{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2812705"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2812705","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαδερμική έγχυση όζοντος για την αντιμετώπιση κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου","abstract":"Η κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου αποτελεί πρωταρχικό αίτιο επεμβάσεων στην σπονδυλική στήλη, και η αναζήτηση της λιγότερο τραυματικής θεραπευτικής παρέμβασης για αυτή είναι συνεχής. Η ύπαρξη τόσο μηχανικών όσο και βιοχημικών φλεγμονωδών μεταβολών στην περιοχή της κήλης έχει οδηγήσει στην εισαγωγή του όζοντος ως θεραπευτικού μέσου, εκμεταλλευόμενοι τις σημαντικές αντιφλεγμονώδεις και αναλγητικές ιδιότητες του. Ο σκοπός της μελέτης αυτής είναι να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα της ενδοδισκικης και ενδοτρηματικης έγχυσης όζοντος σε κατάλληλα επιλεγμένους ασθενείς σε βάθος χρόνου δυο ετών, με βάση τις μεταβολές στην οσφυϊσχιαλγια, αλλά και στην αντιλαμβανόμενη ικανοποίηση των ασθενών. Ο βαθμός της ισχιαλγίας και της οσφυαλγίας, καθώς και η αντιλαμβανόμενη λειτουργική βελτίωση μέσω των ερωτηματολόγιων EuroQol, VAS και RMDQ, κατεγράφησαν τόσο πριν την έγχυση (baseline) όσο και 1 εβδομάδα, έναν, τρεις, έξι, δώδεκα, δεκαοκτώ και εικοσιτέσσερις μήνες μετά την επέμβαση. Δώδεκα ασθενείς πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής, και έντεκα συμμετείχαν στην μελέτη, με μέση ηλικία τα 40,5 έτη. Ο μέσος όρος (±Standard deviation) του άλγους στην κλίμακα NRS για την ισχιαλγία ήταν 8 (±1,3) πριν την έγχυση και για την οσφυαλγία 3.9 (±3.5). Ο βαθμός ισχιαλγίας μειώθηκε στο 3.5 (±2.4) την πρώτη εβδομάδα μετά την έγχυση, έως 1 (±2) στα 2 έτη μετά την έγχυση. Ο βαθμός οσφυαλγίας από την άλλη, δε σημείωσε στατιστικά σημαντική μείωση κατά τη διάρκεια του follow-up. Πέρα όμως από τη ποσοτική βελτίωση της ισχιαλγίας, παρατηρήθηκε βελτίωση σε όλους τους δείκτες που χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση της μεταθεραπευτικής λειτουργικότητας των ασθενών. Ο μέσος όρος στο ερωτηματολόγιο EQ-5D-5L από 3.28 (±1.03) στην baseline, μειώθηκε φτάνοντας το 1.55 (±0.93) στους 18 μήνες μετά. Το υποκειμενικό αίσθημα της κατάστασης της υγείας των ασθενών με βάση την εκατοβαθμιαία κλίμακα Visual Analog Scale ανέρχονταν σε 55.42 (±20.72) στη baseline, και εμφάνισε σταδιακή βελτίωση έως 87.5 (±18.93) στους 18 μήνες μετά την θεραπεία. Τέλος ο μέσος όρος στο ερωτηματολόγιο RMDQ από 18.17 (±3.2) πριν την έγχυση, βελτιώνονταν σταδιακά, φτάνοντας στο 7 (±10.4) στους 18 μήνες μετά τη θεραπεία. Δεν παρατηρήθηκαν επιπλοκές τόσο άμεσα μετεπεμβατικά, όσο και κατά τη διάρκεια του follow-up των δύο ετών. Συνεπώς η ενδοδισκική και ενδοτρηματική έγχυση όζοντος είναι μια ελάχιστα επεμβατική και οικονομική διαδικασία, που προκαλεί τόσο βραχυπρόθεσμη όσο και μακροπρόθεσμη ανακούφιση της ισχιαλγίας, όπως καταδεικνύεται από τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης, ενώ παράλληλα βελτιώνει το συνολικό προφίλ λειτουργικότητας του ασθενούς, όπως αποτυπώνεται στη βελτίωση των σκορ στο ερωτηματολόγιο EQ-5D καθώς και του ερωτηματολογίου Roland Morris.","abstract_html":"Η κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου αποτελεί πρωταρχικό αίτιο επεμβάσεων στην σπονδυλική στήλη, και η αναζήτηση της λιγότερο τραυματικής θεραπευτικής παρέμβασης για αυτή είναι συνεχής. Η ύπαρξη τόσο μηχανικών όσο και βιοχημικών φλεγμονωδών μεταβολών στην περιοχή της κήλης έχει οδηγήσει στην εισαγωγή του όζοντος ως θεραπευτικού μέσου, εκμεταλλευόμενοι τις σημαντικές αντιφλεγμονώδεις και αναλγητικές ιδιότητες του. Ο σκοπός της μελέτης αυτής είναι να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα της ενδοδισκικης και ενδοτρηματικης έγχυσης όζοντος σε κατάλληλα επιλεγμένους ασθενείς σε βάθος χρόνου δυο ετών, με βάση τις μεταβολές στην οσφυϊσχιαλγια, αλλά και στην αντιλαμβανόμενη ικανοποίηση των ασθενών. Ο βαθμός της ισχιαλγίας και της οσφυαλγίας, καθώς και η αντιλαμβανόμενη λειτουργική βελτίωση μέσω των ερωτηματολόγιων EuroQol, VAS και RMDQ, κατεγράφησαν τόσο πριν την έγχυση (baseline) όσο και 1 εβδομάδα, έναν, τρεις, έξι, δώδεκα, δεκαοκτώ και εικοσιτέσσερις μήνες μετά την επέμβαση. Δώδεκα ασθενείς πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής, και έντεκα συμμετείχαν στην μελέτη, με μέση ηλικία τα 40,5 έτη. Ο μέσος όρος (±Standard deviation) του άλγους στην κλίμακα NRS για την ισχιαλγία ήταν 8 (±1,3) πριν την έγχυση και για την οσφυαλγία 3.9 (±3.5). Ο βαθμός ισχιαλγίας μειώθηκε στο 3.5 (±2.4) την πρώτη εβδομάδα μετά την έγχυση, έως 1 (±2) στα 2 έτη μετά την έγχυση. Ο βαθμός οσφυαλγίας από την άλλη, δε σημείωσε στατιστικά σημαντική μείωση κατά τη διάρκεια του follow-up. Πέρα όμως από τη ποσοτική βελτίωση της ισχιαλγίας, παρατηρήθηκε βελτίωση σε όλους τους δείκτες που χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση της μεταθεραπευτικής λειτουργικότητας των ασθενών. Ο μέσος όρος στο ερωτηματολόγιο EQ-5D-5L από 3.28 (±1.03) στην baseline, μειώθηκε φτάνοντας το 1.55 (±0.93) στους 18 μήνες μετά. Το υποκειμενικό αίσθημα της κατάστασης της υγείας των ασθενών με βάση την εκατοβαθμιαία κλίμακα Visual Analog Scale ανέρχονταν σε 55.42 (±20.72) στη baseline, και εμφάνισε σταδιακή βελτίωση έως 87.5 (±18.93) στους 18 μήνες μετά την θεραπεία. Τέλος ο μέσος όρος στο ερωτηματολόγιο RMDQ από 18.17 (±3.2) πριν την έγχυση, βελτιώνονταν σταδιακά, φτάνοντας στο 7 (±10.4) στους 18 μήνες μετά τη θεραπεία. Δεν παρατηρήθηκαν επιπλοκές τόσο άμεσα μετεπεμβατικά, όσο και κατά τη διάρκεια του follow-up των δύο ετών. Συνεπώς η ενδοδισκική και ενδοτρηματική έγχυση όζοντος είναι μια ελάχιστα επεμβατική και οικονομική διαδικασία, που προκαλεί τόσο βραχυπρόθεσμη όσο και μακροπρόθεσμη ανακούφιση της ισχιαλγίας, όπως καταδεικνύεται από τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης, ενώ παράλληλα βελτιώνει το συνολικό προφίλ λειτουργικότητας του ασθενούς, όπως αποτυπώνεται στη βελτίωση των σκορ στο ερωτηματολόγιο EQ-5D καθώς και του ερωτηματολογίου Roland Morris.","abstract_has_math":false,"creators":["Δούκα Μαρία","Douka Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:27Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2812705"],"render_values":[{"text":"uoadl:2812705","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812705","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812705","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2812705","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δούκα