{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2812667"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2812667","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανασκόπηση του συνδρόμου Williams - Beuren","abstract":"Το σύνδρομο Williams (ΣW, γνωστό και σαν σύνδρομο Williams-Beuren) είναι μια πολυσυστηματική διαταραχή που προκαλείται από το έλλειμμα 26-28 γονιδίων στο χρωμόσωμα 7q11.23. Παρατηρείται με την ίδια συχνότητα σε αγόρια και κορίτσια, και με επιπολασμό 1/7,500 με 10,000. Ο προγεννητικός έλεγχος ρουτίνας μετά την αμνιοκέντηση δεν ανιχνεύει τα χρωμοσωμικά μικροελλείμματα, και έτσι η κλινική διάγνωση των παιδιών με ΣW γίνεται συνήθως κατά την διάρκεια της βρεφικής ή παιδικής ηλικίας. Ο φαινότυπος του ΣW χαρακτηρίζεται από τα δυσμορφικά χαρακτηριστικά προσώπου (100%), την αρτηριοπάθεια ελαστίνης (75-80%) με συχνότερη την υπερβαλβιδική στένωση της αορτής (ΥΣΑ), την νοητική υστέρηση (75%), την μοναδική προσωπικότητα και γνωστικό προφίλ (90%), την ιδιοπαθή βρεφική υπερασβεστιαιμία (15%) και άλλες ενδοκρινικές διαταραχές (ενωρίς εφηβεία, υποθυρεοειδισμός, διαβήτης), το κοντό ανάστημα και τις ανωμαλίες του συνδετικού ιστού. Οι δυσκολίες σίτισης στη βρεφική ηλικία συχνά οδηγούν σε ανεπαρκή πρόσληψη βάρους. Η υποτονία και η υπερελαστικότητα των αρθρώσεων έχουν ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση στην επίτευξη των κινητικών οροσήμων. Η διεισδυτικότητα είναι πλήρης αλλά ο φαινότυπος ποικίλλει. Δεν υπάρχει παθογνωμικό κλινικό στοιχείο που από μόνο του να θέτει τη διάγνωση. Το ΣW αποτελεί μια γονιδιακή διαταραχή που οφείλεται στον μηχανισμό ομόλογου ανασυνδυασμού μη αλληλόμορφων αλληλουχιών (NAHR) σε μια περιοχή στο χρωμόσωμα 7 που περιέχει μπλοκ επαναλαμβανόμενων αλληλουχιών επαναλήψεων μικρού αριθμού αντιγράφων (LCRs) με μεγάλη ομολογία μεταξύ τους. Η ομολογία αυτή προδιαθέτει σε αναδιατάξεις κατά τη διάρκεια της μείωσης που μπορεί να οδηγήσουν σε ελλείμματα, διπλασιασμούς ή αναστροφές της περιοχής του ΣW. Η κρίσιμη χρωμοσωμική περιοχή του συνδρόμου WB (WBSCR) περιλαμβάνει είτε 1.55 μεγαβάσεις-Mb (90%-95%) ή 1.84 Mb (5%-10%); το μέγεθος του ελλείμματος εξαρτάται από το ποια μπλοκ επαναλήψεων μικρού αριθμού αντιγράφων εμπλέκονται στον μηχανισμό NAHR. Η διάγνωση ιστορικά βασιζόταν μόνο σε κλινικά κριτήρια, άλλα αποδείχθηκε ότι το 99% των ασθενών με ΣW παρουσιάζει ένα ετερόζυγο υπομικροσκοπικό έλλειμμα στο χρ. 7q11.23 το οποίο ανιχνεύεται με την τεχνική του φθορίζοντα in-situ υβριδισμού (FISH) ή της ανάλυσης χρωμοσωμικών μικροσυστοιχιών (CMA). Το έλλειμμα συμπεριλαμβάνει το γονίδιο της ελαστίνης (ELN) το οποίο κωδικοποιεί την δομική πρωτεΐνη ελαστίνη, ένα σημαντικό συστατικό των ελαστικών ινών που ανευρίσκεται στον συνδετικό ιστό πολλών οργάνων. Η διαγραμμένη ελαστίνη εξηγεί μερικά από τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου, όπως κάποιες δυσμορφίες του προσώπου (πχ. το περικογχικό οίδημα και τα γεμάτα μάγουλα), την καρδιοαγγειακή νόσο, τη βραχνή φωνή, το μαλακό δέρμα, τους χαλαρούς συνδέσμους, τα εκκολπώματα εντέρου και κύστης, τις κήλες και τις ανωμαλίες των αρθρώσεων. Η παθογένεση των άλλων χαρακτηριστικών όπως η υπερασβεστιαιμία, η νοητική υστέρηση, και τα μοναδικά συμπεριφορικά στίγματα, παραμένει άγνωστη. Αν και υπάρχουν αρκετά γονίδια ενδιαφέροντος (πχ. ELN) μέσα στο επαναλαμβανόμενο μικροέλλειμμα 1.5-1.8 μεγαβάσεων, καμία παθογόνος παραλλαγή ενός μόνου γονιδίου δεν έχει αναγνωρισθεί σαν αίτιο του ΣW. Μια πιθανότητα είναι ότι η απώλεια ≥ 1 γονιδίου παρακείμενου του γονιδίου της ελαστίνης μπορεί να συμβάλλει στον φαινότυπο του συνδρόμου. Μελέτες προτείνουν ότι η διαγραφή των CLIP2, GTF2I, GTF2IRD1, LIMK1, και ίσως άλλων γονιδίων μπορεί να είναι υπεύθυνη για την εμφάνιση των χαρακτηριστικών δυσκολιών στις οπτικο-χωρικές δεξιότητες, την μοναδική συμπεριφορά, και τις άλλες γνωστικές δυσκολίες που συναντώνται στα άτομα με ΣW. Η απώλεια του GTF2IRD1 γονιδίου μπορεί επίσης να συμβάλλει στα τυπικά χαρακτηριστικά του προσώπου που εμφανίζονται σε αυτή τη διαταραχή. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το έλλειμμα του NCF1 γονιδίου σχετίζεται με μικρότερο κίνδυνο ο ασθενής να εμφανίσει αρτηριακή υπέρταση. Η σχέση μεταξύ των άλλων γονιδίων που συμπεριλαμβάνονται στη διαγραμμένη περιοχή στο χρωμόσωμα 7 και των κλινικών ευρημάτων και συμπτωμάτων του ΣW είναι υπό διερεύνηση ή άγνωστη. Το πιο σημαντικό αίτιο θνητότητας και θνησιμότητας στο ΣW είναι η καρδιοαγγειακή νόσος. Το ΣW κληρονομείται με τον αυτοσωματικό επικρατητικό τρόπο. Η πλειοψηφία των περιπτώσεων αφορά νέες (de novo) μεταλλάξεις, αν και περιστασιακά έχει παρατηρηθεί μετάδοση από γονέα σε τέκνο. Παρότι ο προγεννητικός έλεγχος είναι εφικτός, σπάνια πραγματοποιείται μιας και οι περισσότερες περιπτώσεις συμβαίνουν σε ένα μόνο άτομο σε κάθε οικογένεια και δεν υπάρχουν προγεννητικοί δείκτες για τις κυήσεις χαμηλού κινδύνου. Η παρακολούθηση και αντιμετώπιση των ατόμων με ΣW απαιτεί μια πολυεπιστημονική ομάδα ειδικών, και μπορεί να εξατομικεύεται ανάλογα με τα συμπτώματα και τη βαρύτητα του κάθε ασθενούς. Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει κυρίως: θεραπείες διατροφής για τα βρέφη με σιτιστικές διαταραχές, προγράμματα πρώιμης παρέμβασης και ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα για τα παιδιά με διαφόρου βαθμού αναπτυξιακές διαταραχές, συμβουλευτικές θεραπείες συμπεριφοράς ή/και φαρμακευτική αγωγή για τους ασθενείς με διαταραχές ελλειμματικής προσοχής, υπερκινητικότητας ή/και άγχους, χειρουργική αποκατάσταση καρδιακών ανωμαλιών, τροποποίηση δίαιτας ή/και φάρμακα για την υπερασβεστιαιμία, ορθοδοντική ή άλλη θεραπεία για την κακή οδοντική σύγκλειση και τις επιπλοκές της, και φαρμακευτική αναστολή της αληθούς πρώιμης ήβης.","abstract_html":"Το σύνδρομο Williams (ΣW, γνωστό και σαν σύνδρομο Williams-Beuren) είναι μια πολυσυστηματική διαταραχή που προκαλείται από το έλλειμμα 26-28 γονιδίων στο χρωμόσωμα 7q11.23. Παρατηρείται με την ίδια συχνότητα σε αγόρια και κορίτσια, και με επιπολασμό 1/7,500 με 10,000. Ο προγεννητικός έλεγχος ρουτίνας μετά την αμνιοκέντηση δεν ανιχνεύει τα χρωμοσωμικά μικροελλείμματα, και έτσι η κλινική διάγνωση των παιδιών με ΣW γίνεται συνήθως κατά την διάρκεια της βρεφικής ή παιδικής ηλικίας. Ο φαινότυπος του ΣW χαρακτηρίζεται από τα δυσμορφικά χαρακτηριστικά προσώπου (100%), την αρτηριοπάθεια ελαστίνης (75-80%) με συχνότερη την υπερβαλβιδική στένωση της αορτής (ΥΣΑ), την νοητική υστέρηση (75%), την μοναδική προσωπικότητα και γνωστικό προφίλ (90%), την ιδιοπαθή βρεφική υπερασβεστιαιμία (15%) και άλλες ενδοκρινικές διαταραχές (ενωρίς εφηβεία, υποθυρεοειδισμός, διαβήτης), το κοντό ανάστημα και τις ανωμαλίες του συνδετικού ιστού. Οι δυσκολίες σίτισης στη βρεφική ηλικία συχνά οδηγούν σε ανεπαρκή πρόσληψη βάρους. Η υποτονία και η υπερελαστικότητα των αρθρώσεων έχουν ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση στην επίτευξη των κινητικών οροσήμων. Η διεισδυτικότητα είναι πλήρης αλλά ο φαινότυπος ποικίλλει. Δεν υπάρχει παθογνωμικό κλινικό στοιχείο που από μόνο του να θέτει τη διάγνωση. Το ΣW αποτελεί μια γονιδιακή διαταραχή που οφείλεται στον μηχανισμό ομόλογου ανασυνδυασμού μη αλληλόμορφων αλληλουχιών (NAHR) σε μια περιοχή στο χρωμόσωμα 7 που περιέχει μπλοκ επαναλαμβανόμενων αλληλουχιών επαναλήψεων μικρού αριθμού αντιγράφων (LCRs) με μεγάλη ομολογία μεταξύ τους. Η ομολογία αυτή προδιαθέτει σε αναδιατάξεις κατά τη διάρκεια της μείωσης που μπορεί να οδηγήσουν σε ελλείμματα, διπλασιασμούς ή αναστροφές της περιοχής του ΣW. Η κρίσιμη χρωμοσωμική περιοχή του συνδρόμου WB (WBSCR) περιλαμβάνει είτε 1.55 μεγαβάσεις-Mb (90%-95%) ή 1.84 Mb (5%-10%); το μέγεθος του ελλείμματος εξαρτάται από το ποια μπλοκ επαναλήψεων μικρού αριθμού αντιγράφων εμπλέκονται στον μηχανισμό NAHR. Η διάγνωση ιστορικά βασιζόταν μόνο σε κλινικά κριτήρια, άλλα αποδείχθηκε ότι το 99% των ασθενών με ΣW παρουσιάζει ένα ετερόζυγο υπομικροσκοπικό έλλειμμα στο χρ. 7q11.23 το οποίο ανιχνεύεται με την τεχνική του φθορίζοντα in-situ υβριδισμού (FISH) ή της ανάλυσης χρωμοσωμικών μικροσυστοιχιών (CMA). Το έλλειμμα συμπεριλαμβάνει το γονίδιο της ελαστίνης (ELN) το οποίο κωδικοποιεί την δομική πρωτεΐνη ελαστίνη, ένα σημαντικό