{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2782835"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2782835","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αξιολόγηση των προτυποποιημένων μεθόδων μέτρησης της μεταγευματικής λιπαιμίας και συσχέτιση της μεταγευματικής λιπαιμίας με τον καρδιαγγειακό κίνδυνο του ασθενούς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2","abstract":"Η σχέση της μεταγευματικής δυσλιπιδαιμίας (ΜΓΛ), και συγκεκριμένα της μεταγευματικής υπερτριγλυκεριδαιμίας (ΜΥΤ), με τον καρδιαγγειακό κίνδυνο έχει τεκμηριωθεί στο γενικό πληθυσμό. Οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔτ2) έχουν υψηλότερα επίπεδα μεταγευματικής τριγλυκεριδαιμίας. Επομένως έχει υποτεθεί ότι μπορεί να σχετίζεται με αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο σε ασθενείς με ΣΔτ2. Προς το παρόν υπάρχει ετερογένεια ως προς τις μεθόδους μέτρησης της. Κύριος σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση του ρόλου της μεταγευματικής λιπαιμίας στον καρδιαγγειακό κίνδυνο ασθενών με ΣΔτ2 και δευτερεύοντας σκοπός η αξιολόγηση των προτυποποιημένων μεθόδων μέτρησης της μεταγευματικής λιπαιμίας, αμφότεροι μέσω συστηματικής ανασκόπησης. Η αναζήτηση έγινε με προκαθορισμένους όρους σε 6 ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, στα τεύχη 6 συναφών επιστημονικών περιοδικών, με έλεγχο βιβλιογραφικών αναφορών σε σχετικές ανασκοπήσεις και με σχετική ερώτηση σε ειδικό επί του θέματος. Η επιλογή των ερευνών έγινε με βάση προκαθορισμένα κριτήρια επιλογής σε τρία επίπεδα, δηλαδή κατόπιν ανάγνωσης διαδοχικά του τίτλου, της περίληψης και του πλήρους κειμένου. Η αξιολόγηση για συστηματικά σφάλματα των επιλεγμένων προοπτικών μελετών έγινε με το εργαλείο QUIPS. Για τον κύριο σκοπό της διπλωματικής εργασίας ελέγχθηκαν 41.867 τίτλοι άρθρων και επιλέχθηκαν τελικά 12. Οι 3 αφορούσαν προοπτικές μελέτες και οι 9 μελέτες πεδίου. Επιπλέον 6 έρευνες που αφορούσαν το πάχος έσω-μέσου χιτώνα καρωτίδων (cIMT) ως9 μεταβλητή συμπεριλήφθηκαν προς σχολιασμό. Για το δευτερεύοντα σκοπό ελέγχθηκαν 38.572 τίτλοι άρθρων και επιλέχθηκαν τελικά 14. Oι 3 προοπτικές έρευνες δεν παρουσίασαν συσχέτιση μεταξύ μεταγευματικής υπερτριγλυκεριδαιμίας και καρδιαγγειακού κινδύνου. Στις 9 αναδρομικές μελέτες η αντίστοιχη συσχέτιση ήταν ενίοτε θετική και ενίοτε ουδέτερη. Επίσης στις 5 από τις 6 έρευνες που μελέτησαν το cIMT, υπήρχε συνεπής θετική συσχέτιση του με τα επίπεδα των μεταγευματικών τριγλυκεριδίων. Οι μεταγευματικές συγκεντρώσεις των απολιποπρωτείνών C2 και E σχετίστηκαν με τον καρδιαγγειακό κίνδυνο, αλλά οι μεταγευματικές συγκεντρώσεις των υπόλοιπων λιπιδαιμικών σωματιδίων ή μορίων που εξετάστηκαν είχαν αμφίβολη ή απούσα αντίστοιχη συσχέτιση. Όσον αφορά την αξιολόγηση των μεθόδων μέτρησης μεταγευματικής τριγλυκεριδαιμίας, οι δοκιμασίες με προτυποποιημένα γεύματα ποικίλης σύστασης είχαν μικρή προς μέτρια διακύμανση, μέτρια προς καλή επαναληψιμότητα και ικανοποιητική ακρίβεια και πιστότητα, αρκεί να μην υπήρχε προηγούμενη σωματική άσκηση ή επίδραση του έμμηνου κύκλου. Η διαγνωστική ακρίβεια της μεταγευματικής υπερτριγλυκεριδαιμίας για καρδιαγγειακή νόσο ήταν υποβέλτιστη, αλλά η εκτίμηση της έγινε χωρίς προτυποποιημένα γεύματα. Επιπλέον αξιολογήθηκε ικανοποιητική η 4ωρη δοκιμασία και δε