{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2798616"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2798616","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μοριακοί οδοί καρκινογένεσης του νεφρού και ο αντίστοιχος ανοσοφαινότυπος των καρκινικών κυττάρων","abstract":"Το νεφροκυτταρικό καρκίνωμα (ΝΚΚ) είναι μια ετερογενής ομάδα κακοήθων νεοπλασμάτων του νεφρικού παρεγχύματος και αποτελεί το 90% των νεοπλασμάτων του νεφρού. Χαρακτηρίζεται από περισσότερους από δέκα ιστολογικούς τύπους. Οι κύριοι μορφολογικοί υπότυποι (>5%) του ΝΚΚ περιλαμβάνουν το διαυγοκυτταρικό ΝΚΚ (~75%), το θηλώδες ΝΚΚ (~15%) και το χρωμόφοβο ΝΚΚ(~5%). Οι υπόλοιποι υπότυποι είναι σπάνιοι και περιλαμβάνουν το μυελοειδές ΝΚΚ, το αθροιστικών πόρων ΝΚΚ, το σχετιζόμενο με διαμεταθέσεις ΝΚΚ και το μη ταξινομούμενο ΝΚΚ. Σημαντικές εξελίξεις στα ιστοπαθολογοανατομικά και μοριακά χαρακτηριστικά του ΝΚΚ τις τελευταίες δύο δεκαετίες οδήγησαν σε αναθεώρηση της ταξινόμησης. Σε μοριακό και γενετικό επίπεδο το διαυγοκυτταρικό καρκίνωμα(δκΝΚΚ) είναι ο υπότυπος που έχει μελετηθεί πληρέστερα. Το δκΝΚΚ αναπτύσσεται μέσω γενετικών και επιγενετικών αλλαγών. Γενωμικές μελέτες έχουν δείξει ότι η απώλεια ετεροζυγωτίας του 3p χρωμοσώματος παρατηρείται σε ποσοστό μεγαλύτερο του 90% στο δκΝΚΚ. Μεταλλάξεις ή μεθυλίωση του VHL γονιδίου , το οποίο χαρτογραφείται στο 3p25 χρωμόσωμα, συμβαίνουν στο 70% ή 10%-15% αντίστοιχα, αναδεικνύοντας την απανεργοποίηση του VHL ως ιδρυτικό ογκογόνο οδηγό γεγονός του δκΝΚΚ. Η VHL πρωτεΐνη αποτελεί το υπόστρωμα αναγνώρισης ενός Ε3 λιγάσης συμπλόκου, το οποίο ουβικουϊνώνει τους HIF-1α και HIF-2α παράγοντες για αποδόμηση μεσολαβούμενη από το πρωτεάσωμα. Η απώλεια του VHL οδηγεί σε ανώμαλη συσσώρευση των HIF πρωτεϊνών. Αποτέλεσμα αυτού είναι η ανεξέλεγκτη ενεργοποίηση των HIF γονιδίων-στόχων, τα οποία ρυθμίζουν την αγγειογένεση, γλυκόλυση και απόπτωση. Μεγάλης κλίμακας γενωμικές μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί και έχουν ανακαλυφθεί αρκετές κυρίαρχες μεταλλάξεις στο δκΝΚΚ, όπως PBRM1, SETD2, BAP1, KDM5C και MTOR.Τα ΡΒΡΜ1, SETD2 και BAP1 κωδικοποιούν πρωτεΐνες ρυθμιστικές χρωματίνης και ιστονών, εντοπίζονται στο 3p21 και λειτουργούν ως ογκοκατασταλτικά γονίδια. Οι μεταλλάξεις του MTOR στο δκΝΚΚ είναι με λάθος νόημα και λειτουργικά ενεργοποιητικές, γεγονός που δικαιολογεί την αποτελεσματικότητα των mTOR αναστολέων. H συμμετοχή των μεταλλάξεων αυτών και οι αλληλεπιδράσεις τους στη παθογένεση του δκΝΚΚ καθώς η αξία τους ως προγνωστικοί ή προβλεπτικοί βιοδείκτες παραμένουν άγνωστες. H παρουσία μετάλλαξης στο VHL δεν έχει επίδραση στην κλινική έκβαση καθώς αποτελεί ιδρυτικό γεγονός του δκΝΚΚ. Οι μεταλλάξεις των PBRM1,SETD2, BAP1 ,KDM5C που συμμετέχουν στην εξέλιξη της νόσου, έχει δειχθεί ότι σχετίζονται με επιθετικά κλινικά χαρακτηριστικά. Η ενδοκαρκινική ετερογένεια αποτελεί ένα μηχανισμό που μπορεί να δικαιολογήσει την αποτυχία ή και την αντίσταση στη