{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2779468"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2779468","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Υπολογιστική ανάλυση του ρόλου των παρεμποδιστών εγχάραξης στην τραχύτητα επιφανειών που εγχαράσσονται με πλάσμα","abstract":"Η εγχάραξη με πλάσμα αποτελεί μία από τις κύριες διεργασίες κατασκευής μικρο- και νανοδιατάξεων και τροποποίησης (αρχικά επίπεδων) επιφανειών. Οι μηχανισμοί εγχάραξης είναι η καθαρά χημική εγχάραξη, η ιονοβολή και η υποβοηθούμενη από ιόντα εγχάραξη. Κατά την εγχάραξη με πλάσμα, αναπόφευκτα δημιουργείται τραχύτητα στις πλευρικές επιφάνειες γραμμών ή οπών κατά τη μεταφορά σχήματος αλλά και στις αρχικά επίπεδες επιφάνειες. Ο λόγος της δημιουργίας τραχύτητας σε επιφάνεια είναι η αδυναμία ομοιόμορφης εγχάραξης σε κάθε σημείο της. Η τραχύτητα με την σειρά της, διαμορφώνει τις ιδιότητες της επιφάνειας και καθορίζει τη λειτουργία των διατάξεων: Για παράδειγμα, η τραχύτητα αρχικά επίπεδων επιφανειών επηρεάζει τις ιδιότητες διαβροχής τους και η πλευρική τραχύτητα γραμμών ή οπών επηρεάζει τη λειτουργία των σχετικών διατάξεων (π.χ. τρανζίστορ). Η παρούσα εργασία εστιάζει στην τραχύτητα που δημιουργείται κατά την εγχάραξη με πλάσμα αρχικά επίπεδων επιφανειών. Ένας από τους μηχανισμούς δημιουργίας και εξέλιξης τραχύτητας που έχουν προταθεί στη βιβλιογραφία είναι η συμμετοχή στην εγχάραξη των λεγόμενων παρεμποδιστών εγχάραξης. Οι παρεμποδιστές είναι συστατικά που αποτίθενται στην επιφάνεια, λειτουργούν ως τοπικές μάσκες και δεν επιτρέπουν την ομοιόμορφη εγχάραξη της επιφάνειας. Ο στόχος της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη της επίδρασης των παρεμποδιστών εγχάραξης στην τραχύτητα που αναπτύσσεται κατά την εγχάραξη με πλάσμα. Για την επίτευξη του στόχου χρησιμοποιείται υπολογιστικό πλαίσιο Monte Carlo για την προσομοίωση της εξέλιξης της μορφολογίας εγχαρασσόμενων επιφανειών και υλοποείται μαθηματικός χαρακτηρισμός των (μορφολογιών των) επιφανειών με στατιστικά μεγέθη όπως η root mean square (rms) τραχύτητα, το μήκος συσχέτισης και η φασματκή πυκνότητα ισχύος. Εξετάζονται δύο πηγές παρεμποδιστών εγχάραξης: Αυτοί του προέρχονται από τον κύριο όγκο του αντιδραστήρα και αυτοί που παράγονται τοπικά στην εγχαρασσόμενη επιφάνεια και επαναποτίθενται σε αυτήν (προϊόντα εγχάραξης). Γίνεται μελέτη τόσο περιπτώσεων ταυτόχρονης διαδικασίας εγχάραξης – απόθεσης όσο και περιπτώσεων σειριακής επαναλαμβανόμενης εγχάραξης και απόθεσης. Διερευνάται η επίδραση του συντελεστή προσκόλλησης και της επιλέκτικότητας εγχάραξης των παρεμποδιστών. Τα αποτελέσματα της προσομοίωσης φανερώνουν ότι μόνο όταν οι παρεμποδιστές προέρχονται από τον κύριο όγκο του αντιδραστήρα υπάρχει περιοδικότητα στην εγχαρασσόμενη επιφάνεια. Η άυξηση του συντελεστή προσκόλλησης των παρεμποδιστών οδηγεί σε μείωση της rms τραχύτητας όταν οι παρεμποδιστές προέρχονται από την επιφάνεια και αύξηση της rms τραχύτητας όταν οι παρεμποδιστές προέρχονται από τον κύριο όγκο του αντιδραστήρα. Η σειριακή επαναλαμβανόμενη διαδικασία εγχάξης απόθεσης δεν οδηγεί στα ίδια αποτελέσματα με την ταυτόχρονη εγχάραξη – απόθεση. Όσο το πλήθος εναλλαγών εγχάραξης – απόθεσης αυξάνει (η συχνότητα αυξάνει), οι τιμές των στατιστικών μεγεθών χαρακτηρισμού της επιφάνειας τείνουν σε αυτές της ταυτόχρονης εγχάραξης – απόθεσης, ωστόσο η rms τραχύτητα απαιτεί πολύ μεγαλύτερο πλήθος κύκλων γι αυτό. Τέλος, γίνεται σύγκριση των αποτελεσμάτων της προσομοίωσης