βρέθηκαν ικανά δεδομένα να στηρίξουν την επιλογή ενός μέτρου αποτύπωσης έναντι του άλλου. Τέλος, σε ασθενείς με ενδιάμεσες συγκεντρώσεις τριγλυκεριδίων νηστείας υπήρχε μεγαλύτερη διακύμανση μεταγευματικών τριγλυκεριδίων και άρα μεγαλύτερο δυναμικό προβλεπτικής ισχύς.10 Συμπερασματικά, με βάση την ποιοτική σύνθεση των ευρεθέντων δεδομένων η μεταγευματική υπερτριγλυκεριδαιμία φαίνεται να συνδέεται με την καρδιαγγειακή νόσο, αλλά έχει μικρότερη προβλεπτική ισχύ στους ασθενείς με ΣΔτ2. Οι δοκιμασίες μέτρησης της μεταγευματικής λιπαιμίας εξελίσσονται συνεχώς ως προς την επιλογή των γευμάτων και των συνθηκών πραγματοποίησης τους, και αξιολογούνται κατά κύριο λόγο ως ικανοποιητικές.","abstract_html":"Η σχέση της μεταγευματικής δυσλιπιδαιμίας (ΜΓΛ), και συγκεκριμένα της μεταγευματικής υπερτριγλυκεριδαιμίας (ΜΥΤ), με τον καρδιαγγειακό κίνδυνο έχει τεκμηριωθεί στο γενικό πληθυσμό. Οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔτ2) έχουν υψηλότερα επίπεδα μεταγευματικής τριγλυκεριδαιμίας. Επομένως έχει υποτεθεί ότι μπορεί να σχετίζεται με αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο σε ασθενείς με ΣΔτ2. Προς το παρόν υπάρχει ετερογένεια ως προς τις μεθόδους μέτρησης της. Κύριος σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση του ρόλου της μεταγευματικής λιπαιμίας στον καρδιαγγειακό κίνδυνο ασθενών με ΣΔτ2 και δευτερεύοντας σκοπός η αξιολόγηση των προτυποποιημένων μεθόδων μέτρησης της μεταγευματικής λιπαιμίας, αμφότεροι μέσω συστηματικής ανασκόπησης. Η αναζήτηση έγινε με προκαθορισμένους όρους σε 6 ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, στα τεύχη 6 συναφών επιστημονικών περιοδικών, με έλεγχο βιβλιογραφικών αναφορών σε σχετικές ανασκοπήσεις και με σχετική ερώτηση σε ειδικό επί του θέματος. Η επιλογή των ερευνών έγινε με βάση προκαθορισμένα κριτήρια επιλογής σε τρία επίπεδα, δηλαδή κατόπιν ανάγνωσης διαδοχικά του τίτλου, της περίληψης και του πλήρους κειμένου. Η αξιολόγηση για συστηματικά σφάλματα των επιλεγμένων προοπτικών μελετών έγινε με το εργαλείο QUIPS. Για τον κύριο σκοπό της διπλωματικής εργασίας ελέγχθηκαν 41.867 τίτλοι άρθρων και επιλέχθηκαν τελικά 12. Οι 3 αφορούσαν προοπτικές μελέτες και οι 9 μελέτες πεδίου. Επιπλέον 6 έρευνες που αφορούσαν το πάχος έσω-μέσου χιτώνα καρωτίδων (cIMT) ως9 μεταβλητή συμπεριλήφθηκαν προς σχολιασμό. Για το δευτερεύοντα σκοπό ελέγχθηκαν 38.572 τίτλοι άρθρων και επιλέχθηκαν τελικά 14. Oι 3 προοπτικές έρευνες δεν παρουσίασαν συσχέτιση μεταξύ μεταγευματικής υπερτριγλυκεριδαιμίας και καρδιαγγειακού κινδύνου. Στις 9 αναδρομικές μελέτες η αντίστοιχη συσχέτιση ήταν ενίοτε θετική και ενίοτε ουδέτερη. Επίσης στις 5 από τις 6 έρευνες που μελέτησαν το cIMT, υπήρχε συνεπής θετική συσχέτιση του με τα επίπεδα των μεταγευματικών τριγλυκεριδίων. Οι μεταγευματικές συγκεντρώσεις των απολιποπρωτείνών C2 και E σχετίστηκαν με τον καρδιαγγειακό κίνδυνο, αλλά οι μεταγευματικές συγκεντρώσεις των υπόλοιπων λιπιδαιμικών σωματιδίων ή μορίων που εξετάστηκαν είχαν αμφίβολη ή απούσα αντίστοιχη συσχέτιση. Όσον αφορά την αξιολόγηση των μεθόδων μέτρησης μεταγευματικής τριγλυκεριδαιμίας, οι δοκιμασίες με προτυποποιημένα γεύματα ποικίλης σύστασης είχαν μικρή προς μέτρια διακύμανση, μέτρια προς καλή επαναληψιμότητα και ικανοποιητική ακρίβεια και πιστότητα, αρκεί