{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2777465"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2777465","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Έκβαση ασθενών με κολπική μαρμαρυγή στη μονάδα εντατικής θεραπείας","abstract":"Εισαγωγή : Η κολπική μαρμαρυγή αποτελεί την πιο συνηθισμένη αρρυθμία με κλινική σημασία. Ο επιπολασμός της υπολογίζεται σε 0,5% του παγκόσμιου πληθυσμού, με αυξητικές τάσεις. Στις μη καρδιοχειρουργικές Μονάδες Εντατικής Θεραπείας ο επιπολασμός κυμαίνεται από 5 – 10%. Η ύπαρξή της, σε ασθενείς οι οποίοι έχουν υποβληθεί σε εξωκαρδιακής φύσεως χειρουργεία, συνοδεύεται από πληθώρα επιπλοκών. Δεν έχει, όμως, καταστεί σαφές εάν η κολπική μαρμαρυγή οδηγεί ανεξάρτητα σε αυτές ή εάν είναι απλώς ένας δείκτης της κρίσιμης κατάστασης. Σκοπός : Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της ύπαρξης κολπικής μαρμαρυγής και της έκβασης των ασθενών. Υλικό και Μέθοδος : Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 122 ασθενείς του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών, οι οποίοι νοσηλεύτηκαν σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας έπειτα από την υποβολή τους σε επεμβάσεις γενικής χειρουργικής. Τα απαραίτητα δεδομένα συλλέχθηκαν από τους ιατρονοσηλευτικούς φακέλους των ασθενών, βάσει Φύλλου Συλλογής Δεδομένων, το οποίο περιελάμβανε δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά. Οι αναλύσεις έγιναν με το στατιστικό πακέτο SPSS (version 22.0). Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας τέθηκε στο 0,05. Χρησιμοποιήθηκαν οι στατιστικές δοκιμασίες T – test, Anova και Pearson Chi – Square tests. Αποτελέσματα : Από το δείγμα της μελέτης το 63,1% ήταν άνδρες και το 49,2% παρουσίαζε ιστορικό καρδιαγγειακών διαταραχών και άλλων συννοσημάτων. Κατά την εισαγωγή των ασθενών το 13,1% βρισκόταν σε κολπική μαρμαρυγή. Τελικά το 50% των ασθενών ιάθηκε, το 40,2% παρουσίασε βελτίωση και το 9,8% κατέληξε. Τα στατιστικά αποτελέσματα έδειξαν ότι οι ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή συχνότερα βελτιώνονταν, ενώ συχνότερα κατέληγαν όσοι είχαν άλλες αρρυθμίες εκτός της προαναφερθείσας (p=0,016). Οι ασθενείς που παρουσίαζαν συχνότερα κολπική μαρμαρυγή είχαν ηλικία μεγαλύτερη των 79 ετών (p=0,001) και ιστορικό σύγχρονων καρδιαγγειακών και άλλων νοσημάτων (P = 0,026). Η αυξημένη σοβαρότητα της κατάστασης των ασθενών (κατέληγαν ή εμφάνιζαν επιπλοκές) σχετιζόταν στατιστικά σημαντικά με αυξημένη διάρκεια μηχανικής αναπνοής (p<0,001), αυξημένες τιμές SOFA score και APACHE II στη Μονάδα εντατικής Θεραπείας (p<0,001), αυξημένη διάρκεια νοσηλείας στη Μονάδα εντατικής Θεραπείας (p=0,007), στη Χειρουργική Κλινική (p=0,028) και συνολικά στο νοσοκομείο (p=0,001). Συμπεράσματα : Σε αυτή τη μελέτη η κολπική μαρμαρυγή δε σχετίζεται με την έκβαση θάνατος. Ωστόσο, τα αποτελέσματα υποδεικνύουν πως, ο κλινικός πρέπει να επιστήσει την προσοχή του, όταν προγραμματίζει για εξωκαρδιακά χειρουργεία, ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, οι οποίοι είναι μεγάλης ηλικίας και με ιστορικό καρδιαγγειακών και άλλων συννοσημάτων.","abstract_html":"Εισαγωγή : Η κολπική μαρμαρυγή αποτελεί την πιο συνηθισμένη αρρυθμία με κλινική σημασία. Ο επιπολασμός της υπολογίζεται σε 0,5% του παγκόσμιου πληθυσμού, με αυξητικές τάσεις. Στις μη καρδιοχειρουργικές Μονάδες Εντατικής Θεραπείας ο επιπολασμός κυμαίνεται από 5 – 10%. Η ύπαρξή της, σε ασθενείς οι οποίοι έχουν υποβληθεί σε εξωκαρδιακής φύσεως χειρουργεία, συνοδεύεται από πληθώρα επιπλοκών. Δεν έχει, όμως, καταστεί σαφές εάν η κολπική μαρμαρυγή οδηγεί ανεξάρτητα σε αυτές ή εάν είναι απλώς ένας δείκτης της κρίσιμης