{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2810776"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2810776","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2","abstract":"Εισαγωγή-Σκοπός: Η μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος (NAFLD) αφορά τη στεάτωση του ήπατος επί απουσίας κατάχρησης αλκοόλ ή άλλης δευτεροπαθούς αιτίας ηπατοπάθειας. O επιπολασμός της νόσου παγκοσμίως είναι περίπου 24%. Μπορεί να εξελιχθεί σε στεατοηπατίτιδα (NASH), ίνωση, κίρρωση και ηπατοκυτταρικό καρκίνο. Η παρουσία σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔ τύπου 2) αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης και τη βαρύτητα της NAFLD καθώς και την εξέλιξή της σε ίνωση και κίρρωση. Υπολογίζεται ότι έως 70-75% των ασθενών με ΣΔ τύπου 2 έχουν κάποια μορφή NAFLD. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εκτιμήσει τον επιπολασμό της NAFLD και της ίνωσης του ήπατος σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και τη σχέση τους με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, τα ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά, τη γλυκαιμική ρύθιμιση, το λιπιδαιμικό προφίλ καθώς και τις μικροαγγειακές και μακροαγγειακές επιπλοκές του ΣΔ. Μέθοδοι και ασθενείς: Στην παρούσα συγχρονική μελέτη, μελετήθηκαν 22 ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 που παρακολουθούνται στο εξωτερικό διαβητολογικό ιατρείο του ΓΝΑ «Λαϊκό». Οι ασθενείς δεν επιλέχθηκαν με κάποιο συγκεκριμένο κριτήριο. Από τη μελέτη αποκλείστηκαν ασθενείς με ιστορικό κατάχρησης οινοπνεύματος ή άλλα αίτια χρόνιας ηπατοπάθειας. Η εκτίμηση της λιπώδους διήθησης και ακαμψίας/ίνωσης του ήπατος έγινε με υπερηχογράφημα ήπατος και με shearwave ελαστογραφία, αντίστοιχα. Αποτελέσματα: Όλοι οι ασθενείς παρουσίαζαν κάποιου βαθμού NAFLD, ενώ το 45,5 % (N=10) παρουσίαζε προχωρημένη ίνωση (F2-F4). Όλοι οι ασθενείς παρουσίαζαν φυσιολογικές τιμές τρανσαμινασών ορού. Oι ασθενείς με υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση (>1ου βαθμού) παρουσίαζαν σημαντικά υψηλότερες τιμές HbA1c και τριγλυκεριδίων (p=0035, p=0,035, αντίστοιχα), καθώς και χαμηλότερες τιμές HDL, SGOT (AST), SGOT/SGPT (AST/ALT) (p=0,02, p=0,007, p=0,001, αντίστοιχα), σε σύγκριση με τους ασθενείς με χαμηλού βαθμού λιπώδη διήθηση (1ου βαθμού). Οι ασθενείς με προχωρημένη ίνωση (F2-F4) ήταν σημαντικά μεγαλύτερης ηλικίας σε σύγκριση με ασθενείς με ήπια ίνωση (F0/F1) (p=0,031). Oι τιμές SGOT ήταν σημαντικά χαμηλότερες στους ασθενείς με προχωρημένη ίνωση σε σύγκριση με τους ασθενείς με ήπια ίνωση (p=0,04). Οι τιμές του δείκτη HOMA-IR βρέθηκαν σημαντικά υψηλότερες στους ασθενείς με προχωρημένη ίνωση (6,1±3,8) σε σύγκριση με τους ασθενείς με ήπια ίνωση (2,6± 1,2) (p=0,013). Από την υπερηχοκαρδιογραφική μελέτη, διαπιστώθηκαν σημαντικά υψηλότερες τιμές DT και IVRT στους ασθενείς με προχωρημένη ίνωση σε σύγκριση με τους ασθενείς με ήπια ίνωση (p=0,002 και p=0,003, αντίστοιχα). Η συχνότητα των μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών του ΣΔ δεν διέφερε σημαντικά ανάλογα με το βαθμό της λιπώδους διήθησης και της βαρύτητας της ίνωσης. Με την πολυπαραγοντική λογαριθμιστική παλινδρόμηση βρέθηκε ότι 1. η HDL σχετίζεται ανεξάρτητα με την υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση με Odds Ratio 0,91 (95% ΔΕ: 0,83-0,99, p=0,025), 2. ο λόγος SGOT/SGPT σχετίζεται ανεξάρτητα με την υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση με Odds Ratio 0,87 (95% ΔΕ: 0,76-0,99, p=0,047), 3. η ηλικία σχετίζεται ανεξάρτητα με την προχωρημένη ίνωση με Odds Ratio 1,19 (95% ΔΕ:1,01-1,41, p=0,046), 4. η SGOT σχετίζεται ανεξάρτητα με την προχωρημένη ίνωση με Odds Ratio 0,67 (95% ΔΕ: 0,45-0,99, p=0,05). Συμπεράσματα: Η NAFLD και η προχωρημένη ίνωση εμφανίζονται σε υψηλή συχνότητα σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2, ακόμη και επί απουσίας υψηλών τιμών τρανσαμινασών. Οι ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση εμφανίζουν υψηλότερες τιμές HbA1c και τριγλυκεριδίων και χαμηλότερες τιμές HDL, σε σύγκριση με τους ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και χαμηλού βαθμού λιπώδη διήθηση. H ηλικία σχετίζεται σημαντικά με την παρουσία προχωρημένης ίνωσης του ήπατος σε ασθενείς με NAFLD και ΣΔ τύπου 2. Οι ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και προχωρημένη ίνωση του ήπατος εμφανίζουν μεγαλύτερη αντίσταση στην ινσουλίνη σε σύγκριση με τους ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και ήπια ίνωση, σύμφωνα με τον υπολογισμό του δείκτη HOMA-IR. Οι ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και προχωρημένη ίνωση του ήπατος εμφανίζουν υψηλότερες τιμές των δεικτών διαστολικής δυσλειτουργίας της αριστερής κοιλίας DT και IVRT, σε σύγκριση με ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και ήπια ίνωση.","abstract_html":"Εισαγωγή-Σκοπός: Η μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος (NAFLD) αφορά τη στεάτωση του ήπατος επί απουσίας κατάχρησης αλκοόλ ή άλλης δευτεροπαθούς αιτίας ηπατοπάθειας. O επιπολασμός της νόσου παγκοσμίως είναι περίπου 24%. Μπορεί να εξελιχθεί σε στεατοηπατίτιδα (NASH), ίνωση, κίρρωση και ηπατοκυτταρικό καρκίνο. Η παρουσία σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔ τύπου 2) αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης και τη βαρύτητα της NAFLD καθώς και την εξέλιξή της σε ίνωση και κίρρωση. Υπολογίζεται ότι έως 70-75% των ασθενών με ΣΔ τύπου 2 έχουν κάποια μορφή NAFLD. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εκτιμήσει τον επιπολασμό της NAFLD και της ίνωσης του ήπατος σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και τη σχέση τους με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, τα ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά, τη γλυκαιμική ρύθιμιση, το λιπιδαιμικό προφίλ καθώς και τις μικροαγγειακές και μακροαγγειακές επιπλοκές του ΣΔ. Μέθοδοι και ασθενείς: Στην παρούσα συγχρονική μελέτη, μελετήθηκαν 22 ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 που παρακολουθούνται στο εξωτερικό διαβητολογικό ιατρείο του ΓΝΑ «Λαϊκό». Οι ασθενείς δεν επιλέχθηκαν με κάποιο συγκεκριμένο κριτήριο. Από τη μελέτη αποκλείστηκαν ασθενείς με ιστορικό κατάχρησης οινοπνεύματος ή άλλα αίτια χρόνιας ηπατοπάθειας. Η εκτίμηση της λιπώδους διήθησης και ακαμψίας/ίνωσης του ήπατος έγινε με υπερηχογράφημα ήπατος και με shearwave ελαστογραφία, αντίστοιχα. Αποτελέσματα: Όλοι οι ασθενείς παρουσίαζαν κάποιου βαθμού NAFLD, ενώ το 45,5 % (N=10) παρουσίαζε προχωρημένη ίνωση (F2-F4). Όλοι οι ασθενείς παρουσίαζαν φυσιολογικές τιμές τρανσαμινασών ορού. Oι ασθενείς με υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση (&gt;1ου βαθμού) παρουσίαζαν σημαντικά υψηλότερες τιμές HbA1c και τριγλυκεριδίων (p=0035, p=0,035, αντίστοιχα), καθώς και χαμηλότερες τιμές HDL, SGOT (AST), SGOT/SGPT (AST/ALT) (p=0,02, p=0,007, p=0,001, αντίστοιχα), σε σύγκριση