να μην υπήρχε προηγούμενη σωματική άσκηση ή επίδραση του έμμηνου κύκλου. Η διαγνωστική ακρίβεια της μεταγευματικής υπερτριγλυκεριδαιμίας για καρδιαγγειακή νόσο ήταν υποβέλτιστη, αλλά η εκτίμηση της έγινε χωρίς προτυποποιημένα γεύματα. Επιπλέον αξιολογήθηκε ικανοποιητική η 4ωρη δοκιμασία και δε βρέθηκαν ικανά δεδομένα να στηρίξουν την επιλογή ενός μέτρου αποτύπωσης έναντι του άλλου. Τέλος, σε ασθενείς με ενδιάμεσες συγκεντρώσεις τριγλυκεριδίων νηστείας υπήρχε μεγαλύτερη διακύμανση μεταγευματικών τριγλυκεριδίων και άρα μεγαλύτερο δυναμικό προβλεπτικής ισχύς.10 Συμπερασματικά, με βάση την ποιοτική σύνθεση των ευρεθέντων δεδομένων η μεταγευματική υπερτριγλυκεριδαιμία φαίνεται να συνδέεται με την καρδιαγγειακή νόσο, αλλά έχει μικρότερη προβλεπτική ισχύ στους ασθενείς με ΣΔτ2. Οι δοκιμασίες μέτρησης της μεταγευματικής λιπαιμίας εξελίσσονται συνεχώς ως προς την επιλογή των γευμάτων και των συνθηκών πραγματοποίησης τους, και αξιολογούνται κατά κύριο λόγο ως ικανοποιητικές.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπαμπαλής Βασίλειος","Bampalis Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:00Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2782835"],"render_values":[{"text":"uoadl:2782835","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2782835","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2782835","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2782835","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπαμπαλής Βασίλειος","Bampalis Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2782835","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2782835"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η σχέση της μεταγευματικής δυσλιπιδαιμίας (ΜΓΛ), και συγκεκριμένα της μεταγευματικής υπερτριγλυκεριδαιμίας (ΜΥΤ), με τον καρδιαγγειακό κίνδυνο έχει τεκμηριωθεί στο γενικό πληθυσμό. Οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔτ2) έχουν υψηλότερα επίπεδα μεταγευματικής τριγλυκεριδαιμίας. Επομένως έχει υποτεθεί ότι μπορεί να σχετίζεται με αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο σε ασθενείς με ΣΔτ2. Προς το παρόν υπάρχει ετερογένεια ως προς τις μεθόδους μέτρησης της. Κύριος σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση του ρόλου της μεταγευματικής λιπαιμίας στον καρδιαγγειακό κίνδυνο ασθενών με ΣΔτ2 και δευτερεύοντας σκοπός η αξιολόγηση των προτυποποιημένων μεθόδων μέτρησης της μεταγευματικής λιπαιμίας, αμφότεροι μέσω συστηματικής ανασκόπησης. Η αναζήτηση έγινε με προκαθορισμένους όρους σε 6 ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, στα τεύχη 6 συναφών επιστημονικών περιοδικών, με έλεγχο βιβλιογραφικών αναφορών σε σχετικές ανασκοπήσεις και με σχετική ερώτηση σε ειδικό επί του θέματος. Η επιλογή των ερευνών έγινε με βάση προκαθορισμένα κριτήρια επιλογής σε τρία επίπεδα, δηλαδή κατόπιν ανάγνωσης διαδοχικά του τίτλου, της περίληψης και του πλήρους κειμένου. Η αξιολόγηση για συστηματικά σφάλματα των επιλεγμένων προοπτικών μελετών έγινε με το εργαλείο QUIPS. Για τον κύριο σκοπό της διπλωματικής εργασίας ελέγχθηκαν 41.867 τίτλοι άρθρων και επιλέχθηκαν τελικά 12. Οι 3 αφορούσαν προοπτικές μελέτες και οι 9 μελέτες πεδίου. Επιπλέον 6 έρευνες που αφορούσαν το πάχος έσω-μέσου χιτώνα καρωτίδων (cIMT) ως9 μεταβλητή