θεραπεία. Το γενετικό προφίλ διαφέρει μεταξύ μεταξύ του ίδιου όγκου αλλά και μεταξύ διαφορετικών ασθενών. Οι μεταλλάξεις αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου και ανθεκτικοί υποκλώνοι γίνονται κυρίαρχοι τελικά. Οδηγοί μεταλλάξεις των γονιδίων SETD2, PBRM1, MTOR, PIK3CA, PTEN and KDM5C παρατηρούνται ετερογενώς τόσο στην πρωτοπαθή εστία όσο και στις μεταστάσεις. Μοριακοί υπότυποι βασιζόμενοι στα PBRM1, SETD2, KDM5C θα μπορούσαν να έχουν προβλεπτική αξία για τη στοχευμένη θεραπεία ασθενών με μεταστατικό δκΝΚΚ. Αν και ο θηλώδης και ο χρωμόφοβος ιστολογικός τύπος του ΝΚΚ είναι διακριτοί γενετικά, και οι δύο εμφανίζουν διαταραχές σε μεταβολικά μονοπάτια. Το θηλώδες ΝΚΚ διακρίνεται σε τύπου 1 και τύπου 2 με βάση τα ιστολογικά χαρακτηριστικά . Το τύπου 1 θηλώδες ΝΚΚ φέρει αλλαγές του MET γονιδίου, ενώ το τύπου 2 χαρακτηρίζεται από σιώπηση του CDKN2A, μεταλλάξεις των SETD2, NF2 ,CUL3 και TERT και αυξημένη έκφραση του NRF2-αντιοξειδωτικού μονοπατιού, με ενίσχυση των χρωμοσωμάτων 7, 12, 16, 17. Το χρωμόφοβο ΝΚΚ χαρακτηρίζεται από παθογενετικές απώλειες των χρωμοσωμάτων 1, 2, 6, 10,13, 17 και 21. Σημειακές μεταλλάξεις έχουν αναφερθεί για τα γονίδια TP53 και PTEN . Τέλος παρατηρείται αυξημένος αριθμός μιτοχονδρίων και βλάβες στην οξειδωτική φωσφορυλίωση.","abstract_html":"Το νεφροκυτταρικό καρκίνωμα (ΝΚΚ) είναι μια ετερογενής ομάδα κακοήθων νεοπλασμάτων του νεφρικού παρεγχύματος και αποτελεί το 90% των νεοπλασμάτων του νεφρού. Χαρακτηρίζεται από περισσότερους από δέκα ιστολογικούς τύπους. Οι κύριοι μορφολογικοί υπότυποι (&gt;5%) του ΝΚΚ περιλαμβάνουν το διαυγοκυτταρικό ΝΚΚ (~75%), το θηλώδες ΝΚΚ (~15%) και το χρωμόφοβο ΝΚΚ(~5%). Οι υπόλοιποι υπότυποι είναι σπάνιοι και περιλαμβάνουν το μυελοειδές ΝΚΚ, το αθροιστικών πόρων ΝΚΚ, το σχετιζόμενο με διαμεταθέσεις ΝΚΚ και το μη ταξινομούμενο ΝΚΚ. Σημαντικές εξελίξεις στα ιστοπαθολογοανατομικά και μοριακά χαρακτηριστικά του ΝΚΚ τις τελευταίες δύο δεκαετίες οδήγησαν σε αναθεώρηση της ταξινόμησης. Σε μοριακό και γενετικό επίπεδο το διαυγοκυτταρικό καρκίνωμα(δκΝΚΚ) είναι ο υπότυπος που έχει μελετηθεί πληρέστερα. Το δκΝΚΚ αναπτύσσεται μέσω γενετικών και επιγενετικών αλλαγών. Γενωμικές μελέτες έχουν δείξει ότι η απώλεια ετεροζυγωτίας του 3p χρωμοσώματος παρατηρείται σε ποσοστό μεγαλύτερο του 90% στο δκΝΚΚ. Μεταλλάξεις ή μεθυλίωση του VHL γονιδίου , το οποίο χαρτογραφείται στο 3p25 χρωμόσωμα, συμβαίνουν στο 70% ή 10%-15% αντίστοιχα, αναδεικνύοντας την απανεργοποίηση του VHL ως ιδρυτικό ογκογόνο οδηγό γεγονός του δκΝΚΚ. Η VHL πρωτεΐνη αποτελεί το υπόστρωμα αναγνώρισης ενός Ε3 λιγάσης συμπλόκου, το οποίο ουβικουϊνώνει τους HIF-1α και HIF-2α παράγοντες για αποδόμηση μεσολαβούμενη από το πρωτεάσωμα. Η απώλεια του VHL οδηγεί σε ανώμαλη συσσώρευση των HIF πρωτεϊνών. Αποτέλεσμα αυτού είναι η ανεξέλεγκτη ενεργοποίηση των HIF γονιδίων-στόχων, τα οποία ρυθμίζουν την αγγειογένεση, γλυκόλυση και απόπτωση. Μεγάλης κλίμακας γενωμικές μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί και έχουν ανακαλυφθεί αρκετές κυρίαρχες μεταλλάξεις στο δκΝΚΚ, όπως PBRM1, SETD2, BAP1, KDM5C και MTOR.