{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2804172"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2804172","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση των υπεύθυνων μεταλλαγών για την ανάπτυξη αντοχής του Ελικοβακτηρίου του πυλωρού έναντι των φθοριοκινολονών (λεβοφλοξασίνης) σε κλινικά στελέχη Ελλήνων συμπτωματικών φορέων","abstract":"Το Helicobacter pylori (H. pylori) είναι ένα Gram-αρνητικό βακτήριο, το οποίο προσβάλλει το γαστρικό βλεννογόνο του ανθρώπου, με επιπολασμό περίπου 50% παγκοσμίως. Στην πλειονότητα των φορέων, η λοίμωξη εκδηλώνεται ως χρόνια γαστρίτιδα, συνήθως ασυμπτωματική, εμμένουσα έως την εκρίζωση του βακτηρίου. Σε ορισμένες όμως περιπτώσεις, η κλινική εικόνα μεταβαίνει είτε στην εμφάνιση γαστρικού ή δωδεκαδακτυλικού έλκους, είτε στην ανάπτυξη γαστρικού αδενοκαρκινώματος ή σπανιότερα γαστρικού MALT λεμφώματος. Η συνήθης θεραπεία πρώτης γραμμής για την εκρίζωση του H. pylori περιλαμβάνει δύο αντιβιοτικά, την κλαριθρομυκίνη και την αμοξικυλίνη, καθώς και έναν αναστολέα της αντλίας πρωτονίων (PPI). Η θεραπεία δεύτερης γραμμής περιλαμβάνει τη λεβοφλοξασίνη. Η αποτυχία των θεραπειών σχετίζεται με την ικανότητα ανάπτυξης αντοχής του βακτηρίου έναντι των αντιμικροβιακών παραγόντων που χρησιμοποιούνται. Η εν λόγω αντοχή δεν οφείλεται σε πρόσληψη πλασμιδιακού DNA, αλλά στην παρουσία σημειακών μεταλλαγών στο βακτηριακό γενετικό υλικό. Tα ποσοστά αντοχής του H. pylori στη λεβοφλοξασίνη εμφανίζουν αυξητικές τάσεις παγκοσμίως και ως εκ τούτου, καθίσταται αναγκαία η ανίχνευση της αντοχής του κλινικού στελέχους έναντι του εν λόγω αντιβιοτικού, ειδικότερα μετά από αποτυχημένες θεραπείες εκρίζωσης. Στην κλινική πράξη, η ανίχνευση της αντοχής βασίζεται σε φαινοτυπικές μεθόδους αντιβιογράμματος, οι οποίες προϋποθέτουν την απομόνωση των στελεχών του H. pylori από γαστρικές βιοψίες ασθενών. Επιπλέον, η μοριακή ανίχνευση σημειακών με-ταλλαγών αποτελεί μια εναλλακτική προσέγγιση για τον προσδιορισμό της ευαισθησίας έναντι των αντιβιοτικών. Συγκεκριμένα, η αντοχή στη λεβοφλοξασίνη έχει συσχετιστεί κυρίως, όχι όμως αποκλειστικά, με μεταλλαγές στο βακτηριακό γονίδιο gyrA, οι οποίες συνήθως οδηγούν σε αντικατάσταση αμινοξέος στις θέσεις 87 (N87K) ή 91 (D91G, D91N, ή D91Y). Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η χαρτογράφηση των μεταλλαγών υπεύθυνων για την ανάπτυξη αντοχής του H. pylori στη λεβοφλοξασίνη στον Ελληνικό πληθυσμό. Αρχικά, απομονώθηκαν στελέχη H. pylori από βιοψίες ασθενών και προσδιορίστηκε φαινοτυπικά η ευαισθησία τους στη λεβοφλοξασίνη με χρήση του E-test. Καταρτίστηκε συλλογή κλινικών H. pylori στελεχών ευαίσθητων και ανθεκτικών στην λεβοφλοξασίνη, αλλά και σε άλλα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούνται τη θεραπεία εκρίζωσης και και απομονώθηκε γενωμικό DNA. Λόγω έλλειψης δημοσιευμένων μελετών για τις επικρατούσες μεταλλαγές στα ανθεκτικά στελέχη H. pylori στον Ελληνικό πληθυσμό, σχεδιάστηκαν εκκινητές για τον πολλαπλασιασμό των υπό μελέτη περιοχών του γονιδίου gyrA και ακολούθησε ανάγνωση της αλληλουχίας τους. Μετά από συσχέτιση των μοριακών με τις φαινοτυπικά αποτελέσματα αντοχής έναντι της