{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2810022"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2810022","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Λοιμώξεις ελκών διαβητικού ποδιού","abstract":"Πραγματοποιήθηκε συγχρονική μελέτη με προοπτική συλλογή δεδομένων και ο μελετώμενος πληθυσμός αποτελούνταν από 113 διαβητικούς ασθενείς που προσέρχονταν στο ιατρείο διαβητικού ποδιού του Λαικού Νοσοκομείου με διαβητικό έλκος οι οποίοι παρακολουθήθηκαν για χρονικό διάστημα 6 μηνών. Το 77% των ασθενών ήταν άνδρες, η διάμεση ηλικία ήταν τα 64 έτη, με μέση τιμή Hba1c 7,9%. Το 66,4% των ασθενών με διαβητικά έλκη εμφάνισαν λοίμωξη εκ’ των οποίων το 31% ήταν πολυμικροβιακής αιτιολογίας. Συχνότερα εμφανίστηκαν Gram(-) βακτήρια (40%), ενώ τα πολυανθεκτικά εμφανίστηκαν σε ποσοστό 13,4%. Σε ποσοστό 37,6% προτιμήθηκε η εμπειρική χορήγηση Σιπροφλοξασίνης-Κλινδαμυκίνης ενώ μικρό ήταν το ποσοστό στο οποίο βασιζόμενοι στην κλινική εικόνα του έλκους δεν δόθηκε καμία αντιμικροβιακή αγωγή. Τα Gram(-) βακτήρια παρουσίασαν υψηλή αντιμικροβιακή αντοχή στις πενικιλλίνες(80%), κεφαλοσπορίνες(55,5%), Β-λακταμικά+Αναστολείς(46,7%), και φθοριοκινολόνες(28,9%). Οι Gram(+) κόκκοι στις πενικιλλίνες(80%), την ερυθρομυκίνη(46,7%), την κλινδαμυκίνη(43,3%), την σιπροφλοξασίνη(43,3%) και το φουσιδικό οξύ(43,3%) και ο MRSA στην κλινδαμυκίνη και ερυθρομυκίνη(87,5%) και μηδενική στα αντισταφυλοκοκκικά (βανκομυκίνη, τεικοπλανίνη, λινεζολίδη). Η σχετική πιθανότητα ύπαρξης MRSA ήταν 5,7 φορές μεγαλύτερη στους καπνιστές σε σχέση με τους μη καπνιστές. Το 30,1% διαγνώστηκαν με οστεομυελίτιδα με συχνότερο τρόπο διάγνωσης την ακτινογραφία και κατά την διάρκεια του εξαμήνου παρακολούθησης το 26.5% συνέχιζε να έχει οστεομυελίτιδα. Βρέθηκε οριακά στατιστικά σημαντική σχέση ανάμεσα στην ύπαρξη οστεομυελίτιδας και MRSA. Στο 2,7% των ασθενών θεωρήθηκε αναγκαία η λύση του ακρωτηριασμού ενώ οι ασθενείς επισκέφτηκαν κατά μέσο όρο 4,3 φορές το ιατρείο διαβητικού ποδιού κατά την διάρκεια του εξαμήνου παρακολούθησης.","abstract_html":"Πραγματοποιήθηκε συγχρονική μελέτη με προοπτική συλλογή δεδομένων και ο μελετώμενος πληθυσμός αποτελούνταν από 113 διαβητικούς ασθενείς που προσέρχονταν στο ιατρείο διαβητικού ποδιού του Λαικού Νοσοκομείου με διαβητικό έλκος οι οποίοι παρακολουθήθηκαν για χρονικό διάστημα 6 μηνών. Το 77% των ασθενών ήταν άνδρες, η διάμεση ηλικία ήταν τα 64 έτη, με μέση τιμή Hba1c 7,9%. Το 66,4% των ασθενών με διαβητικά έλκη εμφάνισαν λοίμωξη εκ’ των οποίων το 31% ήταν πολυμικροβιακής αιτιολογίας. Συχνότερα εμφανίστηκαν Gram(-) βακτήρια (40%), ενώ τα πολυανθεκτικά εμφανίστηκαν σε ποσοστό 13,4%. Σε ποσοστό 37,6% προτιμήθηκε η εμπειρική χορήγηση Σιπροφλοξασίνης-Κλινδαμυκίνης ενώ μικρό ήταν το ποσοστό στο οποίο βασιζόμενοι στην κλινική εικόνα του έλκους δεν δόθηκε καμία αντιμικροβιακή αγωγή. Τα Gram(-) βακτήρια παρουσίασαν υψηλή αντιμικροβιακή αντοχή στις πενικιλλίνες(80%), κεφαλοσπορίνες(55,5%), Β-λακταμικά+Αναστολείς(46,7%), και