με τους ασθενείς με χαμηλού βαθμού λιπώδη διήθηση (1ου βαθμού). Οι ασθενείς με προχωρημένη ίνωση (F2-F4) ήταν σημαντικά μεγαλύτερης ηλικίας σε σύγκριση με ασθενείς με ήπια ίνωση (F0/F1) (p=0,031). Oι τιμές SGOT ήταν σημαντικά χαμηλότερες στους ασθενείς με προχωρημένη ίνωση σε σύγκριση με τους ασθενείς με ήπια ίνωση (p=0,04). Οι τιμές του δείκτη HOMA-IR βρέθηκαν σημαντικά υψηλότερες στους ασθενείς με προχωρημένη ίνωση (6,1±3,8) σε σύγκριση με τους ασθενείς με ήπια ίνωση (2,6± 1,2) (p=0,013). Από την υπερηχοκαρδιογραφική μελέτη, διαπιστώθηκαν σημαντικά υψηλότερες τιμές DT και IVRT στους ασθενείς με προχωρημένη ίνωση σε σύγκριση με τους ασθενείς με ήπια ίνωση (p=0,002 και p=0,003, αντίστοιχα). Η συχνότητα των μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών του ΣΔ δεν διέφερε σημαντικά ανάλογα με το βαθμό της λιπώδους διήθησης και της βαρύτητας της ίνωσης. Με την πολυπαραγοντική λογαριθμιστική παλινδρόμηση βρέθηκε ότι 1. η HDL σχετίζεται ανεξάρτητα με την υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση με Odds Ratio 0,91 (95% ΔΕ: 0,83-0,99, p=0,025), 2. ο λόγος SGOT/SGPT σχετίζεται ανεξάρτητα με την υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση με Odds Ratio 0,87 (95% ΔΕ: 0,76-0,99, p=0,047), 3. η ηλικία σχετίζεται ανεξάρτητα με την προχωρημένη ίνωση με Odds Ratio 1,19 (95% ΔΕ:1,01-1,41, p=0,046), 4. η SGOT σχετίζεται ανεξάρτητα με την προχωρημένη ίνωση με Odds Ratio 0,67 (95% ΔΕ: 0,45-0,99, p=0,05). Συμπεράσματα: Η NAFLD και η προχωρημένη ίνωση εμφανίζονται σε υψηλή συχνότητα σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2, ακόμη και επί απουσίας υψηλών τιμών τρανσαμινασών. Οι ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση εμφανίζουν υψηλότερες τιμές HbA1c και τριγλυκεριδίων και χαμηλότερες τιμές HDL, σε σύγκριση με τους ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και χαμηλού βαθμού λιπώδη διήθηση. H ηλικία σχετίζεται σημαντικά με την παρουσία προχωρημένης ίνωσης του ήπατος σε ασθενείς με NAFLD και ΣΔ τύπου 2. Οι ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και προχωρημένη ίνωση του ήπατος εμφανίζουν μεγαλύτερη αντίσταση στην ινσουλίνη σε σύγκριση με τους ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και ήπια ίνωση, σύμφωνα με τον υπολογισμό του δείκτη HOMA-IR. Οι ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και προχωρημένη ίνωση του ήπατος εμφανίζουν υψηλότερες τιμές των δεικτών διαστολικής δυσλειτουργίας της αριστερής κοιλίας DT και IVRT, σε σύγκριση με ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και ήπια ίνωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαστρογιάννη Ελπίδα","Mastrogianni Elpida"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:14Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2810776"],"render_values":[{"text":"uoadl:2810776","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810776","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810776","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2810776","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαστρογιάννη Ελπίδα","Mastrogianni Elpida"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2810776","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810776"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή-Σκοπός: Η μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος (NAFLD) αφορά τη στεάτωση του ήπατος επί απουσίας κατάχρησης αλκοόλ ή άλλης δευτεροπαθούς αιτίας ηπατοπάθειας. O επιπολασμός της νόσου παγκοσμίως είναι περίπου 24%. Μπορεί να εξελιχθεί σε στεατοηπατίτιδα (NASH), ίνωση, κίρρωση και ηπατοκυτταρικό καρκίνο. Η παρουσία σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔ τύπου 2) αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης και τη βαρύτητα της NAFLD καθώς και την εξέλιξή της σε ίνωση και κίρρωση. Υπολογίζεται ότι έως 70-75% των ασθενών με ΣΔ τύπου 2 έχουν κάποια μορφή NAFLD. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εκτιμήσει τον επιπολασμό της NAFLD και της ίνωσης του ήπατος σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και τη σχέση τους με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, τα ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά, τη γλυκαιμική ρύθιμιση, το λιπιδαιμικό προφίλ καθώς και τις μικροαγγειακές και μακροαγγειακές επιπλοκές του ΣΔ. Μέθοδοι και ασθενείς: Στην παρούσα συγχρονική μελέτη, μελετήθηκαν 22 ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 που παρακολουθούνται στο εξωτερικό διαβητολογικό ιατρείο του ΓΝΑ «Λαϊκό». Οι ασθενείς δεν επιλέχθηκαν με κάποιο συγκεκριμένο κριτήριο. Από τη μελέτη αποκλείστηκαν ασθενείς με ιστορικό κατάχρησης οινοπνεύματος ή άλλα αίτια χρόνιας ηπατοπάθειας. Η εκτίμηση της λιπώδους διήθησης και ακαμψίας/ίνωσης του ήπατος έγινε με υπερηχογράφημα ήπατος και με shearwave ελαστογραφία, αντίστοιχα. Αποτελέσματα: Όλοι οι ασθενείς παρουσίαζαν κάποιου βαθμού NAFLD, ενώ το 45,5 % (N=10) παρουσίαζε προχωρημένη ίνωση (F2-F4). Όλοι οι ασθενείς παρουσίαζαν φυσιολογικές τιμές τρανσαμινασών ορού. Oι ασθενείς με υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση (>1ου βαθμού) παρουσίαζαν σημαντικά υψηλότερες τιμές HbA1c και τριγλυκεριδίων (p=0035, p=0,035, αντίστοιχα), καθώς και χαμηλότερες τιμές HDL, SGOT (AST), SGOT/SGPT (AST/ALT) (p=0,02, p=0,007, p=0,001, αντίστοιχα), σε σύγκριση με τους ασθενείς με χαμηλού βαθμού λιπώδη διήθηση (1ου βαθμού). Οι ασθενείς με προχωρημένη ίνωση (F2-F4) ήταν σημαντικά μεγαλύτερης ηλικίας σε σύγκριση με ασθενείς με ήπια ίνωση (F0/F1) (p=0,031). Oι τιμές SGOT ήταν σημαντικά χαμηλότερες στους ασθενείς με προχωρημένη ίνωση σε σύγκριση με τους ασθενείς με ήπια ίνωση (p=0,04). Οι τιμές του δείκτη HOMA-IR βρέθηκαν σημαντικά υψηλότερες στους ασθενείς με προχωρημένη ίνωση (6,1±3,8) σε σύγκριση με τους ασθενείς με ήπια ίνωση (2,6± 1,2) (p=0,013). Από την υπερηχοκαρδιογραφική μελέτη, διαπιστώθηκαν σημαντικά υψηλότερες τιμές DT και IVRT στους ασθενείς με προχωρημένη ίνωση σε σύγκριση με τους ασθενείς με ήπια ίνωση (p=0,002 και p=0,003, αντίστοιχα). Η συχνότητα των μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών του ΣΔ δεν διέφερε σημαντικά ανάλογα με το βαθμό της λιπώδους διήθησης και της βαρύτητας της ίνωσης. Με την πολυπαραγοντική λογαριθμιστική παλινδρόμηση βρέθηκε ότι 1. η HDL σχετίζεται ανεξάρτητα με την υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση με Odds Ratio 0,91 (95% ΔΕ: 0,83-0,99, p=0,025), 2. ο λόγος SGOT/SGPT σχετίζεται ανεξάρτητα με την υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση με Odds Ratio 0,87 (95% ΔΕ: 0,76-0,99, p=0,047), 3. η ηλικία σχετίζεται ανεξάρτητα με την προχωρημένη ίνωση με Odds Ratio 1,19 (95% ΔΕ:1,01-1,41, p=0,046), 4. η SGOT σχετίζεται ανεξάρτητα με την προχωρημένη ίνωση με Odds Ratio 0,67 (95% ΔΕ: 0,45-0,99, p=0,05). Συμπεράσματα: Η NAFLD και η προχωρημένη ίνωση εμφανίζονται σε υψηλή συχνότητα σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2, ακόμη και επί απουσίας υψηλών τιμών τρανσαμινασών. Οι ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση εμφανίζουν υψηλότερες τιμές HbA1c και τριγλυκεριδίων και χαμηλότερες τιμές HDL, σε σύγκριση με τους ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και χαμηλού βαθμού λιπώδη διήθηση. H ηλικία σχετίζεται σημαντικά με την παρουσία προχωρημένης ίνωσης του ήπατος σε ασθενείς με NAFLD και ΣΔ τύπου 2. Οι ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και προχωρημένη ίνωση του ήπατος εμφανίζουν μεγαλύτερη αντίσταση στην ινσουλίνη σε σύγκριση με τους ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και ήπια ίνωση, σύμφωνα με τον υπολογισμό του δείκτη HOMA-IR. Οι ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και προχωρημένη ίνωση του ήπατος εμφανίζουν υψηλότερες τιμές των δεικτών διαστολικής δυσλειτουργίας της αριστερής κοιλίας DT και IVRT, σε σύγκριση με ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και ήπια ίνωση.","Background-Aim: Nonalcoholic fatty liver disease (NAFLD) is characterized by liver steatosis in the absence of alcohol abuse or other causes of chronic liver disease. The global prevalence of NAFLD is currently estimated to be 24%. ΝΑFLD might progress from simple steatosis to steatohepatitis (NASH), fibrosis, cirrhosis and ultimately hepatocellular carcinoma. Diabetes mellitus type 2 (T2DM) is associated with increased NAFLD prevalence and severity, as well as disease progression to hepatic fibrosis and cirrhosis. The estimated prevalence of NAFLD in patients with T2DM is as high as 70-75%. The aim of the current study is to evaluate the prevalence of ΝΑFLD and fibrosis in a population of patients with T2DM. Moreover, we aimed to investigate the association of NAFLD and fibrosis with demographic features, anthropometric characteristics, glycaemic control, lipid profile and microvascular and macrovascular complications of DM. Methods: In the current cross-sectional study, a total of 22 outpatients with T2DM, were included and investigated. The patients were chosen in a random manner. Patients with a history of alcohol abuse or other cause of chronic liver disease were excluded. Liver fat and liver stiffness/fibrosis was assessed with ultrasonography and shearwave elastography, respectively. Results: Some degree of NAFLD has been revealed in all patients of the study, while 45,5 % (N=10) of the patients showed advanced fibrosis (F2-F4). Αll patients showed normal aminotransferase levels. Patients with higher degree of NAFLD (>GRADE 1) showed significantly higher values of Hba1c and triglycerides (p=0,035, p=0,035, respectively) and lower values of HDL, SGOT (AST) and SGOT/SGPT (AST/ALT) ratio (p=0,002, p=0,007, p=0,001, respectively), in comparison to patients with low grade NAFLD (GRADE 1). Patients with advanced fibrosis (F2-F4) were significantly older compared to patients with mild fibrosis (F0/F1) (p=0,031). SGOT (AST) values were found to be significantly lower in patients with advanced fibrosis compared to patients with mild fibrosis (p=0,04). HOMA-IR values were significantly higher in patients with advanced fibrosis (6,1±3,8) compared to patients with mild fibrosis (2,6± 1,2) (p=0,013). Diastolic dysfunction of the left ventricle was assessed through echocardiography and it was shown that DT and IVRT measures were significantly higher in patients