με επιφάνειες που προκύπτουν από πειράματα εγχάραξης διαφορετικών υποστρωμάτων με πλάσμα διαφορετικών αερίων.","abstract_html":"Η εγχάραξη με πλάσμα αποτελεί μία από τις κύριες διεργασίες κατασκευής μικρο- και νανοδιατάξεων και τροποποίησης (αρχικά επίπεδων) επιφανειών. Οι μηχανισμοί εγχάραξης είναι η καθαρά χημική εγχάραξη, η ιονοβολή και η υποβοηθούμενη από ιόντα εγχάραξη. Κατά την εγχάραξη με πλάσμα, αναπόφευκτα δημιουργείται τραχύτητα στις πλευρικές επιφάνειες γραμμών ή οπών κατά τη μεταφορά σχήματος αλλά και στις αρχικά επίπεδες επιφάνειες. Ο λόγος της δημιουργίας τραχύτητας σε επιφάνεια είναι η αδυναμία ομοιόμορφης εγχάραξης σε κάθε σημείο της. Η τραχύτητα με την σειρά της, διαμορφώνει τις ιδιότητες της επιφάνειας και καθορίζει τη λειτουργία των διατάξεων: Για παράδειγμα, η τραχύτητα αρχικά επίπεδων επιφανειών επηρεάζει τις ιδιότητες διαβροχής τους και η πλευρική τραχύτητα γραμμών ή οπών επηρεάζει τη λειτουργία των σχετικών διατάξεων (π.χ. τρανζίστορ). Η παρούσα εργασία εστιάζει στην τραχύτητα που δημιουργείται κατά την εγχάραξη με πλάσμα αρχικά επίπεδων επιφανειών. Ένας από τους μηχανισμούς δημιουργίας και εξέλιξης τραχύτητας που έχουν προταθεί στη βιβλιογραφία είναι η συμμετοχή στην εγχάραξη των λεγόμενων παρεμποδιστών εγχάραξης. Οι παρεμποδιστές είναι συστατικά που αποτίθενται στην επιφάνεια, λειτουργούν ως τοπικές μάσκες και δεν επιτρέπουν την ομοιόμορφη εγχάραξη της επιφάνειας. Ο στόχος της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη της επίδρασης των παρεμποδιστών εγχάραξης στην τραχύτητα που αναπτύσσεται κατά την εγχάραξη με πλάσμα. Για την επίτευξη του στόχου χρησιμοποιείται υπολογιστικό πλαίσιο Monte Carlo για την προσομοίωση της εξέλιξης της μορφολογίας εγχαρασσόμενων επιφανειών και υλοποείται μαθηματικός χαρακτηρισμός των (μορφολογιών των) επιφανειών με στατιστικά μεγέθη όπως η root mean square (rms) τραχύτητα, το μήκος συσχέτισης και η φασματκή πυκνότητα ισχύος. Εξετάζονται δύο πηγές παρεμποδιστών εγχάραξης: Αυτοί του προέρχονται από τον κύριο όγκο του αντιδραστήρα και αυτοί που παράγονται τοπικά στην εγχαρασσόμενη επιφάνεια και επαναποτίθενται σε αυτήν (προϊόντα εγχάραξης). Γίνεται μελέτη τόσο περιπτώσεων ταυτόχρονης διαδικασίας εγχάραξης – απόθεσης όσο και περιπτώσεων σειριακής επαναλαμβανόμενης εγχάραξης και απόθεσης. Διερευνάται η επίδραση του συντελεστή προσκόλλησης και της επιλέκτικότητας εγχάραξης των παρεμποδιστών. Τα αποτελέσματα της προσομοίωσης φανερώνουν ότι μόνο όταν οι παρεμποδιστές προέρχονται από τον κύριο όγκο του αντιδραστήρα υπάρχει περιοδικότητα στην εγχαρασσόμενη επιφάνεια. Η άυξηση του συντελεστή προσκόλλησης των παρεμποδιστών οδηγεί σε μείωση της rms τραχύτητας όταν οι παρεμποδιστές προέρχονται από την επιφάνεια και αύξηση της rms τραχύτητας όταν οι παρεμποδιστές προέρχονται από τον κύριο όγκο του αντιδραστήρα. Η σειριακή επαναλαμβανόμενη διαδικασία εγχάξης απόθεσης δεν οδηγεί στα ίδια αποτελέσματα με την ταυτόχρονη εγχάραξη – απόθεση. Όσο το πλήθος εναλλαγών εγχάραξης – απόθεσης αυξάνει (η συχνότητα αυξάνει), οι τιμές των στατιστικών μεγεθών χαρακτηρισμού της επιφάνειας τείνουν σε αυτές της ταυτόχρονης εγχάραξης – απόθεσης, ωστόσο η rms τραχύτητα απαιτεί πολύ μεγαλύτερο πλήθος κύκλων γι αυτό. Τέλος, γίνεται σύγκριση των αποτελεσμάτων της προσομοίωσης με επιφάνειες που προκύπτουν από πειράματα εγχάραξης διαφορετικών υποστρωμάτων με πλάσμα διαφορετικών αερίων.","abstract_has_math":false,"creators":["Σκούρτη