λεβοφλοξασίνης, σχεδιάστηκε μέθοδος αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης πραγματικού-χρόνου (Real Time PCR) για τον προσδιορισμό της αντοχής στη λεβοφλοξασίνη.","abstract_html":"Το Helicobacter pylori (H. pylori) είναι ένα Gram-αρνητικό βακτήριο, το οποίο προσβάλλει το γαστρικό βλεννογόνο του ανθρώπου, με επιπολασμό περίπου 50% παγκοσμίως. Στην πλειονότητα των φορέων, η λοίμωξη εκδηλώνεται ως χρόνια γαστρίτιδα, συνήθως ασυμπτωματική, εμμένουσα έως την εκρίζωση του βακτηρίου. Σε ορισμένες όμως περιπτώσεις, η κλινική εικόνα μεταβαίνει είτε στην εμφάνιση γαστρικού ή δωδεκαδακτυλικού έλκους, είτε στην ανάπτυξη γαστρικού αδενοκαρκινώματος ή σπανιότερα γαστρικού MALT λεμφώματος. Η συνήθης θεραπεία πρώτης γραμμής για την εκρίζωση του H. pylori περιλαμβάνει δύο αντιβιοτικά, την κλαριθρομυκίνη και την αμοξικυλίνη, καθώς και έναν αναστολέα της αντλίας πρωτονίων (PPI). Η θεραπεία δεύτερης γραμμής περιλαμβάνει τη λεβοφλοξασίνη. Η αποτυχία των θεραπειών σχετίζεται με την ικανότητα ανάπτυξης αντοχής του βακτηρίου έναντι των αντιμικροβιακών παραγόντων που χρησιμοποιούνται. Η εν λόγω αντοχή δεν οφείλεται σε πρόσληψη πλασμιδιακού DNA, αλλά στην παρουσία σημειακών μεταλλαγών στο βακτηριακό γενετικό υλικό. Tα ποσοστά αντοχής του H. pylori στη λεβοφλοξασίνη εμφανίζουν αυξητικές τάσεις παγκοσμίως και ως εκ τούτου, καθίσταται αναγκαία η ανίχνευση της αντοχής του κλινικού στελέχους έναντι του εν λόγω αντιβιοτικού, ειδικότερα μετά από αποτυχημένες θεραπείες εκρίζωσης. Στην κλινική πράξη, η ανίχνευση της αντοχής βασίζεται σε φαινοτυπικές μεθόδους αντιβιογράμματος, οι οποίες προϋποθέτουν την απομόνωση των στελεχών του H. pylori από γαστρικές βιοψίες ασθενών. Επιπλέον, η μοριακή ανίχνευση σημειακών με-ταλλαγών αποτελεί μια εναλλακτική προσέγγιση για τον προσδιορισμό της ευαισθησίας έναντι των αντιβιοτικών. Συγκεκριμένα, η αντοχή στη λεβοφλοξασίνη έχει συσχετιστεί κυρίως, όχι όμως αποκλειστικά, με μεταλλαγές στο βακτηριακό γονίδιο gyrA, οι οποίες συνήθως οδηγούν σε αντικατάσταση αμινοξέος στις θέσεις 87 (N87K) ή 91 (D91G, D91N, ή D91Y). Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η χαρτογράφηση των μεταλλαγών υπεύθυνων για την ανάπτυξη αντοχής του H. pylori στη λεβοφλοξασίνη στον Ελληνικό πληθυσμό. Αρχικά, απομονώθηκαν στελέχη H. pylori από βιοψίες ασθενών και προσδιορίστηκε φαινοτυπικά η ευαισθησία τους στη λεβοφλοξασίνη με χρήση του E-test. Καταρτίστηκε συλλογή κλινικών H. pylori στελεχών ευαίσθητων και ανθεκτικών στην λεβοφλοξασίνη, αλλά και σε άλλα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούνται τη θεραπεία εκρίζωσης και και απομονώθηκε γενωμικό DNA. Λόγω έλλειψης δημοσιευμένων μελετών για τις επικρατούσες μεταλλαγές στα ανθεκτικά στελέχη H. pylori στον Ελληνικό πληθυσμό, σχεδιάστηκαν εκκινητές για τον πολλαπλασιασμό των υπό μελέτη περιοχών του γονιδίου gyrA και ακολούθησε ανάγνωση της αλληλουχίας τους. Μετά από συσχέτιση των μοριακών με τις φαινοτυπικά αποτελέσματα αντοχής έναντι της λεβοφλοξασίνης, σχεδιάστηκε μέθοδος αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης πραγματικού-χρόνου (Real Time PCR) για τον προσδιορισμό της αντοχής στη