φθοριοκινολόνες(28,9%). Οι Gram(+) κόκκοι στις πενικιλλίνες(80%), την ερυθρομυκίνη(46,7%), την κλινδαμυκίνη(43,3%), την σιπροφλοξασίνη(43,3%) και το φουσιδικό οξύ(43,3%) και ο MRSA στην κλινδαμυκίνη και ερυθρομυκίνη(87,5%) και μηδενική στα αντισταφυλοκοκκικά (βανκομυκίνη, τεικοπλανίνη, λινεζολίδη). Η σχετική πιθανότητα ύπαρξης MRSA ήταν 5,7 φορές μεγαλύτερη στους καπνιστές σε σχέση με τους μη καπνιστές. Το 30,1% διαγνώστηκαν με οστεομυελίτιδα με συχνότερο τρόπο διάγνωσης την ακτινογραφία και κατά την διάρκεια του εξαμήνου παρακολούθησης το 26.5% συνέχιζε να έχει οστεομυελίτιδα. Βρέθηκε οριακά στατιστικά σημαντική σχέση ανάμεσα στην ύπαρξη οστεομυελίτιδας και MRSA. Στο 2,7% των ασθενών θεωρήθηκε αναγκαία η λύση του ακρωτηριασμού ενώ οι ασθενείς επισκέφτηκαν κατά μέσο όρο 4,3 φορές το ιατρείο διαβητικού ποδιού κατά την διάρκεια του εξαμήνου παρακολούθησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Χατζής Θεόδωρος","Chatzis Theodoros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:09Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2810022"],"render_values":[{"text":"uoadl:2810022","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810022","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810022","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2810022","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χατζής Θεόδωρος","Chatzis Theodoros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2810022","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810022"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Πραγματοποιήθηκε συγχρονική μελέτη με προοπτική συλλογή δεδομένων και ο μελετώμενος πληθυσμός αποτελούνταν από 113 διαβητικούς ασθενείς που προσέρχονταν στο ιατρείο διαβητικού ποδιού του Λαικού Νοσοκομείου με διαβητικό έλκος οι οποίοι παρακολουθήθηκαν για χρονικό διάστημα 6 μηνών. Το 77% των ασθενών ήταν άνδρες, η διάμεση ηλικία ήταν τα 64 έτη, με μέση τιμή Hba1c 7,9%. Το 66,4% των ασθενών με διαβητικά έλκη εμφάνισαν λοίμωξη εκ’ των οποίων το 31% ήταν πολυμικροβιακής αιτιολογίας. Συχνότερα εμφανίστηκαν Gram(-) βακτήρια (40%), ενώ τα πολυανθεκτικά εμφανίστηκαν σε ποσοστό 13,4%. Σε ποσοστό 37,6% προτιμήθηκε η εμπειρική χορήγηση Σιπροφλοξασίνης-Κλινδαμυκίνης ενώ μικρό ήταν το ποσοστό στο οποίο βασιζόμενοι στην κλινική εικόνα του έλκους δεν δόθηκε καμία αντιμικροβιακή αγωγή. Τα Gram(-) βακτήρια παρουσίασαν υψηλή αντιμικροβιακή αντοχή στις πενικιλλίνες(80%), κεφαλοσπορίνες(55,5%), Β-λακταμικά+Αναστολείς(46,7%), και φθοριοκινολόνες(28,9%). Οι Gram(+) κόκκοι στις πενικιλλίνες(80%), την ερυθρομυκίνη(46,7%), την κλινδαμυκίνη(43,3%), την σιπροφλοξασίνη(43,3%) και το φουσιδικό οξύ(43,3%) και ο MRSA στην κλινδαμυκίνη και ερυθρομυκίνη(87,5%) και μηδενική στα αντισταφυλοκοκκικά (βανκομυκίνη, τεικοπλανίνη, λινεζολίδη). Η σχετική πιθανότητα ύπαρξης MRSA ήταν 5,7 φορές μεγαλύτερη στους καπνιστές σε σχέση με τους μη καπνιστές. Το 