συστατικό των ελαστικών ινών που ανευρίσκεται στον συνδετικό ιστό πολλών οργάνων. Η διαγραμμένη ελαστίνη εξηγεί μερικά από τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου, όπως κάποιες δυσμορφίες του προσώπου (πχ. το περικογχικό οίδημα και τα γεμάτα μάγουλα), την καρδιοαγγειακή νόσο, τη βραχνή φωνή, το μαλακό δέρμα, τους χαλαρούς συνδέσμους, τα εκκολπώματα εντέρου και κύστης, τις κήλες και τις ανωμαλίες των αρθρώσεων. Η παθογένεση των άλλων χαρακτηριστικών όπως η υπερασβεστιαιμία, η νοητική υστέρηση, και τα μοναδικά συμπεριφορικά στίγματα, παραμένει άγνωστη. Αν και υπάρχουν αρκετά γονίδια ενδιαφέροντος (πχ. ELN) μέσα στο επαναλαμβανόμενο μικροέλλειμμα 1.5-1.8 μεγαβάσεων, καμία παθογόνος παραλλαγή ενός μόνου γονιδίου δεν έχει αναγνωρισθεί σαν αίτιο του ΣW. Μια πιθανότητα είναι ότι η απώλεια ≥ 1 γονιδίου παρακείμενου του γονιδίου της ελαστίνης μπορεί να συμβάλλει στον φαινότυπο του συνδρόμου. Μελέτες προτείνουν ότι η διαγραφή των CLIP2, GTF2I, GTF2IRD1, LIMK1, και ίσως άλλων γονιδίων μπορεί να είναι υπεύθυνη για την εμφάνιση των χαρακτηριστικών δυσκολιών στις οπτικο-χωρικές δεξιότητες, την μοναδική συμπεριφορά, και τις άλλες γνωστικές δυσκολίες που συναντώνται στα άτομα με ΣW. Η απώλεια του GTF2IRD1 γονιδίου μπορεί επίσης να συμβάλλει στα τυπικά χαρακτηριστικά του προσώπου που εμφανίζονται σε αυτή τη διαταραχή. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το έλλειμμα του NCF1 γονιδίου σχετίζεται με μικρότερο κίνδυνο ο ασθενής να εμφανίσει αρτηριακή υπέρταση. Η σχέση μεταξύ των άλλων γονιδίων που συμπεριλαμβάνονται στη διαγραμμένη περιοχή στο χρωμόσωμα 7 και των κλινικών ευρημάτων και συμπτωμάτων του ΣW είναι υπό διερεύνηση ή άγνωστη. Το πιο σημαντικό αίτιο θνητότητας και θνησιμότητας στο ΣW είναι η καρδιοαγγειακή νόσος. Το ΣW κληρονομείται με τον αυτοσωματικό επικρατητικό τρόπο. Η πλειοψηφία των περιπτώσεων αφορά νέες (de novo) μεταλλάξεις, αν και περιστασιακά έχει παρατηρηθεί μετάδοση από γονέα σε τέκνο. Παρότι ο προγεννητικός έλεγχος είναι εφικτός, σπάνια πραγματοποιείται μιας και οι περισσότερες περιπτώσεις συμβαίνουν σε ένα μόνο άτομο σε κάθε οικογένεια και δεν υπάρχουν προγεννητικοί δείκτες για τις κυήσεις χαμηλού κινδύνου. Η παρακολούθηση και αντιμετώπιση των ατόμων με ΣW απαιτεί μια πολυεπιστημονική ομάδα ειδικών, και μπορεί να εξατομικεύεται ανάλογα με τα συμπτώματα και τη βαρύτητα του κάθε ασθενούς. Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει κυρίως: θεραπείες διατροφής για τα βρέφη με σιτιστικές διαταραχές, προγράμματα πρώιμης παρέμβασης και ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα για τα παιδιά με διαφόρου βαθμού αναπτυξιακές διαταραχές, συμβουλευτικές θεραπείες συμπεριφοράς ή/και φαρμακευτική αγωγή για τους ασθενείς με διαταραχές ελλειμματικής προσοχής, υπερκινητικότητας ή/και άγχους, χειρουργική αποκατάσταση καρδιακών ανωμαλιών, τροποποίηση δίαιτας ή/και φάρμακα για την υπερασβεστιαιμία, ορθοδοντική ή άλλη θεραπεία για την κακή οδοντική σύγκλειση και τις επιπλοκές της, και φαρμακευτική αναστολή της αληθούς πρώιμης ήβης.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαριάς Βασίλειος","Marias Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:27Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2812667"],"render_values":[{"text":"uoadl:2812667","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812667","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812667","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2812667","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαριάς Βασίλειος","Marias Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2812667","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812667"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το σύνδρομο Williams (ΣW, γνωστό και σαν σύνδρομο Williams-Beuren) είναι μια πολυσυστηματική διαταραχή που προκαλείται από το έλλειμμα 26-28 γονιδίων στο χρωμόσωμα 7q11.23. Παρατηρείται με την ίδια συχνότητα σε αγόρια και κορίτσια, και με επιπολασμό 1/7,500 με 10,000. Ο προγεννητικός έλεγχος ρουτίνας μετά την αμνιοκέντηση δεν ανιχνεύει τα