Βασιλική","Skourti Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:57Z","subjects":["Τεχνολογία – Πληροφορική","Technology - Computer science"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2779468"],"render_values":[{"text":"uoadl:2779468","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2779468","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2779468","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2779468","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σκούρτη Βασιλική","Skourti Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Τεχνολογία – Πληροφορική","Technology - Computer science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2779468","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2779468"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εγχάραξη με πλάσμα αποτελεί μία από τις κύριες διεργασίες κατασκευής μικρο- και νανοδιατάξεων και τροποποίησης (αρχικά επίπεδων) επιφανειών. Οι μηχανισμοί εγχάραξης είναι η καθαρά χημική εγχάραξη, η ιονοβολή και η υποβοηθούμενη από ιόντα εγχάραξη. Κατά την εγχάραξη με πλάσμα, αναπόφευκτα δημιουργείται τραχύτητα στις πλευρικές επιφάνειες γραμμών ή οπών κατά τη μεταφορά σχήματος αλλά και στις αρχικά επίπεδες επιφάνειες. Ο λόγος της δημιουργίας τραχύτητας σε επιφάνεια είναι η αδυναμία ομοιόμορφης εγχάραξης σε κάθε σημείο της. Η τραχύτητα με την σειρά της, διαμορφώνει τις ιδιότητες της επιφάνειας και καθορίζει τη λειτουργία των διατάξεων: Για παράδειγμα, η τραχύτητα αρχικά επίπεδων επιφανειών επηρεάζει τις ιδιότητες διαβροχής τους και η πλευρική τραχύτητα γραμμών ή οπών επηρεάζει τη λειτουργία των σχετικών διατάξεων (π.χ. τρανζίστορ). Η παρούσα εργασία εστιάζει στην τραχύτητα που δημιουργείται κατά την εγχάραξη με πλάσμα αρχικά επίπεδων επιφανειών. Ένας από τους μηχανισμούς δημιουργίας και εξέλιξης τραχύτητας που έχουν προταθεί στη βιβλιογραφία είναι η συμμετοχή στην εγχάραξη των λεγόμενων παρεμποδιστών εγχάραξης. Οι παρεμποδιστές είναι συστατικά που αποτίθενται στην επιφάνεια, λειτουργούν ως τοπικές μάσκες και δεν επιτρέπουν την ομοιόμορφη εγχάραξη της επιφάνειας. Ο στόχος της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη της επίδρασης των παρεμποδιστών εγχάραξης στην τραχύτητα που αναπτύσσεται κατά την εγχάραξη με πλάσμα. Για την επίτευξη του στόχου χρησιμοποιείται υπολογιστικό πλαίσιο Monte Carlo για την προσομοίωση της εξέλιξης της μορφολογίας εγχαρασσόμενων επιφανειών και υλοποείται μαθηματικός χαρακτηρισμός των (μορφολογιών των) επιφανειών με στατιστικά μεγέθη όπως η root mean square (rms) τραχύτητα, το μήκος συσχέτισης και η φασματκή πυκνότητα ισχύος. Εξετάζονται δύο πηγές παρεμποδιστών εγχάραξης: Αυτοί του προέρχονται από τον κύριο όγκο του αντιδραστήρα και αυτοί που παράγονται τοπικά στην εγχαρασσόμενη επιφάνεια και επαναποτίθενται σε αυτήν (προϊόντα εγχάραξης). Γίνεται μελέτη τόσο περιπτώσεων ταυτόχρονης διαδικασίας εγχάραξης – απόθεσης όσο και περιπτώσεων σειριακής επαναλαμβανόμενης εγχάραξης και απόθεσης. Διερευνάται η επίδραση του συντελεστή προσκόλλησης και της επιλέκτικότητας εγχάραξης των παρεμποδιστών. Τα αποτελέσματα της προσομοίωσης φανερώνουν ότι μόνο όταν οι παρεμποδιστές προέρχονται από τον κύριο όγκο του αντιδραστήρα υπάρχει περιοδικότητα στην εγχαρασσόμενη επιφάνεια. Η άυξηση του συντελεστή προσκόλλησης των παρεμποδιστών οδηγεί σε μείωση της rms τραχύτητας όταν οι παρεμποδιστές προέρχονται από την επιφάνεια και αύξηση της rms τραχύτητας όταν οι παρεμποδιστές προέρχονται