{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2810696"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2810696","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εφαρμογή της σύγχρονης αρετοκρατικής ηθικής στην ερμηνεία της χριστιανικής ηθικής","abstract":"Στην εν λόγω εργασία μελετήθηκε η αρετή ως θεμελιώδης έννοια της ηθικής και εν προκειμένω, η σχέση αρετής και ηθικής ως προς το αγαθό της ζωής. Αρχικά, αναφερθήκαμε στην έννοια της αρετής από την ομηρική εποχή, όπου αυτή εξέφραζε μια ευρύτερη έννοια της ηθικής άρρηκτα συνδεδεμένη με τους άγραφους νόμους και την εθιμική παράδοση, έως και την εποχή εκείνη όπου η συγκεκριμένη έννοια διαμορφώνεται βάσει μιας ολοκληρωμένης φιλοσοφίας (Αριστοτέλης, Πλάτων και φιλοσοφικά συστήματα των Επικούρειων και Στωικών) η οποία διέρχεται από την θεώρηση των ανθρώπινων αξιών και πεποιθήσεων. Στην πορεία έγινε λόγος για τις σύγχρονες αρετοκρατικές θεωρίες και πιο συγκεκριμένα για τον αριστοτελισμό ο οποίος αναβιώνει στην πρακτική φιλοσοφία ως μία προσδοκία να αντιμετωπιστούν σύγχρονα προβλήματα. Το αίτημα αυτό για αναβίωση της αριστοτελικής παράδοσης εκφράστηκε μέσα από τα γραπτά σύγχρονων διανοητών (Alasdair Maclntyre, Philippa Foot, Elisabeth Anscombe, John McDowell, Rosalind Hursthouse) και αποτέλεσε αφορμή για τη δημιουργία των αρετοκρατικών θεωριών που ξεκίνησαν ως αναβίωση του αρχαιοελληνικού αρετολογικού στοχασμού (δεν εμπνέονται βέβαια όλες από την αρχαιοελληνική αρετολογία) και εκφράζουν την αγωνία του σύγχρονου κόσμου να επανασυνδεθεί με τις αξίες και τις αρχές που συντέλεσαν στην ποιοτική ανύψωση του ανθρώπινου πνεύματος. Προχωρώντας στην εργασία, γίνεται λόγος για την αρετή στην ορθόδοξη πατερική παράδοση και συγκεκριμένα για Πατέρες όπως οι άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, όσιος Εφραίμ ο Σύρος, άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, Μ. Βασίλειος και Γρηγόριος Νύσσης. Για τους εν λόγω Πατέρες της Εκκλησίας, η αρετή αποτελεί κατάκτηση και προσωπική εμπειρία, μια βαθύτερη οντολογική αναζήτηση μέσα από την πράξη (πνευματική και σωματική άσκηση). Άλλοτε ενδύεται τον χαρακτήρα της εγκράτειας, άλλοτε αυτόν της μακροθυμίας και της υπομονής. Προκειμένου όμως να γίνει περισσότερο κατανοητή η ορθόδοξη χριστιανική αρετοκρατική ηθική, μελετήθηκε παράλληλα με την Παπική και Προτεσταντική ηθική. Η θεολογία των Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας (γίνεται επίσης αναφορά και στους σαλούς αγίους) είναι εμπειρική και υπαρξιακή και αντιστρέφεται την εκκοσμίκευση των χριστιανών, δηλαδή την αποκοπή της «χριστιανικής ιδιότητας» από την κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν υπόστασή της και την ώθησή της σε μια εξαρτημένη πορεία με «συμβατικά κριτήρια» και ηθικιστικές αντιλήψεις που κοστολογούν την «αληθινή ζωή» και την «αρετή» του ανθρώπου με τα «μέτρα της κοινωνικής ευπρέπειας και δεοντολογίας». Τέλος, έγινε μια αποτίμηση στην προσφορά των νεοαριστοτελικών θεωριών, ειδικότερα περί της αρετής και επισημάνθηκαν τα βασικότερα εκείνα σημεία στα οποία η Πατερική γραμματεία «οριοθετεί» την αριστοτελική αρετολογία, καθώς από τη μία πλευρά αναγνωρίζει την ιδιαίτερη σημασία του ορθού λόγου και της λογικής στον τρόπο που ο άνθρωπος αντιμετωπίζει και βελτιώνει τον καθημερινό του βίο, ενώ από την άλλη κάνει ξεκάθαρο το ότι η τελείωση (τελεολογία) του ανθρώπου δεν έγκειται μόνο στην βελτίωση της ζωής του αλλά στη σωτηρία αυτής.","abstract_html":"Στην εν λόγω εργασία μελετήθηκε η αρετή ως θεμελιώδης έννοια της ηθικής και εν προκειμένω, η σχέση αρετής και ηθικής ως προς το αγαθό της ζωής. Αρχικά, αναφερθήκαμε στην έννοια της αρετής από την ομηρική εποχή, όπου αυτή εξέφραζε μια ευρύτερη έννοια της ηθικής άρρηκτα συνδεδεμένη με τους άγραφους νόμους και την εθιμική παράδοση, έως και την εποχή εκείνη όπου η συγκεκριμένη έννοια διαμορφώνεται βάσει μιας ολοκληρωμένης