{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2777463"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2777463","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επαναπροσδιορίζοντας την αιμόσταση στη χρόνια ηπατική νόσο","abstract":"EIΣΑΓΩΓΗ: Η αιμόσταση σήμερα περιγράφεται με το ενιαίο κυτταρικό μοντέλο της πήξης στο οποίο τονίζεται η συμμετοχή των κυττάρων και ο κομβικός ρόλος της θρομβίνης. Οι συμβατικές εξετάσεις PT, APTT, αντανακλούν μόνο τους προπηκτικούς παράγοντες. Αντίθετα οι σφαιρικές μέθοδοι όπως η θρομβοελαστομετρία, περιγράφουν όλη τη διαδικασία σχηματισμού, σταθεροποίησης και λύσης του θρόμβου, προσεγγίζοντας καλύτερα την in vivo διαδικασία.Το ήπαρ συμμετέχει πολυπαραγοντικά στην αιμόσταση. Μέχρι πρότινος εκλαμβάναμε την κίρρωση ως ασθένεια με αιμορραγική διάθεση, πλέον όμως επικρατεί η θεωρία της νέας ισορροπίας που μπορεί δυνητικά να εκτραπεί προς την αιμορραγία, αν υπάρξουν εκλυτικοί παράγοντες, αλλά και προς τη θρόμβωση. ΣΚΟΠΟΣ: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθέι ο ρόλος της θρομβοελαστομετρίας ως σφαιρικής μεθόδου, στην εκτίμηση της αιμόστασης στην κίρρωση και η πιθανή σύσχέτιση αυτής με συμβατικές παραμέτρους πήξης και προγνωστικά μοντέλα της νόσου. ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ: Μελετήσαμε 18 ασθενείς με κίρρωση (7 γυναίκες και 11 άνδρες, μέση ηλικία: 62±10 έτη, ΒΜΙ 29±6, MELD score 17±4) και 18 ασθενείς με χρόνια ηπατική νόσο χωρίς κίρρωση (10 γυναίκες και 8 άνδρες, μέση ηλικία 42±10 έτη, BMI 26±3). ‘Ολοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν στις συμβατικές εξετάσεις πηκτικότητας (Γεν.αίματος, PT, APTT, Iνωδογόνο, D-dimers) καθώς και σε έλεγχο με θρομβοελαστομετρία ROTEM, στα κανάλια Extem και Fibtem. Οι σημαντικότερες παράμετροι που μελετήθηκαν ήταν ο χρόνος έναρξης θρόμβου (CT), o χρόνος σχηματισμού θρόμβου (CFT), η μέγιστη ισχύς θρόμβου (MCF), η μέγιστη ελαστικότητα του θρόμβου (MCE), η συνιστώσα των αιμοπεταλίων ΔMCE (ExtemMCE-Fibtem MCE), η μέγιστη λύση του θρόμβου (ML). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Oι ασθενείς με κίρρωση σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου εμφάνισαν σημαντικά υψηλότερο CFT (229 ± 173, 121 ± 45, p= 0,027), χαμηλότερο MCF (45 ± 12, 57 ± 5, p=0,001), MCE (90 ± 69, 142 ± 34, p=0,004) και ΔMCE (75 ± 53, 126 ± 28, p=0,002). Οι ασθενείς με ασκιτική συλλογή εμφάνισαν χαμηλότερο MCF σε σχέση με αυτούς χωρίς (36 ± 8, 47± 11, p=0,044). Ως προς τις παραμέτρους ινωδόλυσης οι ασθενείς με κίρρωση εμφάνισαν μεγαλύτερη ML (10 ± 7, 5 ± 4, p=0,032). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η θρομβοελαστομετρία μπορεί να διακρίνει τους κιρρωτικούς από τους μη κιρρωτικούς ασθενείς. Oι ασθενείς με κίρρωση εμφανίζουν υποπηκτικότητα με διαταραχές στο σχηματισμό και πολυμερισμό του θρόμβου καθώς και αυξημένη λύση αυτού. Oι κιρρωτικοί ασθενείς με ασκιτική συλλογή φαίνεται επίσης πως έχουν μικρότερη ισχύ θρόμβου. Σημαντικότερη στη συνεισφορά του θρόμβου εμφανίζεται η συνιστώσα των αιμοπεταλίων σε αυτούς τους ασθενείς. Φαίνεται πως διαμορφώνεται ένα νέο μοντέλο πήξης στη κίρρωση και η θρομβοελαστογραφία