λεβοφλοξασίνη.","abstract_has_math":false,"creators":["Ελευθεριάδης Αχιλλέας","Eleftheriadis Achilleas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:09Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2804172"],"render_values":[{"text":"uoadl:2804172","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2804172","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2804172","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2804172","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ελευθεριάδης Αχιλλέας","Eleftheriadis Achilleas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2804172","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2804172"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το Helicobacter pylori (H. pylori) είναι ένα Gram-αρνητικό βακτήριο, το οποίο προσβάλλει το γαστρικό βλεννογόνο του ανθρώπου, με επιπολασμό περίπου 50% παγκοσμίως. Στην πλειονότητα των φορέων, η λοίμωξη εκδηλώνεται ως χρόνια γαστρίτιδα, συνήθως ασυμπτωματική, εμμένουσα έως την εκρίζωση του βακτηρίου. Σε ορισμένες όμως περιπτώσεις, η κλινική εικόνα μεταβαίνει είτε στην εμφάνιση γαστρικού ή δωδεκαδακτυλικού έλκους, είτε στην ανάπτυξη γαστρικού αδενοκαρκινώματος ή σπανιότερα γαστρικού MALT λεμφώματος. Η συνήθης θεραπεία πρώτης γραμμής για την εκρίζωση του H. pylori περιλαμβάνει δύο αντιβιοτικά, την κλαριθρομυκίνη και την αμοξικυλίνη, καθώς και έναν αναστολέα της αντλίας πρωτονίων (PPI). Η θεραπεία δεύτερης γραμμής περιλαμβάνει τη λεβοφλοξασίνη. Η αποτυχία των θεραπειών σχετίζεται με την ικανότητα ανάπτυξης αντοχής του βακτηρίου έναντι των αντιμικροβιακών παραγόντων που χρησιμοποιούνται. Η εν λόγω αντοχή δεν οφείλεται σε πρόσληψη πλασμιδιακού DNA, αλλά στην παρουσία σημειακών μεταλλαγών στο βακτηριακό γενετικό υλικό. Tα ποσοστά αντοχής του H. pylori στη λεβοφλοξασίνη εμφανίζουν αυξητικές τάσεις παγκοσμίως και ως εκ τούτου, καθίσταται αναγκαία η ανίχνευση της αντοχής του κλινικού στελέχους έναντι του εν λόγω αντιβιοτικού, ειδικότερα μετά από αποτυχημένες θεραπείες εκρίζωσης. Στην κλινική πράξη, η ανίχνευση της αντοχής βασίζεται σε φαινοτυπικές μεθόδους αντιβιογράμματος, οι οποίες προϋποθέτουν την απομόνωση των στελεχών του H. pylori από γαστρικές βιοψίες ασθενών. Επιπλέον, η μοριακή ανίχνευση σημειακών με-ταλλαγών αποτελεί μια εναλλακτική προσέγγιση για τον προσδιορισμό της ευαισθησίας έναντι των αντιβιοτικών. Συγκεκριμένα, η αντοχή στη λεβοφλοξασίνη έχει συσχετιστεί κυρίως, όχι όμως αποκλειστικά, με μεταλλαγές στο βακτηριακό γονίδιο gyrA, οι οποίες συνήθως οδηγούν σε αντικατάσταση αμινοξέος στις θέσεις 87 (N87K) ή 91 (D91G, D91N, ή D91Y). Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η χαρτογράφηση των μεταλλαγών υπεύθυνων για την ανάπτυξη αντοχής του H. pylori στη λεβοφλοξασίνη στον Ελληνικό πληθυσμό. Αρχικά, απομονώθηκαν στελέχη H. pylori από βιοψίες ασθενών και προσδιορίστηκε φαινοτυπικά η ευαισθησία τους στη λεβοφλοξασίνη με χρήση του E-test. Καταρτίστηκε συλλογή κλινικών H. pylori στελεχών ευαίσθητων και ανθεκτικών στην λεβοφλοξασίνη, αλλά και σε άλλα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούνται τη θεραπεία εκρίζωσης και και απομονώθηκε γενωμικό