{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2780729"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2780729","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Θεραπευτική καρκίνου παχέος εντέρου","abstract":"Έντερο αποκαλούμε το τμήμα του πεπτικού σωλήνα που ξεκινά αμέσως μετά το στομάχι και φτάνει έως τον πρωκτό. Το παχύ έντερο έχει μήκος 1,5-2 μ. Αποτελείται από 4 χιτώνες οι οποίοι από έξω προς τα μέσα είναι o ορογόνος (περισπλάχνιο πέταλο του περιτόναιου) ,o μυικός ( 2 στιβάδες: έξω επιμήκης και έσω κυκλοτερής ) ,o υποβλεννογόνιος ( χαλαρός συνδετικός ιστός, αγγεία και νεύρα) και ο βλεννογόνος. Ο καρκίνος του παχέος εντέρου (ΚΠΕ) αποτελεί παγκοσμίως τον τρίτο πιο συχνό καρκίνο στους άντρες και το δεύτερο στις γυναίκες, με πάνω από 1.2 εκατομμύρια νέες περιπτώσεις και 600000 θανάτους ετησίως. Η παθογένεια του ορθοκολικού καρκίνου έχει σχετιστεί με περιβαλλοντικούς διαιτητικούς και κληρονομικούς γενετικούς-παράγοντες. Η πρώτη αδρή σταδιοποίηση της νόσου γίνεται προεγχειρητικά βασιζόμενη στα αποτελέσματα των απεικονιστικών κυρίως μεθόδων, καθώς και διεγχειρητικά από τον χειρουργό. Η τελική σταδιοποίηση της νόσου γίνεται με την ιστολογική εξέταση ολόκληρου του εγχειρητικού παρασκευάσματος. Τα δύο κύρια συστήματα σταδιοποίησης που χρησιμοποιούνται είναι οι τροποποιήσεις της ταξινόμησης κατά Dukes και η ταξινόμηση κατά TNM. Παρά τις εξελίξεις στη θεραπευτική αντιμετώπιση της νόσου (χειρουργικές τεχνικές, νεότερες προ- και μετεγχειρητικές θεραπείες), η 5ετής επιβίωση κυμαίνεται ευρέως από 90% έως και 10%, ανάλογα με την πρόοδό της καθώς και του σταδίου. Η χειρουργική αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στη θεραπεία του καρκίνου του παχέος εντέρου, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις εντοπισμένης νόσου. Υπάρχουν όμως καταστάσεις που η χειρουργική μόνη δεν μπορεί να επέμβει λόγω της εκτεταμένης βλάβης ή , και αν τα περιστατικαά είναι χειρουργήσιμα, το ποσοστό των υποτροπών είναι υψηλό. Στις περιπτώσεις αυτές, η ακτινοθεραπεία παρεμβαίνει συνδυαζόμενη με την χειρουργική και σε ορισμένες περιπτώσεις συνεπικουρούμενη από τη χημειοθεραπεία , αυξάνοντας κατ’αρχάς την εξαιρεσιμότητα των όγκων, αλλά και μειώνοντας σε μεγάλο βαθμό τις τοπικές υποτροπές .Μπορεί να χορηγείται προεγχειρητικώς ή μετεγχειρητικώς και κατάτη διάρκεια της εγχειρήσεως (διεγχειρητικώς).Τέλος η χημειοθεραπεία χορηγείται μετά από μια χειρουργική επέμβαση και στοχεύει στον πολλαπλασιασμό που δεν μπορεί να αποδειχθεί κλινικά, αλλά που αργότερα μπορεί να εξελιχθεί σε μετάσταση ή τοπικά υπολείμματα, αναφέρεται ως χημειοθεραπεία ανοσοενισχυτικού. Σήμερα, δεν είναι δυνατόν να ανιχνευθεί η παρουσία αυτών των καρκινικών κυττάρων, αλλά η εμπειρία δείχνει ότι μερικοί ασθενείς αν και θεωρήθηκαν εμφανώς θεραπευόμενοι ασθενείς ανάτρεψαν αργότερα.","abstract_html":"Έντερο αποκαλούμε το τμήμα του πεπτικού σωλήνα που ξεκινά αμέσως μετά το στομάχι και φτάνει έως τον πρωκτό. Το παχύ έντερο έχει μήκος 1,5-2 μ. Αποτελείται από 4 χιτώνες οι οποίοι από έξω προς τα μέσα είναι o ορογόνος (περισπλάχνιο πέταλο του περιτόναιου) ,o μυικός ( 2 στιβάδες: έξω επιμήκης και έσω κυκλοτερής ) ,o υποβλεννογόνιος ( χαλαρός συνδετικός ιστός, αγγεία και