with advanced fibrosis compared to patients with mild fibrosis (p=0,002, p=0,003 respectively). The prevalence of microvascular and macrovascular complications of DM did not differ between groups with low/high grade ΝAFLD and mild/advanced fibrosis. Multifactorial logistic regression showed that 1.HDL is independently associated with high grade NAFLD (OR=0,91, 95% CI:0,83-0,99, p=0,025), 2. SGOT/SGPT ratio is independently associated with high grade NAFLD (OR=0,87, 95% CI:0,76-0,99, p=0,047, 3. age is independently correlated with advanced fibrosis (OR=1,19, 95% CI=1,01-1,41, p=0,046), 4.SGOT values are independently associated with advanced fibrosis (OR= 0,67, 95% CI:0,45-0,99, p=0,05). Conclusions: The prevalence of ΝΑFLD and fibrosis is high among patients with T2DM, even in the absence of abnormal aminotransferase levels. Patients with T2DM and high grade NAFLD show higher values of HbA1c and triglycerides and lower values of HDL, compared to patients with T2DM and low grade NAFLD. Age is significantly associated with advanced fibrosis in patients with T2DM and NAFLD. Patients with T2DM and advanced fibrosis show higher insulin resistance compared to patients with T2DM and mild fibrosis, according to the estimation of HOMA-IR. Moreover, echocardiographic markers of left ventricular diastolic dysfunction, such as DT and IVRT, were higher in patients with T2DM and advanced fibrosis compared to patients with T2DM and mild fibrosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαστρογιάννη Ελπίδα","Mastrogianni Elpida"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Εισαγωγή-Σκοπός: Η μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος (NAFLD) αφορά τη στεάτωση του ήπατος επί απουσίας κατάχρησης αλκοόλ ή άλλης δευτεροπαθούς αιτίας ηπατοπάθειας. O επιπολασμός της νόσου παγκοσμίως είναι περίπου 24%. Μπορεί να εξελιχθεί σε στεατοηπατίτιδα (NASH), ίνωση, κίρρωση και ηπατοκυτταρικό καρκίνο. Η παρουσία σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔ τύπου 2) αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης και τη βαρύτητα της NAFLD καθώς και την εξέλιξή της σε ίνωση και κίρρωση. Υπολογίζεται ότι έως 70-75% των ασθενών με ΣΔ τύπου 2 έχουν κάποια μορφή NAFLD. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εκτιμήσει τον επιπολασμό της NAFLD και της ίνωσης του ήπατος σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και τη σχέση τους με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, τα ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά, τη γλυκαιμική ρύθιμιση, το λιπιδαιμικό προφίλ καθώς και τις μικροαγγειακές και μακροαγγειακές επιπλοκές του ΣΔ. Μέθοδοι και ασθενείς: Στην παρούσα συγχρονική μελέτη, μελετήθηκαν 22 ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 που παρακολουθούνται στο εξωτερικό διαβητολογικό ιατρείο του ΓΝΑ «Λαϊκό». Οι ασθενείς δεν επιλέχθηκαν με κάποιο συγκεκριμένο κριτήριο. Από τη μελέτη αποκλείστηκαν ασθενείς με ιστορικό κατάχρησης οινοπνεύματος ή άλλα αίτια χρόνιας ηπατοπάθειας. Η εκτίμηση της λιπώδους διήθησης και ακαμψίας/ίνωσης του ήπατος έγινε με υπερηχογράφημα ήπατος και με shearwave ελαστογραφία, αντίστοιχα. Αποτελέσματα: Όλοι οι ασθενείς παρουσίαζαν κάποιου βαθμού NAFLD, ενώ το 45,5 % (N=10) παρουσίαζε προχωρημένη ίνωση (F2-F4). Όλοι οι ασθενείς παρουσίαζαν φυσιολογικές τιμές τρανσαμινασών ορού. Oι ασθενείς με υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση (>1ου