{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2810717"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2810717","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μοριακή κυτταρογενετική ανάλυση μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων (ΜΔΣ) με αλλοιώσεις στο χρωμόσωμα 7","abstract":"Τα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα (ΜΔΣ) είναι μια ετερογενής ομάδα κλωνικών διαταραχών του αρχέγονου αιμοποιητικού κυττάρου που χαρακτηρίζονται από αυξημένη απόπτωση στο μυελό των οστών, ανεπαρκή αιμοποίηση και αυξημένο κίνδυνο εξέλιξης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ). Η ετήσια συχνότητα εμφάνισης των ΜΔΣ είναι 0,02%, εμφανίζεται κυρίως σε άτομα ώριμης ηλικίας και ο συντελεστής αναλογίας μεταξύ άρρενος και θήλεος είναι 2:1.Τα ΜΔΣ χαρακτηρίζονται από μη τυχαίες, κυτταρογενετικές αλλοιώσεις που εμπλέκονται στην αιτιοπαθογένεια, καταδεικνύουν την κλωνικότητα, τεκμηριώνουν τη διάγνωση, καθορίζουν την πρόγνωση και την επιλογή της θεραπείας. Αποτελούν ένα κυτταρογενετικό μοντέλο λευχαιμογένεσης, κατά το οποίο ο ίδιος κλωνικός πληθυσμός μπορεί να εξελιχθεί από την ήπια φάση σε ΟΜΛ, με την απόκτηση δευτερογενών γενετικών αλλαγών. Στα ΜΔΣ ο καρυότυπος με την ανάλυση μεταφασικών κυττάρων αναδεικνύεται ως ο σπουδαιότερος προγνωστικός δείκτης. Οι συχνότερες καρυοτυπικές αλλαγές είναι μη ισοζυγισμένες, σε αντίθεση από την ΟΜΛ, στην οποία υπερτερούν οι αμοιβαίες μεταθέσεις με το σχηματισμό υβριδικών γονιδίων. Συγκεκριμένα, στα ΜΔΣ ανιχνεύονται ελλείψεις χρωμοσωματικών τμημάτων, μονοσωμίες (ολικές ελλείψεις χρωμοσωμάτων), τρισωμίες και μη ισοζυγισμένες μεταθέσεις, ενώ σπανιότερα ανευρίσκονται ισοζυγισμένες, αμοιβαίες μεταθέσεις. Η κλασική κυτταρογενετική με την αξιολόγηση μεταφάσεων αναδεικνύει χρωμοσωματικές αλλαγές στο 60% περίπου των ασθενών με πρωτοπαθές ΜΔΣ(primary, pMDS) και στο 90% των ασθενών με ΜΔΣ σχετιζόμενο με προηγηθείσα (χημειο)θεραπεία (tMDS). Το πεδίο της Κυτταρογενετικής εξακολουθεί να εμπλουτίζεται με τη θεμελίωση και διεύρυνση της προγνωστικής της αξίας, όπως αυτή αναγνωρίζεται στο αναθεωρημένο διεθνές προγνωστικό σύστημα ταξινόμησης (IPSS-R), καθώς και με την ευρείας κλίμακας ανίχνευση γονιδιακών αλλαγών, μη ορατών στον καρυότυπο. Οι συνηθέστερες κυτταρογενετικές ανωμαλίες είναι οι del(5q), -7/del(7q) και η +8. Η μονοσωμία 7 (-7) ή/και η έλλειψη του μακρύ (q) βραχίονα (del(7q)) εμφανίζονται στο 10% των περιπτώσεων pMDS και 50% των tMDS, ενώ παρουσιάζονται ως μοναδική ανωμαλία στο ~5% των ενήλικων ασθενών με pMDS και ~55% με tMDS και χαρακτηρίζεται ως η πιο συχνή κυτταρογενετική ανωμαλία στις αναγνωρισμένες διαταραχές προδιάθεσης μυελογενών νεοπλασιών. Σύμφωνα με το IPSS-R, η del(7q) ανήκει στην ομάδα ενδιάμεσης πρόγνωσης, ενώ η μονοσωμία 7 στην ομάδα κακής πρόγνωσης. Περιοχές του 7q που λείπουν συχνότερα, όπως οι 7q22 και 7q36, έχουν μείζονα σημασία στην εμφάνιση της νόσου αφού σε αυτές εδράζονται γονίδια των οποίων η λειτουργία, λόγω απλοανεπάρκειας, έχει συσχετιστεί με την παθογένεση. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η καρυοτυπική και μοριακή κυτταρογενετική ανάλυση μεγάλου δείγματος ασθενών με ΜΔΣ και μονήρεις αλλοιώσεις του χρωμοσώματος 7, η ανίχνευση τυχόν υποκλώνων μη ανιχνεύσιμων στον καρυότυπο και η διερεύνηση και αξιολόγηση πλεονεκτήματος πολλαπλασιασμού των κυττάρων που φέρουν τρισωμία 7, ή έλλειψη στο 7q. Η μελέτη περιλαμβάνει 47 ασθενείς (30 άνδρες, 17 γυναίκες) με μέσο όρο ηλικίας τα 68 έτη, με ΜΔΣ στη διάγνωση και καρυότυπο μυελού με μονήρη αλλοίωση στο χρωμόσωμα 7 [-7, ή del(7q)]. Για την καρυοτυπική ανάλυση αξιολογήθηκαν 25 μεταφάσεις για κάθε ασθενή. Οι 36 εξ αυτών εμφάνισαν μονοσωμία 7 και οι 11 είχαν del(7q). Μοριακή κυτταρογενετική ανάλυση (μεσοφασικό FISH, iFISH) πραγματοποιήθηκε στα ίδια δείγματα που αναλύθηκαν για καρυότυπο, με τη χρήση του ιχνηθέτη XL 7q22/7q36 (MetaSystems) που υβριδίζεται στις περιοχές 7q22 και 7q36 και στο κεντρομερίδιο του 7. Για κάθε δείγμα αξιολογήθηκαν 200 πυρήνες. Η ανάλυση iFISH έδειξε πως 10 ασθενείς με del(7q) παρουσιάζουν έλλειψη της περιοχής 7q22 ενώ 7 από αυτούς δεν παρουσίασε έλλειψη της 7q36 περιοχής. Η έλλειψη στην 7q22 περιοχής σε μεγάλο ποσοστό επιβεβαιώνει αποτελέσματα δημοσιευμένων μελετών και την καθιστά μια από της σημαντικότερες ελλείψεις που σχετίζονται με τη νόσο. Επιπλέον, η μη έλλειψη της 7q36 περιοχής στα περιστατικά με αποδεδειγμένη έλλειψη στην 7q22, αναδεικνύει τις χρωμοσωματικές ελλείψεις ως ενδιάμεσες και όχι τελικές. Στους 23 από τους 36 ασθενείς με μονοσωμία 7 παρατηρήθηκε πλεονέκτημα πολλαπλασιασμού των κυττάρων με την αλλοίωση, ενώ αντίστοιχα ευρήματα είχαμε σε 9 από τους 11 ασθενείς με del(7q). Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα κύτταρα που φέρουν αλλοίωση στο 7 έχουν πλεονέκτημα πολλαπλασιασμού έναντι των καρυοτυπικά φυσιολογικών κυττάρων. Επιπλέον, παρατηρήθηκε μεγαλύτερο πλεονέκτημα πολλαπλασιασμού των κυττάρων με μονοσωμία 7 έναντι αυτών με del(7q). Η διαφορά αυτή παρατηρήθηκε διευρυμένη στα περιστατικά που έφεραν μεγάλο αλλοιωμένο κλώνο.","abstract_html":"Τα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα (ΜΔΣ) είναι μια ετερογενής ομάδα κλωνικών διαταραχών του αρχέγονου αιμοποιητικού κυττάρου που χαρακτηρίζονται από αυξημένη απόπτωση στο μυελό των οστών, ανεπαρκή αιμοποίηση και αυξημένο κίνδυνο εξέλιξης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ). Η ετήσια συχνότητα εμφάνισης των ΜΔΣ είναι 0,02%, εμφανίζεται κυρίως σε άτομα ώριμης ηλικίας και ο συντελεστής αναλογίας μεταξύ άρρενος και θήλεος είναι 2:1.Τα ΜΔΣ χαρακτηρίζονται από μη τυχαίες, κυτταρογενετικές αλλοιώσεις που εμπλέκονται στην αιτιοπαθογένεια, καταδεικνύουν την κλωνικότητα, τεκμηριώνουν τη διάγνωση, καθορίζουν την πρόγνωση και την επιλογή της θεραπείας. Αποτελούν ένα κυτταρογενετικό μοντέλο λευχαιμογένεσης, κατά το οποίο ο ίδιος κλωνικός πληθυσμός μπορεί να εξελιχθεί από την ήπια φάση σε ΟΜΛ, με την απόκτηση δευτερογενών γενετικών αλλαγών. Στα ΜΔΣ ο καρυότυπος με την ανάλυση μεταφασικών κυττάρων αναδεικνύεται ως ο σπουδαιότερος προγνωστικός δείκτης. Οι συχνότερες καρυοτυπικές αλλαγές είναι μη ισοζυγισμένες, σε αντίθεση από την ΟΜΛ, στην οποία υπερτερούν οι αμοιβαίες μεταθέσεις με το σχηματισμό υβριδικών γονιδίων. Συγκεκριμένα, στα ΜΔΣ ανιχνεύονται ελλείψεις χρωμοσωματικών τμημάτων, μονοσωμίες (ολικές ελλείψεις χρωμοσωμάτων), τρισωμίες και μη ισοζυγισμένες μεταθέσεις, ενώ σπανιότερα ανευρίσκονται ισοζυγισμένες, αμοιβαίες μεταθέσεις. Η κλασική κυτταρογενετική με την αξιολόγηση μεταφάσεων αναδεικνύει χρωμοσωματικές αλλαγές στο 60% περίπου των ασθενών με πρωτοπαθές ΜΔΣ(primary, pMDS) και στο 90% των ασθενών με ΜΔΣ σχετιζόμενο με προηγηθείσα (χημειο)θεραπεία (tMDS). Το πεδίο της Κυτταρογενετικής εξακολουθεί να εμπλουτίζεται με τη θεμελίωση