DNA. Λόγω έλλειψης δημοσιευμένων μελετών για τις επικρατούσες μεταλλαγές στα ανθεκτικά στελέχη H. pylori στον Ελληνικό πληθυσμό, σχεδιάστηκαν εκκινητές για τον πολλαπλασιασμό των υπό μελέτη περιοχών του γονιδίου gyrA και ακολούθησε ανάγνωση της αλληλουχίας τους. Μετά από συσχέτιση των μοριακών με τις φαινοτυπικά αποτελέσματα αντοχής έναντι της λεβοφλοξασίνης, σχεδιάστηκε μέθοδος αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης πραγματικού-χρόνου (Real Time PCR) για τον προσδιορισμό της αντοχής στη λεβοφλοξασίνη.","Helicobacter pylori (H. pylori) is a Gram-negative bacterium that infects the human gastric mucosa with a prevalence of about 50% worldwide. As a rule, the infection manifests as chronic active gastritis, usually asymptomatic, while in 10% of the cases it presents the etiologic factor for the development of duodenal or peptic ulceration. Worldwide the infection is a primary risk factor for the development of non-cardia gastric adenocarcinoma and gastric MALT lymphoma. The usual first-line treatment for the eradication of H. pylori includes two antibiotics, such as clarithromycin and amoxicillin, and a PPI proton pump inhibitor. The second-line schemes include the use of fluoroquinolones, such as levofloxacin. H. pylori can develop resistance against the antibiotics used to treat the infection, not by usual mechanisms of plasmid transfer, but through the occurrence of point mutations in the bacterial genome. The percent of H. pylori resistance to levofloxacin are alarmingly rising, making it imperative to detect the resistance of the bacteria to levofloxacin, especially after failed eradication efforts. In daily practice, the detection of resistance to both clarithromycin and levofloxacin is based on phenotypic antibiotic methods, which require the isolation of the H. pylori strain from the gastric biopsy, which is not always feasible. Molecular detection of point mutations to assess bacterial susceptibility can be an alternative approach. Levofloxacin resistance has been shown to correlate mainly, but not exclusively, with mutations in the gyrA gene resulting in modifications mainly to aa residue 87 (N to K) or aa residue 91 (D to G, D to N or D to Y). The purpose of this study was to characterize the mutations in bacterial genome, responsible for the resistance to levofloxacin in the Greek population of symptomatic patients. Initially, H. pylori clinical strains were isolated from symptomatic patient biopsies and their susceptibility was determined phenotypically using the E-test. A collection of susceptible, as well as, resistant clinical H. pylori strains to levofloxacin and other antibiotics used in eradication schemes, was prepared and genomic DNA isolated. Due to a lack of published studies on prevalent mutations in levofloxacin-resistant H. pylori strains in the Greek population, primers were designed to amplify the gyrA gene regions under study, followed by sequencing. After plotting the molecular and phenotypic effects against levofloxacin resistance, a real-time PCR was designed to determine levofloxacin resistance."