κατάστασης. Σκοπός : Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της ύπαρξης κολπικής μαρμαρυγής και της έκβασης των ασθενών. Υλικό και Μέθοδος : Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 122 ασθενείς του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών, οι οποίοι νοσηλεύτηκαν σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας έπειτα από την υποβολή τους σε επεμβάσεις γενικής χειρουργικής. Τα απαραίτητα δεδομένα συλλέχθηκαν από τους ιατρονοσηλευτικούς φακέλους των ασθενών, βάσει Φύλλου Συλλογής Δεδομένων, το οποίο περιελάμβανε δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά. Οι αναλύσεις έγιναν με το στατιστικό πακέτο SPSS (version 22.0). Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας τέθηκε στο 0,05. Χρησιμοποιήθηκαν οι στατιστικές δοκιμασίες T – test, Anova και Pearson Chi – Square tests. Αποτελέσματα : Από το δείγμα της μελέτης το 63,1% ήταν άνδρες και το 49,2% παρουσίαζε ιστορικό καρδιαγγειακών διαταραχών και άλλων συννοσημάτων. Κατά την εισαγωγή των ασθενών το 13,1% βρισκόταν σε κολπική μαρμαρυγή. Τελικά το 50% των ασθενών ιάθηκε, το 40,2% παρουσίασε βελτίωση και το 9,8% κατέληξε. Τα στατιστικά αποτελέσματα έδειξαν ότι οι ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή συχνότερα βελτιώνονταν, ενώ συχνότερα κατέληγαν όσοι είχαν άλλες αρρυθμίες εκτός της προαναφερθείσας (p=0,016). Οι ασθενείς που παρουσίαζαν συχνότερα κολπική μαρμαρυγή είχαν ηλικία μεγαλύτερη των 79 ετών (p=0,001) και ιστορικό σύγχρονων καρδιαγγειακών και άλλων νοσημάτων (P = 0,026). Η αυξημένη σοβαρότητα της κατάστασης των ασθενών (κατέληγαν ή εμφάνιζαν επιπλοκές) σχετιζόταν στατιστικά σημαντικά με αυξημένη διάρκεια μηχανικής αναπνοής (p&lt;0,001), αυξημένες τιμές SOFA score και APACHE II στη Μονάδα εντατικής Θεραπείας (p&lt;0,001), αυξημένη διάρκεια νοσηλείας στη Μονάδα εντατικής Θεραπείας (p=0,007), στη Χειρουργική Κλινική (p=0,028) και συνολικά στο νοσοκομείο (p=0,001). Συμπεράσματα : Σε αυτή τη μελέτη η κολπική μαρμαρυγή δε σχετίζεται με την έκβαση θάνατος. Ωστόσο, τα αποτελέσματα υποδεικνύουν πως, ο κλινικός πρέπει να επιστήσει την προσοχή του, όταν προγραμματίζει για εξωκαρδιακά χειρουργεία, ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, οι οποίοι είναι μεγάλης ηλικίας και με ιστορικό καρδιαγγειακών και άλλων συννοσημάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωνσταντακοπούλου Αναστασία","Konstantakopoulou Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:47Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2777465"],"render_values":[{"text":"uoadl:2777465","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777465","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777465","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2777465","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωνσταντακοπούλου Αναστασία","Konstantakopoulou Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2777465","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777465"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή : Η κολπική μαρμαρυγή αποτελεί την πιο συνηθισμένη αρρυθμία με κλινική σημασία. Ο επιπολασμός της υπολογίζεται σε 0,5% του παγκόσμιου πληθυσμού, με αυξητικές τάσεις. Στις μη καρδιοχειρουργικές Μονάδες Εντατικής Θεραπείας ο επιπολασμός κυμαίνεται από 5 – 10%. Η ύπαρξή της, σε ασθενείς οι οποίοι έχουν υποβληθεί σε εξωκαρδιακής φύσεως χειρουργεία, συνοδεύεται από πληθώρα επιπλοκών. Δεν έχει, όμως, καταστεί σαφές εάν η κολπική μαρμαρυγή οδηγεί ανεξάρτητα σε αυτές ή εάν είναι απλώς ένας δείκτης της κρίσιμης κατάστασης. Σκοπός : Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της ύπαρξης κολπικής