{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2810658"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2810658","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"H επίδραση του εκκρινώματος καρδιομυοβλαστών μετά από μηχανική φόρτιση σε καρδιομυοβλάστες που υπόκεινται σε υποξία/επανοξυγόνωση τραυματισμό","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: H επαναιμάτωση μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΕΜ) μπορεί να επιδεινώσει τη βλάβη του καρδιακού ιστού και, έτσι, in vitro μοντέλα υποξίας/επαναοξυγόνωσης (Υ/Ε) έχουν αναπτυχθεί για την προσομοίωση της in vivo ιστικής βλάβης που προκαλείται από την ισχαιμία/επαναιμάτωση. Τα καρδιακά βλαστοκύτταρα έχουν χρησιμοποιηθεί για την αναγέννηση του μυοκαρδίου μετά από έμφραγμα, λόγω της πολυδυναμικότητάς και της παρακρινούς τους δράσης, ενώ είναι ενδιαφέρον ότι η μηχανική τους φόρτιση μπορεί να ρυθμίσει το εκκρίνωμά τους. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εξετάσει τις παρακρινείς δράσεις των καρδιομυοβλαστών σε βλάβη τους από Υ/Ε, μέσω χορήγησης σε καρδιομυοβλάστες που έχουν υποστεί βλάβη, του μέσου καλλιέργειας (εκκρινώματος) μηχανικά φορτισμένων ή μη φορτισμένων καρδιομυοβλαστών, in vitro. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Καρδιομυοβλάστες H9C2 καλλιεργήθηκαν σε ελαστικές μεμβράνες και υποβλήθηκαν σε δύο διαφορετικά πρωτόκολλα μηχανικής φόρτισης, ενώ ακολούθως συλλέχθηκε το μέσο καλλιέργειας (εκκρίνωμα) (stretch media-SM). Επίσης, συλλέχθηκε το μέσο καλλιέργειας μη φορτισμένων καρδιομυοβλαστών (non-stretch media-NSM). Κατόπιν, καρδιομυοβλάστες υποβλήθηκαν σε βλάβη μέσω υποξίας/επαναοξυγόνωσής τους και κατά τη διάρκεια της επανοξυγόνωσης τους χορηγήθηκε είτε SM είτε NSΜ. Ειδικότερα, χρησιμοποιήθηκαν δύο συνθήκες υποξίας/επαναοξυγόνωσης• στην πειραματική συνθήκη Α οι καρδιομυοβλάστες υποβλήθηκαν σε 6 και 8 ώρες υποξίας και επανοξυγόνωσης, αντίστοιχα, ενώ στην πειραματική συνθήκη Β υποβλήθηκαν σε 6 και 4 ώρες, αντίστοιχα. Αξιολογήθηκε η κυτταρική απόπτωση με κυτταρομετρία ροής (χρώση ΑnnexinV/PI) και με τη χημική διαδικασία ελέγχου της μεταβολικής κυτταρικής δραστηριότητας ΜΤΤ. Η στατιστική ανάλυση περιελάμβανε μη παραμετρικό Τ-test και One-way ANOVA. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μετά την περίοδο υποξίας, το ποσοστό βιωσιμότητας των κυττάρων ήταν 98%, χωρίς να διαφέρει από την ομάδα ελέγχου-νορμοξίας (p>0.05), ενώ μετά την επαναοξυγόνωση (8h) το ποσοστό βιωσιμότητας μειώθηκε σημαντικά σε 50.6% (p<0.01). Μετά την επίδραση με SM ή NSM, στην πειραματική συνθήκη Α δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές ως προς την επιβίωση των καρδιομυοβλαστών. Αντίθετα, στη δεύτερη συνθήκη (Β), το ποσοστό βιωσιμότητας των κυττάρων αυξήθηκε, τόσο μετά την επίδραση με SM (92%) όσο και με NSM (80%), μη διαφέροντας σημαντικά από την ομάδα νορμοξίας (p>0.05). Επιπρόσθετα, στη συνθήκη Β, μόνο τα κύτταρα στα οποία έγινε επίδραση με SM εμφάνισαν σημαντικά υψηλότερο ποσοστό βιωσιμότητας (p<0.05) σε σχέση με τα κύτταρα της συνθήκης Υ/Ε που δεν έλαβαν καμία επίδραση και σημείωσαν ποσοστό βιωσιμότητας ίσο με 74%. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα ευρήματα της μελέτης υποδηλώνουν ότι οι καρδιομυοβλάστες είναι ευαίσθητοι στη βλάβη από Υ/Ε εμφανίζοντας υψηλά ποσοστά απόπτωσης, ωστόσο το εκκρίνωμά τους δύναται να αναστείλει τον κυτταρικό θάνατο. Επιπλέον, η μηχανική φόρτιση των καρδιομυοβλαστών τροποποιεί το εκκρίνωμά τους, καθιστώντας το περισσότερο αποτελεσματικό ως προς την επιβίωση αυτών των κυττάρων.