στοιχεία, χαρακτηριστικά των κύκλων ΙΥΑ και εμβρυολογικές παραμέτρους και κλινική έκβαση για το σύνολο των περιστατικών. Ακολούθησε στατική αξιολόγηση των παραγόντων όπως η ηλικία της γυναίκας κατά τον κύκλο εξωσωματικής γονιμοποίησης, η ηλικία εμμηναρχής, τα χαρακτηριστικά του έμμηνου κύκλου, ο αριθμός προηγούμενων αποβολών και ο δείκτης μάζας σώματος σε σχέση με το κλινικό αποτέλεσμα της κύησης και ζωντανής γέννησης μετά απο ΙΥΑ με προγραμματισμό σε SAS 9.4 για Windows και χρήση του Microsoft Excel για Windows για αποθήκευση και προεπεξεργασία δεδομένων. Αποτελέσματα: Οι γυναίκες με πρώιμη εμμηναρχή με ένα όριο των 12 ετών έχουν χαμηλότερες πιθανότητες για κλινική κύηση (p=0,0001 <0,05) και γέννηση ζώντος τέκνου (p = 0,0001 <0,05), με τις γυναίκες σε ηλικία εμμηναρχής >12 ετών να έχουν τη διπλάσια πιθανότητα επίτευξης κλινικής κύησης (ΟR=1,83) μετά απο ΙΥΑ και τη τριπλάσια πιθανότητα για γέννηση ζώντος τέκνου (OR=3,43). Τα μοντέλα λογιστικής παλινδρόμησης με αυξημένο επίπεδο συμφωνίας (52,1% και 56,6% αντίστοιχα) απέδειξαν ότι όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία εμμηναρχής, τόσο μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα θετικής κλινικής έκβασης για τη κύηση (p = 0,0001 <0,05) και τη γέννηση ζώντος τέκνου (p <.0001). Συνδυάζοντας τα δεδομένα για την ηλικία της γυναίκας στο κύκλο ΙΥΑ και την ηλικία εμμηναρχής σε λογιστικά μοντέλα παλινδρόμησης και με επίπεδο συμφωνίας 66,2%, διαπιστώθηκε οτι οι δύο αυτοί παράγοντες συντελούν παράλληλα στην αρνητική έκβαση ενός κύκλου εξωσωματικής γονιμοποίησης με την αυξημένη ηλικία και τη πρώιμη εμμηναρχή να εχουν αρνητική επίδραση στο κλινικό αποτέλεσμα. Συμπεράσματα: Τα ευρήματα της μελέτης συγκλίνουν στην επανελειμένη ανάδειξη του ρόλου της ηλικίας της γυναίκας στην επίτευξη κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου μεσω ΙΥΑ και σημαντικότερα για πρώτη φορά στα επιστημονικά δεδομένα, σε μια παράλληλη επιρροή των κλινικών αποτελεσμάτων απο τον παράγοντα εμμηναρχής, όπου αποδεικνύεται ότι η πρώιμη εμμηναρχή σε ένα όριο των 12 ετών δύναται να επηρεάζει το κλινικό αποτέλεσμα της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Όπως διαφαίνεται και απο τα στοιχεία που απορρέουν απο την μελέτη η πρώιμη έναρξη της έμμηνου ρύσης δείχνει να σχετίζεται με μειωμένη πιθανότητα επίτευξης κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου, γεγονός που μπορεί να συμβάλλει στην διάκριση της βιολογικής έναντι χρονολογικής γήρανσης των ωοθηκών και της μήτρας, ως προς την έκφραση του αναπαραγωγικού δυναμικού.","abstract_html":"Εισαγωγή: Παρόλες τις σημαντικές τεχνολογικές εξελίξεις στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή και την αδιάκοπη και ποιοτική επιστημονική έρευνα, τα ποσοστά κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου παραμένουν σταθερά χαμηλά. Σε αυτή τη βάση, ένα βιολογικό ορόσημο στην γυναικεία γονιμότητα είναι η εμμηναρχή και με την διερεύνηση των σχετικών χρονικών σημείων σε σύγκριση με τα κλινικά αποτελέσματα κατά την ΙΥΑ, μπορούμε να επιτρέψουμε μια σαφέστερη διάκριση της βιολογικής έναντι της χρονολογικής γήρανσης των ωοθηκών και της μήτρας, με στόχο την εξατομικευμένη διαχείριση των υπογόνιμων ασθενών. Στο πλαίσιο αυτό μελετήθηκε για πρώτη φορά διεθνώς, η ηλικία εμμηναρχής ως πιθανός παράγοντας διαφοροποίησης των κλινικών αποτελεσμάτων και ως προβλεπτική παράμετρος για την επίτευξη κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου μέσω της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Υλικό και μέθοδος: Η παρούσα αναδρομική μελέτη πραγματοποιήθηκε σε ένα ομαλοποιημένο πληθυσμό 256 γυναικών που υπεβλήθησαν σε 430 κύκλους εξωσωματικής γονιμοποίησης στην Μονάδα Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής του Π.