Τα ΡΒΡΜ1, SETD2 και BAP1 κωδικοποιούν πρωτεΐνες ρυθμιστικές χρωματίνης και ιστονών, εντοπίζονται στο 3p21 και λειτουργούν ως ογκοκατασταλτικά γονίδια. Οι μεταλλάξεις του MTOR στο δκΝΚΚ είναι με λάθος νόημα και λειτουργικά ενεργοποιητικές, γεγονός που δικαιολογεί την αποτελεσματικότητα των mTOR αναστολέων. H συμμετοχή των μεταλλάξεων αυτών και οι αλληλεπιδράσεις τους στη παθογένεση του δκΝΚΚ καθώς η αξία τους ως προγνωστικοί ή προβλεπτικοί βιοδείκτες παραμένουν άγνωστες. H παρουσία μετάλλαξης στο VHL δεν έχει επίδραση στην κλινική έκβαση καθώς αποτελεί ιδρυτικό γεγονός του δκΝΚΚ. Οι μεταλλάξεις των PBRM1,SETD2, BAP1 ,KDM5C που συμμετέχουν στην εξέλιξη της νόσου, έχει δειχθεί ότι σχετίζονται με επιθετικά κλινικά χαρακτηριστικά. Η ενδοκαρκινική ετερογένεια αποτελεί ένα μηχανισμό που μπορεί να δικαιολογήσει την αποτυχία ή και την αντίσταση στη θεραπεία. Το γενετικό προφίλ διαφέρει μεταξύ μεταξύ του ίδιου όγκου αλλά και μεταξύ διαφορετικών ασθενών. Οι μεταλλάξεις αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου και ανθεκτικοί υποκλώνοι γίνονται κυρίαρχοι τελικά. Οδηγοί μεταλλάξεις των γονιδίων SETD2, PBRM1, MTOR, PIK3CA, PTEN and KDM5C παρατηρούνται ετερογενώς τόσο στην πρωτοπαθή εστία όσο και στις μεταστάσεις. Μοριακοί υπότυποι βασιζόμενοι στα PBRM1, SETD2, KDM5C θα μπορούσαν να έχουν προβλεπτική αξία για τη στοχευμένη θεραπεία ασθενών με μεταστατικό δκΝΚΚ. Αν και ο θηλώδης και ο χρωμόφοβος ιστολογικός τύπος του ΝΚΚ είναι διακριτοί γενετικά, και οι δύο εμφανίζουν διαταραχές σε μεταβολικά μονοπάτια. Το θηλώδες ΝΚΚ διακρίνεται σε τύπου 1 και τύπου 2 με βάση τα ιστολογικά χαρακτηριστικά . Το τύπου 1 θηλώδες ΝΚΚ φέρει αλλαγές του MET γονιδίου, ενώ το τύπου 2 χαρακτηρίζεται από σιώπηση του CDKN2A, μεταλλάξεις των SETD2, NF2 ,CUL3 και TERT και αυξημένη έκφραση του NRF2-αντιοξειδωτικού μονοπατιού, με ενίσχυση των χρωμοσωμάτων 7, 12, 16, 17. Το χρωμόφοβο ΝΚΚ χαρακτηρίζεται από παθογενετικές απώλειες των χρωμοσωμάτων 1, 2, 6, 10,13, 17 και 21. Σημειακές μεταλλάξεις έχουν αναφερθεί για τα γονίδια TP53 και PTEN . Τέλος παρατηρείται αυξημένος αριθμός μιτοχονδρίων και βλάβες στην οξειδωτική φωσφορυλίωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπαούρης Ιωάννης","Baouris Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:06Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2798616"],"render_values":[{"text":"uoadl:2798616","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2798616","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2798616","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2798616","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπαούρης Ιωάννης","Baouris Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2798616","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2798616"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το