μαρμαρυγής και της έκβασης των ασθενών. Υλικό και Μέθοδος : Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 122 ασθενείς του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών, οι οποίοι νοσηλεύτηκαν σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας έπειτα από την υποβολή τους σε επεμβάσεις γενικής χειρουργικής. Τα απαραίτητα δεδομένα συλλέχθηκαν από τους ιατρονοσηλευτικούς φακέλους των ασθενών, βάσει Φύλλου Συλλογής Δεδομένων, το οποίο περιελάμβανε δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά. Οι αναλύσεις έγιναν με το στατιστικό πακέτο SPSS (version 22.0). Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας τέθηκε στο 0,05. Χρησιμοποιήθηκαν οι στατιστικές δοκιμασίες T – test, Anova και Pearson Chi – Square tests. Αποτελέσματα : Από το δείγμα της μελέτης το 63,1% ήταν άνδρες και το 49,2% παρουσίαζε ιστορικό καρδιαγγειακών διαταραχών και άλλων συννοσημάτων. Κατά την εισαγωγή των ασθενών το 13,1% βρισκόταν σε κολπική μαρμαρυγή. Τελικά το 50% των ασθενών ιάθηκε, το 40,2% παρουσίασε βελτίωση και το 9,8% κατέληξε. Τα στατιστικά αποτελέσματα έδειξαν ότι οι ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή συχνότερα βελτιώνονταν, ενώ συχνότερα κατέληγαν όσοι είχαν άλλες αρρυθμίες εκτός της προαναφερθείσας (p=0,016). Οι ασθενείς που παρουσίαζαν συχνότερα κολπική μαρμαρυγή είχαν ηλικία μεγαλύτερη των 79 ετών (p=0,001) και ιστορικό σύγχρονων καρδιαγγειακών και άλλων νοσημάτων (P = 0,026). Η αυξημένη σοβαρότητα της κατάστασης των ασθενών (κατέληγαν ή εμφάνιζαν επιπλοκές) σχετιζόταν στατιστικά σημαντικά με αυξημένη διάρκεια μηχανικής αναπνοής (p<0,001), αυξημένες τιμές SOFA score και APACHE II στη Μονάδα εντατικής Θεραπείας (p<0,001), αυξημένη διάρκεια νοσηλείας στη Μονάδα εντατικής Θεραπείας (p=0,007), στη Χειρουργική Κλινική (p=0,028) και συνολικά στο νοσοκομείο (p=0,001). Συμπεράσματα : Σε αυτή τη μελέτη η κολπική μαρμαρυγή δε σχετίζεται με την έκβαση θάνατος. Ωστόσο, τα αποτελέσματα υποδεικνύουν πως, ο κλινικός πρέπει να επιστήσει την προσοχή του, όταν προγραμματίζει για εξωκαρδιακά χειρουργεία, ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, οι οποίοι είναι μεγάλης ηλικίας και με ιστορικό καρδιαγγειακών και άλλων συννοσημάτων.","Introduction : Atrial fibrillation is the most common arrythmia with clinical significance. It is estimated that affects 0,5% of the total world population, with increasing trends. In noncardiac surgical Intensive Care Units the prevalence of the arrythmia is about 5 – 10%. Patients with atrial fibrillation undergoing noncardiac surgeries face a lot of adverse events. However, it remains uncertain whether the arrythmia is independently associated to them or is just a marker of the severity of illness. Purpose : The primary aim of this study is to evaluate the association between atrial fibrillation and the hospital mortality in noncardiac surgical critically ill patients. Material and Method : The sample of the study consisted of 122 patients of Hippocration General Hospital of Athens, who were admitted to the Intensive Care Unit after noncardiac surgery. The necessary data were obtained from patients’ medical records, via a Data Acquisition Sheet which included demographic and clinical features. Data analyses were performed using statistical package SPSS (version 22.0). A P value of <0,05 was considered to be significant. T – test, Anova and Pearson Chi – Square tests were used for the statistical analysis of the data. Results : Of all the patients included in the study 63,1% of them were men and 49,2% had history of cardiovascular disease and other comorbidities. 