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: H επαναιμάτωση μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΕΜ) μπορεί να επιδεινώσει τη βλάβη του καρδιακού ιστού και, έτσι, in vitro μοντέλα υποξίας/επαναοξυγόνωσης (Υ/Ε) έχουν αναπτυχθεί για την προσομοίωση της in vivo ιστικής βλάβης που προκαλείται από την ισχαιμία/επαναιμάτωση. Τα καρδιακά βλαστοκύτταρα έχουν χρησιμοποιηθεί για την αναγέννηση του μυοκαρδίου μετά από έμφραγμα, λόγω της πολυδυναμικότητάς και της παρακρινούς τους δράσης, ενώ είναι ενδιαφέρον ότι η μηχανική τους φόρτιση μπορεί να ρυθμίσει το εκκρίνωμά τους. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εξετάσει τις παρακρινείς δράσεις των καρδιομυοβλαστών σε βλάβη τους από Υ/Ε, μέσω χορήγησης σε καρδιομυοβλάστες που έχουν υποστεί βλάβη, του μέσου καλλιέργειας (εκκρινώματος) μηχανικά φορτισμένων ή μη φορτισμένων καρδιομυοβλαστών, in vitro. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Καρδιομυοβλάστες H9C2 καλλιεργήθηκαν σε ελαστικές μεμβράνες και υποβλήθηκαν σε δύο διαφορετικά πρωτόκολλα μηχανικής φόρτισης, ενώ ακολούθως συλλέχθηκε το μέσο καλλιέργειας (εκκρίνωμα) (stretch media-SM). Επίσης, συλλέχθηκε το μέσο καλλιέργειας μη φορτισμένων καρδιομυοβλαστών (non-stretch media-NSM). Κατόπιν, καρδιομυοβλάστες υποβλήθηκαν σε βλάβη μέσω υποξίας/επαναοξυγόνωσής τους και κατά τη διάρκεια της επανοξυγόνωσης τους χορηγήθηκε είτε SM είτε NSΜ. Ειδικότερα, χρησιμοποιήθηκαν δύο συνθήκες υποξίας/επαναοξυγόνωσης• στην πειραματική συνθήκη Α οι καρδιομυοβλάστες υποβλήθηκαν σε 6 και 8 ώρες υποξίας και επανοξυγόνωσης, αντίστοιχα, ενώ στην πειραματική συνθήκη Β υποβλήθηκαν σε 6 και 4 ώρες, αντίστοιχα. Αξιολογήθηκε η κυτταρική απόπτωση με κυτταρομετρία ροής (χρώση ΑnnexinV/PI) και με τη χημική διαδικασία ελέγχου της μεταβολικής κυτταρικής δραστηριότητας ΜΤΤ. Η στατιστική ανάλυση περιελάμβανε μη παραμετρικό Τ-test και One-way ANOVA. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μετά την περίοδο υποξίας, το ποσοστό βιωσιμότητας των κυττάρων ήταν 98%, χωρίς να διαφέρει από την ομάδα ελέγχου-νορμοξίας (p&gt;0.05), ενώ μετά την επαναοξυγόνωση (8h) το ποσοστό βιωσιμότητας μειώθηκε σημαντικά σε 50.6% (p&lt;0.01). Μετά την επίδραση με SM ή NSM, στην πειραματική συνθήκη Α δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές ως προς την επιβίωση των καρδιομυοβλαστών. Αντίθετα, στη δεύτερη συνθήκη (Β), το ποσοστό βιωσιμότητας των κυττάρων αυξήθηκε, τόσο μετά την επίδραση με SM (92%) όσο και με NSM (80%), μη διαφέροντας σημαντικά από την ομάδα νορμοξίας (p&gt;0.05). Επιπρόσθετα, στη συνθήκη Β, μόνο τα κύτταρα στα οποία έγινε επίδραση με SM εμφάνισαν σημαντικά υψηλότερο ποσοστό βιωσιμότητας (p&lt;0.05) σε σχέση με τα κύτταρα της συνθήκης Υ/Ε που δεν έλαβαν καμία επίδραση και σημείωσαν ποσοστό βιωσιμότητας ίσο με 74%. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα ευρήματα της μελέτης υποδηλώνουν ότι οι καρδιομυοβλάστες είναι ευαίσθητοι στη βλάβη από Υ/Ε εμφανίζοντας υψηλά ποσοστά απόπτωσης, ωστόσο το εκκρίνωμά τους δύναται να αναστείλει τον κυτταρικό θάνατο. Επιπλέον, η μηχανική φόρτιση των καρδιομυοβλαστών τροποποιεί το εκκρίνωμά τους, καθιστώντας το περισσότερο αποτελεσματικό ως προς την επιβίωση αυτών των κυττάρων.