νεφροκυτταρικό καρκίνωμα (ΝΚΚ) είναι μια ετερογενής ομάδα κακοήθων νεοπλασμάτων του νεφρικού παρεγχύματος και αποτελεί το 90% των νεοπλασμάτων του νεφρού. Χαρακτηρίζεται από περισσότερους από δέκα ιστολογικούς τύπους. Οι κύριοι μορφολογικοί υπότυποι (>5%) του ΝΚΚ περιλαμβάνουν το διαυγοκυτταρικό ΝΚΚ (~75%), το θηλώδες ΝΚΚ (~15%) και το χρωμόφοβο ΝΚΚ(~5%). Οι υπόλοιποι υπότυποι είναι σπάνιοι και περιλαμβάνουν το μυελοειδές ΝΚΚ, το αθροιστικών πόρων ΝΚΚ, το σχετιζόμενο με διαμεταθέσεις ΝΚΚ και το μη ταξινομούμενο ΝΚΚ. Σημαντικές εξελίξεις στα ιστοπαθολογοανατομικά και μοριακά χαρακτηριστικά του ΝΚΚ τις τελευταίες δύο δεκαετίες οδήγησαν σε αναθεώρηση της ταξινόμησης. Σε μοριακό και γενετικό επίπεδο το διαυγοκυτταρικό καρκίνωμα(δκΝΚΚ) είναι ο υπότυπος που έχει μελετηθεί πληρέστερα. Το δκΝΚΚ αναπτύσσεται μέσω γενετικών και επιγενετικών αλλαγών. Γενωμικές μελέτες έχουν δείξει ότι η απώλεια ετεροζυγωτίας του 3p χρωμοσώματος παρατηρείται σε ποσοστό μεγαλύτερο του 90% στο δκΝΚΚ. Μεταλλάξεις ή μεθυλίωση του VHL γονιδίου , το οποίο χαρτογραφείται στο 3p25 χρωμόσωμα, συμβαίνουν στο 70% ή 10%-15% αντίστοιχα, αναδεικνύοντας την απανεργοποίηση του VHL ως ιδρυτικό ογκογόνο οδηγό γεγονός του δκΝΚΚ. Η VHL πρωτεΐνη αποτελεί το υπόστρωμα αναγνώρισης ενός Ε3 λιγάσης συμπλόκου, το οποίο ουβικουϊνώνει τους HIF-1α και HIF-2α παράγοντες για αποδόμηση μεσολαβούμενη από το πρωτεάσωμα. Η απώλεια του VHL οδηγεί σε ανώμαλη συσσώρευση των HIF πρωτεϊνών. Αποτέλεσμα αυτού είναι η ανεξέλεγκτη ενεργοποίηση των HIF γονιδίων-στόχων, τα οποία ρυθμίζουν την αγγειογένεση, γλυκόλυση και απόπτωση. Μεγάλης κλίμακας γενωμικές μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί και έχουν ανακαλυφθεί αρκετές κυρίαρχες μεταλλάξεις στο δκΝΚΚ, όπως PBRM1, SETD2, BAP1, KDM5C και MTOR.Τα ΡΒΡΜ1, SETD2 και BAP1 κωδικοποιούν πρωτεΐνες ρυθμιστικές χρωματίνης και ιστονών, εντοπίζονται στο 3p21 και λειτουργούν ως ογκοκατασταλτικά γονίδια. Οι μεταλλάξεις του MTOR στο δκΝΚΚ είναι με λάθος νόημα και λειτουργικά ενεργοποιητικές, γεγονός που δικαιολογεί την αποτελεσματικότητα των mTOR αναστολέων. H συμμετοχή των μεταλλάξεων αυτών και οι αλληλεπιδράσεις τους στη παθογένεση του δκΝΚΚ καθώς η αξία τους ως προγνωστικοί ή προβλεπτικοί βιοδείκτες παραμένουν άγνωστες. H παρουσία μετάλλαξης στο VHL δεν έχει επίδραση στην κλινική έκβαση καθώς αποτελεί ιδρυτικό γεγονός του δκΝΚΚ. Οι μεταλλάξεις των PBRM1,SETD2, BAP1 ,KDM5C που συμμετέχουν στην εξέλιξη της νόσου, έχει δειχθεί ότι σχετίζονται με επιθετικά κλινικά χαρακτηριστικά. Η ενδοκαρκινική ετερογένεια αποτελεί ένα μηχανισμό που μπορεί να δικαιολογήσει την αποτυχία ή και την αντίσταση στη θεραπεία. Το γενετικό προφίλ διαφέρει μεταξύ μεταξύ του ίδιου όγκου αλλά και μεταξύ διαφορετικών ασθενών. Οι μεταλλάξεις αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου και ανθεκτικοί υποκλώνοι γίνονται κυρίαρχοι τελικά. Οδηγοί