χρωμοσωμικά μικροελλείμματα, και έτσι η κλινική διάγνωση των παιδιών με ΣW γίνεται συνήθως κατά την διάρκεια της βρεφικής ή παιδικής ηλικίας. Ο φαινότυπος του ΣW χαρακτηρίζεται από τα δυσμορφικά χαρακτηριστικά προσώπου (100%), την αρτηριοπάθεια ελαστίνης (75-80%) με συχνότερη την υπερβαλβιδική στένωση της αορτής (ΥΣΑ), την νοητική υστέρηση (75%), την μοναδική προσωπικότητα και γνωστικό προφίλ (90%), την ιδιοπαθή βρεφική υπερασβεστιαιμία (15%) και άλλες ενδοκρινικές διαταραχές (ενωρίς εφηβεία, υποθυρεοειδισμός, διαβήτης), το κοντό ανάστημα και τις ανωμαλίες του συνδετικού ιστού. Οι δυσκολίες σίτισης στη βρεφική ηλικία συχνά οδηγούν σε ανεπαρκή πρόσληψη βάρους. Η υποτονία και η υπερελαστικότητα των αρθρώσεων έχουν ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση στην επίτευξη των κινητικών οροσήμων. Η διεισδυτικότητα είναι πλήρης αλλά ο φαινότυπος ποικίλλει. Δεν υπάρχει παθογνωμικό κλινικό στοιχείο που από μόνο του να θέτει τη διάγνωση. Το ΣW αποτελεί μια γονιδιακή διαταραχή που οφείλεται στον μηχανισμό ομόλογου ανασυνδυασμού μη αλληλόμορφων αλληλουχιών (NAHR) σε μια περιοχή στο χρωμόσωμα 7 που περιέχει μπλοκ επαναλαμβανόμενων αλληλουχιών επαναλήψεων μικρού αριθμού αντιγράφων (LCRs) με μεγάλη ομολογία μεταξύ τους. Η ομολογία αυτή προδιαθέτει σε αναδιατάξεις κατά τη διάρκεια της μείωσης που μπορεί να οδηγήσουν σε ελλείμματα, διπλασιασμούς ή αναστροφές της περιοχής του ΣW. Η κρίσιμη χρωμοσωμική περιοχή του συνδρόμου WB (WBSCR) περιλαμβάνει είτε 1.55 μεγαβάσεις-Mb (90%-95%) ή 1.84 Mb (5%-10%); το μέγεθος του ελλείμματος εξαρτάται από το ποια μπλοκ επαναλήψεων μικρού αριθμού αντιγράφων εμπλέκονται στον μηχανισμό NAHR. Η διάγνωση ιστορικά βασιζόταν μόνο σε κλινικά κριτήρια, άλλα αποδείχθηκε ότι το 99% των ασθενών με ΣW παρουσιάζει ένα ετερόζυγο υπομικροσκοπικό έλλειμμα στο χρ. 7q11.23 το οποίο ανιχνεύεται με την τεχνική του φθορίζοντα in-situ υβριδισμού (FISH) ή της ανάλυσης χρωμοσωμικών μικροσυστοιχιών (CMA). Το έλλειμμα συμπεριλαμβάνει το γονίδιο της ελαστίνης (ELN) το οποίο κωδικοποιεί την δομική πρωτεΐνη ελαστίνη, ένα σημαντικό συστατικό των ελαστικών ινών που ανευρίσκεται στον συνδετικό ιστό πολλών οργάνων. Η διαγραμμένη ελαστίνη εξηγεί μερικά από τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου, όπως κάποιες δυσμορφίες του προσώπου (πχ. το περικογχικό οίδημα και τα γεμάτα μάγουλα), την καρδιοαγγειακή νόσο, τη βραχνή φωνή, το μαλακό δέρμα, τους χαλαρούς συνδέσμους, τα εκκολπώματα εντέρου και κύστης, τις κήλες και τις ανωμαλίες των αρθρώσεων. Η παθογένεση των άλλων χαρακτηριστικών όπως η υπερασβεστιαιμία, η νοητική υστέρηση, και τα μοναδικά συμπεριφορικά στίγματα, παραμένει άγνωστη. Αν και υπάρχουν αρκετά γονίδια ενδιαφέροντος (πχ. ELN) μέσα στο επαναλαμβανόμενο μικροέλλειμμα 1.5-1.8 μεγαβάσεων, καμία παθογόνος παραλλαγή ενός μόνου γονιδίου δεν έχει αναγνωρισθεί σαν αίτιο του ΣW. Μια πιθανότητα είναι ότι η απώλεια ≥ 1 γονιδίου παρακείμενου του γονιδίου της ελαστίνης μπορεί να συμβάλλει στον φαινότυπο του συνδρόμου. Μελέτες προτείνουν ότι η διαγραφή των CLIP2, GTF2I, GTF2IRD1, LIMK1, και ίσως άλλων γονιδίων μπορεί να είναι υπεύθυνη για την εμφάνιση των χαρακτηριστικών δυσκολιών στις οπτικο-χωρικές δεξιότητες, την μοναδική συμπεριφορά, και τις άλλες γνωστικές δυσκολίες που συναντώνται στα άτομα με ΣW. Η απώλεια του GTF2IRD1 γονιδίου μπορεί επίσης να συμβάλλει στα τυπικά χαρακτηριστικά του προσώπου που εμφανίζονται σε αυτή τη διαταραχή. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το έλλειμμα του NCF1 γονιδίου σχετίζεται με μικρότερο κίνδυνο ο ασθενής να εμφανίσει αρτηριακή υπέρταση. Η σχέση μεταξύ των άλλων γονιδίων που συμπεριλαμβάνονται στη διαγραμμένη περιοχή στο χρωμόσωμα 7 και των κλινικών ευρημάτων και συμπτωμάτων του ΣW είναι υπό διερεύνηση ή άγνωστη. Το πιο σημαντικό αίτιο θνητότητας και θνησιμότητας στο ΣW είναι η καρδιοαγγειακή νόσος. Το ΣW κληρονομείται με τον αυτοσωματικό επικρατητικό τρόπο. Η πλειοψηφία των περιπτώσεων αφορά νέες (de novo) μεταλλάξεις, αν και περιστασιακά έχει παρατηρηθεί μετάδοση από γονέα σε τέκνο. Παρότι ο προγεννητικός έλεγχος είναι εφικτός, σπάνια πραγματοποιείται μιας και οι περισσότερες περιπτώσεις συμβαίνουν σε ένα μόνο άτομο σε κάθε οικογένεια και δεν υπάρχουν προγεννητικοί δείκτες για τις κυήσεις χαμηλού κινδύνου. Η παρακολούθηση και αντιμετώπιση των ατόμων με ΣW απαιτεί μια πολυεπιστημονική ομάδα ειδικών, και μπορεί να εξατομικεύεται ανάλογα με τα συμπτώματα και τη βαρύτητα του κάθε ασθενούς. Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει κυρίως: θεραπείες διατροφής για τα βρέφη με σιτιστικές διαταραχές, προγράμματα πρώιμης παρέμβασης και ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα για τα παιδιά με διαφόρου βαθμού αναπτυξιακές διαταραχές, συμβουλευτικές θεραπείες συμπεριφοράς ή/και φαρμακευτική αγωγή για τους ασθενείς με διαταραχές ελλειμματικής προσοχής, υπερκινητικότητας ή/και άγχους, χειρουργική αποκατάσταση καρδιακών ανωμαλιών, τροποποίηση δίαιτας ή/και φάρμακα για την υπερασβεστιαιμία, ορθοδοντική ή άλλη θεραπεία για την κακή οδοντική σύγκλειση και τις επιπλοκές της, και φαρμακευτική αναστολή της αληθούς πρώιμης ήβης.","Williams syndrome (WS, also Williams-Beuren syndrome) is a multisystem disorder caused by the deletion of 26-28 contiguous genes on chromosome 7q11.23. It is present at birth and affects boys and girls equally, with an incidence of 1/7,500 to 10,000. As routine genetic amniocentesis does not typically detect chromosome microdeletions, children with WS usually come to the attention of pediatricians during infancy or childhood. The WS phenotype is characterized by dysmorphic facial features (100%), elastin arteriopathy (75-80%) most commonly supravalvar aortic stenosis-SVAS, mental retardation (75%), a unique personality and cognitive profile (90%), idiopathic infantile hypercalcemia (15%) and other endocrine abnormalities (early puberty, hypothyroidism, diabetes), short stature and connective tissue abnormalities. Feeding difficulties often lead to poor weight gain in infancy. Hypotonia and hyperextensible joints can result in delayed attainment of motor milestones. Penetrance is 100% but the WS phenotype is variable. No single clinical feature is required to establish the diagnosis. WS is a genomic disorder that occurs due to nonallelic homologous recombination (NAHR) in a region of chromosome 7 containing blocks of low copy repeats (LCRs) with high sequence homology that predispose to rearrangements during meiosis and thus can lead to deletion, duplication, or inversion of the WS region. The Williams syndrome chromosome critical region (WSCR) comprise either 1.55Mb (90%-95%) or 1.84Mb (5%-10%), the size depending on which blocks of low copy repeats are involved in NAHR. The diagnosis historically has been made on the basis of clinical criteria, but it has been shown that 99% of patients with WS have a hemizygous submicroscopic deletion of 7q11.23 detectable by targeted deletion analysis by fluorescence in situ hybridization (FISH) or chromosomal microarray analysis (CMA). The deleted portion of the chromosome includes the ELN gene that codes for the structural protein elastin, an important component of the elastic fibers found in the connective tissue of many organs. The elastin deletion explains some of the characteristics of WS, such as some of the facial features (periorbital fullness and full cheeks in infancy), cardiovascular disease, hoarse voice, soft skin, lax ligaments bladder and bowel diverticula, hernias, and joint abnormalities. The pathogenesis of other characteristics, such as hypercalcemia, mental retardation, and unique personality traits, remains unexplained. Although several genes of interest (e.g., ELN) are within the 1.5-1.8-Mb recurrent microdeletion, no single gene in which pathogenic variants are causative of WS has been identified. One possibility is that the loss of 1 or more genes contiguous to the ELN gene contributes to the phenotype. Studies suggest that deletion of CLIP2, GTF2I, GTF2IRD1, LIMK1, and perhaps other genes may help explain the characteristic difficulties with visual-spatial tasks, unique behavioral