Γ.Ν. «Αττικόν» (Ιούλιος 2010-Φεβρουάριος 2017). Δημιουργήθηκε μια δυναμική βάση δεδομένων με μη ονομαστικές παράμετρους, ιατρικά και δημογραφικά στοιχεία, χαρακτηριστικά των κύκλων ΙΥΑ και εμβρυολογικές παραμέτρους και κλινική έκβαση για το σύνολο των περιστατικών. Ακολούθησε στατική αξιολόγηση των παραγόντων όπως η ηλικία της γυναίκας κατά τον κύκλο εξωσωματικής γονιμοποίησης, η ηλικία εμμηναρχής, τα χαρακτηριστικά του έμμηνου κύκλου, ο αριθμός προηγούμενων αποβολών και ο δείκτης μάζας σώματος σε σχέση με το κλινικό αποτέλεσμα της κύησης και ζωντανής γέννησης μετά απο ΙΥΑ με προγραμματισμό σε SAS 9.4 για Windows και χρήση του Microsoft Excel για Windows για αποθήκευση και προεπεξεργασία δεδομένων. Αποτελέσματα: Οι γυναίκες με πρώιμη εμμηναρχή με ένα όριο των 12 ετών έχουν χαμηλότερες πιθανότητες για κλινική κύηση (p=0,0001 &lt;0,05) και γέννηση ζώντος τέκνου (p = 0,0001 &lt;0,05), με τις γυναίκες σε ηλικία εμμηναρχής &gt;12 ετών να έχουν τη διπλάσια πιθανότητα επίτευξης κλινικής κύησης (ΟR=1,83) μετά απο ΙΥΑ και τη τριπλάσια πιθανότητα για γέννηση ζώντος τέκνου (OR=3,43). Τα μοντέλα λογιστικής παλινδρόμησης με αυξημένο επίπεδο συμφωνίας (52,1% και 56,6% αντίστοιχα) απέδειξαν ότι όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία εμμηναρχής, τόσο μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα θετικής κλινικής έκβασης για τη κύηση (p = 0,0001 &lt;0,05) και τη γέννηση ζώντος τέκνου (p &lt;.0001). Συνδυάζοντας τα δεδομένα για την ηλικία της γυναίκας στο κύκλο ΙΥΑ και την ηλικία εμμηναρχής σε λογιστικά μοντέλα παλινδρόμησης και με επίπεδο συμφωνίας 66,2%, διαπιστώθηκε οτι οι δύο αυτοί παράγοντες συντελούν παράλληλα στην αρνητική έκβαση ενός κύκλου εξωσωματικής γονιμοποίησης με την αυξημένη ηλικία και τη πρώιμη εμμηναρχή να εχουν αρνητική επίδραση στο κλινικό αποτέλεσμα. Συμπεράσματα: Τα ευρήματα της μελέτης συγκλίνουν στην επανελειμένη ανάδειξη του ρόλου της ηλικίας της γυναίκας στην επίτευξη κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου μεσω ΙΥΑ και σημαντικότερα για πρώτη φορά στα επιστημονικά δεδομένα, σε μια παράλληλη επιρροή των κλινικών αποτελεσμάτων απο τον παράγοντα εμμηναρχής, όπου αποδεικνύεται ότι η πρώιμη εμμηναρχή σε ένα όριο των 12 ετών δύναται να επηρεάζει το κλινικό αποτέλεσμα της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Όπως διαφαίνεται και απο τα στοιχεία που απορρέουν απο την μελέτη η πρώιμη έναρξη της έμμηνου ρύσης δείχνει να σχετίζεται με μειωμένη πιθανότητα επίτευξης κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου, γεγονός που μπορεί να συμβάλλει στην διάκριση της βιολογικής έναντι χρονολογικής γήρανσης των ωοθηκών και της μήτρας, ως προς την έκφραση του αναπαραγωγικού δυναμικού.","abstract_has_math":false,"creators":["Βογιατζή Παρασκευή","Vogiatzi Paraskevi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:47Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2777397"],"render_values":[{"text":"uoadl:2777397","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777397","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777397","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2777397","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βογιατζή Παρασκευή","Vogiatzi Paraskevi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2777397","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777397"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Παρόλες τις σημαντικές τεχνολογικές εξελίξεις στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή και την αδιάκοπη και ποιοτική επιστημονική έρευνα, τα