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση των υπεύθυνων μεταλλαγών για την ανάπτυξη αντοχής του Ελικοβακτηρίου του πυλωρού έναντι των φθοριοκινολονών (λεβοφλοξασίνης) σε κλινικά στελέχη Ελλήνων συμπτωματικών φορέων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ελευθεριάδης Αχιλλέας","Eleftheriadis Achilleas"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Το Helicobacter pylori (H. pylori) είναι ένα Gram-αρνητικό βακτήριο, το οποίο προσβάλλει το γαστρικό βλεννογόνο του ανθρώπου, με επιπολασμό περίπου 50% παγκοσμίως. Στην πλειονότητα των φορέων, η λοίμωξη εκδηλώνεται ως χρόνια γαστρίτιδα, συνήθως ασυμπτωματική, εμμένουσα έως την εκρίζωση του βακτηρίου. Σε ορισμένες όμως περιπτώσεις, η κλινική εικόνα μεταβαίνει είτε στην εμφάνιση γαστρικού ή δωδεκαδακτυλικού έλκους, είτε στην ανάπτυξη γαστρικού αδενοκαρκινώματος ή σπανιότερα γαστρικού MALT λεμφώματος. Η συνήθης θεραπεία πρώτης γραμμής για την εκρίζωση του H. pylori περιλαμβάνει δύο αντιβιοτικά, την κλαριθρομυκίνη και την αμοξικυλίνη, καθώς και έναν αναστολέα της αντλίας πρωτονίων (PPI). Η θεραπεία δεύτερης γραμμής περιλαμβάνει τη λεβοφλοξασίνη. Η αποτυχία των θεραπειών σχετίζεται με την ικανότητα ανάπτυξης αντοχής του βακτηρίου έναντι των αντιμικροβιακών παραγόντων που χρησιμοποιούνται. Η εν λόγω αντοχή δεν οφείλεται σε πρόσληψη πλασμιδιακού DNA, αλλά στην παρουσία σημειακών μεταλλαγών στο βακτηριακό γενετικό υλικό. Tα ποσοστά αντοχής του H. pylori στη λεβοφλοξασίνη εμφανίζουν αυξητικές τάσεις παγκοσμίως και ως εκ τούτου, καθίσταται αναγκαία η ανίχνευση της αντοχής του κλινικού στελέχους έναντι του εν λόγω αντιβιοτικού, ειδικότερα μετά από αποτυχημένες θεραπείες εκρίζωσης. Στην κλινική πράξη, η ανίχνευση της αντοχής βασίζεται σε φαινοτυπικές μεθόδους αντιβιογράμματος, οι οποίες προϋποθέτουν την απομόνωση των στελεχών του H. pylori από γαστρικές βιοψίες ασθενών. Επιπλέον, η μοριακή ανίχνευση σημειακών με-ταλλαγών αποτελεί μια εναλλακτική προσέγγιση για τον προσδιορισμό της ευαισθησίας έναντι των αντιβιοτικών. Συγκεκριμένα, η αντοχή στη λεβοφλοξασίνη έχει συσχετιστεί κυρίως, όχι όμως αποκλειστικά, με μεταλλαγές στο βακτηριακό γονίδιο gyrA, οι οποίες συνήθως οδηγούν σε αντικατάσταση αμινοξέος στις θέσεις 87 (N87K) ή 91 (D91G, D91N, ή D91Y). Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η χαρτογράφηση των μεταλλαγών υπεύθυνων για την ανάπτυξη αντοχής του H. pylori στη λεβοφλοξασίνη στον Ελληνικό πληθυσμό. Αρχικά, απομονώθηκαν στελέχη H. pylori από βιοψίες ασθενών και προσδιορίστηκε φαινοτυπικά η ευαισθησία τους στη λεβοφλοξασίνη με χρήση του E-test. Καταρτίστηκε συλλογή κλινικών H. pylori στελεχών ευαίσθητων και ανθεκτικών στην λεβοφλοξασίνη, αλλά και σε άλλα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούνται τη θεραπεία εκρίζωσης και και απομονώθηκε γενωμικό DNA. Λόγω έλλειψης δημοσιευμένων μελετών για τις επικρατούσες μεταλλαγές στα ανθεκτικά στελέχη H. pylori στον Ελληνικό πληθυσμό, σχεδιάστηκαν εκκινητές για τον πολλαπλασιασμό των υπό μελέτη περιοχών του γονιδίου gyrA και ακολούθησε ανάγνωση της αλληλουχίας τους. Μετά από συσχέτιση των μοριακών με τις φαινοτυπικά αποτελέσματα αντοχής έναντι της λεβοφλοξασίνης, σχεδιάστηκε