characteristics, and other cognitive difficulties seen in people with Williams syndrome. Loss of the GTF2IRD1 gene may also contribute to the distinctive facial features often associated with this condition. Researchers believe that when the NCF1 gene is included in the part of the chromosome that is deleted, affected individuals are less likely to develop hypertension. The relationship between other genes in the deleted region of chromosome 7 and the signs and symptoms of WS is under investigation or unknown. The most significant cause of morbidity and mortality in WS is the cardiovascular disease. WS is transmitted in an autosomal dominant manner. Most cases are de novo occurrences, but occasionally, parent-to-child transmission is observed. Prenatal testing is possible but is rarely used because most cases occur in a single family member only, and no prenatal indicators exist for low-risk pregnancies. Treatment and follow up for people with WS requires a multidisciplinary professional team and may be individualized depending on the symptoms and severity in each person. Management mainly include: feeding therapy for infants with feeding problems, early intervention programs and special education programs for children with varying degrees of developmental disabilities, behavioral counseling and/or medications for attention deficit disorder and/or anxiety, surgery for certain heart abnormalities, medications or diet modifications for hypercalcemia, orthodontic appliances or other treatments for malocclusion of teeth and gonadotroping-releasing hormone agonist for precocious puberty."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανασκόπηση του συνδρόμου Williams - Beuren"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαριάς Βασίλειος","Marias Vasileios"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Το σύνδρομο Williams (ΣW, γνωστό και σαν σύνδρομο Williams-Beuren) είναι μια πολυσυστηματική διαταραχή που προκαλείται από το έλλειμμα 26-28 γονιδίων στο χρωμόσωμα 7q11.23. Παρατηρείται με την ίδια συχνότητα σε αγόρια και κορίτσια, και με επιπολασμό 1/7,500 με 10,000. Ο προγεννητικός έλεγχος ρουτίνας μετά την αμνιοκέντηση δεν ανιχνεύει τα χρωμοσωμικά μικροελλείμματα, και έτσι η κλινική διάγνωση των παιδιών με ΣW γίνεται συνήθως κατά την διάρκεια της βρεφικής ή παιδικής ηλικίας. Ο φαινότυπος του ΣW χαρακτηρίζεται από τα δυσμορφικά χαρακτηριστικά προσώπου (100%), την αρτηριοπάθεια ελαστίνης (75-80%) με συχνότερη την υπερβαλβιδική στένωση της αορτής (ΥΣΑ), την νοητική υστέρηση (75%), την μοναδική προσωπικότητα και γνωστικό προφίλ (90%), την ιδιοπαθή βρεφική υπερασβεστιαιμία (15%) και άλλες ενδοκρινικές διαταραχές (ενωρίς εφηβεία, υποθυρεοειδισμός, διαβήτης), το κοντό ανάστημα και τις ανωμαλίες του συνδετικού ιστού. Οι δυσκολίες σίτισης στη βρεφική ηλικία συχνά οδηγούν σε ανεπαρκή πρόσληψη βάρους. Η υποτονία και η υπερελαστικότητα των αρθρώσεων έχουν ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση στην επίτευξη των κινητικών οροσήμων. Η διεισδυτικότητα είναι πλήρης αλλά ο φαινότυπος ποικίλλει. Δεν υπάρχει παθογνωμικό κλινικό στοιχείο που από μόνο του να θέτει τη διάγνωση. Το ΣW αποτελεί μια γονιδιακή διαταραχή που οφείλεται στον μηχανισμό ομόλογου ανασυνδυασμού μη αλληλόμορφων αλληλουχιών (NAHR) σε μια περιοχή στο χρωμόσωμα 7 που περιέχει μπλοκ επαναλαμβανόμενων αλληλουχιών επαναλήψεων μικρού αριθμού αντιγράφων (LCRs) με μεγάλη ομολογία μεταξύ τους. Η ομολογία αυτή προδιαθέτει σε αναδιατάξεις κατά τη διάρκεια της μείωσης που μπορεί να οδηγήσουν σε ελλείμματα, διπλασιασμούς ή αναστροφές της περιοχής του ΣW. Η κρίσιμη χρωμοσωμική περιοχή του συνδρόμου WB (WBSCR) περιλαμβάνει είτε 1.55 μεγαβάσεις-Mb (90%-95%) ή 1.84 Mb (5%-10%); το μέγεθος του ελλείμματος εξαρτάται από το ποια μπλοκ επαναλήψεων μικρού αριθμού αντιγράφων εμπλέκονται στον μηχανισμό NAHR. Η διάγνωση ιστορικά βασιζόταν μόνο σε κλινικά κριτήρια, άλλα αποδείχθηκε ότι το 99% των ασθενών με ΣW παρουσιάζει ένα ετερόζυγο υπομικροσκοπικό έλλειμμα στο χρ. 7q11.23 το οποίο ανιχνεύεται με την τεχνική του