ποσοστά κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου παραμένουν σταθερά χαμηλά. Σε αυτή τη βάση, ένα βιολογικό ορόσημο στην γυναικεία γονιμότητα είναι η εμμηναρχή και με την διερεύνηση των σχετικών χρονικών σημείων σε σύγκριση με τα κλινικά αποτελέσματα κατά την ΙΥΑ, μπορούμε να επιτρέψουμε μια σαφέστερη διάκριση της βιολογικής έναντι της χρονολογικής γήρανσης των ωοθηκών και της μήτρας, με στόχο την εξατομικευμένη διαχείριση των υπογόνιμων ασθενών. Στο πλαίσιο αυτό μελετήθηκε για πρώτη φορά διεθνώς, η ηλικία εμμηναρχής ως πιθανός παράγοντας διαφοροποίησης των κλινικών αποτελεσμάτων και ως προβλεπτική παράμετρος για την επίτευξη κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου μέσω της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Υλικό και μέθοδος: Η παρούσα αναδρομική μελέτη πραγματοποιήθηκε σε ένα ομαλοποιημένο πληθυσμό 256 γυναικών που υπεβλήθησαν σε 430 κύκλους εξωσωματικής γονιμοποίησης στην Μονάδα Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής του Π.Γ.Ν. «Αττικόν» (Ιούλιος 2010-Φεβρουάριος 2017). Δημιουργήθηκε μια δυναμική βάση δεδομένων με μη ονομαστικές παράμετρους, ιατρικά και δημογραφικά στοιχεία, χαρακτηριστικά των κύκλων ΙΥΑ και εμβρυολογικές παραμέτρους και κλινική έκβαση για το σύνολο των περιστατικών. Ακολούθησε στατική αξιολόγηση των παραγόντων όπως η ηλικία της γυναίκας κατά τον κύκλο εξωσωματικής γονιμοποίησης, η ηλικία εμμηναρχής, τα χαρακτηριστικά του έμμηνου κύκλου, ο αριθμός προηγούμενων αποβολών και ο δείκτης μάζας σώματος σε σχέση με το κλινικό αποτέλεσμα της κύησης και ζωντανής γέννησης μετά απο ΙΥΑ με προγραμματισμό σε SAS 9.4 για Windows και χρήση του Microsoft Excel για Windows για αποθήκευση και προεπεξεργασία δεδομένων. Αποτελέσματα: Οι γυναίκες με πρώιμη εμμηναρχή με ένα όριο των 12 ετών έχουν χαμηλότερες πιθανότητες για κλινική κύηση (p=0,0001 <0,05) και γέννηση ζώντος τέκνου (p = 0,0001 <0,05), με τις γυναίκες σε ηλικία εμμηναρχής >12 ετών να έχουν τη διπλάσια πιθανότητα επίτευξης κλινικής κύησης (ΟR=1,83) μετά απο ΙΥΑ και τη τριπλάσια πιθανότητα για γέννηση ζώντος τέκνου (OR=3,43). Τα μοντέλα λογιστικής παλινδρόμησης με αυξημένο επίπεδο συμφωνίας (52,1% και 56,6% αντίστοιχα) απέδειξαν ότι όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία εμμηναρχής, τόσο μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα θετικής κλινικής έκβασης για τη κύηση (p = 0,0001 <0,05) και τη γέννηση ζώντος τέκνου (p <.0001). Συνδυάζοντας τα δεδομένα για την ηλικία της γυναίκας στο κύκλο ΙΥΑ και την ηλικία εμμηναρχής σε λογιστικά μοντέλα παλινδρόμησης και με επίπεδο συμφωνίας 66,2%, διαπιστώθηκε οτι οι δύο αυτοί παράγοντες συντελούν παράλληλα στην αρνητική έκβαση ενός κύκλου εξωσωματικής γονιμοποίησης με την αυξημένη ηλικία και τη πρώιμη εμμηναρχή να εχουν αρνητική επίδραση στο κλινικό αποτέλεσμα. Συμπεράσματα: Τα ευρήματα της μελέτης συγκλίνουν στην επανελειμένη ανάδειξη του ρόλου της ηλικίας της γυναίκας στην επίτευξη κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου μεσω ΙΥΑ και σημαντικότερα για πρώτη φορά στα επιστημονικά δεδομένα, σε μια παράλληλη επιρροή των κλινικών αποτελεσμάτων απο τον παράγοντα εμμηναρχής, όπου αποδεικνύεται ότι η πρώιμη εμμηναρχή σε ένα όριο των 12 ετών δύναται να επηρεάζει το κλινικό αποτέλεσμα της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Όπως διαφαίνεται και απο τα στοιχεία που απορρέουν απο την μελέτη η πρώιμη έναρξη της έμμηνου ρύσης δείχνει να σχετίζεται με μειωμένη πιθανότητα επίτευξης κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου, γεγονός που μπορεί να συμβάλλει στην διάκριση της βιολογικής έναντι χρονολογικής γήρανσης των ωοθηκών και της μήτρας, ως