13,1% of the patients had atrial fibrillation at the initial admission to the hospital. Finally, 50% of patients were cured, the medical condition of 40,2% of them was improved and 9,8% died. Statistic results showed that patients with atrial fibrillation were more often getting better. Patients with other arrythmias, besides the one mentioned before, were more often dying (p=0.016). Patients with atrial fibrillation were more frequently older than 79 years old (p=0,001) and had medical record of cardiovascular disease and other comorbidities (p=0,026). The severity of illness (dying patients or experiencing complications) was depicted, with statistical significance, through longer duration of mechanical ventilation (p<0,001), higher SOFA and APACHE II scores in Intensive Care Unit (p<0,001), longer length of stay in the Intensive Care Unit (p=0,007), in the Surgical Clinic (p=0,028) and in the hospital (p=0,001). Conclusion : In this study, atrial fibrillation is not associated with death. However, clinician should be very careful with patients who are about to have a noncardiac surgery, when they have atrial fibrillation, are of an older age with cardiovascular disease and comorbidities, because they tend to perform weaker."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Έκβαση ασθενών με κολπική μαρμαρυγή στη μονάδα εντατικής θεραπείας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωνσταντακοπούλου Αναστασία","Konstantakopoulou Anastasia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Εισαγωγή : Η κολπική μαρμαρυγή αποτελεί την πιο συνηθισμένη αρρυθμία με κλινική σημασία. Ο επιπολασμός της υπολογίζεται σε 0,5% του παγκόσμιου πληθυσμού, με αυξητικές τάσεις. Στις μη καρδιοχειρουργικές Μονάδες Εντατικής Θεραπείας ο επιπολασμός κυμαίνεται από 5 – 10%. Η ύπαρξή της, σε ασθενείς οι οποίοι έχουν υποβληθεί σε εξωκαρδιακής φύσεως χειρουργεία, συνοδεύεται από πληθώρα επιπλοκών. Δεν έχει, όμως, καταστεί σαφές εάν η κολπική μαρμαρυγή οδηγεί ανεξάρτητα σε αυτές ή εάν είναι απλώς ένας δείκτης της κρίσιμης κατάστασης. Σκοπός : Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της ύπαρξης κολπικής μαρμαρυγής και της έκβασης των ασθενών. Υλικό και Μέθοδος : Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 122 ασθενείς του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών, οι οποίοι νοσηλεύτηκαν σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας έπειτα από την υποβολή τους σε επεμβάσεις γενικής χειρουργικής. Τα απαραίτητα δεδομένα συλλέχθηκαν από τους ιατρονοσηλευτικούς φακέλους των ασθενών, βάσει Φύλλου Συλλογής Δεδομένων, το οποίο περιελάμβανε δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά. Οι αναλύσεις έγιναν με το στατιστικό πακέτο SPSS (version 22.0). Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας τέθηκε στο 0,05. Χρησιμοποιήθηκαν οι στατιστικές δοκιμασίες T – test, Anova και Pearson Chi – Square tests. Αποτελέσματα : Από το δείγμα της μελέτης το 63,1% ήταν άνδρες και το 49,2% παρουσίαζε ιστορικό καρδιαγγειακών διαταραχών και άλλων συννοσημάτων. Κατά την εισαγωγή των ασθενών το 13,1% βρισκόταν σε κολπική μαρμαρυγή. Τελικά το 50% των ασθενών ιάθηκε, το 40,2% παρουσίασε βελτίωση και το 9,8% κατέληξε. Τα στατιστικά αποτελέσματα έδειξαν ότι οι ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή συχνότερα βελτιώνονταν, ενώ συχνότερα κατέληγαν όσοι είχαν άλλες αρρυθμίες εκτός της προαναφερθείσας (p=0,016). Οι ασθενείς που παρουσίαζαν συχνότερα κολπική μαρμαρυγή είχαν ηλικία μεγαλύτερη των 79 ετών (p=0,001) και ιστορικό σύγχρονων καρδιαγγειακών και άλλων νοσημάτων (P = 0,026). Η αυξημένη σοβαρότητα της κατάστασης των ασθενών (κατέληγαν