θα μπορούσε να συνεισφέρει στην διαλεύκανση των υποκείμενων μηχανισμών.","abstract_html":"EIΣΑΓΩΓΗ: Η αιμόσταση σήμερα περιγράφεται με το ενιαίο κυτταρικό μοντέλο της πήξης στο οποίο τονίζεται η συμμετοχή των κυττάρων και ο κομβικός ρόλος της θρομβίνης. Οι συμβατικές εξετάσεις PT, APTT, αντανακλούν μόνο τους προπηκτικούς παράγοντες. Αντίθετα οι σφαιρικές μέθοδοι όπως η θρομβοελαστομετρία, περιγράφουν όλη τη διαδικασία σχηματισμού, σταθεροποίησης και λύσης του θρόμβου, προσεγγίζοντας καλύτερα την in vivo διαδικασία.Το ήπαρ συμμετέχει πολυπαραγοντικά στην αιμόσταση. Μέχρι πρότινος εκλαμβάναμε την κίρρωση ως ασθένεια με αιμορραγική διάθεση, πλέον όμως επικρατεί η θεωρία της νέας ισορροπίας που μπορεί δυνητικά να εκτραπεί προς την αιμορραγία, αν υπάρξουν εκλυτικοί παράγοντες, αλλά και προς τη θρόμβωση. ΣΚΟΠΟΣ: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθέι ο ρόλος της θρομβοελαστομετρίας ως σφαιρικής μεθόδου, στην εκτίμηση της αιμόστασης στην κίρρωση και η πιθανή σύσχέτιση αυτής με συμβατικές παραμέτρους πήξης και προγνωστικά μοντέλα της νόσου. ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ: Μελετήσαμε 18 ασθενείς με κίρρωση (7 γυναίκες και 11 άνδρες, μέση ηλικία: 62±10 έτη, ΒΜΙ 29±6, MELD score 17±4) και 18 ασθενείς με χρόνια ηπατική νόσο χωρίς κίρρωση (10 γυναίκες και 8 άνδρες, μέση ηλικία 42±10 έτη, BMI 26±3). ‘Ολοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν στις συμβατικές εξετάσεις πηκτικότητας (Γεν.αίματος, PT, APTT, Iνωδογόνο, D-dimers) καθώς και σε έλεγχο με θρομβοελαστομετρία ROTEM, στα κανάλια Extem και Fibtem. Οι σημαντικότερες παράμετροι που μελετήθηκαν ήταν ο χρόνος έναρξης θρόμβου (CT), o χρόνος σχηματισμού θρόμβου (CFT), η μέγιστη ισχύς θρόμβου (MCF), η μέγιστη ελαστικότητα του θρόμβου (MCE), η συνιστώσα των αιμοπεταλίων ΔMCE (ExtemMCE-Fibtem MCE), η μέγιστη λύση του θρόμβου (ML). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Oι ασθενείς με κίρρωση σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου εμφάνισαν σημαντικά υψηλότερο CFT (229 ± 173, 121 ± 45, p= 0,027), χαμηλότερο MCF (45 ± 12, 57 ± 5, p=0,001), MCE (90 ± 69, 142 ± 34, p=0,004) και ΔMCE (75 ± 53, 126 ± 28, p=0,002). Οι ασθενείς με ασκιτική συλλογή εμφάνισαν χαμηλότερο MCF σε σχέση με αυτούς χωρίς (36 ± 8, 47± 11, p=0,044). Ως προς τις παραμέτρους ινωδόλυσης οι ασθενείς με κίρρωση εμφάνισαν μεγαλύτερη ML (10 ± 7, 5 ± 4, p=0,032). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η θρομβοελαστομετρία μπορεί να διακρίνει τους κιρρωτικούς από τους μη κιρρωτικούς ασθενείς. Oι ασθενείς με κίρρωση εμφανίζουν υποπηκτικότητα με διαταραχές στο σχηματισμό και πολυμερισμό του θρόμβου καθώς και αυξημένη λύση αυτού. Oι κιρρωτικοί ασθενείς με ασκιτική συλλογή φαίνεται επίσης πως έχουν μικρότερη ισχύ θρόμβου. Σημαντικότερη στη συνεισφορά του θρόμβου εμφανίζεται η συνιστώσα των αιμοπεταλίων σε αυτούς τους ασθενείς. Φαίνεται πως διαμορφώνεται ένα νέο μοντέλο πήξης στη κίρρωση και η θρομβοελαστογραφία θα μπορούσε να συνεισφέρει στην διαλεύκανση των υποκείμενων μηχανισμών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπίλιου Σμαράγδα","Biliou