μέθοδος αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης πραγματικού-χρόνου (Real Time PCR) για τον προσδιορισμό της αντοχής στη λεβοφλοξασίνη.","Helicobacter pylori (H. pylori) is a Gram-negative bacterium that infects the human gastric mucosa with a prevalence of about 50% worldwide. As a rule, the infection manifests as chronic active gastritis, usually asymptomatic, while in 10% of the cases it presents the etiologic factor for the development of duodenal or peptic ulceration. Worldwide the infection is a primary risk factor for the development of non-cardia gastric adenocarcinoma and gastric MALT lymphoma. The usual first-line treatment for the eradication of H. pylori includes two antibiotics, such as clarithromycin and amoxicillin, and a PPI proton pump inhibitor. The second-line schemes include the use of fluoroquinolones, such as levofloxacin. H. pylori can develop resistance against the antibiotics used to treat the infection, not by usual mechanisms of plasmid transfer, but through the occurrence of point mutations in the bacterial genome. The percent of H. pylori resistance to levofloxacin are alarmingly rising, making it imperative to detect the resistance of the bacteria to levofloxacin, especially after failed eradication efforts. In daily practice, the detection of resistance to both clarithromycin and levofloxacin is based on phenotypic antibiotic methods, which require the isolation of the H. pylori strain from the gastric biopsy, which is not always feasible. Molecular detection of point mutations to assess bacterial susceptibility can be an alternative approach. Levofloxacin resistance has been shown to correlate mainly, but not exclusively, with mutations in the gyrA gene resulting in modifications mainly to aa residue 87 (N to K) or aa residue 91 (D to G, D to N or D to Y). The purpose of this study was to characterize the mutations in bacterial genome, responsible for the resistance to levofloxacin in the Greek population of symptomatic patients. Initially, H. pylori clinical strains were isolated from symptomatic patient biopsies and their susceptibility was determined phenotypically using the E-test. A collection of susceptible, as well as, resistant clinical H. pylori strains to levofloxacin and other antibiotics used in eradication schemes, was prepared and genomic DNA isolated. Due to a lack of published studies on prevalent mutations in levofloxacin-resistant H. pylori strains in the Greek population, primers were designed to amplify the gyrA gene regions under study, followed by sequencing. After plotting the molecular and phenotypic effects against levofloxacin resistance, a real-time PCR was designed to determine levofloxacin resistance."],"dc:identifier":["uoadl:2804172","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2804172"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Διερεύνηση των υπεύθυνων μεταλλαγών για την ανάπτυξη αντοχής του Ελικοβακτηρίου του πυλωρού έναντι των φθοριοκινολονών (λεβοφλοξασίνης) σε κλινικά στελέχη Ελλήνων συμπτωματικών φορέων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:09Z"}