προς την έκφραση του αναπαραγωγικού δυναμικού.","Introduction: Despite the significant technological advances in Assisted Reproduction and the progressing qualitative scientific research, clinical pregnancy and livebirth rates remain steadily low. On this basis, a biological landmark in female fertility is menarche and by exploring the relevant time points compared to the clinical outcomes in MAR, we can allow a clearer distinction of biological versus chronological aging of the female reproductive system, with the aim of personalized management of subfertile patients. In this context, this is the first attempt to investigate, the age at menarche as a potential factor for differentiation of clinical outcomes and as a predictive parameter for achieving clinical pregnancy and livebirth in a MAR setting. Participants and Methods: This retrospective study was conducted in a normalized population of 256 women who underwent 430 IVF/ICSI cycles in the Assisted Reproduction Unit of \"Attikon\" University Hospital (July 2010 - February 2017). A dynamic database was created with medical parameters and demographic data, characteristics of MAR cycles and embryological parameters, along with the clinical outcome for the total of the cycles included. A statistical assessment was performed including factors such as female age at IVF/ICSI cycle, age at menarche, menstrual cycle characteristics, number of previous miscarriages, and body mass index in relation to the clinical outcome of pregnancy and live birth following MAR, through SAS 9.4 for Windows and Microsoft Excel for Windows for data processing. Results: Women with early menarche, on a threshold of 12 years, had lower chances for clinical pregnancy (p=0.0001 <0.05) and live birth (p=0.0001 <0.05). Women whose menarche occurred at >12 years had a two-fold probability of a clinical pregnancy (OR = 1.83) following MAR and a three-fold probality of a livebirth (OR = 3.43) compared to women with age at menarche at <12 years. Logistic regression models with an increased corcordance level (52.1% and 56.6% respectively) demonstrated that the greater the age at menarche, the greater the probability of a positive clinical outcome for pregnancy (p=0.0001 <0, 05) and live birth (p <.0001). By combining the data on woman's age at MAR cycle and the age at menarche in logistic regression models and with a concordance level of 66.2%, it was found that these two factors contributed in parallel to the negative outcome of an IVF/ICSI cycle with an increased age at MAR cycle and early menarche demonstrating a negative effect on the clinical outcome. Conclusions: The findings of the study converge on the re-emergence of the role of woman's age in achieving clinical pregnancy and livebirth through MAR and more importantly for the first time in scientific research, a parallel influence on clinical effects is reported, where early age at menarche, within a threshold of 12years of age, may affect the clinical outcome of assisted reproduction. The early onset of menstruation seems to be related to a reduced chance of achieving clinical pregnancy and livebirth, which may contribute to the distinction between biological aging versus chronological aging of the ovary and the uterus as to the expression of reproductive potential."