και διεύρυνση της προγνωστικής της αξίας, όπως αυτή αναγνωρίζεται στο αναθεωρημένο διεθνές προγνωστικό σύστημα ταξινόμησης (IPSS-R), καθώς και με την ευρείας κλίμακας ανίχνευση γονιδιακών αλλαγών, μη ορατών στον καρυότυπο. Οι συνηθέστερες κυτταρογενετικές ανωμαλίες είναι οι del(5q), -7/del(7q) και η +8. Η μονοσωμία 7 (-7) ή/και η έλλειψη του μακρύ (q) βραχίονα (del(7q)) εμφανίζονται στο 10% των περιπτώσεων pMDS και 50% των tMDS, ενώ παρουσιάζονται ως μοναδική ανωμαλία στο ~5% των ενήλικων ασθενών με pMDS και ~55% με tMDS και χαρακτηρίζεται ως η πιο συχνή κυτταρογενετική ανωμαλία στις αναγνωρισμένες διαταραχές προδιάθεσης μυελογενών νεοπλασιών. Σύμφωνα με το IPSS-R, η del(7q) ανήκει στην ομάδα ενδιάμεσης πρόγνωσης, ενώ η μονοσωμία 7 στην ομάδα κακής πρόγνωσης. Περιοχές του 7q που λείπουν συχνότερα, όπως οι 7q22 και 7q36, έχουν μείζονα σημασία στην εμφάνιση της νόσου αφού σε αυτές εδράζονται γονίδια των οποίων η λειτουργία, λόγω απλοανεπάρκειας, έχει συσχετιστεί με την παθογένεση. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η καρυοτυπική και μοριακή κυτταρογενετική ανάλυση μεγάλου δείγματος ασθενών με ΜΔΣ και μονήρεις αλλοιώσεις του χρωμοσώματος 7, η ανίχνευση τυχόν υποκλώνων μη ανιχνεύσιμων στον καρυότυπο και η διερεύνηση και αξιολόγηση πλεονεκτήματος πολλαπλασιασμού των κυττάρων που φέρουν τρισωμία 7, ή έλλειψη στο 7q. Η μελέτη περιλαμβάνει 47 ασθενείς (30 άνδρες, 17 γυναίκες) με μέσο όρο ηλικίας τα 68 έτη, με ΜΔΣ στη διάγνωση και καρυότυπο μυελού με μονήρη αλλοίωση στο χρωμόσωμα 7 [-7, ή del(7q)]. Για την καρυοτυπική ανάλυση αξιολογήθηκαν 25 μεταφάσεις για κάθε ασθενή. Οι 36 εξ αυτών εμφάνισαν μονοσωμία 7 και οι 11 είχαν del(7q). Μοριακή κυτταρογενετική ανάλυση (μεσοφασικό FISH, iFISH) πραγματοποιήθηκε στα ίδια δείγματα που αναλύθηκαν για καρυότυπο, με τη χρήση του ιχνηθέτη XL 7q22/7q36 (MetaSystems) που υβριδίζεται στις περιοχές 7q22 και 7q36 και στο κεντρομερίδιο του 7. Για κάθε δείγμα αξιολογήθηκαν 200 πυρήνες. Η ανάλυση iFISH έδειξε πως 10 ασθενείς με del(7q) παρουσιάζουν έλλειψη της περιοχής 7q22 ενώ 7 από αυτούς δεν παρουσίασε έλλειψη της 7q36 περιοχής. Η έλλειψη στην 7q22 περιοχής σε μεγάλο ποσοστό επιβεβαιώνει αποτελέσματα δημοσιευμένων μελετών και την καθιστά μια από της σημαντικότερες ελλείψεις που σχετίζονται με τη νόσο. Επιπλέον, η μη έλλειψη της 7q36 περιοχής στα περιστατικά με αποδεδειγμένη έλλειψη στην 7q22, αναδεικνύει τις χρωμοσωματικές ελλείψεις ως ενδιάμεσες και όχι τελικές. Στους 23 από τους 36 ασθενείς με μονοσωμία 7 παρατηρήθηκε πλεονέκτημα πολλαπλασιασμού των κυττάρων με την αλλοίωση, ενώ αντίστοιχα ευρήματα είχαμε σε 9 από τους 11 ασθενείς με del(7q). Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα κύτταρα που φέρουν αλλοίωση στο 7 έχουν πλεονέκτημα πολλαπλασιασμού έναντι των καρυοτυπικά φυσιολογικών κυττάρων. Επιπλέον, παρατηρήθηκε μεγαλύτερο πλεονέκτημα πολλαπλασιασμού των κυττάρων με μονοσωμία 7 έναντι αυτών με del(7q). Η διαφορά αυτή παρατηρήθηκε διευρυμένη στα περιστατικά που έφεραν μεγάλο αλλοιωμένο κλώνο.