συμπεριλήφθηκαν προς σχολιασμό. Για το δευτερεύοντα σκοπό ελέγχθηκαν 38.572 τίτλοι άρθρων και επιλέχθηκαν τελικά 14. Oι 3 προοπτικές έρευνες δεν παρουσίασαν συσχέτιση μεταξύ μεταγευματικής υπερτριγλυκεριδαιμίας και καρδιαγγειακού κινδύνου. Στις 9 αναδρομικές μελέτες η αντίστοιχη συσχέτιση ήταν ενίοτε θετική και ενίοτε ουδέτερη. Επίσης στις 5 από τις 6 έρευνες που μελέτησαν το cIMT, υπήρχε συνεπής θετική συσχέτιση του με τα επίπεδα των μεταγευματικών τριγλυκεριδίων. Οι μεταγευματικές συγκεντρώσεις των απολιποπρωτείνών C2 και E σχετίστηκαν με τον καρδιαγγειακό κίνδυνο, αλλά οι μεταγευματικές συγκεντρώσεις των υπόλοιπων λιπιδαιμικών σωματιδίων ή μορίων που εξετάστηκαν είχαν αμφίβολη ή απούσα αντίστοιχη συσχέτιση. Όσον αφορά την αξιολόγηση των μεθόδων μέτρησης μεταγευματικής τριγλυκεριδαιμίας, οι δοκιμασίες με προτυποποιημένα γεύματα ποικίλης σύστασης είχαν μικρή προς μέτρια διακύμανση, μέτρια προς καλή επαναληψιμότητα και ικανοποιητική ακρίβεια και πιστότητα, αρκεί να μην υπήρχε προηγούμενη σωματική άσκηση ή επίδραση του έμμηνου κύκλου. Η διαγνωστική ακρίβεια της μεταγευματικής υπερτριγλυκεριδαιμίας για καρδιαγγειακή νόσο ήταν υποβέλτιστη, αλλά η εκτίμηση της έγινε χωρίς προτυποποιημένα γεύματα. Επιπλέον αξιολογήθηκε ικανοποιητική η 4ωρη δοκιμασία και δε βρέθηκαν ικανά δεδομένα να στηρίξουν την επιλογή ενός μέτρου αποτύπωσης έναντι του άλλου. Τέλος, σε ασθενείς με ενδιάμεσες συγκεντρώσεις τριγλυκεριδίων νηστείας υπήρχε μεγαλύτερη διακύμανση μεταγευματικών τριγλυκεριδίων και άρα μεγαλύτερο δυναμικό προβλεπτικής ισχύς.10 Συμπερασματικά, με βάση την ποιοτική σύνθεση των ευρεθέντων δεδομένων η μεταγευματική υπερτριγλυκεριδαιμία φαίνεται να συνδέεται με την καρδιαγγειακή νόσο, αλλά έχει μικρότερη προβλεπτική ισχύ στους ασθενείς με ΣΔτ2. Οι δοκιμασίες μέτρησης της μεταγευματικής λιπαιμίας εξελίσσονται συνεχώς ως προς την επιλογή των γευμάτων και των συνθηκών πραγματοποίησης τους, και αξιολογούνται κατά κύριο λόγο ως ικανοποιητικές.","The relationship between postprandial dyslipidemia, in particular postprandial hypertriglyceridemia, and cardiovascular risk has been established in the general population. Patients with type 2 diabetes mellitus (T2DM) have higher postprandial triglyceridemia levels. It is therefore assumed that, in patients with T2DM, postprandial lipemia may be associated with increased cardiovascular risk. Its measurement methods are currently heterogeneous. The main aim of the present thesis is to investigate the role of postprandial lipemia in the cardiovascular risk of patients with T2DM and a secondary objective is to evaluate the standardized methods of postprandial lipemia measurement, both by means of systematic review. The search was conducted with pre-defined terms in 6 electronic databases, in 6 relevant scientific journals, within bibliographic references on relevant reviews and by inquiring a specialist on the subject. The selection of surveys was done according to pre-defined criteria on a three-level basis, i.e. by reading the title, abstract and full text in succession. The evaluation for systematic errors of the selected prospective studies was done with the QUIPS tool. Regarding the main aim of the dissertation, 41,867 article titles were evaluated and 12 were finally selected. Three