νεύρα) και ο βλεννογόνος. Ο καρκίνος του παχέος εντέρου (ΚΠΕ) αποτελεί παγκοσμίως τον τρίτο πιο συχνό καρκίνο στους άντρες και το δεύτερο στις γυναίκες, με πάνω από 1.2 εκατομμύρια νέες περιπτώσεις και 600000 θανάτους ετησίως. Η παθογένεια του ορθοκολικού καρκίνου έχει σχετιστεί με περιβαλλοντικούς διαιτητικούς και κληρονομικούς γενετικούς-παράγοντες. Η πρώτη αδρή σταδιοποίηση της νόσου γίνεται προεγχειρητικά βασιζόμενη στα αποτελέσματα των απεικονιστικών κυρίως μεθόδων, καθώς και διεγχειρητικά από τον χειρουργό. Η τελική σταδιοποίηση της νόσου γίνεται με την ιστολογική εξέταση ολόκληρου του εγχειρητικού παρασκευάσματος. Τα δύο κύρια συστήματα σταδιοποίησης που χρησιμοποιούνται είναι οι τροποποιήσεις της ταξινόμησης κατά Dukes και η ταξινόμηση κατά TNM. Παρά τις εξελίξεις στη θεραπευτική αντιμετώπιση της νόσου (χειρουργικές τεχνικές, νεότερες προ- και μετεγχειρητικές θεραπείες), η 5ετής επιβίωση κυμαίνεται ευρέως από 90% έως και 10%, ανάλογα με την πρόοδό της καθώς και του σταδίου. Η χειρουργική αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στη θεραπεία του καρκίνου του παχέος εντέρου, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις εντοπισμένης νόσου. Υπάρχουν όμως καταστάσεις που η χειρουργική μόνη δεν μπορεί να επέμβει λόγω της εκτεταμένης βλάβης ή , και αν τα περιστατικαά είναι χειρουργήσιμα, το ποσοστό των υποτροπών είναι υψηλό. Στις περιπτώσεις αυτές, η ακτινοθεραπεία παρεμβαίνει συνδυαζόμενη με την χειρουργική και σε ορισμένες περιπτώσεις συνεπικουρούμενη από τη χημειοθεραπεία , αυξάνοντας κατ’αρχάς την εξαιρεσιμότητα των όγκων, αλλά και μειώνοντας σε μεγάλο βαθμό τις τοπικές υποτροπές .Μπορεί να χορηγείται προεγχειρητικώς ή μετεγχειρητικώς και κατάτη διάρκεια της εγχειρήσεως (διεγχειρητικώς).Τέλος η χημειοθεραπεία χορηγείται μετά από μια χειρουργική επέμβαση και στοχεύει στον πολλαπλασιασμό που δεν μπορεί να αποδειχθεί κλινικά, αλλά που αργότερα μπορεί να εξελιχθεί σε μετάσταση ή τοπικά υπολείμματα, αναφέρεται ως χημειοθεραπεία ανοσοενισχυτικού. Σήμερα, δεν είναι δυνατόν να ανιχνευθεί η παρουσία αυτών των καρκινικών κυττάρων, αλλά η εμπειρία δείχνει ότι μερικοί ασθενείς αν και θεωρήθηκαν εμφανώς θεραπευόμενοι ασθενείς ανάτρεψαν αργότερα.","abstract_has_math":false,"creators":["Σούλου Βασιλική","Soulou Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:31:57Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2780729"],"render_values":[{"text":"uoadl:2780729","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2780729","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2780729","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2780729","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σούλου Βασιλική","Soulou Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2780729","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2780729"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Έντερο αποκαλούμε το τμήμα του πεπτικού σωλήνα που ξεκινά αμέσως μετά το στομάχι και φτάνει έως τον πρωκτό. Το παχύ έντερο έχει μήκος 1,5-2 μ. Αποτελείται από 4 χιτώνες οι οποίοι από έξω προς τα μέσα είναι o ορογόνος (περισπλάχνιο πέταλο του περιτόναιου) ,o μυικός ( 2 στιβάδες: έξω επιμήκης και έσω κυκλοτερής ) ,o υποβλεννογόνιος ( χαλαρός συνδετικός ιστός, αγγεία και νεύρα) και ο βλεννογόνος. Ο καρκίνος του παχέος εντέρου (ΚΠΕ) αποτελεί παγκοσμίως τον τρίτο πιο συχνό καρκίνο στους άντρες και το δεύτερο στις γυναίκες, με πάνω από 1.2 εκατομμύρια νέες περιπτώσεις και 600000 θανάτους ετησίως. Η παθογένεια του ορθοκολικού καρκίνου έχει σχετιστεί με περιβαλλοντικούς διαιτητικούς και κληρονομικούς γενετικούς-παράγοντες. Η πρώτη αδρή σταδιοποίηση της νόσου γίνεται προεγχειρητικά βασιζόμενη στα αποτελέσματα των απεικονιστικών κυρίως μεθόδων, καθώς και διεγχειρητικά από τον χειρουργό. Η τελική σταδιοποίηση της νόσου γίνεται με την ιστολογική εξέταση ολόκληρου του εγχειρητικού παρασκευάσματος. Τα δύο κύρια συστήματα σταδιοποίησης που χρησιμοποιούνται είναι οι τροποποιήσεις της ταξινόμησης κατά Dukes και η ταξινόμηση κατά TNM. Παρά τις εξελίξεις στη θεραπευτική αντιμετώπιση της νόσου (χειρουργικές τεχνικές, νεότερες προ- και μετεγχειρητικές θεραπείες), η 5ετής επιβίωση κυμαίνεται ευρέως από 90% έως και 10%, ανάλογα με την πρόοδό της καθώς και του σταδίου. Η χειρουργική αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στη θεραπεία του καρκίνου του παχέος εντέρου, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις εντοπισμένης νόσου. Υπάρχουν όμως καταστάσεις που η χειρουργική μόνη δεν μπορεί να επέμβει λόγω της εκτεταμένης βλάβης ή , και αν τα περιστατικαά είναι χειρουργήσιμα, το ποσοστό των υποτροπών είναι υψηλό. Στις περιπτώσεις αυτές, η ακτινοθεραπεία παρεμβαίνει συνδυαζόμενη με την χειρουργική και σε ορισμένες περιπτώσεις συνεπικουρούμενη από τη χημειοθεραπεία , αυξάνοντας κατ’αρχάς την εξαιρεσιμότητα των όγκων, αλλά και μειώνοντας σε μεγάλο βαθμό τις τοπικές υποτροπές .Μπορεί να χορηγείται προεγχειρητικώς ή μετεγχειρητικώς και κατάτη διάρκεια της εγχειρήσεως (διεγχειρητικώς).Τέλος η χημειοθεραπεία χορηγείται μετά από μια χειρουργική επέμβαση και στοχεύει στον πολλαπλασιασμό που δεν μπορεί να αποδειχθεί κλινικά, αλλά που αργότερα μπορεί να εξελιχθεί σε μετάσταση ή τοπικά υπολείμματα, αναφέρεται ως χημειοθεραπεία ανοσοενισχυτικού. Σήμερα, δεν είναι δυνατόν να ανιχνευθεί η παρουσία αυτών των καρκινικών κυττάρων, αλλά η εμπειρία δείχνει ότι μερικοί ασθενείς αν και θεωρήθηκαν εμφανώς θεραπευόμενοι ασθενείς ανάτρεψαν αργότερα.","Bowel we call the part of the digestive tract that begins immediately after the stomach and reaches the anus. The colon is 1.5-2 m long. It consists of 4 tunics which from the outside to the inside are igneous (peritoneal petal of the peritoneum), o muscular (2 layers: out elongated and circular), o submucosa (loose connective tissue, vessels and nerves) and the mucosa. Colorectal cancer is the third most common cancer in men and the second in women, with over 1.2 million new cases and 600,000 deaths annually. The pathogenesis of colorectal cancer has been associated with environmental dietary and hereditary genetic factors. The first stage of the disease is preoperatively based on the results of the imaging methods, as well as intraoperatively by the surgeon. The final stage of the disease is by histological examination of the entire operative preparation. The two main staging systems used are the modifications of the Dukes