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαυρίδου Έλενα","Mavridou Elena"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:14Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2810717"],"render_values":[{"text":"uoadl:2810717","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810717","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810717","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2810717","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαυρίδου Έλενα","Mavridou Elena"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2810717","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810717"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα (ΜΔΣ) είναι μια ετερογενής ομάδα κλωνικών διαταραχών του αρχέγονου αιμοποιητικού κυττάρου που χαρακτηρίζονται από αυξημένη απόπτωση στο μυελό των οστών, ανεπαρκή αιμοποίηση και αυξημένο κίνδυνο εξέλιξης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ). Η ετήσια συχνότητα εμφάνισης των ΜΔΣ είναι 0,02%, εμφανίζεται κυρίως σε άτομα ώριμης ηλικίας και ο συντελεστής αναλογίας μεταξύ άρρενος και θήλεος είναι 2:1.Τα ΜΔΣ χαρακτηρίζονται από μη τυχαίες, κυτταρογενετικές αλλοιώσεις που εμπλέκονται στην αιτιοπαθογένεια, καταδεικνύουν την κλωνικότητα, τεκμηριώνουν τη διάγνωση, καθορίζουν την πρόγνωση και την επιλογή της θεραπείας. Αποτελούν ένα κυτταρογενετικό μοντέλο λευχαιμογένεσης, κατά το οποίο ο ίδιος κλωνικός πληθυσμός μπορεί να εξελιχθεί από την ήπια φάση σε ΟΜΛ, με την απόκτηση δευτερογενών γενετικών αλλαγών. Στα ΜΔΣ ο καρυότυπος με την ανάλυση μεταφασικών κυττάρων αναδεικνύεται ως ο σπουδαιότερος προγνωστικός δείκτης. Οι συχνότερες καρυοτυπικές αλλαγές είναι μη ισοζυγισμένες, σε αντίθεση από την ΟΜΛ, στην οποία υπερτερούν οι αμοιβαίες μεταθέσεις με το σχηματισμό υβριδικών γονιδίων. Συγκεκριμένα, στα ΜΔΣ ανιχνεύονται ελλείψεις χρωμοσωματικών τμημάτων, μονοσωμίες (ολικές ελλείψεις χρωμοσωμάτων), τρισωμίες και μη ισοζυγισμένες μεταθέσεις, ενώ σπανιότερα ανευρίσκονται ισοζυγισμένες, αμοιβαίες μεταθέσεις. Η κλασική κυτταρογενετική με την αξιολόγηση μεταφάσεων αναδεικνύει χρωμοσωματικές αλλαγές στο 60% περίπου των ασθενών με πρωτοπαθές ΜΔΣ(primary, pMDS) και στο 90% των ασθενών με ΜΔΣ σχετιζόμενο με προηγηθείσα (χημειο)θεραπεία (tMDS). Το πεδίο της Κυτταρογενετικής εξακολουθεί να εμπλουτίζεται με τη θεμελίωση και διεύρυνση της προγνωστικής της αξίας, όπως αυτή αναγνωρίζεται στο αναθεωρημένο διεθνές προγνωστικό σύστημα ταξινόμησης (IPSS-R), καθώς και με την ευρείας κλίμακας ανίχνευση γονιδιακών αλλαγών, μη ορατών στον καρυότυπο. Οι συνηθέστερες κυτταρογενετικές ανωμαλίες είναι οι del(5q), -7/del(7q) και η +8. Η μονοσωμία 7 (-7) ή/και η έλλειψη του μακρύ (q) βραχίονα (del(7q)) εμφανίζονται στο 10% των περιπτώσεων pMDS και 50% των tMDS, ενώ παρουσιάζονται ως μοναδική ανωμαλία στο ~5% των ενήλικων ασθενών με pMDS και ~55% με tMDS και χαρακτηρίζεται ως η πιο συχνή κυτταρογενετική ανωμαλία στις αναγνωρισμένες διαταραχές προδιάθεσης μυελογενών νεοπλασιών. Σύμφωνα με το IPSS-R, η del(7q) ανήκει στην ομάδα ενδιάμεσης πρόγνωσης, ενώ η μονοσωμία 7 στην ομάδα κακής πρόγνωσης. Περιοχές του 7q που λείπουν συχνότερα, όπως οι 7q22 και 7q36, έχουν μείζονα σημασία στην εμφάνιση της νόσου αφού σε αυτές εδράζονται γονίδια των οποίων η λειτουργία, λόγω απλοανεπάρκειας, έχει συσχετιστεί με την παθογένεση. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η καρυοτυπική και μοριακή κυτταρογενετική ανάλυση μεγάλου δείγματος ασθενών με ΜΔΣ και μονήρεις αλλοιώσεις του χρωμοσώματος 7, η ανίχνευση τυχόν υποκλώνων μη ανιχνεύσιμων στον καρυότυπο και η διερεύνηση και αξιολόγηση πλεονεκτήματος πολλαπλασιασμού των κυττάρων που φέρουν τρισωμία 7, ή έλλειψη στο 7q. Η μελέτη περιλαμβάνει 47 ασθενείς (30 άνδρες, 17 γυναίκες) με μέσο όρο ηλικίας τα 68 έτη, με ΜΔΣ στη διάγνωση και καρυότυπο μυελού με μονήρη αλλοίωση στο χρωμόσωμα 7 [-7, ή del(7q)]. Για την καρυοτυπική ανάλυση αξιολογήθηκαν 25 μεταφάσεις για κάθε ασθενή. Οι 36 εξ αυτών εμφάνισαν μονοσωμία 7 και οι 11 είχαν del(7q). Μοριακή κυτταρογενετική ανάλυση (μεσοφασικό FISH, iFISH) πραγματοποιήθηκε στα ίδια δείγματα που αναλύθηκαν για καρυότυπο, με τη χρήση του ιχνηθέτη XL 7q22/7q36 (MetaSystems) που υβριδίζεται στις περιοχές 7q22 και 7q36 και στο κεντρομερίδιο του 7. Για κάθε δείγμα αξιολογήθηκαν 200 πυρήνες. Η ανάλυση iFISH έδειξε πως 10 ασθενείς με del(7q) παρουσιάζουν έλλειψη της περιοχής 7q22 ενώ 7 από αυτούς δεν παρουσίασε έλλειψη της 7q36 περιοχής. Η έλλειψη στην 7q22 περιοχής σε μεγάλο ποσοστό επιβεβαιώνει αποτελέσματα δημοσιευμένων μελετών και την καθιστά μια από της σημαντικότερες ελλείψεις που σχετίζονται με τη νόσο. Επιπλέον, η μη έλλειψη της 7q36 περιοχής στα περιστατικά με αποδεδειγμένη έλλειψη στην 7q22, αναδεικνύει τις χρωμοσωματικές ελλείψεις ως ενδιάμεσες και όχι τελικές. Στους 23 από τους 36 ασθενείς με μονοσωμία 7 παρατηρήθηκε πλεονέκτημα πολλαπλασιασμού των κυττάρων με την αλλοίωση, ενώ αντίστοιχα ευρήματα είχαμε σε 9 από τους 11 ασθενείς με del(7q). Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα κύτταρα που φέρουν αλλοίωση στο 7 έχουν πλεονέκτημα πολλαπλασιασμού έναντι των καρυοτυπικά φυσιολογικών κυττάρων. Επιπλέον, παρατηρήθηκε μεγαλύτερο πλεονέκτημα πολλαπλασιασμού των κυττάρων με μονοσωμία 7 έναντι αυτών με del(7q). Η διαφορά αυτή παρατηρήθηκε διευρυμένη στα περιστατικά που έφεραν μεγάλο αλλοιωμένο κλώνο.","Introduction: Myelodysplastic Syndromes (MDS) are a heterogeneous group of clonal diseases of the stem cells characterized by increased apoptosis in the bone marrow, insufficient hematopoiesis and an increased risk of progression to Acute Myeloid Leukemia (AML). The most frequent karyotypic aberrations are unbalanced. In MDS, the field of Cytogenetics is still being enriched by the foundation and expansion of its prognostic value as it is recognized in the Revised International Prognostic Scoring System (IPSS-R), as well as with the wide-scale detection of gene changes not visible in the karyotype. Chromosomal changes emerge as the most prominent prognostic markers. Some of the most common cytogenetic lesions are those of chromosome 7, which are monosomy and deletion of the long (q) arm of the chromosome. According to the IPSS-R, del(7q) belongs to the intermediate prognosis group, whereas, -7 in the poor prognosis group. Deleted regions of the q arm of chromosome 7, particularly those that include the 7q22 region are of major importance as they include genes whose function, due to haploinsufficiency, is associated with the pathogenesis of the disease. Purpose: i) karyotypic and molecular cytogenetic analysis of a large series of MDS patients with isolated chromosome 7 aberrations, ii) the search for any subclones not detectable in the karyotype, iii) the detection and evaluation of proliferative advantage of the aberrant cells. Material and Methods: The study includes 47 MDS patients at diagnosis, (30 men, 17 women) with an average age of 68 years. All of them exhibited either monosomy 7, or deletion of 7qas sole abnormalities in their bone marrow karyotype. For karyotypic analysis, 25 G-banded metaphases were