of them were related to prospective studies and 9 to crosssectional studies. A further 6 studies concerning the carotid intima-media thickness (cIMT) as a variable were included for further commentary. Evaluation of 38,572 article titles with a final selection of 14 was conducted for the secondary aim.12 The 3 prospective studies did not show a correlation between postprandial hypertriglyceridemia and cardiovascular risk. In 9 retrospective studies, the corresponding correlation was partly positive and partly neutral. In 5 out of 6 studies that studied cIMT, there was a consistent positive correlation with the levels of postprandial triglycerides. Postprandial concentrations of apolipoproteins C2 and E were associated with cardiovascular risk, but the postprandial concentrations of the other lipidemic particles or molecules demonstrated a doubtful or absent respective correlation. Regarding the evaluation of postprandial triglyceridemia measurement methods, standardized meals with varying compositions showed little to moderate variation, moderate to good repeatability and satisfactory accuracy and precision, as long as there was no previous physical exercise or effect of the menstrual cycle. The diagnostic accuracy of postprandial hypertriglyceridemia for cardiovascular disease was suboptimal, but its assessment was conducted without standardized meals. In addition, the 4-hour test was judged satisfactory and no adequate data were found to support the choice of one type of triglyceride measure against the other. Finally, in patients with intermediate fasting triglyceride concentrations there was greater fluctuation of postprandial triglycerides and thus possibly greater potential for predictive power. Conclusively, according to the qualitative composition of the data found, postprandial hypertriglyceridemia appears to be associated with cardiovascular disease but has less predictive power in patients with T2DM. The meals and conditions for measuring postprandial methods lipemia are constantly evolving and have predominantly produced satisfactory results."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αξιολόγηση των προτυποποιημένων μεθόδων μέτρησης της μεταγευματικής λιπαιμίας και συσχέτιση της μεταγευματικής λιπαιμίας με τον καρδιαγγειακό κίνδυνο του ασθενούς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπαμπαλής Βασίλειος","Bampalis Vasileios"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η σχέση της μεταγευματικής δυσλιπιδαιμίας (ΜΓΛ), και συγκεκριμένα της μεταγευματικής υπερτριγλυκεριδαιμίας (ΜΥΤ), με τον καρδιαγγειακό κίνδυνο έχει τεκμηριωθεί στο γενικό πληθυσμό. Οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔτ2) έχουν υψηλότερα επίπεδα μεταγευματικής τριγλυκεριδαιμίας. Επομένως έχει υποτεθεί ότι μπορεί να σχετίζεται με αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο σε ασθενείς με ΣΔτ2. Προς το παρόν υπάρχει ετερογένεια ως προς τις μεθόδους μέτρησης της. Κύριος σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση του ρόλου της μεταγευματικής λιπαιμίας στον καρδιαγγειακό κίνδυνο ασθενών με ΣΔτ2 και δευτερεύοντας σκοπός η αξιολόγηση των προτυποποιημένων μεθόδων μέτρησης της μεταγευματικής λιπαιμίας, αμφότεροι μέσω συστηματικής ανασκόπησης. Η αναζήτηση