ή εμφάνιζαν επιπλοκές) σχετιζόταν στατιστικά σημαντικά με αυξημένη διάρκεια μηχανικής αναπνοής (p<0,001), αυξημένες τιμές SOFA score και APACHE II στη Μονάδα εντατικής Θεραπείας (p<0,001), αυξημένη διάρκεια νοσηλείας στη Μονάδα εντατικής Θεραπείας (p=0,007), στη Χειρουργική Κλινική (p=0,028) και συνολικά στο νοσοκομείο (p=0,001). Συμπεράσματα : Σε αυτή τη μελέτη η κολπική μαρμαρυγή δε σχετίζεται με την έκβαση θάνατος. Ωστόσο, τα αποτελέσματα υποδεικνύουν πως, ο κλινικός πρέπει να επιστήσει την προσοχή του, όταν προγραμματίζει για εξωκαρδιακά χειρουργεία, ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, οι οποίοι είναι μεγάλης ηλικίας και με ιστορικό καρδιαγγειακών και άλλων συννοσημάτων.","Introduction : Atrial fibrillation is the most common arrythmia with clinical significance. It is estimated that affects 0,5% of the total world population, with increasing trends. In noncardiac surgical Intensive Care Units the prevalence of the arrythmia is about 5 – 10%. Patients with atrial fibrillation undergoing noncardiac surgeries face a lot of adverse events. However, it remains uncertain whether the arrythmia is independently associated to them or is just a marker of the severity of illness. Purpose : The primary aim of this study is to evaluate the association between atrial fibrillation and the hospital mortality in noncardiac surgical critically ill patients. Material and Method : The sample of the study consisted of 122 patients of Hippocration General Hospital of Athens, who were admitted to the Intensive Care Unit after noncardiac surgery. The necessary data were obtained from patients’ medical records, via a Data Acquisition Sheet which included demographic and clinical features. Data analyses were performed using statistical package SPSS (version 22.0). A P value of <0,05 was considered to be significant. T – test, Anova and Pearson Chi – Square tests were used for the statistical analysis of the data. Results : Of all the patients included in the study 63,1% of them were men and 49,2% had history of cardiovascular disease and other comorbidities. 13,1% of the patients had atrial fibrillation at the initial admission to the hospital. Finally, 50% of patients were cured, the medical condition of 40,2% of them was improved and 9,8% died. Statistic results showed that patients with atrial fibrillation were more often getting better. Patients with other arrythmias, besides the one mentioned before, were more often dying (p=0.016). Patients with atrial fibrillation were more frequently older than 79 years old (p=0,001) and had medical record of cardiovascular disease and other comorbidities (p=0,026). The severity of illness (dying patients or experiencing complications) was depicted, with statistical significance, through longer duration of mechanical ventilation (p<0,001), higher SOFA and APACHE II scores in Intensive Care Unit (p<0,001), longer length of stay in the Intensive Care Unit (p=0,007), in the Surgical Clinic (p=0,028) and in the hospital (p=0,001). Conclusion : In this study, atrial fibrillation is not associated with death. However, clinician should be very careful with patients who are about to have a noncardiac surgery, when they have atrial fibrillation, are of an older age with cardiovascular disease and comorbidities, because they tend to perform weaker."],"dc:identifier":["uoadl:2777465","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2777465"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Έκβαση ασθενών με κολπική μαρμαρυγή στη μονάδα εντατικής θεραπείας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:47Z"}