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ηλικία εμμηναρχής και κλινικά αποτελέσματα στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βογιατζή Παρασκευή","Vogiatzi Paraskevi"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Εισαγωγή: Παρόλες τις σημαντικές τεχνολογικές εξελίξεις στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή και την αδιάκοπη και ποιοτική επιστημονική έρευνα, τα ποσοστά κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου παραμένουν σταθερά χαμηλά. Σε αυτή τη βάση, ένα βιολογικό ορόσημο στην γυναικεία γονιμότητα είναι η εμμηναρχή και με την διερεύνηση των σχετικών χρονικών σημείων σε σύγκριση με τα κλινικά αποτελέσματα κατά την ΙΥΑ, μπορούμε να επιτρέψουμε μια σαφέστερη διάκριση της βιολογικής έναντι της χρονολογικής γήρανσης των ωοθηκών και της μήτρας, με στόχο την εξατομικευμένη διαχείριση των υπογόνιμων ασθενών. Στο πλαίσιο αυτό μελετήθηκε για πρώτη φορά διεθνώς, η ηλικία εμμηναρχής ως πιθανός παράγοντας διαφοροποίησης των κλινικών αποτελεσμάτων και ως προβλεπτική παράμετρος για την επίτευξη κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου μέσω της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Υλικό και μέθοδος: Η παρούσα αναδρομική μελέτη πραγματοποιήθηκε σε ένα ομαλοποιημένο πληθυσμό 256 γυναικών που υπεβλήθησαν σε 430 κύκλους εξωσωματικής γονιμοποίησης στην Μονάδα Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής του Π.Γ.Ν. «Αττικόν» (Ιούλιος 2010-Φεβρουάριος 2017). Δημιουργήθηκε μια δυναμική βάση δεδομένων με μη ονομαστικές παράμετρους, ιατρικά και δημογραφικά στοιχεία, χαρακτηριστικά των κύκλων ΙΥΑ και εμβρυολογικές παραμέτρους και κλινική έκβαση για το σύνολο των περιστατικών. Ακολούθησε στατική αξιολόγηση των παραγόντων όπως η ηλικία της γυναίκας κατά τον κύκλο εξωσωματικής γονιμοποίησης, η ηλικία εμμηναρχής, τα χαρακτηριστικά του έμμηνου κύκλου, ο αριθμός προηγούμενων αποβολών και ο δείκτης μάζας σώματος σε σχέση με το κλινικό αποτέλεσμα της κύησης και ζωντανής γέννησης μετά απο ΙΥΑ με προγραμματισμό σε SAS 9.4 για Windows και χρήση του Microsoft Excel για Windows για αποθήκευση και προεπεξεργασία δεδομένων. Αποτελέσματα: Οι γυναίκες με πρώιμη εμμηναρχή με ένα όριο των 12 ετών έχουν χαμηλότερες πιθανότητες για κλινική κύηση (p=0,0001 <0,05) και γέννηση ζώντος τέκνου (p = 0,0001 <0,05), με τις γυναίκες σε ηλικία εμμηναρχής >12 ετών να έχουν τη διπλάσια πιθανότητα επίτευξης κλινικής κύησης (ΟR=1,83) μετά απο ΙΥΑ και τη τριπλάσια πιθανότητα για γέννηση ζώντος τέκνου (OR=3,43). Τα μοντέλα λογιστικής παλινδρόμησης με αυξημένο επίπεδο συμφωνίας (52,1% και 56,6% αντίστοιχα) απέδειξαν ότι όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία εμμηναρχής, τόσο μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα θετικής κλινικής έκβασης για τη κύηση (p = 0,0001 <0,05) και τη γέννηση ζώντος τέκνου (p <.0001). Συνδυάζοντας τα δεδομένα για την ηλικία της γυναίκας στο κύκλο ΙΥΑ και την ηλικία εμμηναρχής σε λογιστικά μοντέλα παλινδρόμησης και με επίπεδο συμφωνίας 66,2%, διαπιστώθηκε οτι οι δύο αυτοί παράγοντες συντελούν παράλληλα στην αρνητική έκβαση ενός κύκλου εξωσωματικής γονιμοποίησης με την αυξημένη ηλικία και τη πρώιμη εμμηναρχή να εχουν αρνητική επίδραση στο κλινικό αποτέλεσμα. Συμπεράσματα: Τα ευρήματα της μελέτης συγκλίνουν στην επανελειμένη ανάδειξη του ρόλου της ηλικίας της γυναίκας στην επίτευξη κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου μεσω ΙΥΑ και σημαντικότερα για πρώτη φορά στα επιστημονικά δεδομένα, σε μια παράλληλη επιρροή των κλινικών αποτελεσμάτων απο τον παράγοντα εμμηναρχής, όπου αποδεικνύεται ότι η πρώιμη εμμηναρχή σε ένα όριο των 12 ετών δύναται να επηρεάζει το κλινικό αποτέλεσμα της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Όπως διαφαίνεται και απο τα στοιχεία που απορρέουν απο την μελέτη η πρώιμη έναρξη της έμμηνου ρύσης δείχνει να σχετίζεται με μειωμένη πιθανότητα επίτευξης κλινικής κύησης και γέννησης ζώντος τέκνου, γεγονός που μπορεί να συμβάλλει στην διάκριση