φθορίζοντα in-situ υβριδισμού (FISH) ή της ανάλυσης χρωμοσωμικών μικροσυστοιχιών (CMA). Το έλλειμμα συμπεριλαμβάνει το γονίδιο της ελαστίνης (ELN) το οποίο κωδικοποιεί την δομική πρωτεΐνη ελαστίνη, ένα σημαντικό συστατικό των ελαστικών ινών που ανευρίσκεται στον συνδετικό ιστό πολλών οργάνων. Η διαγραμμένη ελαστίνη εξηγεί μερικά από τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου, όπως κάποιες δυσμορφίες του προσώπου (πχ. το περικογχικό οίδημα και τα γεμάτα μάγουλα), την καρδιοαγγειακή νόσο, τη βραχνή φωνή, το μαλακό δέρμα, τους χαλαρούς συνδέσμους, τα εκκολπώματα εντέρου και κύστης, τις κήλες και τις ανωμαλίες των αρθρώσεων. Η παθογένεση των άλλων χαρακτηριστικών όπως η υπερασβεστιαιμία, η νοητική υστέρηση, και τα μοναδικά συμπεριφορικά στίγματα, παραμένει άγνωστη. Αν και υπάρχουν αρκετά γονίδια ενδιαφέροντος (πχ. ELN) μέσα στο επαναλαμβανόμενο μικροέλλειμμα 1.5-1.8 μεγαβάσεων, καμία παθογόνος παραλλαγή ενός μόνου γονιδίου δεν έχει αναγνωρισθεί σαν αίτιο του ΣW. Μια πιθανότητα είναι ότι η απώλεια ≥ 1 γονιδίου παρακείμενου του γονιδίου της ελαστίνης μπορεί να συμβάλλει στον φαινότυπο του συνδρόμου. Μελέτες προτείνουν ότι η διαγραφή των CLIP2, GTF2I, GTF2IRD1, LIMK1, και ίσως άλλων γονιδίων μπορεί να είναι υπεύθυνη για την εμφάνιση των χαρακτηριστικών δυσκολιών στις οπτικο-χωρικές δεξιότητες, την μοναδική συμπεριφορά, και τις άλλες γνωστικές δυσκολίες που συναντώνται στα άτομα με ΣW. Η απώλεια του GTF2IRD1 γονιδίου μπορεί επίσης να συμβάλλει στα τυπικά χαρακτηριστικά του προσώπου που εμφανίζονται σε αυτή τη διαταραχή. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το έλλειμμα του NCF1 γονιδίου σχετίζεται με μικρότερο κίνδυνο ο ασθενής να εμφανίσει αρτηριακή υπέρταση. Η σχέση μεταξύ των άλλων γονιδίων που συμπεριλαμβάνονται στη διαγραμμένη περιοχή στο χρωμόσωμα 7 και των κλινικών ευρημάτων και συμπτωμάτων του ΣW είναι υπό διερεύνηση ή άγνωστη. Το πιο σημαντικό αίτιο θνητότητας και θνησιμότητας στο ΣW είναι η καρδιοαγγειακή νόσος. Το ΣW κληρονομείται με τον αυτοσωματικό επικρατητικό τρόπο. Η πλειοψηφία των περιπτώσεων αφορά νέες (de novo) μεταλλάξεις, αν και περιστασιακά έχει παρατηρηθεί μετάδοση από γονέα σε τέκνο. Παρότι ο προγεννητικός έλεγχος είναι εφικτός, σπάνια πραγματοποιείται μιας και οι περισσότερες περιπτώσεις συμβαίνουν σε ένα μόνο άτομο σε κάθε οικογένεια και δεν υπάρχουν προγεννητικοί δείκτες για τις κυήσεις χαμηλού κινδύνου. Η παρακολούθηση και αντιμετώπιση των ατόμων με ΣW απαιτεί μια πολυεπιστημονική ομάδα ειδικών, και μπορεί να εξατομικεύεται ανάλογα με τα συμπτώματα και τη βαρύτητα του κάθε ασθενούς. Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει κυρίως: θεραπείες διατροφής για τα βρέφη με σιτιστικές διαταραχές, προγράμματα πρώιμης παρέμβασης και ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα για τα παιδιά με διαφόρου βαθμού αναπτυξιακές διαταραχές, συμβουλευτικές θεραπείες συμπεριφοράς ή/και φαρμακευτική αγωγή για τους ασθενείς με διαταραχές ελλειμματικής προσοχής, υπερκινητικότητας ή/και άγχους, χειρουργική αποκατάσταση καρδιακών ανωμαλιών, τροποποίηση δίαιτας ή/και φάρμακα για την υπερασβεστιαιμία, ορθοδοντική ή άλλη θεραπεία για την κακή οδοντική σύγκλειση και τις επιπλοκές της, και φαρμακευτική αναστολή της αληθούς πρώιμης ήβης.","Williams syndrome (WS, also Williams-Beuren syndrome) is a multisystem disorder caused by the deletion of 26-28 contiguous genes on chromosome 7q11.23. It is present at birth and affects boys and girls equally, with an incidence of 1/7,500 to 10,000. As routine genetic amniocentesis does not typically detect chromosome microdeletions, children with WS usually come to the attention of pediatricians during infancy or childhood. The WS phenotype is characterized by dysmorphic facial features (100%), elastin arteriopathy (75-80%) most commonly supravalvar aortic stenosis-SVAS, mental retardation (75%), a unique personality and cognitive profile (90%), idiopathic infantile hypercalcemia (15%) and other endocrine abnormalities (early puberty, hypothyroidism, diabetes), short stature and connective tissue