φιλοσοφίας (Αριστοτέλης, Πλάτων και φιλοσοφικά συστήματα των Επικούρειων και Στωικών) η οποία διέρχεται από την θεώρηση των ανθρώπινων αξιών και πεποιθήσεων. Στην πορεία έγινε λόγος για τις σύγχρονες αρετοκρατικές θεωρίες και πιο συγκεκριμένα για τον αριστοτελισμό ο οποίος αναβιώνει στην πρακτική φιλοσοφία ως μία προσδοκία να αντιμετωπιστούν σύγχρονα προβλήματα. Το αίτημα αυτό για αναβίωση της αριστοτελικής παράδοσης εκφράστηκε μέσα από τα γραπτά σύγχρονων διανοητών (Alasdair Maclntyre, Philippa Foot, Elisabeth Anscombe, John McDowell, Rosalind Hursthouse) και αποτέλεσε αφορμή για τη δημιουργία των αρετοκρατικών θεωριών που ξεκίνησαν ως αναβίωση του αρχαιοελληνικού αρετολογικού στοχασμού (δεν εμπνέονται βέβαια όλες από την αρχαιοελληνική αρετολογία) και εκφράζουν την αγωνία του σύγχρονου κόσμου να επανασυνδεθεί με τις αξίες και τις αρχές που συντέλεσαν στην ποιοτική ανύψωση του ανθρώπινου πνεύματος. Προχωρώντας στην εργασία, γίνεται λόγος για την αρετή στην ορθόδοξη πατερική παράδοση και συγκεκριμένα για Πατέρες όπως οι άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, όσιος Εφραίμ ο Σύρος, άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, Μ. Βασίλειος και Γρηγόριος Νύσσης. Για τους εν λόγω Πατέρες της Εκκλησίας, η αρετή αποτελεί κατάκτηση και προσωπική εμπειρία, μια βαθύτερη οντολογική αναζήτηση μέσα από την πράξη (πνευματική και σωματική άσκηση). Άλλοτε ενδύεται τον χαρακτήρα της εγκράτειας, άλλοτε αυτόν της μακροθυμίας και της υπομονής. Προκειμένου όμως να γίνει περισσότερο κατανοητή η ορθόδοξη χριστιανική αρετοκρατική ηθική, μελετήθηκε παράλληλα με την Παπική και Προτεσταντική ηθική. Η θεολογία των Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας (γίνεται επίσης αναφορά και στους σαλούς αγίους) είναι εμπειρική και υπαρξιακή και αντιστρέφεται την εκκοσμίκευση των χριστιανών, δηλαδή την αποκοπή της «χριστιανικής ιδιότητας» από την κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν υπόστασή της και την ώθησή της σε μια εξαρτημένη πορεία με «συμβατικά κριτήρια» και ηθικιστικές αντιλήψεις που κοστολογούν την «αληθινή ζωή» και την «αρετή» του ανθρώπου με τα «μέτρα της κοινωνικής ευπρέπειας και δεοντολογίας». Τέλος, έγινε μια αποτίμηση στην προσφορά των νεοαριστοτελικών θεωριών, ειδικότερα περί της αρετής και επισημάνθηκαν τα βασικότερα εκείνα σημεία στα οποία η Πατερική γραμματεία «οριοθετεί» την αριστοτελική αρετολογία, καθώς από τη μία πλευρά αναγνωρίζει την ιδιαίτερη σημασία του ορθού λόγου και της λογικής στον τρόπο που ο άνθρωπος αντιμετωπίζει και βελτιώνει τον καθημερινό του βίο, ενώ από την άλλη κάνει ξεκάθαρο το ότι η τελείωση (τελεολογία) του ανθρώπου δεν έγκειται μόνο στην βελτίωση της ζωής του αλλά στη σωτηρία αυτής.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραγάτσου Ειρήνη","Karagatsou Eirini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:32:14Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2810696"],"render_values":[{"text":"uoadl:2810696","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810696","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810696","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2810696","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραγάτσου Ειρήνη","Karagatsou Eirini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2810696","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810696"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην εν λόγω εργασία μελετήθηκε η αρετή ως θεμελιώδης έννοια της ηθικής και εν προκειμένω, η σχέση αρετής και ηθικής ως προς το αγαθό της ζωής. Αρχικά, αναφερθήκαμε στην έννοια της αρετής από την ομηρική εποχή, όπου αυτή εξέφραζε μια ευρύτερη έννοια της ηθικής άρρηκτα συνδεδεμένη με τους άγραφους νόμους και την εθιμική παράδοση, έως και την εποχή εκείνη όπου η συγκεκριμένη έννοια διαμορφώνεται βάσει μιας ολοκληρωμένης φιλοσοφίας (Αριστοτέλης, Πλάτων και φιλοσοφικά συστήματα των Επικούρειων και Στωικών) η οποία διέρχεται από την θεώρηση των ανθρώπινων αξιών και πεποιθήσεων. Στην πορεία έγινε λόγος για τις σύγχρονες αρετοκρατικές θεωρίες και πιο συγκεκριμένα για τον αριστοτελισμό ο οποίος αναβιώνει στην πρακτική φιλοσοφία ως μία προσδοκία να αντιμετωπιστούν σύγχρονα προβλήματα. Το αίτημα αυτό για αναβίωση της αριστοτελικής παράδοσης εκφράστηκε μέσα από τα γραπτά σύγχρονων διανοητών (Alasdair Maclntyre, Philippa Foot, Elisabeth Anscombe, John McDowell, Rosalind Hursthouse) και αποτέλεσε αφορμή για τη δημιουργία των αρετοκρατικών θεωριών που ξεκίνησαν ως αναβίωση του αρχαιοελληνικού αρετολογικού στοχασμού (δεν εμπνέονται βέβαια όλες από την αρχαιοελληνική αρετολογία) και εκφράζουν την αγωνία του σύγχρονου κόσμου να επανασυνδεθεί με τις αξίες και τις αρχές που συντέλεσαν στην ποιοτική ανύψωση του ανθρώπινου πνεύματος. Προχωρώντας στην εργασία, γίνεται λόγος για την αρετή στην ορθόδοξη πατερική παράδοση και συγκεκριμένα για Πατέρες όπως οι άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, όσιος Εφραίμ ο Σύρος, άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, Μ. Βασίλειος και Γρηγόριος Νύσσης. Για τους εν λόγω Πατέρες της Εκκλησίας, η αρετή αποτελεί κατάκτηση και προσωπική εμπειρία, μια βαθύτερη οντολογική αναζήτηση μέσα από την πράξη (πνευματική και σωματική άσκηση). Άλλοτε ενδύεται τον χαρακτήρα της εγκράτειας, άλλοτε αυτόν της μακροθυμίας και της υπομονής. Προκειμένου όμως να γίνει περισσότερο κατανοητή η ορθόδοξη χριστιανική αρετοκρατική ηθική, μελετήθηκε παράλληλα με την Παπική και Προτεσταντική ηθική. Η θεολογία των Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας (γίνεται επίσης αναφορά και στους σαλούς αγίους) είναι εμπειρική και υπαρξιακή και αντιστρέφεται την εκκοσμίκευση των χριστιανών, δηλαδή την αποκοπή της «χριστιανικής ιδιότητας» από την κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν υπόστασή της και την ώθησή της σε μια εξαρτημένη πορεία με «συμβατικά κριτήρια» και ηθικιστικές αντιλήψεις που κοστολογούν την «αληθινή ζωή» και την «αρετή» του ανθρώπου με τα «μέτρα της κοινωνικής ευπρέπειας και δεοντολογίας». Τέλος, έγινε μια αποτίμηση στην προσφορά των νεοαριστοτελικών θεωριών, ειδικότερα περί της αρετής και επισημάνθηκαν τα βασικότερα εκείνα σημεία στα οποία η Πατερική γραμματεία «οριοθετεί» την αριστοτελική αρετολογία, καθώς από τη μία πλευρά αναγνωρίζει την ιδιαίτερη σημασία του ορθού λόγου και της λογικής στον τρόπο που ο άνθρωπος αντιμετωπίζει και βελτιώνει τον καθημερινό του βίο, ενώ από την άλλη κάνει ξεκάθαρο το ότι η τελείωση (τελεολογία) του ανθρώπου δεν έγκειται μόνο στην βελτίωση της ζωής του αλλά στη σωτηρία αυτής.","In this work, the virtue was considered as a fundamental concept of morality and in this respect, the relationship of virtue and morality to the good of life. Initially, we referred to the notion of virtue from the Homeric era. It expressed a wider concept of ethics inextricably linked to customs and customary tradition, up to the time when this concept is modeled on an integrated philosophy (Aristotle, Plato and philosophical systems of the Epicureans and Stoics) that passes through the view of human values and beliefs. The course talked about contemporary theoreticalist theories and more specifically about the aristotelism that revived in practical philosophy as an expectation to overcome contemporary problems. This request for a revival of the Aristotelian tradition was expressed through the writings of modern intellectuals (Alasdair Maclntyre, Philippa Foot, Elisabeth Anscombe, John McDowell, Rosalind Hursthouse). The demand for the creation of the theories that began as a revival of the ancient Greek anthology, expressing the agony of the modern world to reconnect with the values and principles that contributed to the qualitative