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδοπετράκη Αργυρώ","Papadopetraki Argyro"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:14Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2810658"],"render_values":[{"text":"uoadl:2810658","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810658","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810658","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2810658","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδοπετράκη Αργυρώ","Papadopetraki Argyro"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2810658","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810658"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: H επαναιμάτωση μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΕΜ) μπορεί να επιδεινώσει τη βλάβη του καρδιακού ιστού και, έτσι, in vitro μοντέλα υποξίας/επαναοξυγόνωσης (Υ/Ε) έχουν αναπτυχθεί για την προσομοίωση της in vivo ιστικής βλάβης που προκαλείται από την ισχαιμία/επαναιμάτωση. Τα καρδιακά βλαστοκύτταρα έχουν χρησιμοποιηθεί για την αναγέννηση του μυοκαρδίου μετά από έμφραγμα, λόγω της πολυδυναμικότητάς και της παρακρινούς τους δράσης, ενώ είναι ενδιαφέρον ότι η μηχανική τους φόρτιση μπορεί να ρυθμίσει το εκκρίνωμά τους. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εξετάσει τις παρακρινείς δράσεις των καρδιομυοβλαστών σε βλάβη τους από Υ/Ε, μέσω χορήγησης σε καρδιομυοβλάστες που έχουν υποστεί βλάβη, του μέσου καλλιέργειας (εκκρινώματος) μηχανικά φορτισμένων ή μη φορτισμένων καρδιομυοβλαστών, in vitro. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Καρδιομυοβλάστες H9C2 καλλιεργήθηκαν σε ελαστικές μεμβράνες και υποβλήθηκαν σε δύο διαφορετικά πρωτόκολλα μηχανικής φόρτισης, ενώ ακολούθως συλλέχθηκε το μέσο καλλιέργειας (εκκρίνωμα) (stretch media-SM). Επίσης, συλλέχθηκε το μέσο καλλιέργειας μη φορτισμένων καρδιομυοβλαστών (non-stretch media-NSM). Κατόπιν, καρδιομυοβλάστες υποβλήθηκαν σε βλάβη μέσω υποξίας/επαναοξυγόνωσής τους και κατά τη διάρκεια της επανοξυγόνωσης τους χορηγήθηκε είτε SM είτε NSΜ. Ειδικότερα, χρησιμοποιήθηκαν δύο συνθήκες υποξίας/επαναοξυγόνωσης• στην πειραματική συνθήκη Α οι καρδιομυοβλάστες υποβλήθηκαν σε 6 και 8 ώρες υποξίας και επανοξυγόνωσης, αντίστοιχα, ενώ στην πειραματική συνθήκη Β υποβλήθηκαν σε 6 και 4 ώρες, αντίστοιχα. Αξιολογήθηκε η κυτταρική απόπτωση με κυτταρομετρία ροής (χρώση ΑnnexinV/PI) και με τη χημική διαδικασία ελέγχου της μεταβολικής κυτταρικής δραστηριότητας ΜΤΤ. Η στατιστική ανάλυση περιελάμβανε μη παραμετρικό Τ-test και One-way ANOVA. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μετά την περίοδο υποξίας, το ποσοστό βιωσιμότητας των κυττάρων ήταν 98%, χωρίς να διαφέρει από την ομάδα ελέγχου-νορμοξίας (p>0.05), ενώ μετά την επαναοξυγόνωση (8h) το ποσοστό βιωσιμότητας μειώθηκε σημαντικά σε 50.6% (p<0.01). Μετά την επίδραση με SM ή NSM, στην πειραματική συνθήκη Α δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές ως προς την επιβίωση των καρδιομυοβλαστών. Αντίθετα, στη δεύτερη συνθήκη (Β), το ποσοστό βιωσιμότητας των κυττάρων αυξήθηκε, τόσο μετά την επίδραση με SM (92%) όσο και με NSM (80%), μη διαφέροντας σημαντικά από την ομάδα νορμοξίας (p>0.05). Επιπρόσθετα, στη συνθήκη Β, μόνο τα κύτταρα στα οποία έγινε επίδραση με SM εμφάνισαν σημαντικά υψηλότερο ποσοστό βιωσιμότητας (p<0.05) σε σχέση με τα κύτταρα της συνθήκης Υ/Ε που δεν έλαβαν καμία επίδραση και σημείωσαν ποσοστό βιωσιμότητας ίσο με 74%. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα ευρήματα της μελέτης υποδηλώνουν ότι οι καρδιομυοβλάστες είναι ευαίσθητοι στη βλάβη από Υ/Ε εμφανίζοντας υψηλά ποσοστά απόπτωσης, ωστόσο το εκκρίνωμά τους δύναται να αναστείλει τον κυτταρικό θάνατο. Επιπλέον, η μηχανική φόρτιση των καρδιομυοβλαστών τροποποιεί το εκκρίνωμά τους, καθιστώντας το περισσότερο αποτελεσματικό ως προς την επιβίωση αυτών των κυττάρων.","INTRODUCTION: Reperfusion after myocardial infarction (MI) can worsen cardiac tissue damage and in vitro models of hypoxia/reoxygenation (H/R) have been developed to simulate the in vivo tissue damage because of ischemia/reperfusion. Cardiac stem cells have been used for regeneration after MI due to their multipotency and paracrine actions in improving myocardial cell survival and function. Interestingly, mechanical loading of cardiomyoblasts may modulate their secretome. PURPOSE: The aim of the study is to investigate the paracrine effects of cardiomyoblasts in H/R injury, by treating cardiomyoblasts that have been undergone H/R injury with the conditioned media (secretome) of mechanically loaded or unloaded cells, in vitro. METHODS: H9C2 cardiomyoblasts were cultured on elastic membranes and underwent 2 different protocols of cyclic stretching and subsequently their conditioned media (secretome) was collected (stretch media, SM). Conditioned media of unstretched H9C2 was also collected (non-stretch media, NSM). H9C2 were subjected to hypoxia/reoxygenation injury while during reoxygenation, they were treated either with SM or NSM. Particularly, two conditions of hypoxia/reoxygenation were used: in the experimental condition A the cardiomyoblasts were subjected to 6 and 8 hours of hypoxia and reoxygenation respectively, while in the experimental condition B at 6 and 4 hours respectively. Cell apoptosis was assessed by flow cytometry (Annexin V/PI staining) and by the chemical process for monitoring cellular metabolic activity, MTT. Statistical analysis included non-parametric T-test and One-way ANOVA. RESULTS: After the hypoxia period, the cell viability rate was 98%, without being significant different from the normoxia group (p>0.05), while after reoxygenation (8h), the viability rate decreased significantly to 50.6% (p <0.01). Following the treatment with the SM or the NSM, no statistical significant changes were observed in the experimental condition A. In contrast, in the second condition (B) the viability increased, both after the treatment with the SM (92%) and the NSM (80%), having no statistical significant differences from the normoxia group (p>0.05). Additionally, in the condition B, only the cells which have been treated with the SM displayed a significantly higher viability (p<0.05) compared with the cardiomyoblasts that have undergone H/R injury without taking any treatment and had a 74% viability rate. CONCLUSION: Our findings suggest that cardiomyocytes are susceptible to H/R injury, displaying high rates of cellular death while their secretome is able to inhibit their apoptosis. Moreover, the mechanical loading of cardiomyoblasts modifies their secretome by making it more effective for the survival of these cells."