έγινε με προκαθορισμένους όρους σε 6 ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, στα τεύχη 6 συναφών επιστημονικών περιοδικών, με έλεγχο βιβλιογραφικών αναφορών σε σχετικές ανασκοπήσεις και με σχετική ερώτηση σε ειδικό επί του θέματος. Η επιλογή των ερευνών έγινε με βάση προκαθορισμένα κριτήρια επιλογής σε τρία επίπεδα, δηλαδή κατόπιν ανάγνωσης διαδοχικά του τίτλου, της περίληψης και του πλήρους κειμένου. Η αξιολόγηση για συστηματικά σφάλματα των επιλεγμένων προοπτικών μελετών έγινε με το εργαλείο QUIPS. Για τον κύριο σκοπό της διπλωματικής εργασίας ελέγχθηκαν 41.867 τίτλοι άρθρων και επιλέχθηκαν τελικά 12. Οι 3 αφορούσαν προοπτικές μελέτες και οι 9 μελέτες πεδίου. Επιπλέον 6 έρευνες που αφορούσαν το πάχος έσω-μέσου χιτώνα καρωτίδων (cIMT) ως9 μεταβλητή συμπεριλήφθηκαν προς σχολιασμό. Για το δευτερεύοντα σκοπό ελέγχθηκαν 38.572 τίτλοι άρθρων και επιλέχθηκαν τελικά 14. Oι 3 προοπτικές έρευνες δεν παρουσίασαν συσχέτιση μεταξύ μεταγευματικής υπερτριγλυκεριδαιμίας και καρδιαγγειακού κινδύνου. Στις 9 αναδρομικές μελέτες η αντίστοιχη συσχέτιση ήταν ενίοτε θετική και ενίοτε ουδέτερη. Επίσης στις 5 από τις 6 έρευνες που μελέτησαν το cIMT, υπήρχε συνεπής θετική συσχέτιση του με τα επίπεδα των μεταγευματικών τριγλυκεριδίων. Οι μεταγευματικές συγκεντρώσεις των απολιποπρωτείνών C2 και E σχετίστηκαν με τον καρδιαγγειακό κίνδυνο, αλλά οι μεταγευματικές συγκεντρώσεις των υπόλοιπων λιπιδαιμικών σωματιδίων ή μορίων που εξετάστηκαν είχαν αμφίβολη ή απούσα αντίστοιχη συσχέτιση. Όσον αφορά την αξιολόγηση των μεθόδων μέτρησης μεταγευματικής τριγλυκεριδαιμίας, οι δοκιμασίες με προτυποποιημένα γεύματα ποικίλης σύστασης είχαν μικρή προς μέτρια διακύμανση, μέτρια προς καλή επαναληψιμότητα και ικανοποιητική ακρίβεια και πιστότητα, αρκεί να μην υπήρχε προηγούμενη σωματική άσκηση ή επίδραση του έμμηνου κύκλου. Η διαγνωστική ακρίβεια της μεταγευματικής υπερτριγλυκεριδαιμίας για καρδιαγγειακή νόσο ήταν υποβέλτιστη, αλλά η εκτίμηση της έγινε χωρίς προτυποποιημένα γεύματα. Επιπλέον αξιολογήθηκε ικανοποιητική η 4ωρη δοκιμασία και δε βρέθηκαν ικανά δεδομένα να στηρίξουν την επιλογή ενός μέτρου αποτύπωσης έναντι του άλλου. Τέλος, σε ασθενείς με ενδιάμεσες συγκεντρώσεις τριγλυκεριδίων νηστείας υπήρχε μεγαλύτερη διακύμανση μεταγευματικών τριγλυκεριδίων και άρα μεγαλύτερο δυναμικό προβλεπτικής ισχύς.10 Συμπερασματικά, με βάση την ποιοτική σύνθεση των ευρεθέντων δεδομένων η μεταγευματική υπερτριγλυκεριδαιμία φαίνεται να συνδέεται με την καρδιαγγειακή νόσο, αλλά έχει μικρότερη προβλεπτική ισχύ στους ασθενείς με ΣΔτ2. Οι δοκιμασίες μέτρησης της μεταγευματικής λιπαιμίας εξελίσσονται συνεχώς ως προς την επιλογή των γευμάτων και των συνθηκών πραγματοποίησης τους, και αξιολογούνται κατά κύριο λόγο ως ικανοποιητικές.","The relationship between postprandial dyslipidemia, in particular postprandial hypertriglyceridemia, and cardiovascular risk has been established in the general population. Patients with type 2 diabetes mellitus (T2DM) have higher postprandial triglyceridemia levels. It is therefore assumed that, in patients with T2DM, postprandial lipemia may be associated with increased cardiovascular risk. Its measurement methods are currently heterogeneous. The main aim of the present thesis is to investigate the role of