μεταλλάξεις των γονιδίων SETD2, PBRM1, MTOR, PIK3CA, PTEN and KDM5C παρατηρούνται ετερογενώς τόσο στην πρωτοπαθή εστία όσο και στις μεταστάσεις. Μοριακοί υπότυποι βασιζόμενοι στα PBRM1, SETD2, KDM5C θα μπορούσαν να έχουν προβλεπτική αξία για τη στοχευμένη θεραπεία ασθενών με μεταστατικό δκΝΚΚ. Αν και ο θηλώδης και ο χρωμόφοβος ιστολογικός τύπος του ΝΚΚ είναι διακριτοί γενετικά, και οι δύο εμφανίζουν διαταραχές σε μεταβολικά μονοπάτια. Το θηλώδες ΝΚΚ διακρίνεται σε τύπου 1 και τύπου 2 με βάση τα ιστολογικά χαρακτηριστικά . Το τύπου 1 θηλώδες ΝΚΚ φέρει αλλαγές του MET γονιδίου, ενώ το τύπου 2 χαρακτηρίζεται από σιώπηση του CDKN2A, μεταλλάξεις των SETD2, NF2 ,CUL3 και TERT και αυξημένη έκφραση του NRF2-αντιοξειδωτικού μονοπατιού, με ενίσχυση των χρωμοσωμάτων 7, 12, 16, 17. Το χρωμόφοβο ΝΚΚ χαρακτηρίζεται από παθογενετικές απώλειες των χρωμοσωμάτων 1, 2, 6, 10,13, 17 και 21. Σημειακές μεταλλάξεις έχουν αναφερθεί για τα γονίδια TP53 και PTEN . Τέλος παρατηρείται αυξημένος αριθμός μιτοχονδρίων και βλάβες στην οξειδωτική φωσφορυλίωση.","Renal cell carcinoma (RCC) is a heterogenous groups of cancers of the renal parenchyma and accounts for >90% of cancers of the kidney. RCC represents more than ten histopathological subtypes. RCC major subtypes (>5%) include clear cell RCC (~75%), papillary RCC(~15%) and chromophobe RCC(~5%). The remaining subtypes are rare including, medullary RCC, collecting duct RCC, translocation RCC, and unclassified. The classification of the subtypes has been repeatedly revised in the last two decades, due to advances in the histological and molecular characterization. From a molecular and genetic point of view, ccRCC is the best –studied subtype. ccRCCs evolve through genetic and epigenetic alterations. In ccRCC, the VHL tumour suppressor gene is the most frequently mutated gene and its loss through genetic (point mutations and 3p25 loss) and/or epigenetic (promoter methylation) mechanisms constitutes the earliest, truncal oncogenic driving event. Loss of VHL leads to aberrant accumulation of HIF proteins, which in turn results in uncontrolled activation of HIF target genes that regulate angiogenesis, glycolysis and apoptosis. Large genomic studies have revealed mutations in the genes PBRM1, SETD2 and BAP1, which encode chromatin and histone regulating proteins. These genes are located at 3p21 and function as tumour suppressors. MTOR mutations in ccRCC are generally missense and functionally activating, which could explain the reason mTOR pathway inhibitors are effective. As inactivation of VHL is the founding event of ccRCC, its mutation status has no effect on clinical outcome, whereas mutations involved in disease progression such as PBRM1, SETD2 and BAP1 as well as KDM5C (which is also involved in chromatin modification) were shown to associate with aggressive clinical features. Intertumor and intratumor heterogeneity is possibly a