Smaragda"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:47Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2777463"],"render_values":[{"text":"uoadl:2777463","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777463","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777463","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2777463","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπίλιου Σμαράγδα","Biliou Smaragda"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2777463","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777463"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["EIΣΑΓΩΓΗ: Η αιμόσταση σήμερα περιγράφεται με το ενιαίο κυτταρικό μοντέλο της πήξης στο οποίο τονίζεται η συμμετοχή των κυττάρων και ο κομβικός ρόλος της θρομβίνης. Οι συμβατικές εξετάσεις PT, APTT, αντανακλούν μόνο τους προπηκτικούς παράγοντες. Αντίθετα οι σφαιρικές μέθοδοι όπως η θρομβοελαστομετρία, περιγράφουν όλη τη διαδικασία σχηματισμού, σταθεροποίησης και λύσης του θρόμβου, προσεγγίζοντας καλύτερα την in vivo διαδικασία.Το ήπαρ συμμετέχει πολυπαραγοντικά στην αιμόσταση. Μέχρι πρότινος εκλαμβάναμε την κίρρωση ως ασθένεια με αιμορραγική διάθεση, πλέον όμως επικρατεί η θεωρία της νέας ισορροπίας που μπορεί δυνητικά να εκτραπεί προς την αιμορραγία, αν υπάρξουν εκλυτικοί παράγοντες, αλλά και προς τη θρόμβωση. ΣΚΟΠΟΣ: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθέι ο ρόλος της θρομβοελαστομετρίας ως σφαιρικής μεθόδου, στην εκτίμηση της αιμόστασης στην κίρρωση και η πιθανή σύσχέτιση αυτής με συμβατικές παραμέτρους πήξης και προγνωστικά μοντέλα της νόσου. ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ: Μελετήσαμε 18 ασθενείς με κίρρωση (7 γυναίκες και 11 άνδρες, μέση ηλικία: 62±10 έτη, ΒΜΙ 29±6, MELD score 17±4) και 18 ασθενείς με χρόνια ηπατική νόσο χωρίς κίρρωση (10 γυναίκες και 8 άνδρες, μέση ηλικία 42±10 έτη, BMI 26±3). ‘Ολοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν στις συμβατικές εξετάσεις πηκτικότητας (Γεν.αίματος, PT, APTT, Iνωδογόνο, D-dimers) καθώς και σε έλεγχο με θρομβοελαστομετρία ROTEM, στα κανάλια Extem και Fibtem. Οι σημαντικότερες παράμετροι που μελετήθηκαν ήταν ο χρόνος έναρξης θρόμβου (CT), o χρόνος σχηματισμού θρόμβου (CFT), η μέγιστη ισχύς θρόμβου (MCF), η μέγιστη ελαστικότητα του θρόμβου (MCE), η συνιστώσα των αιμοπεταλίων ΔMCE (ExtemMCE-Fibtem MCE), η μέγιστη λύση του θρόμβου (ML). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Oι ασθενείς με κίρρωση σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου εμφάνισαν σημαντικά υψηλότερο CFT (229 ± 173, 121 ± 45, p= 0,027), χαμηλότερο MCF (45 ± 12, 57 ± 5, p=0,001), MCE (90 ± 69, 142 ± 34, p=0,004) και ΔMCE (75 ± 53, 126 ± 28, p=0,002). Οι ασθενείς με ασκιτική συλλογή εμφάνισαν χαμηλότερο MCF σε σχέση με αυτούς χωρίς (36 ± 8, 47± 11, p=0,044). Ως προς τις παραμέτρους ινωδόλυσης οι ασθενείς με κίρρωση εμφάνισαν μεγαλύτερη ML (10 ± 7, 5 ± 4, p=0,032). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η θρομβοελαστομετρία μπορεί να διακρίνει τους κιρρωτικούς από τους μη κιρρωτικούς ασθενείς. Oι ασθενείς με κίρρωση εμφανίζουν υποπηκτικότητα με διαταραχές στο σχηματισμό και πολυμερισμό του θρόμβου καθώς και αυξημένη λύση αυτού. Oι κιρρωτικοί ασθενείς με ασκιτική συλλογή φαίνεται επίσης πως έχουν μικρότερη ισχύ θρόμβου. Σημαντικότερη στη συνεισφορά του θρόμβου εμφανίζεται η συνιστώσα των αιμοπεταλίων σε αυτούς τους ασθενείς. Φαίνεται πως διαμορφώνεται ένα νέο μοντέλο πήξης στη κίρρωση και η θρομβοελαστογραφία θα μπορούσε να συνεισφέρει στην διαλεύκανση των υποκείμενων μηχανισμών.","INTRODUCTION: Hemostasis today is described through the cell based model of coagulation, in which the role of cells and the crucial role of thrombin is emphasized. However, the coagulation cascade is still preserved for reasons of interpreting the conventional laboratory tests of PT,APTT which only reflect the procoagulant factors. In contrast, the global assays such as thromboelastometry, describe the whole process of clot formation, stabilization and lysis, better approaching the process occurring in vivo. The liver has a multifactorial participation in hemostasis. The final ending for most of the chronic liver diseases is cirrhosis. Until recently cirrhosis was considered a disease with bleeding diathesis but today the theory of a new preserved but fragile balance that can deviate towards bleeding or thrombosis seems to predominate. AIM: Τhe aim of this study was to investigate the role of thromboelastometry, as a global method, in the evaluation of hemostasis of cirrhosis as well the possible correlations with the conventional tests and the prognostic scores of the disease. MATERIAL/METHODS: We evaluated 18 patients with liver cirrhosis (7female/11male, mean age 62±10 years, MELD score 17±4) and 18 patients (10female/8 male, mean age 42±10 years), with chronic liver disease without cirrhosis, as a control group. All the patients underwent the conventional coagulation tests (Blood count, PT,APTT, Fibrinogen, D-dimers) as well as thromboelastometry Rotem, in the channels Extem and Fibtem. The most important parameters studied were: clotting time (CT), clotting formation time (CFT), maximum clot firmness (MCF), maximum clot elasticity (MCE), the platelet component (ΔMCE=Extem MCE-Fibtem MCE) and maximum lysis (ML). RESULTS: The patients with cirrhosis, in comparison to the control group appeared to have significantly higher CFT (229±173, 121±45, p=0,027), lower MCF (45 ± 12, 57 ± 5, p=0,001), MCE ((75 ± 53, 126 ± 28, p=0,002) and ΔMCE (75 ± 53, 126 ± 28, p=0,002). Cirrhotic patients with ascitic fluid have lower MCF than those without (36 ± 8, 47± 11, p=0,044) .As regards the parameters of fibrinolysis, they showed higher ML (10±7, 5±4, p=0,032). CONCLUSIONS: Thromboelastometry can successfully distinguish cirrhotic patients from non cirrhotics. The patients with cirrhosis present hypocoagulation with clot formation and polymerization disorders, as well as a high lysis of it. Patients with ascites seem to have lower clot firmness. The platelet component appears to be most important for the contribution to clot formation in this group of patients. It is obvious that a new model of coagulation is defined and thromboelastometry could help clarify the underlying mechanisms."