Μαρία","Douka Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2812705","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812705"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου αποτελεί πρωταρχικό αίτιο επεμβάσεων στην σπονδυλική στήλη, και η αναζήτηση της λιγότερο τραυματικής θεραπευτικής παρέμβασης για αυτή είναι συνεχής. Η ύπαρξη τόσο μηχανικών όσο και βιοχημικών φλεγμονωδών μεταβολών στην περιοχή της κήλης έχει οδηγήσει στην εισαγωγή του όζοντος ως θεραπευτικού μέσου, εκμεταλλευόμενοι τις σημαντικές αντιφλεγμονώδεις και αναλγητικές ιδιότητες του. Ο σκοπός της μελέτης αυτής είναι να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα της ενδοδισκικης και ενδοτρηματικης έγχυσης όζοντος σε κατάλληλα επιλεγμένους ασθενείς σε βάθος χρόνου δυο ετών, με βάση τις μεταβολές στην οσφυϊσχιαλγια, αλλά και στην αντιλαμβανόμενη ικανοποίηση των ασθενών. Ο βαθμός της ισχιαλγίας και της οσφυαλγίας, καθώς και η αντιλαμβανόμενη λειτουργική βελτίωση μέσω των ερωτηματολόγιων EuroQol, VAS και RMDQ, κατεγράφησαν τόσο πριν την έγχυση (baseline) όσο και 1 εβδομάδα, έναν, τρεις, έξι, δώδεκα, δεκαοκτώ και εικοσιτέσσερις μήνες μετά την επέμβαση. Δώδεκα ασθενείς πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής, και έντεκα συμμετείχαν στην μελέτη, με μέση ηλικία τα 40,5 έτη. Ο μέσος όρος (±Standard deviation) του άλγους στην κλίμακα NRS για την ισχιαλγία ήταν 8 (±1,3) πριν την έγχυση και για την οσφυαλγία 3.9 (±3.5). Ο βαθμός ισχιαλγίας μειώθηκε στο 3.5 (±2.4) την πρώτη εβδομάδα μετά την έγχυση, έως 1 (±2) στα 2 έτη μετά την έγχυση. Ο βαθμός οσφυαλγίας από την άλλη, δε σημείωσε στατιστικά σημαντική μείωση κατά τη διάρκεια του follow-up. Πέρα όμως από τη ποσοτική βελτίωση της ισχιαλγίας, παρατηρήθηκε βελτίωση σε όλους τους δείκτες που χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση της μεταθεραπευτικής λειτουργικότητας των ασθενών. Ο μέσος όρος στο ερωτηματολόγιο EQ-5D-5L από 3.28 (±1.03) στην baseline, μειώθηκε φτάνοντας το 1.55 (±0.93) στους 18 μήνες μετά. Το υποκειμενικό αίσθημα της κατάστασης της υγείας των ασθενών με βάση την εκατοβαθμιαία κλίμακα Visual Analog Scale ανέρχονταν σε 55.42 (±20.72) στη baseline, και εμφάνισε σταδιακή βελτίωση έως 87.5 (±18.93) στους 18 μήνες μετά την θεραπεία. Τέλος ο μέσος όρος στο ερωτηματολόγιο RMDQ από 18.17 (±3.2) πριν την έγχυση, βελτιώνονταν σταδιακά, φτάνοντας στο 7 (±10.4) στους 18 μήνες μετά τη θεραπεία. Δεν παρατηρήθηκαν επιπλοκές τόσο άμεσα μετεπεμβατικά, όσο και κατά τη διάρκεια του follow-up των δύο ετών. Συνεπώς η ενδοδισκική και ενδοτρηματική έγχυση όζοντος είναι μια ελάχιστα επεμβατική και οικονομική διαδικασία, που προκαλεί τόσο βραχυπρόθεσμη όσο και μακροπρόθεσμη ανακούφιση της ισχιαλγίας, όπως καταδεικνύεται από τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης, ενώ παράλληλα βελτιώνει το συνολικό προφίλ λειτουργικότητας του ασθενούς, όπως αποτυπώνεται στη βελτίωση των σκορ στο ερωτηματολόγιο EQ-5D καθώς και του ερωτηματολογίου Roland Morris.","Disc herniation is the most common cause for spinal surgery, and the search of a less traumatic treatment is continuous. The mechanical and biochemical inflammatory changes in the