classification and the TNM classification. Despite the advances in treatment of the disease (surgical techniques, new pre- and post-operative therapies), 5-year survival varies widely from 90% to 10%, depending on its progress and stage. Surgery is the cornerstone in the treatment of colorectal cancer, especially in cases of localized disease. However, there are situations where surgery alone can not intervene due to extensive damage or, if the incidents are operable, the rate of recurrences is high. In these cases, radiotherapy intervenes in combination with surgery and in some cases chemotherapy-assisted, initially increasing the volume of tumors but also greatly reducing local relapses. It can be administered preoperatively or post-operatively during the course of surgery (chemotherapy). Finally, chemotherapy is given after a surgery and aims at proliferation that can not be clinically proven, but which can later to develop into metastasis or localized remnants, is referred to as adjuvant chemotherapy. Today, it is not possible to detect the presence of these cancer cells, but experience shows that some patients, although considered to be heavily treated patients, later reversed."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Θεραπευτική καρκίνου παχέος εντέρου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σούλου Βασιλική","Soulou Vasiliki"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Έντερο αποκαλούμε το τμήμα του πεπτικού σωλήνα που ξεκινά αμέσως μετά το στομάχι και φτάνει έως τον πρωκτό. Το παχύ έντερο έχει μήκος 1,5-2 μ. Αποτελείται από 4 χιτώνες οι οποίοι από έξω προς τα μέσα είναι o ορογόνος (περισπλάχνιο πέταλο του περιτόναιου) ,o μυικός ( 2 στιβάδες: έξω επιμήκης και έσω κυκλοτερής ) ,o υποβλεννογόνιος ( χαλαρός συνδετικός ιστός, αγγεία και νεύρα) και ο βλεννογόνος. Ο καρκίνος του παχέος εντέρου (ΚΠΕ) αποτελεί παγκοσμίως τον τρίτο πιο συχνό καρκίνο στους άντρες και το δεύτερο στις γυναίκες, με πάνω από 1.2 εκατομμύρια νέες περιπτώσεις και 600000 θανάτους ετησίως. Η παθογένεια του ορθοκολικού καρκίνου έχει σχετιστεί με περιβαλλοντικούς διαιτητικούς και κληρονομικούς γενετικούς-παράγοντες. Η πρώτη αδρή σταδιοποίηση της νόσου γίνεται προεγχειρητικά βασιζόμενη στα αποτελέσματα των απεικονιστικών κυρίως μεθόδων, καθώς και διεγχειρητικά από τον χειρουργό. Η τελική σταδιοποίηση της νόσου γίνεται με την ιστολογική εξέταση ολόκληρου του εγχειρητικού παρασκευάσματος. Τα δύο κύρια συστήματα σταδιοποίησης που χρησιμοποιούνται είναι οι τροποποιήσεις της ταξινόμησης κατά Dukes και η ταξινόμηση κατά TNM. Παρά τις εξελίξεις στη θεραπευτική αντιμετώπιση της νόσου (χειρουργικές τεχνικές, νεότερες προ- και μετεγχειρητικές θεραπείες), η 5ετής επιβίωση κυμαίνεται ευρέως από 90% έως και 10%, ανάλογα με την πρόοδό της καθώς και του σταδίου. Η χειρουργική αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στη θεραπεία του καρκίνου του παχέος εντέρου, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις εντοπισμένης νόσου. Υπάρχουν όμως καταστάσεις που η χειρουργική μόνη δεν μπορεί να επέμβει λόγω της εκτεταμένης βλάβης ή , και αν τα περιστατικαά είναι χειρουργήσιμα, το ποσοστό των υποτροπών είναι υψηλό. Στις περιπτώσεις αυτές, η ακτινοθεραπεία παρεμβαίνει συνδυαζόμενη με την χειρουργική και σε ορισμένες περιπτώσεις συνεπικουρούμενη από τη χημειοθεραπεία , αυξάνοντας κατ’αρχάς την εξαιρεσιμότητα των όγκων, αλλά και μειώνοντας σε μεγάλο βαθμό τις τοπικές υποτροπές .