από τον κύριο όγκο του αντιδραστήρα. Η σειριακή επαναλαμβανόμενη διαδικασία εγχάξης απόθεσης δεν οδηγεί στα ίδια αποτελέσματα με την ταυτόχρονη εγχάραξη – απόθεση. Όσο το πλήθος εναλλαγών εγχάραξης – απόθεσης αυξάνει (η συχνότητα αυξάνει), οι τιμές των στατιστικών μεγεθών χαρακτηρισμού της επιφάνειας τείνουν σε αυτές της ταυτόχρονης εγχάραξης – απόθεσης, ωστόσο η rms τραχύτητα απαιτεί πολύ μεγαλύτερο πλήθος κύκλων γι αυτό. Τέλος, γίνεται σύγκριση των αποτελεσμάτων της προσομοίωσης με επιφάνειες που προκύπτουν από πειράματα εγχάραξης διαφορετικών υποστρωμάτων με πλάσμα διαφορετικών αερίων.","Plasma etching is one of the main processes for making micro- and nanodevices and modifying (initially flat) surfaces. Etching mechanisms are pure chemical etching, physical sputtering and ion-enhanced etching. Plasma etching inevitably induces roughness on the sidewalls of lines of holes during pattern transfer and on the initially flat surfaces. The origin of surface roughness is local nonuniformity of the etching rate on the etched surface. Surface roughness is critical as it affects the properties of the surface and the operation of the devices: For example, the roughness of initially flat surfaces affects their wetting properties and sidewall roughness of lines or holes affects the operation of the relevant devices (e.g. transistors). The present study focuses on the roughness created during plasma etching of initially flat surfaces. One of the proposed mechanisms for the creation and development of roughness is the participation of the so-called etch-inhibitors or inhibitors in etching. The inhibitors are species deposited on the surface, act as local etch-masks, and do not allow for uniform etching. The aim of this work is to study the effect of etch-inhibitors on the roughness developed during plasma etching. To achieve the goal, a Monte Carlo computational framework is used to simulate the evolution of the morphology of etched surfaces and a mathematical characterization of surface morphologies is performed with statistical measures such as root mean square (rms) roughness, correlation length and power spectral density. Two sources of etch-inhibitors are examined: The first source is the bulk of the reactor and the second is the etching products being produced locally on the etched surface and redeposited thereon. The study covers both cases of simultaneous etching and deposition processes as well as cases of serial repeating etching and deposition. The effect of the sticking coefficient and etching selectivity of the etch-inhibitors is investigated. The results of the simulations show that only when the etch-inhibitors come from the bulk of the reactor, periodicity exists on the etched surface. Increasing the sticking coefficient of the inhibitors results in a decrease in rms roughness when the etch-inhibitors come from the surface and an increase when the etch-inhibitors come from the bulk of the reactor. The serial repeating process of etching and deposition does not induce the same roughness with simultaneous etching and deposition. As the number of etching - deposition cycles increases (the frequency increases), the statistical measures of the surface tend to those of the simultaneous etching and deposition, though rms roughness needs a much larger number of cycles for it. Finally, the results of the simulation are compared with experimental results of etched surfaces of different substrates with different plasmas."