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επαναπροσδιορίζοντας την αιμόσταση στη χρόνια ηπατική νόσο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπίλιου Σμαράγδα","Biliou Smaragda"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["EIΣΑΓΩΓΗ: Η αιμόσταση σήμερα περιγράφεται με το ενιαίο κυτταρικό μοντέλο της πήξης στο οποίο τονίζεται η συμμετοχή των κυττάρων και ο κομβικός ρόλος της θρομβίνης. Οι συμβατικές εξετάσεις PT, APTT, αντανακλούν μόνο τους προπηκτικούς παράγοντες. Αντίθετα οι σφαιρικές μέθοδοι όπως η θρομβοελαστομετρία, περιγράφουν όλη τη διαδικασία σχηματισμού, σταθεροποίησης και λύσης του θρόμβου, προσεγγίζοντας καλύτερα την in vivo διαδικασία.Το ήπαρ συμμετέχει πολυπαραγοντικά στην αιμόσταση. Μέχρι πρότινος εκλαμβάναμε την κίρρωση ως ασθένεια με αιμορραγική διάθεση, πλέον όμως επικρατεί η θεωρία της νέας ισορροπίας που μπορεί δυνητικά να εκτραπεί προς την αιμορραγία, αν υπάρξουν εκλυτικοί παράγοντες, αλλά και προς τη θρόμβωση. ΣΚΟΠΟΣ: Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθέι ο ρόλος της θρομβοελαστομετρίας ως σφαιρικής μεθόδου, στην εκτίμηση της αιμόστασης στην κίρρωση και η πιθανή σύσχέτιση αυτής με συμβατικές παραμέτρους πήξης και προγνωστικά μοντέλα της νόσου. ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ: Μελετήσαμε 18 ασθενείς με κίρρωση (7 γυναίκες και 11 άνδρες, μέση ηλικία: 62±10 έτη, ΒΜΙ 29±6, MELD score 17±4) και 18 ασθενείς με χρόνια ηπατική νόσο χωρίς κίρρωση (10 γυναίκες και 8 άνδρες, μέση ηλικία 42±10 έτη, BMI 26±3). ‘Ολοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν στις συμβατικές εξετάσεις πηκτικότητας (Γεν.αίματος, PT, APTT, Iνωδογόνο, D-dimers) καθώς και σε έλεγχο με θρομβοελαστομετρία ROTEM, στα κανάλια Extem και Fibtem. Οι σημαντικότερες παράμετροι που μελετήθηκαν ήταν ο χρόνος έναρξης θρόμβου (CT), o χρόνος σχηματισμού θρόμβου (CFT), η μέγιστη ισχύς θρόμβου (MCF), η μέγιστη ελαστικότητα του θρόμβου (MCE), η συνιστώσα των αιμοπεταλίων ΔMCE (ExtemMCE-Fibtem MCE), η μέγιστη λύση του θρόμβου (ML). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Oι ασθενείς με κίρρωση σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου εμφάνισαν σημαντικά υψηλότερο CFT (229 ± 173, 121 ± 45, p= 0,027), χαμηλότερο MCF (45 ± 12, 57 ± 5, p=0,001), MCE (90 ± 69, 142 ± 34, p=0,004) και ΔMCE (75 ± 53, 126 ± 28, p=0,002). Οι ασθενείς με ασκιτική συλλογή εμφάνισαν χαμηλότερο MCF σε σχέση με αυτούς χωρίς (36 ± 8, 47± 11, p=0,044). Ως προς τις παραμέτρους ινωδόλυσης οι ασθενείς με κίρρωση εμφάνισαν μεγαλύτερη ML (10 ± 7, 5 ± 4, p=0,032). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η θρομβοελαστομετρία μπορεί να διακρίνει τους κιρρωτικούς από τους μη κιρρωτικούς ασθενείς. Oι ασθενείς με κίρρωση εμφανίζουν υποπηκτικότητα με διαταραχές στο σχηματισμό και πολυμερισμό του θρόμβου καθώς και αυξημένη λύση αυτού. Oι κιρρωτικοί ασθενείς με ασκιτική συλλογή φαίνεται επίσης πως έχουν μικρότερη ισχύ θρόμβου. Σημαντικότερη στη συνεισφορά του θρόμβου εμφανίζεται η συνιστώσα των αιμοπεταλίων σε αυτούς τους ασθενείς. Φαίνεται πως διαμορφώνεται ένα νέο