evaluated of each patient. Among 47 patients, 36 exhibited monosomy 7 and 11 showed del(7q). Interphase molecular cytogenetic analysis (interphase FISH, iFISH) was performed on the same samples analyzed for karyotype, by the use of the XL 7q22/7q36 probe (MetaSystems) that detects deletions in 7q and hybridizes to 7q22 and 7q36 regions as well as the chromosome 7 centromere. For each sample, 200 nuclei were evaluated. For the evaluation of the results a statistical x2 test (CI 95%) was applied. Results: iFISH analysis showed that 10/11 patients with del(7q) were missing the 7q22 region while 7/11 did not show deletion a 7q36. 23/36 patients with monosomy 7 in the karyotype had an aberrant clone ≥60% and for them a higher percentage of aberrant cells in karyotype rather than in iFISH was observed. Correspondingly, 9/11 patients with del(7q) had an aberrant clone ≥20% and for them also a higher percentage of aberrant cells was observed in the karyotype rather than in iFISH. Deviation of altered cell counts, between karyotype and iFISH was greater in monosomy 7 cases. Conclusions: The deletion of the 7q22 region in 10/11 patients is consistent with the data suggested in the literature and underlines its importance in the pathogenesis of MDS. The presence of the 7q36 region in the del(7q) patients indicates that the deletions are interstitial and not terminal. The results indicate that the aberrant cells show a proliferative advantage as compared to karyotypically normal cells."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μοριακή κυτταρογενετική ανάλυση μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων (ΜΔΣ) με αλλοιώσεις στο χρωμόσωμα 7"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαυρίδου Έλενα","Mavridou Elena"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Τα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα (ΜΔΣ) είναι μια ετερογενής ομάδα κλωνικών διαταραχών του αρχέγονου αιμοποιητικού κυττάρου που χαρακτηρίζονται από αυξημένη απόπτωση στο μυελό των οστών, ανεπαρκή αιμοποίηση και αυξημένο κίνδυνο εξέλιξης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ). Η ετήσια συχνότητα εμφάνισης των ΜΔΣ είναι 0,02%, εμφανίζεται κυρίως σε άτομα ώριμης ηλικίας και ο συντελεστής αναλογίας μεταξύ άρρενος και θήλεος είναι 2:1.Τα ΜΔΣ χαρακτηρίζονται από μη τυχαίες, κυτταρογενετικές αλλοιώσεις που εμπλέκονται στην αιτιοπαθογένεια, καταδεικνύουν την κλωνικότητα, τεκμηριώνουν τη διάγνωση, καθορίζουν την πρόγνωση και την επιλογή της θεραπείας. Αποτελούν ένα κυτταρογενετικό μοντέλο λευχαιμογένεσης, κατά το οποίο ο ίδιος κλωνικός πληθυσμός μπορεί να εξελιχθεί από την ήπια φάση σε ΟΜΛ, με την απόκτηση δευτερογενών γενετικών αλλαγών. Στα ΜΔΣ ο καρυότυπος με την ανάλυση μεταφασικών κυττάρων αναδεικνύεται ως ο σπουδαιότερος προγνωστικός δείκτης. Οι συχνότερες καρυοτυπικές αλλαγές είναι μη ισοζυγισμένες, σε αντίθεση από την ΟΜΛ, στην οποία υπερτερούν οι αμοιβαίες μεταθέσεις με το σχηματισμό υβριδικών γονιδίων. Συγκεκριμένα, στα ΜΔΣ ανιχνεύονται ελλείψεις χρωμοσωματικών τμημάτων, μονοσωμίες (ολικές ελλείψεις χρωμοσωμάτων), τρισωμίες και μη ισοζυγισμένες μεταθέσεις, ενώ σπανιότερα ανευρίσκονται ισοζυγισμένες, αμοιβαίες μεταθέσεις. Η κλασική κυτταρογενετική με την αξιολόγηση μεταφάσεων αναδεικνύει χρωμοσωματικές αλλαγές στο 60% περίπου των ασθενών με πρωτοπαθές ΜΔΣ(primary, pMDS) και στο 90% των