της βιολογικής έναντι χρονολογικής γήρανσης των ωοθηκών και της μήτρας, ως προς την έκφραση του αναπαραγωγικού δυναμικού.","Introduction: Despite the significant technological advances in Assisted Reproduction and the progressing qualitative scientific research, clinical pregnancy and livebirth rates remain steadily low. On this basis, a biological landmark in female fertility is menarche and by exploring the relevant time points compared to the clinical outcomes in MAR, we can allow a clearer distinction of biological versus chronological aging of the female reproductive system, with the aim of personalized management of subfertile patients. In this context, this is the first attempt to investigate, the age at menarche as a potential factor for differentiation of clinical outcomes and as a predictive parameter for achieving clinical pregnancy and livebirth in a MAR setting. Participants and Methods: This retrospective study was conducted in a normalized population of 256 women who underwent 430 IVF/ICSI cycles in the Assisted Reproduction Unit of \"Attikon\" University Hospital (July 2010 - February 2017). A dynamic database was created with medical parameters and demographic data, characteristics of MAR cycles and embryological parameters, along with the clinical outcome for the total of the cycles included. A statistical assessment was performed including factors such as female age at IVF/ICSI cycle, age at menarche, menstrual cycle characteristics, number of previous miscarriages, and body mass index in relation to the clinical outcome of pregnancy and live birth following MAR, through SAS 9.4 for Windows and Microsoft Excel for Windows for data processing. Results: Women with early menarche, on a threshold of 12 years, had lower chances for clinical pregnancy (p=0.0001 <0.05) and live birth (p=0.0001 <0.05). Women whose menarche occurred at >12 years had a two-fold probability of a clinical pregnancy (OR = 1.83) following MAR and a three-fold probality of a livebirth (OR = 3.43) compared to women with age at menarche at <12 years. Logistic regression models with an increased corcordance level (52.1% and 56.6% respectively) demonstrated that the greater the age at menarche, the greater the probability of a positive clinical outcome for pregnancy (p=0.0001 <0, 05) and live birth (p <.0001). By combining the data on woman's age at MAR cycle and the age at menarche in logistic regression models and with a concordance level of 66.2%, it was found that these two factors contributed in parallel to the negative outcome of an IVF/ICSI cycle with an increased age at MAR cycle and early menarche demonstrating a negative effect on the clinical outcome. Conclusions: The findings of the study converge on the re-emergence of the role of woman's age in achieving clinical pregnancy and livebirth through MAR and more importantly for the first time in scientific research, a parallel influence on clinical effects is reported, where early age at menarche, within a threshold of 12years of age, may affect the clinical outcome of assisted reproduction. The early onset of menstruation seems to be related to a reduced chance of achieving clinical pregnancy and livebirth, which may contribute to the distinction between biological aging versus chronological aging of the ovary and the uterus as to the expression of reproductive potential."],"dc:identifier":["uoadl:2777397","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777397"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ηλικία εμμηναρχής και κλινικά αποτελέσματα στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:47Z"}