βαθμού) παρουσίαζαν σημαντικά υψηλότερες τιμές HbA1c και τριγλυκεριδίων (p=0035, p=0,035, αντίστοιχα), καθώς και χαμηλότερες τιμές HDL, SGOT (AST), SGOT/SGPT (AST/ALT) (p=0,02, p=0,007, p=0,001, αντίστοιχα), σε σύγκριση με τους ασθενείς με χαμηλού βαθμού λιπώδη διήθηση (1ου βαθμού). Οι ασθενείς με προχωρημένη ίνωση (F2-F4) ήταν σημαντικά μεγαλύτερης ηλικίας σε σύγκριση με ασθενείς με ήπια ίνωση (F0/F1) (p=0,031). Oι τιμές SGOT ήταν σημαντικά χαμηλότερες στους ασθενείς με προχωρημένη ίνωση σε σύγκριση με τους ασθενείς με ήπια ίνωση (p=0,04). Οι τιμές του δείκτη HOMA-IR βρέθηκαν σημαντικά υψηλότερες στους ασθενείς με προχωρημένη ίνωση (6,1±3,8) σε σύγκριση με τους ασθενείς με ήπια ίνωση (2,6± 1,2) (p=0,013). Από την υπερηχοκαρδιογραφική μελέτη, διαπιστώθηκαν σημαντικά υψηλότερες τιμές DT και IVRT στους ασθενείς με προχωρημένη ίνωση σε σύγκριση με τους ασθενείς με ήπια ίνωση (p=0,002 και p=0,003, αντίστοιχα). Η συχνότητα των μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών του ΣΔ δεν διέφερε σημαντικά ανάλογα με το βαθμό της λιπώδους διήθησης και της βαρύτητας της ίνωσης. Με την πολυπαραγοντική λογαριθμιστική παλινδρόμηση βρέθηκε ότι 1. η HDL σχετίζεται ανεξάρτητα με την υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση με Odds Ratio 0,91 (95% ΔΕ: 0,83-0,99, p=0,025), 2. ο λόγος SGOT/SGPT σχετίζεται ανεξάρτητα με την υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση με Odds Ratio 0,87 (95% ΔΕ: 0,76-0,99, p=0,047), 3. η ηλικία σχετίζεται ανεξάρτητα με την προχωρημένη ίνωση με Odds Ratio 1,19 (95% ΔΕ:1,01-1,41, p=0,046), 4. η SGOT σχετίζεται ανεξάρτητα με την προχωρημένη ίνωση με Odds Ratio 0,67 (95% ΔΕ: 0,45-0,99, p=0,05). Συμπεράσματα: Η NAFLD και η προχωρημένη ίνωση εμφανίζονται σε υψηλή συχνότητα σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2, ακόμη και επί απουσίας υψηλών τιμών τρανσαμινασών. Οι ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και υψηλού βαθμού λιπώδη διήθηση εμφανίζουν υψηλότερες τιμές HbA1c και τριγλυκεριδίων και χαμηλότερες τιμές HDL, σε σύγκριση με τους ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και χαμηλού βαθμού λιπώδη διήθηση. H ηλικία σχετίζεται σημαντικά με την παρουσία προχωρημένης ίνωσης του ήπατος σε ασθενείς με NAFLD και ΣΔ τύπου 2. Οι ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και προχωρημένη ίνωση του ήπατος εμφανίζουν μεγαλύτερη αντίσταση στην ινσουλίνη σε σύγκριση με τους ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και ήπια ίνωση, σύμφωνα με τον υπολογισμό του δείκτη HOMA-IR. Οι ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και προχωρημένη ίνωση του ήπατος εμφανίζουν υψηλότερες τιμές των δεικτών διαστολικής δυσλειτουργίας της αριστερής κοιλίας DT και IVRT, σε σύγκριση με ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 και ήπια ίνωση.","Background-Aim: Nonalcoholic fatty liver disease (NAFLD) is characterized by liver steatosis in the absence of alcohol abuse or other causes of chronic liver disease. The global prevalence of NAFLD is currently estimated to be 24%. ΝΑFLD might progress from simple steatosis to steatohepatitis (NASH), fibrosis, cirrhosis and ultimately hepatocellular carcinoma. Diabetes mellitus type 2 (T2DM) is associated with increased NAFLD prevalence and severity, as well as disease progression to hepatic fibrosis and cirrhosis. The estimated prevalence of NAFLD in patients with T2DM is as high as 70-75%. The aim