Μπορεί να χορηγείται προεγχειρητικώς ή μετεγχειρητικώς και κατάτη διάρκεια της εγχειρήσεως (διεγχειρητικώς).Τέλος η χημειοθεραπεία χορηγείται μετά από μια χειρουργική επέμβαση και στοχεύει στον πολλαπλασιασμό που δεν μπορεί να αποδειχθεί κλινικά, αλλά που αργότερα μπορεί να εξελιχθεί σε μετάσταση ή τοπικά υπολείμματα, αναφέρεται ως χημειοθεραπεία ανοσοενισχυτικού. Σήμερα, δεν είναι δυνατόν να ανιχνευθεί η παρουσία αυτών των καρκινικών κυττάρων, αλλά η εμπειρία δείχνει ότι μερικοί ασθενείς αν και θεωρήθηκαν εμφανώς θεραπευόμενοι ασθενείς ανάτρεψαν αργότερα.","Bowel we call the part of the digestive tract that begins immediately after the stomach and reaches the anus. The colon is 1.5-2 m long. It consists of 4 tunics which from the outside to the inside are igneous (peritoneal petal of the peritoneum), o muscular (2 layers: out elongated and circular), o submucosa (loose connective tissue, vessels and nerves) and the mucosa. Colorectal cancer is the third most common cancer in men and the second in women, with over 1.2 million new cases and 600,000 deaths annually. The pathogenesis of colorectal cancer has been associated with environmental dietary and hereditary genetic factors. The first stage of the disease is preoperatively based on the results of the imaging methods, as well as intraoperatively by the surgeon. The final stage of the disease is by histological examination of the entire operative preparation. The two main staging systems used are the modifications of the Dukes classification and the TNM classification. Despite the advances in treatment of the disease (surgical techniques, new pre- and post-operative therapies), 5-year survival varies widely from 90% to 10%, depending on its progress and stage. Surgery is the cornerstone in the treatment of colorectal cancer, especially in cases of localized disease. However, there are situations where surgery alone can not intervene due to extensive damage or, if the incidents are operable, the rate of recurrences is high. In these cases, radiotherapy intervenes in combination with surgery and in some cases chemotherapy-assisted, initially increasing the volume of tumors but also greatly reducing local relapses. It can be administered preoperatively or post-operatively during the course of surgery (chemotherapy). Finally, chemotherapy is given after a surgery and aims at proliferation that can not be clinically proven, but which can later to develop into metastasis or localized remnants, is referred to as adjuvant chemotherapy. Today, it is not possible to detect the presence of these cancer cells, but experience shows that some patients, although considered to be heavily treated patients, later reversed."],"dc:identifier":["uoadl:2780729","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2780729"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Θεραπευτική καρκίνου παχέος εντέρου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:31:57Z"}