postprandial lipemia in the cardiovascular risk of patients with T2DM and a secondary objective is to evaluate the standardized methods of postprandial lipemia measurement, both by means of systematic review. The search was conducted with pre-defined terms in 6 electronic databases, in 6 relevant scientific journals, within bibliographic references on relevant reviews and by inquiring a specialist on the subject. The selection of surveys was done according to pre-defined criteria on a three-level basis, i.e. by reading the title, abstract and full text in succession. The evaluation for systematic errors of the selected prospective studies was done with the QUIPS tool. Regarding the main aim of the dissertation, 41,867 article titles were evaluated and 12 were finally selected. Three of them were related to prospective studies and 9 to crosssectional studies. A further 6 studies concerning the carotid intima-media thickness (cIMT) as a variable were included for further commentary. Evaluation of 38,572 article titles with a final selection of 14 was conducted for the secondary aim.12 The 3 prospective studies did not show a correlation between postprandial hypertriglyceridemia and cardiovascular risk. In 9 retrospective studies, the corresponding correlation was partly positive and partly neutral. In 5 out of 6 studies that studied cIMT, there was a consistent positive correlation with the levels of postprandial triglycerides. Postprandial concentrations of apolipoproteins C2 and E were associated with cardiovascular risk, but the postprandial concentrations of the other lipidemic particles or molecules demonstrated a doubtful or absent respective correlation. Regarding the evaluation of postprandial triglyceridemia measurement methods, standardized meals with varying compositions showed little to moderate variation, moderate to good repeatability and satisfactory accuracy and precision, as long as there was no previous physical exercise or effect of the menstrual cycle. The diagnostic accuracy of postprandial hypertriglyceridemia for cardiovascular disease was suboptimal, but its assessment was conducted without standardized meals. In addition, the 4-hour test was judged satisfactory and no adequate data were found to support the choice of one type of triglyceride measure against the other. Finally, in patients with intermediate fasting triglyceride concentrations there was greater fluctuation of postprandial triglycerides and thus possibly greater potential for predictive power. Conclusively, according to the qualitative composition of the data found, postprandial hypertriglyceridemia appears to be associated with cardiovascular disease but has less predictive power in patients with T2DM. The meals and conditions for measuring postprandial methods lipemia are constantly evolving and have predominantly produced satisfactory results."],"dc:identifier":["uoadl:2782835","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2782835"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αξιολόγηση των προτυποποιημένων μεθόδων μέτρησης της μεταγευματικής λιπαιμίας και συσχέτιση της μεταγευματικής λιπαιμίας με τον καρδιαγγειακό κίνδυνο του ασθενούς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:00Z"}