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Υπολογιστική ανάλυση του ρόλου των παρεμποδιστών εγχάραξης στην τραχύτητα επιφανειών που εγχαράσσονται με πλάσμα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σκούρτη Βασιλική","Skourti Vasiliki"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η εγχάραξη με πλάσμα αποτελεί μία από τις κύριες διεργασίες κατασκευής μικρο- και νανοδιατάξεων και τροποποίησης (αρχικά επίπεδων) επιφανειών. Οι μηχανισμοί εγχάραξης είναι η καθαρά χημική εγχάραξη, η ιονοβολή και η υποβοηθούμενη από ιόντα εγχάραξη. Κατά την εγχάραξη με πλάσμα, αναπόφευκτα δημιουργείται τραχύτητα στις πλευρικές επιφάνειες γραμμών ή οπών κατά τη μεταφορά σχήματος αλλά και στις αρχικά επίπεδες επιφάνειες. Ο λόγος της δημιουργίας τραχύτητας σε επιφάνεια είναι η αδυναμία ομοιόμορφης εγχάραξης σε κάθε σημείο της. Η τραχύτητα με την σειρά της, διαμορφώνει τις ιδιότητες της επιφάνειας και καθορίζει τη λειτουργία των διατάξεων: Για παράδειγμα, η τραχύτητα αρχικά επίπεδων επιφανειών επηρεάζει τις ιδιότητες διαβροχής τους και η πλευρική τραχύτητα γραμμών ή οπών επηρεάζει τη λειτουργία των σχετικών διατάξεων (π.χ. τρανζίστορ). Η παρούσα εργασία εστιάζει στην τραχύτητα που δημιουργείται κατά την εγχάραξη με πλάσμα αρχικά επίπεδων επιφανειών. Ένας από τους μηχανισμούς δημιουργίας και εξέλιξης τραχύτητας που έχουν προταθεί στη βιβλιογραφία είναι η συμμετοχή στην εγχάραξη των λεγόμενων παρεμποδιστών εγχάραξης. Οι παρεμποδιστές είναι συστατικά που αποτίθενται στην επιφάνεια, λειτουργούν ως τοπικές μάσκες και δεν επιτρέπουν την ομοιόμορφη εγχάραξη της επιφάνειας. Ο στόχος της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη της επίδρασης των παρεμποδιστών εγχάραξης στην τραχύτητα που αναπτύσσεται κατά την εγχάραξη με πλάσμα. Για την επίτευξη του στόχου χρησιμοποιείται υπολογιστικό πλαίσιο Monte Carlo για την προσομοίωση της εξέλιξης της μορφολογίας εγχαρασσόμενων επιφανειών και υλοποείται μαθηματικός χαρακτηρισμός των (μορφολογιών των) επιφανειών με στατιστικά μεγέθη όπως η root mean square (rms) τραχύτητα, το μήκος συσχέτισης και η φασματκή πυκνότητα ισχύος. Εξετάζονται δύο πηγές παρεμποδιστών εγχάραξης: Αυτοί του προέρχονται από τον κύριο όγκο του αντιδραστήρα και αυτοί που παράγονται τοπικά στην εγχαρασσόμενη επιφάνεια και επαναποτίθενται σε αυτήν (προϊόντα εγχάραξης). Γίνεται μελέτη τόσο περιπτώσεων ταυτόχρονης διαδικασίας εγχάραξης – απόθεσης όσο και περιπτώσεων σειριακής επαναλαμβανόμενης εγχάραξης και απόθεσης. Διερευνάται η επίδραση του συντελεστή προσκόλλησης και της επιλέκτικότητας εγχάραξης των παρεμποδιστών. Τα αποτελέσματα της προσομοίωσης φανερώνουν ότι μόνο όταν οι παρεμποδιστές προέρχονται από τον κύριο όγκο του αντιδραστήρα υπάρχει περιοδικότητα στην εγχαρασσόμενη επιφάνεια. Η άυξηση του συντελεστή προσκόλλησης των παρεμποδιστών οδηγεί σε μείωση της rms τραχύτητας όταν οι παρεμποδιστές προέρχονται από την επιφάνεια και αύξηση της rms τραχύτητας όταν οι παρεμποδιστές προέρχονται από τον κύριο όγκο του αντιδραστήρα. Η σειριακή επαναλαμβανόμενη διαδικασία εγχάξης απόθεσης δεν οδηγεί στα ίδια αποτελέσματα με την ταυτόχρονη εγχάραξη – απόθεση. Όσο το πλήθος εναλλαγών εγχάραξης – απόθεσης αυξάνει (η συχνότητα αυξάνει), οι τιμές των στατιστικών μεγεθών χαρακτηρισμού της επιφάνειας τείνουν σε αυτές της ταυτόχρονης εγχάραξης – απόθεσης, ωστόσο η rms τραχύτητα απαιτεί πολύ μεγαλύτερο πλήθος κύκλων γι αυτό. Τέλος, γίνεται