of the current study is to evaluate the prevalence of ΝΑFLD and fibrosis in a population of patients with T2DM. Moreover, we aimed to investigate the association of NAFLD and fibrosis with demographic features, anthropometric characteristics, glycaemic control, lipid profile and microvascular and macrovascular complications of DM. Methods: In the current cross-sectional study, a total of 22 outpatients with T2DM, were included and investigated. The patients were chosen in a random manner. Patients with a history of alcohol abuse or other cause of chronic liver disease were excluded. Liver fat and liver stiffness/fibrosis was assessed with ultrasonography and shearwave elastography, respectively. Results: Some degree of NAFLD has been revealed in all patients of the study, while 45,5 % (N=10) of the patients showed advanced fibrosis (F2-F4). Αll patients showed normal aminotransferase levels. Patients with higher degree of NAFLD (>GRADE 1) showed significantly higher values of Hba1c and triglycerides (p=0,035, p=0,035, respectively) and lower values of HDL, SGOT (AST) and SGOT/SGPT (AST/ALT) ratio (p=0,002, p=0,007, p=0,001, respectively), in comparison to patients with low grade NAFLD (GRADE 1). Patients with advanced fibrosis (F2-F4) were significantly older compared to patients with mild fibrosis (F0/F1) (p=0,031). SGOT (AST) values were found to be significantly lower in patients with advanced fibrosis compared to patients with mild fibrosis (p=0,04). HOMA-IR values were significantly higher in patients with advanced fibrosis (6,1±3,8) compared to patients with mild fibrosis (2,6± 1,2) (p=0,013). Diastolic dysfunction of the left ventricle was assessed through echocardiography and it was shown that DT and IVRT measures were significantly higher in patients with advanced fibrosis compared to patients with mild fibrosis (p=0,002, p=0,003 respectively). The prevalence of microvascular and macrovascular complications of DM did not differ between groups with low/high grade ΝAFLD and mild/advanced fibrosis. Multifactorial logistic regression showed that 1.HDL is independently associated with high grade NAFLD (OR=0,91, 95% CI:0,83-0,99, p=0,025), 2. SGOT/SGPT ratio is independently associated with high grade NAFLD (OR=0,87, 95% CI:0,76-0,99, p=0,047, 3. age is independently correlated with advanced fibrosis (OR=1,19, 95% CI=1,01-1,41, p=0,046), 4.SGOT values are independently associated with advanced fibrosis (OR= 0,67, 95% CI:0,45-0,99, p=0,05). Conclusions: The prevalence of ΝΑFLD and fibrosis is high among patients with T2DM, even in the absence of abnormal aminotransferase levels. Patients with T2DM and high grade NAFLD show higher values of HbA1c and triglycerides and lower values of HDL, compared to patients with T2DM and low grade NAFLD. Age is significantly associated with advanced fibrosis in patients with T2DM and NAFLD. Patients with T2DM and advanced fibrosis show higher insulin resistance compared to patients with T2DM and mild fibrosis, according to the estimation of HOMA-IR. Moreover, echocardiographic markers of left ventricular diastolic dysfunction, such as DT and IVRT, were higher in patients with T2DM and advanced fibrosis compared to patients with T2DM and mild fibrosis."],"dc:identifier":["uoadl:2810776","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2810776"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:14Z"}