reason for treatment failure and development of resistance. The genetic profile of a renal tumor differs spatially within a tumor as well among patients. Genomic nutations can change temporally with resistant subclones becoming dominant over time. Common driver events such as SETD2, PBRM1, MTOR, PIK3CA, PTEN and KDM5C mutations are present heterogeneously within the primary tumour and metastatic sites. Dinstinct molecular subtypes of ccRCC according to the mutation status of PBRM1, BAP1, and KDM5C could have potential biomarkers value for patients with metastatic ccRCC treated with target therapy. Papillary cell RCC is subdivided into type1 (p1RCC) and type2(p2RCC) based on histological characteristics. Sporadic p1RCC is associated with MET gene alterations, while sporadic p2RCC is characterized by CDKN2A silencing, SETD2 mutations, NF2 mutations, CUL3 mutations, TERT promoter mutations, increased expression of the NRF2-antioxidant pathway and gains of chromosomes 7,12, 16, and 17. The chromophobe RCC display pathognomonic loss of chromosomes 1,2,6,10,13,17 and 21. Whole genome sequencing have demonstrated mutations of TP53 and PTEN and oxidative phosphorylation defects."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μοριακοί οδοί καρκινογένεσης του νεφρού και ο αντίστοιχος ανοσοφαινότυπος των καρκινικών κυττάρων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπαούρης Ιωάννης","Baouris Ioannis"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Το νεφροκυτταρικό καρκίνωμα (ΝΚΚ) είναι μια ετερογενής ομάδα κακοήθων νεοπλασμάτων του νεφρικού παρεγχύματος και αποτελεί το 90% των νεοπλασμάτων του νεφρού. Χαρακτηρίζεται από περισσότερους από δέκα ιστολογικούς τύπους. Οι κύριοι μορφολογικοί υπότυποι (>5%) του ΝΚΚ περιλαμβάνουν το διαυγοκυτταρικό ΝΚΚ (~75%), το θηλώδες ΝΚΚ (~15%) και το χρωμόφοβο ΝΚΚ(~5%). Οι υπόλοιποι υπότυποι είναι σπάνιοι και περιλαμβάνουν το μυελοειδές ΝΚΚ, το αθροιστικών πόρων ΝΚΚ, το σχετιζόμενο με διαμεταθέσεις ΝΚΚ και το μη ταξινομούμενο ΝΚΚ. Σημαντικές εξελίξεις στα ιστοπαθολογοανατομικά και μοριακά χαρακτηριστικά του ΝΚΚ τις τελευταίες δύο δεκαετίες οδήγησαν σε αναθεώρηση της ταξινόμησης. Σε μοριακό και γενετικό επίπεδο το διαυγοκυτταρικό καρκίνωμα(δκΝΚΚ) είναι ο υπότυπος που έχει μελετηθεί πληρέστερα. Το δκΝΚΚ αναπτύσσεται μέσω γενετικών και επιγενετικών αλλαγών. Γενωμικές μελέτες έχουν δείξει ότι η απώλεια ετεροζυγωτίας του 3p χρωμοσώματος παρατηρείται σε ποσοστό μεγαλύτερο του 90% στο δκΝΚΚ. Μεταλλάξεις ή μεθυλίωση του VHL γονιδίου , το οποίο χαρτογραφείται στο 3p25 χρωμόσωμα, συμβαίνουν στο 70% ή 10%-15% αντίστοιχα, αναδεικνύοντας την απανεργοποίηση του VHL ως ιδρυτικό ογκογόνο οδηγό γεγονός του δκΝΚΚ. Η VHL πρωτεΐνη αποτελεί το υπόστρωμα αναγνώρισης ενός Ε3 λιγάσης συμπλόκου, το οποίο ουβικουϊνώνει τους HIF-1α και HIF-2α παράγοντες για αποδόμηση μεσολαβούμενη από το πρωτεάσωμα. Η απώλεια του VHL οδηγεί σε ανώμαλη συσσώρευση των HIF πρωτεϊνών. Αποτέλεσμα αυτού είναι η ανεξέλεγκτη ενεργοποίηση των HIF γονιδίων-στόχων, τα οποία ρυθμίζουν την αγγειογένεση, γλυκόλυση και απόπτωση. Μεγάλης κλίμακας γενωμικές μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί και έχουν ανακαλυφθεί αρκετές κυρίαρχες μεταλλάξεις στο δκΝΚΚ, όπως PBRM1, SETD2, BAP1, KDM5C και MTOR.