σύγκριση των αποτελεσμάτων της προσομοίωσης με επιφάνειες που προκύπτουν από πειράματα εγχάραξης διαφορετικών υποστρωμάτων με πλάσμα διαφορετικών αερίων.","Plasma etching is one of the main processes for making micro- and nanodevices and modifying (initially flat) surfaces. Etching mechanisms are pure chemical etching, physical sputtering and ion-enhanced etching. Plasma etching inevitably induces roughness on the sidewalls of lines of holes during pattern transfer and on the initially flat surfaces. The origin of surface roughness is local nonuniformity of the etching rate on the etched surface. Surface roughness is critical as it affects the properties of the surface and the operation of the devices: For example, the roughness of initially flat surfaces affects their wetting properties and sidewall roughness of lines or holes affects the operation of the relevant devices (e.g. transistors). The present study focuses on the roughness created during plasma etching of initially flat surfaces. One of the proposed mechanisms for the creation and development of roughness is the participation of the so-called etch-inhibitors or inhibitors in etching. The inhibitors are species deposited on the surface, act as local etch-masks, and do not allow for uniform etching. The aim of this work is to study the effect of etch-inhibitors on the roughness developed during plasma etching. To achieve the goal, a Monte Carlo computational framework is used to simulate the evolution of the morphology of etched surfaces and a mathematical characterization of surface morphologies is performed with statistical measures such as root mean square (rms) roughness, correlation length and power spectral density. Two sources of etch-inhibitors are examined: The first source is the bulk of the reactor and the second is the etching products being produced locally on the etched surface and redeposited thereon. The study covers both cases of simultaneous etching and deposition processes as well as cases of serial repeating etching and deposition. The effect of the sticking coefficient and etching selectivity of the etch-inhibitors is investigated. The results of the simulations show that only when the etch-inhibitors come from the bulk of the reactor, periodicity exists on the etched surface. Increasing the sticking coefficient of the inhibitors results in a decrease in rms roughness when the etch-inhibitors come from the surface and an increase when the etch-inhibitors come from the bulk of the reactor. The serial repeating process of etching and deposition does not induce the same roughness with simultaneous etching and deposition. As the number of etching - deposition cycles increases (the frequency increases), the statistical measures of the surface tend to those of the simultaneous etching and deposition, though rms roughness needs a much larger number of cycles for it. Finally, the results of the simulation are compared with experimental results of etched surfaces of different substrates with different plasmas."],"dc:identifier":["uoadl:2779468","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2779468"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Τεχνολογία – Πληροφορική","Technology - Computer science"],"dc:title":["Υπολογιστική ανάλυση του ρόλου των παρεμποδιστών εγχάραξης στην τραχύτητα επιφανειών που εγχαράσσονται με πλάσμα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:57Z"}