elevation of the human spirit. In this paper, we talk about the virtue in the Orthodox patristic tradition and specifically for Fathers such as Saint John Climacus, Ephrem the Syrian, Saint Maximus the Confessor, Saint Basil the Great and Gregory of Nyssa. For these Early Church Fathers, virtue is a conquest and personal experience, a deeper ontological search through action (spiritual and physical exercise). Sometimes embraces the character of temperance, sometimes of longing and patience. However, in order to make the Orthodox approach to ethics more understandable, we studied alongside Roman Catholic moral and Protestant Ethic. The theology of the Early Church Fathers (also referred to as the holy saints) is empirical and existential. Its impulse in a dependent course with \"conventional criteria\" and moralistic concepts that cost \"true life\" and \"virtue\" of man with \"measures of social dignity and ethics\". Finally, a valuation was made of the offer of the New Aristotelian theories, in particular about virtue, and the most important points were noted in which the Patristic Thought \"patronize\" the Aristotelian anthology, recognizing, on the one hand, the particular importance of right reason and logic in the way that man faces and improves his everyday life. On the other hand, it is clear that man's perfection (teleology) is not only about improving his life but about also saving him."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εφαρμογή της σύγχρονης αρετοκρατικής ηθικής στην ερμηνεία της χριστιανικής ηθικής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραγάτσου Ειρήνη","Karagatsou Eirini"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Στην εν λόγω εργασία μελετήθηκε η αρετή ως θεμελιώδης έννοια της ηθικής και εν προκειμένω, η σχέση αρετής και ηθικής ως προς το αγαθό της ζωής. Αρχικά, αναφερθήκαμε στην έννοια της αρετής από την ομηρική εποχή, όπου αυτή εξέφραζε μια ευρύτερη έννοια της ηθικής άρρηκτα συνδεδεμένη με τους άγραφους νόμους και την εθιμική παράδοση, έως και την εποχή εκείνη όπου η συγκεκριμένη έννοια διαμορφώνεται βάσει μιας ολοκληρωμένης φιλοσοφίας (Αριστοτέλης, Πλάτων και φιλοσοφικά συστήματα των Επικούρειων και Στωικών) η οποία διέρχεται από την θεώρηση των ανθρώπινων αξιών και πεποιθήσεων. Στην πορεία έγινε λόγος για τις σύγχρονες αρετοκρατικές θεωρίες και πιο συγκεκριμένα για τον αριστοτελισμό ο οποίος αναβιώνει στην πρακτική φιλοσοφία ως μία προσδοκία να αντιμετωπιστούν σύγχρονα προβλήματα. Το αίτημα αυτό για αναβίωση της αριστοτελικής παράδοσης εκφράστηκε μέσα από τα γραπτά σύγχρονων διανοητών (Alasdair Maclntyre, Philippa Foot, Elisabeth Anscombe, John McDowell, Rosalind Hursthouse) και αποτέλεσε αφορμή για τη δημιουργία των αρετοκρατικών θεωριών που ξεκίνησαν ως αναβίωση του αρχαιοελληνικού αρετολογικού στοχασμού (δεν εμπνέονται βέβαια όλες από την αρχαιοελληνική αρετολογία) και εκφράζουν την αγωνία του σύγχρονου κόσμου να επανασυνδεθεί με τις αξίες και τις αρχές που συντέλεσαν στην ποιοτική ανύψωση του ανθρώπινου πνεύματος. Προχωρώντας στην εργασία, γίνεται λόγος για την αρετή στην ορθόδοξη πατερική παράδοση και συγκεκριμένα για Πατέρες όπως οι άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, όσιος Εφραίμ ο Σύρος, άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, Μ. Βασίλειος και Γρηγόριος Νύσσης. Για τους εν λόγω Πατέρες της Εκκλησίας, η αρετή αποτελεί κατάκτηση και προσωπική εμπειρία, μια βαθύτερη οντολογική αναζήτηση μέσα από την πράξη (πνευματική και σωματική άσκηση). Άλλοτε ενδύεται τον χαρακτήρα της εγκράτειας, άλλοτε αυτόν της μακροθυμίας και της υπομονής. Προκειμένου όμως να γίνει περισσότερο κατανοητή η ορθόδοξη χριστιανική αρετοκρατική ηθική, μελετήθηκε παράλληλα με την Παπική και Προτεσταντική ηθική. Η θεολογία των Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας (γίνεται επίσης αναφορά και