area of the herniated disc have led to the injection of ozone, since ozone gas has well known anti-inflammatory and analgesic properties, while at the same time, causes an important volume loss when injected intradiscally. The aim of this study is to determine the effect of the intradiscal and intraforaminal ozone injection on pain score and satisfaction, in carefully selected patients. The mean score of back and leg pain as well as the functional improvement, assessed through the EuroQol, VAS and RMDQ Questionnaires, were assessed prior to the injection (baseline) and 1 week, one, three, six, twelve, eighteen and twenty-four months after the injection. Twelve patients fulfilled the inclusion criteria and eleven participated in the study, with a mean age of 40.5 years. The mean score (±Standard deviation) of limb pain in the NRS scale was 8 (±1,3) prior to the injection, while that of back pain was 3.9 (±3.5). The limb pain score reduced at 3.5 (± 2.4) one week after the injection, while the reduction was constant, reaching at 1 (±2) two years post- treatment. The back pain score though, did not show statistically significant change during the follow-up period. Apart from the quantitative measurements, an improvement was recorded in all indexes of the post- treatment functionality of the patients. The mean score in the EQ-5D-5L questionnaire was reduced, from 3.28 (±1.03) at the baseline accessment, reaching at 1.55 (±0.93) 18 months after the treatment. The subjective feeling of health status in every patient was accessed through the hundreadth grade Visual Analogue Scale and the mean score was 55.42 (±20.72) at baseline. We reported a progressive improvement up to 87.5 (±18.93) 18 months after the injection. Finally the mean score in the RMDQ questionnaire was progressively improved, from 18.17 (±3.2) prior to the injection, to 7 (±10.4) 18 months after the treatment. No major complications were reported, after the injection or in the follow-up period. Consequently, the intradiscal and transforaminal ozone injection is a minimally invasive and relatively cheap procedure, that can offer both short and long-term relief of limb pain, as confirmed from this study’s results, while at the same time can improve the total functional profile of the patient, as shown in the improved scores from the ED-5D and Roland-Morris questionnaires."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαδερμική έγχυση όζοντος για την αντιμετώπιση κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δούκα Μαρία","Douka Maria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου αποτελεί πρωταρχικό αίτιο επεμβάσεων στην σπονδυλική στήλη, και η αναζήτηση της λιγότερο τραυματικής θεραπευτικής παρέμβασης για αυτή είναι συνεχής. Η ύπαρξη τόσο μηχανικών όσο και βιοχημικών φλεγμονωδών μεταβολών στην περιοχή της κήλης έχει οδηγήσει στην εισαγωγή του όζοντος ως θεραπευτικού μέσου, εκμεταλλευόμενοι τις σημαντικές αντιφλεγμονώδεις και αναλγητικές ιδιότητες του. Ο σκοπός της μελέτης αυτής είναι να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα της ενδοδισκικης και ενδοτρηματικης έγχυσης όζοντος σε κατάλληλα επιλεγμένους ασθενείς σε βάθος χρόνου δυο ετών, με βάση