Τα ΡΒΡΜ1, SETD2 και BAP1 κωδικοποιούν πρωτεΐνες ρυθμιστικές χρωματίνης και ιστονών, εντοπίζονται στο 3p21 και λειτουργούν ως ογκοκατασταλτικά γονίδια. Οι μεταλλάξεις του MTOR στο δκΝΚΚ είναι με λάθος νόημα και λειτουργικά ενεργοποιητικές, γεγονός που δικαιολογεί την αποτελεσματικότητα των mTOR αναστολέων. H συμμετοχή των μεταλλάξεων αυτών και οι αλληλεπιδράσεις τους στη παθογένεση του δκΝΚΚ καθώς η αξία τους ως προγνωστικοί ή προβλεπτικοί βιοδείκτες παραμένουν άγνωστες. H παρουσία μετάλλαξης στο VHL δεν έχει επίδραση στην κλινική έκβαση καθώς αποτελεί ιδρυτικό γεγονός του δκΝΚΚ. Οι μεταλλάξεις των PBRM1,SETD2, BAP1 ,KDM5C που συμμετέχουν στην εξέλιξη της νόσου, έχει δειχθεί ότι σχετίζονται με επιθετικά κλινικά χαρακτηριστικά. Η ενδοκαρκινική ετερογένεια αποτελεί ένα μηχανισμό που μπορεί να δικαιολογήσει την αποτυχία ή και την αντίσταση στη θεραπεία. Το γενετικό προφίλ διαφέρει μεταξύ μεταξύ του ίδιου όγκου αλλά και μεταξύ διαφορετικών ασθενών. Οι μεταλλάξεις αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου και ανθεκτικοί υποκλώνοι γίνονται κυρίαρχοι τελικά. Οδηγοί μεταλλάξεις των γονιδίων SETD2, PBRM1, MTOR, PIK3CA, PTEN and KDM5C παρατηρούνται ετερογενώς τόσο στην πρωτοπαθή εστία όσο και στις μεταστάσεις. Μοριακοί υπότυποι βασιζόμενοι στα PBRM1, SETD2, KDM5C θα μπορούσαν να έχουν προβλεπτική αξία για τη στοχευμένη θεραπεία ασθενών με μεταστατικό δκΝΚΚ. Αν και ο θηλώδης και ο χρωμόφοβος ιστολογικός τύπος του ΝΚΚ είναι διακριτοί γενετικά, και οι δύο εμφανίζουν διαταραχές σε μεταβολικά μονοπάτια. Το θηλώδες ΝΚΚ διακρίνεται σε τύπου 1 και τύπου 2 με βάση τα ιστολογικά χαρακτηριστικά . Το τύπου 1 θηλώδες ΝΚΚ φέρει αλλαγές του MET γονιδίου, ενώ το τύπου 2 χαρακτηρίζεται από σιώπηση του CDKN2A, μεταλλάξεις των SETD2, NF2 ,CUL3 και TERT και αυξημένη έκφραση του NRF2-αντιοξειδωτικού μονοπατιού, με ενίσχυση των χρωμοσωμάτων 7, 12, 16, 17. Το χρωμόφοβο ΝΚΚ χαρακτηρίζεται από παθογενετικές απώλειες των χρωμοσωμάτων 1, 2, 6, 10,13, 17 και 21. Σημειακές μεταλλάξεις έχουν αναφερθεί για τα γονίδια TP53 και PTEN . Τέλος παρατηρείται αυξημένος αριθμός μιτοχονδρίων και βλάβες στην οξειδωτική φωσφορυλίωση.","Renal cell carcinoma (RCC) is a heterogenous groups of cancers of the renal parenchyma and accounts for >90% of cancers of the kidney. RCC represents more than ten histopathological subtypes. RCC major subtypes (>5%) include clear cell RCC (~75%), papillary RCC(~15%) and chromophobe RCC(~5%). The remaining subtypes are rare including, medullary RCC, collecting duct RCC, translocation RCC, and unclassified. The classification of the subtypes