30,1% διαγνώστηκαν με οστεομυελίτιδα με συχνότερο τρόπο διάγνωσης την ακτινογραφία και κατά την διάρκεια του εξαμήνου παρακολούθησης το 26.5% συνέχιζε να έχει οστεομυελίτιδα. Βρέθηκε οριακά στατιστικά σημαντική σχέση ανάμεσα στην ύπαρξη οστεομυελίτιδας και MRSA. Στο 2,7% των ασθενών θεωρήθηκε αναγκαία η λύση του ακρωτηριασμού ενώ οι ασθενείς επισκέφτηκαν κατά μέσο όρο 4,3 φορές το ιατρείο διαβητικού ποδιού κατά την διάρκεια του εξαμήνου παρακολούθησης.","A cross-sectional study was conducted with a prospective data collection and the study population consisted of 113 diabetic patients who came to the Outpatient Diabetic Foot Clinic with a diabetic ulcer who were followed for 6 months. A total of 77% of the patients were male, median age was 64 years, with an average Hba1c of 7.9%. Of the patients with ulcers 66.4% had an infection, of which 31% were polymicrobial. Gram (-) bacteria (40%) appeared more frequently, while the multidrug resistant pathogens appeared at 13.4%. In 37.6% of the cases, empirical administration of Ciprofloxacin-Clindamycin was preferred. Gram (-) bacteria showed high antimicrobial resistance to penicillins (80%), cephalosporins (55.5%), β-lactams+Inhibitors (46.7%), and fluoroquinolones (28.9%). Gram (+) strains were resistant in penicillins (80%), erythromycin (46.7%), clindamycin (43.3%), ciprofloxacin (43.3%) and fusidic acid MRSA to clindamycin and erythromycin (87.5%), while no strains were resistant to antibiotics like vancomycin, teicoplanin, and linsezolid. The relative probability of MRSA was 5.7 times higher in smokers than non-smokers. 30.1% were diagnosed with osteomyelitis with the diagnosis based mainly on x-rays, and 26.5% of them continued to have osteomyelitis during the follow-up semester. There was a marginal statistically significant relationship between osteomyelitis and MRSA prevalence. In 2.7% of patients, amputation was considered necessary, while patients visited an average of 4.3 times the diabetic foot clinic during the follow-up semester."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Λοιμώξεις ελκών διαβητικού ποδιού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χατζής Θεόδωρος","Chatzis Theodoros"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Πραγματοποιήθηκε συγχρονική μελέτη με προοπτική συλλογή δεδομένων και ο μελετώμενος πληθυσμός αποτελούνταν από 113 διαβητικούς ασθενείς που προσέρχονταν στο ιατρείο διαβητικού ποδιού του Λαικού Νοσοκομείου με διαβητικό έλκος οι οποίοι παρακολουθήθηκαν για χρονικό διάστημα 6 μηνών. Το 77% των ασθενών ήταν άνδρες, η διάμεση ηλικία ήταν τα 64 έτη, με μέση τιμή Hba1c 7,9%. Το 66,4% των ασθενών με διαβητικά έλκη εμφάνισαν λοίμωξη εκ’ των οποίων το 31% ήταν πολυμικροβιακής αιτιολογίας. Συχνότερα εμφανίστηκαν Gram(-) βακτήρια (40%), ενώ τα πολυανθεκτικά εμφανίστηκαν σε ποσοστό 13,4%. Σε ποσοστό 37,6% προτιμήθηκε η εμπειρική χορήγηση Σιπροφλοξασίνης-Κλινδαμυκίνης ενώ μικρό