μοντέλο πήξης στη κίρρωση και η θρομβοελαστογραφία θα μπορούσε να συνεισφέρει στην διαλεύκανση των υποκείμενων μηχανισμών.","INTRODUCTION: Hemostasis today is described through the cell based model of coagulation, in which the role of cells and the crucial role of thrombin is emphasized. However, the coagulation cascade is still preserved for reasons of interpreting the conventional laboratory tests of PT,APTT which only reflect the procoagulant factors. In contrast, the global assays such as thromboelastometry, describe the whole process of clot formation, stabilization and lysis, better approaching the process occurring in vivo. The liver has a multifactorial participation in hemostasis. The final ending for most of the chronic liver diseases is cirrhosis. Until recently cirrhosis was considered a disease with bleeding diathesis but today the theory of a new preserved but fragile balance that can deviate towards bleeding or thrombosis seems to predominate. AIM: Τhe aim of this study was to investigate the role of thromboelastometry, as a global method, in the evaluation of hemostasis of cirrhosis as well the possible correlations with the conventional tests and the prognostic scores of the disease. MATERIAL/METHODS: We evaluated 18 patients with liver cirrhosis (7female/11male, mean age 62±10 years, MELD score 17±4) and 18 patients (10female/8 male, mean age 42±10 years), with chronic liver disease without cirrhosis, as a control group. All the patients underwent the conventional coagulation tests (Blood count, PT,APTT, Fibrinogen, D-dimers) as well as thromboelastometry Rotem, in the channels Extem and Fibtem. The most important parameters studied were: clotting time (CT), clotting formation time (CFT), maximum clot firmness (MCF), maximum clot elasticity (MCE), the platelet component (ΔMCE=Extem MCE-Fibtem MCE) and maximum lysis (ML). RESULTS: The patients with cirrhosis, in comparison to the control group appeared to have significantly higher CFT (229±173, 121±45, p=0,027), lower MCF (45 ± 12, 57 ± 5, p=0,001), MCE ((75 ± 53, 126 ± 28, p=0,002) and ΔMCE (75 ± 53, 126 ± 28, p=0,002). Cirrhotic patients with ascitic fluid have lower MCF than those without (36 ± 8, 47± 11, p=0,044) .As regards the parameters of fibrinolysis, they showed higher ML (10±7, 5±4, p=0,032). CONCLUSIONS: Thromboelastometry can successfully distinguish cirrhotic patients from non cirrhotics. The patients with cirrhosis present hypocoagulation with clot formation and polymerization disorders, as well as a high lysis of it. Patients with ascites seem to have lower clot firmness. The platelet component appears to be most important for the contribution to clot formation in this group of patients. It is obvious that a new model of coagulation is defined and thromboelastometry could help clarify the underlying mechanisms."],"dc:identifier":["uoadl:2777463","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777463"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επαναπροσδιορίζοντας την αιμόσταση στη χρόνια ηπατική νόσο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:47Z"}