ασθενών με ΜΔΣ σχετιζόμενο με προηγηθείσα (χημειο)θεραπεία (tMDS). Το πεδίο της Κυτταρογενετικής εξακολουθεί να εμπλουτίζεται με τη θεμελίωση και διεύρυνση της προγνωστικής της αξίας, όπως αυτή αναγνωρίζεται στο αναθεωρημένο διεθνές προγνωστικό σύστημα ταξινόμησης (IPSS-R), καθώς και με την ευρείας κλίμακας ανίχνευση γονιδιακών αλλαγών, μη ορατών στον καρυότυπο. Οι συνηθέστερες κυτταρογενετικές ανωμαλίες είναι οι del(5q), -7/del(7q) και η +8. Η μονοσωμία 7 (-7) ή/και η έλλειψη του μακρύ (q) βραχίονα (del(7q)) εμφανίζονται στο 10% των περιπτώσεων pMDS και 50% των tMDS, ενώ παρουσιάζονται ως μοναδική ανωμαλία στο ~5% των ενήλικων ασθενών με pMDS και ~55% με tMDS και χαρακτηρίζεται ως η πιο συχνή κυτταρογενετική ανωμαλία στις αναγνωρισμένες διαταραχές προδιάθεσης μυελογενών νεοπλασιών. Σύμφωνα με το IPSS-R, η del(7q) ανήκει στην ομάδα ενδιάμεσης πρόγνωσης, ενώ η μονοσωμία 7 στην ομάδα κακής πρόγνωσης. Περιοχές του 7q που λείπουν συχνότερα, όπως οι 7q22 και 7q36, έχουν μείζονα σημασία στην εμφάνιση της νόσου αφού σε αυτές εδράζονται γονίδια των οποίων η λειτουργία, λόγω απλοανεπάρκειας, έχει συσχετιστεί με την παθογένεση. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η καρυοτυπική και μοριακή κυτταρογενετική ανάλυση μεγάλου δείγματος ασθενών με ΜΔΣ και μονήρεις αλλοιώσεις του χρωμοσώματος 7, η ανίχνευση τυχόν υποκλώνων μη ανιχνεύσιμων στον καρυότυπο και η διερεύνηση και αξιολόγηση πλεονεκτήματος πολλαπλασιασμού των κυττάρων που φέρουν τρισωμία 7, ή έλλειψη στο 7q. Η μελέτη περιλαμβάνει 47 ασθενείς (30 άνδρες, 17 γυναίκες) με μέσο όρο ηλικίας τα 68 έτη, με ΜΔΣ στη διάγνωση και καρυότυπο μυελού με μονήρη αλλοίωση στο χρωμόσωμα 7 [-7, ή del(7q)]. Για την καρυοτυπική ανάλυση αξιολογήθηκαν 25 μεταφάσεις για κάθε ασθενή. Οι 36 εξ αυτών εμφάνισαν μονοσωμία 7 και οι 11 είχαν del(7q). Μοριακή κυτταρογενετική ανάλυση (μεσοφασικό FISH, iFISH) πραγματοποιήθηκε στα ίδια δείγματα που αναλύθηκαν για καρυότυπο, με τη χρήση του ιχνηθέτη XL 7q22/7q36 (MetaSystems) που υβριδίζεται στις περιοχές 7q22 και 7q36 και στο κεντρομερίδιο του 7. Για κάθε δείγμα αξιολογήθηκαν 200 πυρήνες. Η ανάλυση iFISH έδειξε πως 10 ασθενείς με del(7q) παρουσιάζουν έλλειψη της περιοχής 7q22 ενώ 7 από αυτούς δεν παρουσίασε έλλειψη της 7q36 περιοχής. Η έλλειψη στην 7q22 περιοχής σε μεγάλο ποσοστό επιβεβαιώνει αποτελέσματα δημοσιευμένων μελετών και την καθιστά μια από της σημαντικότερες ελλείψεις που σχετίζονται με τη νόσο. Επιπλέον, η μη έλλειψη της 7q36 περιοχής στα περιστατικά με αποδεδειγμένη έλλειψη στην 7q22, αναδεικνύει τις χρωμοσωματικές ελλείψεις ως ενδιάμεσες και όχι τελικές. Στους 23 από τους 36 ασθενείς με μονοσωμία 7 παρατηρήθηκε πλεονέκτημα πολλαπλασιασμού των κυττάρων με την αλλοίωση, ενώ αντίστοιχα ευρήματα είχαμε σε 9 από τους 11 ασθενείς με del(7q). Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα κύτταρα που φέρουν αλλοίωση στο 7 έχουν πλεονέκτημα πολλαπλασιασμού έναντι των καρυοτυπικά φυσιολογικών κυττάρων. Επιπλέον, παρατηρήθηκε μεγαλύτερο πλεονέκτημα πολλαπλασιασμού των κυττάρων με μονοσωμία 7 έναντι αυτών με del(7q). Η διαφορά αυτή παρατηρήθηκε διευρυμένη στα περιστατικά που έφεραν μεγάλο αλλοιωμένο κλώνο.","Introduction: Myelodysplastic Syndromes (MDS) are a heterogeneous group of clonal diseases of the stem cells characterized by increased apoptosis in the bone marrow, insufficient hematopoiesis and an increased risk