abnormalities. Feeding difficulties often lead to poor weight gain in infancy. Hypotonia and hyperextensible joints can result in delayed attainment of motor milestones. Penetrance is 100% but the WS phenotype is variable. No single clinical feature is required to establish the diagnosis. WS is a genomic disorder that occurs due to nonallelic homologous recombination (NAHR) in a region of chromosome 7 containing blocks of low copy repeats (LCRs) with high sequence homology that predispose to rearrangements during meiosis and thus can lead to deletion, duplication, or inversion of the WS region. The Williams syndrome chromosome critical region (WSCR) comprise either 1.55Mb (90%-95%) or 1.84Mb (5%-10%), the size depending on which blocks of low copy repeats are involved in NAHR. The diagnosis historically has been made on the basis of clinical criteria, but it has been shown that 99% of patients with WS have a hemizygous submicroscopic deletion of 7q11.23 detectable by targeted deletion analysis by fluorescence in situ hybridization (FISH) or chromosomal microarray analysis (CMA). The deleted portion of the chromosome includes the ELN gene that codes for the structural protein elastin, an important component of the elastic fibers found in the connective tissue of many organs. The elastin deletion explains some of the characteristics of WS, such as some of the facial features (periorbital fullness and full cheeks in infancy), cardiovascular disease, hoarse voice, soft skin, lax ligaments bladder and bowel diverticula, hernias, and joint abnormalities. The pathogenesis of other characteristics, such as hypercalcemia, mental retardation, and unique personality traits, remains unexplained. Although several genes of interest (e.g., ELN) are within the 1.5-1.8-Mb recurrent microdeletion, no single gene in which pathogenic variants are causative of WS has been identified. One possibility is that the loss of 1 or more genes contiguous to the ELN gene contributes to the phenotype. Studies suggest that deletion of CLIP2, GTF2I, GTF2IRD1, LIMK1, and perhaps other genes may help explain the characteristic difficulties with visual-spatial tasks, unique behavioral characteristics, and other cognitive difficulties seen in people with Williams syndrome. Loss of the GTF2IRD1 gene may also contribute to the distinctive facial features often associated with this condition. Researchers believe that when the NCF1 gene is included in the part of the chromosome that is deleted, affected individuals are less likely to develop hypertension. The relationship between other genes in the deleted region of chromosome 7 and the signs and symptoms of WS is under investigation or unknown. The most significant cause of morbidity and mortality in WS is the cardiovascular disease. WS is transmitted in an autosomal dominant manner. Most cases are de novo occurrences, but occasionally, parent-to-child transmission is observed. Prenatal testing is possible but is rarely used because most cases occur in a single family member only, and no prenatal indicators exist for low-risk pregnancies. Treatment and follow up for people with WS requires a multidisciplinary professional team and may be individualized depending on the symptoms and severity in each person. Management mainly include: feeding therapy for infants with feeding problems, early intervention programs and special education programs for children with varying degrees of developmental disabilities, behavioral counseling and/or medications for attention deficit disorder and/or anxiety, surgery for certain heart abnormalities, medications or diet modifications for hypercalcemia, orthodontic appliances or other treatments for malocclusion of teeth and gonadotroping-releasing hormone agonist for precocious puberty."],"dc:identifier":["uoadl:2812667","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812667"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ανασκόπηση του συνδρόμου Williams - Beuren"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:27Z"}