ήταν το ποσοστό στο οποίο βασιζόμενοι στην κλινική εικόνα του έλκους δεν δόθηκε καμία αντιμικροβιακή αγωγή. Τα Gram(-) βακτήρια παρουσίασαν υψηλή αντιμικροβιακή αντοχή στις πενικιλλίνες(80%), κεφαλοσπορίνες(55,5%), Β-λακταμικά+Αναστολείς(46,7%), και φθοριοκινολόνες(28,9%). Οι Gram(+) κόκκοι στις πενικιλλίνες(80%), την ερυθρομυκίνη(46,7%), την κλινδαμυκίνη(43,3%), την σιπροφλοξασίνη(43,3%) και το φουσιδικό οξύ(43,3%) και ο MRSA στην κλινδαμυκίνη και ερυθρομυκίνη(87,5%) και μηδενική στα αντισταφυλοκοκκικά (βανκομυκίνη, τεικοπλανίνη, λινεζολίδη). Η σχετική πιθανότητα ύπαρξης MRSA ήταν 5,7 φορές μεγαλύτερη στους καπνιστές σε σχέση με τους μη καπνιστές. Το 30,1% διαγνώστηκαν με οστεομυελίτιδα με συχνότερο τρόπο διάγνωσης την ακτινογραφία και κατά την διάρκεια του εξαμήνου παρακολούθησης το 26.5% συνέχιζε να έχει οστεομυελίτιδα. Βρέθηκε οριακά στατιστικά σημαντική σχέση ανάμεσα στην ύπαρξη οστεομυελίτιδας και MRSA. Στο 2,7% των ασθενών θεωρήθηκε αναγκαία η λύση του ακρωτηριασμού ενώ οι ασθενείς επισκέφτηκαν κατά μέσο όρο 4,3 φορές το ιατρείο διαβητικού ποδιού κατά την διάρκεια του εξαμήνου παρακολούθησης.","A cross-sectional study was conducted with a prospective data collection and the study population consisted of 113 diabetic patients who came to the Outpatient Diabetic Foot Clinic with a diabetic ulcer who were followed for 6 months. A total of 77% of the patients were male, median age was 64 years, with an average Hba1c of 7.9%. Of the patients with ulcers 66.4% had an infection, of which 31% were polymicrobial. Gram (-) bacteria (40%) appeared more frequently, while the multidrug resistant pathogens appeared at 13.4%. In 37.6% of the cases, empirical administration of Ciprofloxacin-Clindamycin was preferred. Gram (-) bacteria showed high antimicrobial resistance to penicillins (80%), cephalosporins (55.5%), β-lactams+Inhibitors (46.7%), and fluoroquinolones (28.9%). Gram (+) strains were resistant in penicillins (80%), erythromycin (46.7%), clindamycin (43.3%), ciprofloxacin (43.3%) and fusidic acid MRSA to clindamycin and erythromycin (87.5%), while no strains were resistant to antibiotics like vancomycin, teicoplanin, and linsezolid. The relative probability of MRSA was 5.7 times higher in smokers than non-smokers. 30.1% were diagnosed with osteomyelitis with the diagnosis based mainly on x-rays, and 26.5% of them continued to have osteomyelitis during the follow-up semester. There was a marginal statistically significant relationship between osteomyelitis and MRSA prevalence. In 2.7% of patients, amputation was considered necessary, while patients visited an average of 4.3 times the diabetic foot clinic during the follow-up semester."],"dc:identifier":["uoadl:2810022","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810022"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Λοιμώξεις ελκών διαβητικού ποδιού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:09Z"}