has been repeatedly revised in the last two decades, due to advances in the histological and molecular characterization. From a molecular and genetic point of view, ccRCC is the best –studied subtype. ccRCCs evolve through genetic and epigenetic alterations. In ccRCC, the VHL tumour suppressor gene is the most frequently mutated gene and its loss through genetic (point mutations and 3p25 loss) and/or epigenetic (promoter methylation) mechanisms constitutes the earliest, truncal oncogenic driving event. Loss of VHL leads to aberrant accumulation of HIF proteins, which in turn results in uncontrolled activation of HIF target genes that regulate angiogenesis, glycolysis and apoptosis. Large genomic studies have revealed mutations in the genes PBRM1, SETD2 and BAP1, which encode chromatin and histone regulating proteins. These genes are located at 3p21 and function as tumour suppressors. MTOR mutations in ccRCC are generally missense and functionally activating, which could explain the reason mTOR pathway inhibitors are effective. As inactivation of VHL is the founding event of ccRCC, its mutation status has no effect on clinical outcome, whereas mutations involved in disease progression such as PBRM1, SETD2 and BAP1 as well as KDM5C (which is also involved in chromatin modification) were shown to associate with aggressive clinical features. Intertumor and intratumor heterogeneity is possibly a reason for treatment failure and development of resistance. The genetic profile of a renal tumor differs spatially within a tumor as well among patients. Genomic nutations can change temporally with resistant subclones becoming dominant over time. Common driver events such as SETD2, PBRM1, MTOR, PIK3CA, PTEN and KDM5C mutations are present heterogeneously within the primary tumour and metastatic sites. Dinstinct molecular subtypes of ccRCC according to the mutation status of PBRM1, BAP1, and KDM5C could have potential biomarkers value for patients with metastatic ccRCC treated with target therapy. Papillary cell RCC is subdivided into type1 (p1RCC) and type2(p2RCC) based on histological characteristics. Sporadic p1RCC is associated with MET gene alterations, while sporadic p2RCC is characterized by CDKN2A silencing, SETD2 mutations, NF2 mutations, CUL3 mutations, TERT promoter mutations, increased expression of the NRF2-antioxidant pathway and gains of chromosomes 7,12, 16, and 17. The chromophobe RCC display pathognomonic loss of chromosomes 1,2,6,10,13,17 and 21. Whole genome sequencing have demonstrated mutations of TP53 and PTEN and oxidative phosphorylation defects."],"dc:identifier":["uoadl:2798616","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2798616"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μοριακοί οδοί καρκινογένεσης του νεφρού και ο αντίστοιχος ανοσοφαινότυπος των καρκινικών κυττάρων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:06Z"}