στους σαλούς αγίους) είναι εμπειρική και υπαρξιακή και αντιστρέφεται την εκκοσμίκευση των χριστιανών, δηλαδή την αποκοπή της «χριστιανικής ιδιότητας» από την κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν υπόστασή της και την ώθησή της σε μια εξαρτημένη πορεία με «συμβατικά κριτήρια» και ηθικιστικές αντιλήψεις που κοστολογούν την «αληθινή ζωή» και την «αρετή» του ανθρώπου με τα «μέτρα της κοινωνικής ευπρέπειας και δεοντολογίας». Τέλος, έγινε μια αποτίμηση στην προσφορά των νεοαριστοτελικών θεωριών, ειδικότερα περί της αρετής και επισημάνθηκαν τα βασικότερα εκείνα σημεία στα οποία η Πατερική γραμματεία «οριοθετεί» την αριστοτελική αρετολογία, καθώς από τη μία πλευρά αναγνωρίζει την ιδιαίτερη σημασία του ορθού λόγου και της λογικής στον τρόπο που ο άνθρωπος αντιμετωπίζει και βελτιώνει τον καθημερινό του βίο, ενώ από την άλλη κάνει ξεκάθαρο το ότι η τελείωση (τελεολογία) του ανθρώπου δεν έγκειται μόνο στην βελτίωση της ζωής του αλλά στη σωτηρία αυτής.","In this work, the virtue was considered as a fundamental concept of morality and in this respect, the relationship of virtue and morality to the good of life. Initially, we referred to the notion of virtue from the Homeric era. It expressed a wider concept of ethics inextricably linked to customs and customary tradition, up to the time when this concept is modeled on an integrated philosophy (Aristotle, Plato and philosophical systems of the Epicureans and Stoics) that passes through the view of human values and beliefs. The course talked about contemporary theoreticalist theories and more specifically about the aristotelism that revived in practical philosophy as an expectation to overcome contemporary problems. This request for a revival of the Aristotelian tradition was expressed through the writings of modern intellectuals (Alasdair Maclntyre, Philippa Foot, Elisabeth Anscombe, John McDowell, Rosalind Hursthouse). The demand for the creation of the theories that began as a revival of the ancient Greek anthology, expressing the agony of the modern world to reconnect with the values and principles that contributed to the qualitative elevation of the human spirit. In this paper, we talk about the virtue in the Orthodox patristic tradition and specifically for Fathers such as Saint John Climacus, Ephrem the Syrian, Saint Maximus the Confessor, Saint Basil the Great and Gregory of Nyssa. For these Early Church Fathers, virtue is a conquest and personal experience, a deeper ontological search through action (spiritual and physical exercise). Sometimes embraces the character of temperance, sometimes of longing and patience. However, in order to make the Orthodox approach to ethics more understandable, we studied alongside Roman Catholic moral and Protestant Ethic. The theology of the Early Church Fathers (also referred to as the holy saints) is empirical and existential. Its impulse in a dependent course with \"conventional criteria\" and moralistic concepts that cost \"true life\" and \"virtue\" of man with \"measures of social dignity and ethics\". Finally, a valuation was made of the offer of the New Aristotelian theories, in particular about virtue, and the most important points were noted in which the Patristic Thought \"patronize\" the Aristotelian anthology, recognizing, on the one hand, the particular importance of right reason and logic in the way that man faces and improves his everyday life. On the other hand, it is clear that man's perfection (teleology) is not only about improving his life but about also saving him."],"dc:identifier":["uoadl:2810696","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810696"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Εφαρμογή της σύγχρονης αρετοκρατικής ηθικής στην ερμηνεία της χριστιανικής ηθικής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:14Z"}