of progression to Acute Myeloid Leukemia (AML). The most frequent karyotypic aberrations are unbalanced. In MDS, the field of Cytogenetics is still being enriched by the foundation and expansion of its prognostic value as it is recognized in the Revised International Prognostic Scoring System (IPSS-R), as well as with the wide-scale detection of gene changes not visible in the karyotype. Chromosomal changes emerge as the most prominent prognostic markers. Some of the most common cytogenetic lesions are those of chromosome 7, which are monosomy and deletion of the long (q) arm of the chromosome. According to the IPSS-R, del(7q) belongs to the intermediate prognosis group, whereas, -7 in the poor prognosis group. Deleted regions of the q arm of chromosome 7, particularly those that include the 7q22 region are of major importance as they include genes whose function, due to haploinsufficiency, is associated with the pathogenesis of the disease. Purpose: i) karyotypic and molecular cytogenetic analysis of a large series of MDS patients with isolated chromosome 7 aberrations, ii) the search for any subclones not detectable in the karyotype, iii) the detection and evaluation of proliferative advantage of the aberrant cells. Material and Methods: The study includes 47 MDS patients at diagnosis, (30 men, 17 women) with an average age of 68 years. All of them exhibited either monosomy 7, or deletion of 7qas sole abnormalities in their bone marrow karyotype. For karyotypic analysis, 25 G-banded metaphases were evaluated of each patient. Among 47 patients, 36 exhibited monosomy 7 and 11 showed del(7q). Interphase molecular cytogenetic analysis (interphase FISH, iFISH) was performed on the same samples analyzed for karyotype, by the use of the XL 7q22/7q36 probe (MetaSystems) that detects deletions in 7q and hybridizes to 7q22 and 7q36 regions as well as the chromosome 7 centromere. For each sample, 200 nuclei were evaluated. For the evaluation of the results a statistical x2 test (CI 95%) was applied. Results: iFISH analysis showed that 10/11 patients with del(7q) were missing the 7q22 region while 7/11 did not show deletion a 7q36. 23/36 patients with monosomy 7 in the karyotype had an aberrant clone ≥60% and for them a higher percentage of aberrant cells in karyotype rather than in iFISH was observed. Correspondingly, 9/11 patients with del(7q) had an aberrant clone ≥20% and for them also a higher percentage of aberrant cells was observed in the karyotype rather than in iFISH. Deviation of altered cell counts, between karyotype and iFISH was greater in monosomy 7 cases. Conclusions: The deletion of the 7q22 region in 10/11 patients is consistent with the data suggested in the literature and underlines its importance in the pathogenesis of MDS. The presence of the 7q36 region in the del(7q) patients indicates that the deletions are interstitial and not terminal. The results indicate that the aberrant cells show a proliferative advantage as compared to karyotypically normal cells."],"dc:identifier":["uoadl:2810717","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810717"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μοριακή κυτταρογενετική ανάλυση μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων (ΜΔΣ) με αλλοιώσεις στο χρωμόσωμα 7"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:14Z"}