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["H επίδραση του εκκρινώματος καρδιομυοβλαστών μετά από μηχανική φόρτιση σε καρδιομυοβλάστες που υπόκεινται σε υποξία/επανοξυγόνωση τραυματισμό"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδοπετράκη Αργυρώ","Papadopetraki Argyro"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: H επαναιμάτωση μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΕΜ) μπορεί να επιδεινώσει τη βλάβη του καρδιακού ιστού και, έτσι, in vitro μοντέλα υποξίας/επαναοξυγόνωσης (Υ/Ε) έχουν αναπτυχθεί για την προσομοίωση της in vivo ιστικής βλάβης που προκαλείται από την ισχαιμία/επαναιμάτωση. Τα καρδιακά βλαστοκύτταρα έχουν χρησιμοποιηθεί για την αναγέννηση του μυοκαρδίου μετά από έμφραγμα, λόγω της πολυδυναμικότητάς και της παρακρινούς τους δράσης, ενώ είναι ενδιαφέρον ότι η μηχανική τους φόρτιση μπορεί να ρυθμίσει το εκκρίνωμά τους. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εξετάσει τις παρακρινείς δράσεις των καρδιομυοβλαστών σε βλάβη τους από Υ/Ε, μέσω χορήγησης σε καρδιομυοβλάστες που έχουν υποστεί βλάβη, του μέσου καλλιέργειας (εκκρινώματος) μηχανικά φορτισμένων ή μη φορτισμένων καρδιομυοβλαστών, in vitro. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Καρδιομυοβλάστες H9C2 καλλιεργήθηκαν σε ελαστικές μεμβράνες και υποβλήθηκαν σε δύο διαφορετικά πρωτόκολλα μηχανικής φόρτισης, ενώ ακολούθως συλλέχθηκε το μέσο καλλιέργειας (εκκρίνωμα) (stretch media-SM). Επίσης, συλλέχθηκε το μέσο καλλιέργειας μη φορτισμένων καρδιομυοβλαστών (non-stretch media-NSM). Κατόπιν, καρδιομυοβλάστες υποβλήθηκαν σε βλάβη μέσω υποξίας/επαναοξυγόνωσής τους και κατά τη διάρκεια της επανοξυγόνωσης τους χορηγήθηκε είτε SM είτε NSΜ. Ειδικότερα, χρησιμοποιήθηκαν δύο συνθήκες υποξίας/επαναοξυγόνωσης• στην πειραματική συνθήκη Α οι καρδιομυοβλάστες υποβλήθηκαν σε 6 και 8 ώρες υποξίας και επανοξυγόνωσης, αντίστοιχα, ενώ στην πειραματική συνθήκη Β υποβλήθηκαν σε 6 και 4 ώρες, αντίστοιχα. Αξιολογήθηκε η κυτταρική απόπτωση με κυτταρομετρία ροής (χρώση ΑnnexinV/PI) και με τη χημική διαδικασία ελέγχου της μεταβολικής κυτταρικής δραστηριότητας ΜΤΤ. Η στατιστική ανάλυση περιελάμβανε μη παραμετρικό Τ-test και One-way ANOVA. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μετά την περίοδο υποξίας, το ποσοστό βιωσιμότητας των κυττάρων ήταν 98%, χωρίς να διαφέρει από την ομάδα ελέγχου-νορμοξίας (p>0.05), ενώ μετά την επαναοξυγόνωση (8h) το ποσοστό βιωσιμότητας μειώθηκε σημαντικά σε 50.6% (p<0.01). Μετά την επίδραση με SM ή NSM, στην πειραματική συνθήκη Α δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές ως προς την επιβίωση των καρδιομυοβλαστών. Αντίθετα, στη δεύτερη συνθήκη (Β), το ποσοστό βιωσιμότητας των κυττάρων αυξήθηκε, τόσο μετά την επίδραση με SM (92%) όσο και με NSM (80%), μη διαφέροντας σημαντικά από την ομάδα νορμοξίας (p>0.05). Επιπρόσθετα, στη συνθήκη Β, μόνο τα κύτταρα στα οποία έγινε επίδραση με SM εμφάνισαν σημαντικά υψηλότερο ποσοστό βιωσιμότητας (p<0.05) σε σχέση με τα κύτταρα της συνθήκης Υ/Ε που δεν έλαβαν καμία επίδραση και σημείωσαν ποσοστό βιωσιμότητας ίσο με 74%. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα ευρήματα της μελέτης υποδηλώνουν ότι οι καρδιομυοβλάστες είναι ευαίσθητοι στη βλάβη από Υ/Ε εμφανίζοντας υψηλά ποσοστά απόπτωσης, ωστόσο το εκκρίνωμά τους δύναται να αναστείλει τον κυτταρικό θάνατο. Επιπλέον, η μηχανική φόρτιση των καρδιομυοβλαστών τροποποιεί το εκκρίνωμά τους, καθιστώντας το περισσότερο αποτελεσματικό ως προς την επιβίωση αυτών των κυττάρων.","INTRODUCTION: Reperfusion after myocardial infarction (MI) can worsen cardiac tissue damage and in vitro models of hypoxia/reoxygenation (H/R) have been developed to simulate the in vivo tissue damage because of ischemia/reperfusion. Cardiac stem cells have been used for regeneration after MI due to their multipotency and paracrine actions in improving myocardial cell survival and function. Interestingly, mechanical loading of cardiomyoblasts may modulate their secretome. PURPOSE: The aim of the study is to investigate the paracrine effects of cardiomyoblasts in H/R injury, by treating cardiomyoblasts that have been undergone H/R injury with the conditioned media (secretome) of mechanically loaded or unloaded cells, in vitro. METHODS: H9C2 cardiomyoblasts were cultured on elastic membranes and underwent 2 different protocols of cyclic stretching and subsequently their conditioned media (secretome) was collected (stretch media, SM). Conditioned media of unstretched H9C2 was also collected (non-stretch media, NSM). H9C2 were subjected to hypoxia/reoxygenation injury while during reoxygenation, they were treated either with SM or NSM. Particularly, two conditions of hypoxia/reoxygenation were used: in the experimental condition A the cardiomyoblasts were subjected to 6 and 8 hours of hypoxia and reoxygenation respectively, while in the experimental condition B at 6 and 4 hours respectively. Cell apoptosis was assessed by flow cytometry (Annexin V/PI staining) and by the chemical process for monitoring cellular metabolic activity, MTT. Statistical analysis included non-parametric T-test and One-way ANOVA. RESULTS: After the hypoxia period, the cell viability rate was 98%, without being significant different from the normoxia group (p>0.05), while after reoxygenation (8h), the viability rate decreased significantly to 50.6% (p <0.01). Following the treatment with the SM or the NSM, no statistical significant changes were observed in the experimental condition A. In contrast, in the second condition (B) the viability increased, both after the treatment with the SM (92%) and the NSM (80%), having no statistical significant differences from the normoxia group (p>0.05). Additionally, in the condition B, only the cells which have been treated with the SM displayed a significantly higher viability (p<0.05) compared with the cardiomyoblasts that have undergone H/R injury without taking any treatment and had a 74% viability rate. CONCLUSION: Our findings suggest that cardiomyocytes are susceptible to H/R injury, displaying high rates of cellular death while their secretome is able to inhibit their apoptosis. Moreover, the mechanical loading of cardiomyoblasts modifies their secretome by making it more effective for the survival of these cells."],"dc:identifier":["uoadl:2810658","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810658"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["H επίδραση του εκκρινώματος καρδιομυοβλαστών μετά από μηχανική φόρτιση σε καρδιομυοβλάστες που υπόκεινται σε υποξία/επανοξυγόνωση τραυματισμό"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:14Z"}