τις μεταβολές στην οσφυϊσχιαλγια, αλλά και στην αντιλαμβανόμενη ικανοποίηση των ασθενών. Ο βαθμός της ισχιαλγίας και της οσφυαλγίας, καθώς και η αντιλαμβανόμενη λειτουργική βελτίωση μέσω των ερωτηματολόγιων EuroQol, VAS και RMDQ, κατεγράφησαν τόσο πριν την έγχυση (baseline) όσο και 1 εβδομάδα, έναν, τρεις, έξι, δώδεκα, δεκαοκτώ και εικοσιτέσσερις μήνες μετά την επέμβαση. Δώδεκα ασθενείς πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής, και έντεκα συμμετείχαν στην μελέτη, με μέση ηλικία τα 40,5 έτη. Ο μέσος όρος (±Standard deviation) του άλγους στην κλίμακα NRS για την ισχιαλγία ήταν 8 (±1,3) πριν την έγχυση και για την οσφυαλγία 3.9 (±3.5). Ο βαθμός ισχιαλγίας μειώθηκε στο 3.5 (±2.4) την πρώτη εβδομάδα μετά την έγχυση, έως 1 (±2) στα 2 έτη μετά την έγχυση. Ο βαθμός οσφυαλγίας από την άλλη, δε σημείωσε στατιστικά σημαντική μείωση κατά τη διάρκεια του follow-up. Πέρα όμως από τη ποσοτική βελτίωση της ισχιαλγίας, παρατηρήθηκε βελτίωση σε όλους τους δείκτες που χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση της μεταθεραπευτικής λειτουργικότητας των ασθενών. Ο μέσος όρος στο ερωτηματολόγιο EQ-5D-5L από 3.28 (±1.03) στην baseline, μειώθηκε φτάνοντας το 1.55 (±0.93) στους 18 μήνες μετά. Το υποκειμενικό αίσθημα της κατάστασης της υγείας των ασθενών με βάση την εκατοβαθμιαία κλίμακα Visual Analog Scale ανέρχονταν σε 55.42 (±20.72) στη baseline, και εμφάνισε σταδιακή βελτίωση έως 87.5 (±18.93) στους 18 μήνες μετά την θεραπεία. Τέλος ο μέσος όρος στο ερωτηματολόγιο RMDQ από 18.17 (±3.2) πριν την έγχυση, βελτιώνονταν σταδιακά, φτάνοντας στο 7 (±10.4) στους 18 μήνες μετά τη θεραπεία. Δεν παρατηρήθηκαν επιπλοκές τόσο άμεσα μετεπεμβατικά, όσο και κατά τη διάρκεια του follow-up των δύο ετών. Συνεπώς η ενδοδισκική και ενδοτρηματική έγχυση όζοντος είναι μια ελάχιστα επεμβατική και οικονομική διαδικασία, που προκαλεί τόσο βραχυπρόθεσμη όσο και μακροπρόθεσμη ανακούφιση της ισχιαλγίας, όπως καταδεικνύεται από τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης, ενώ παράλληλα βελτιώνει το συνολικό προφίλ λειτουργικότητας του ασθενούς, όπως αποτυπώνεται στη βελτίωση των σκορ στο ερωτηματολόγιο EQ-5D καθώς και του ερωτηματολογίου Roland Morris.","Disc herniation is the most common cause for spinal surgery, and the search of a less traumatic treatment is continuous. The mechanical and biochemical inflammatory changes in the area of the herniated disc have led to the injection of ozone, since ozone gas has well known anti-inflammatory and analgesic properties, while at the same time, causes an important volume loss when injected intradiscally. The aim of this study is to determine the effect of the intradiscal and intraforaminal ozone injection on pain score and satisfaction, in carefully selected patients. The mean score of back and leg pain as well as the functional improvement, assessed through the EuroQol, VAS and RMDQ Questionnaires, were assessed prior to the injection (baseline) and 1 week, one, three, six, twelve, eighteen and twenty-four months after the injection. Twelve patients fulfilled the inclusion criteria and eleven participated in the study, with a mean age of 40.5 years. The mean score (±Standard deviation) of limb pain in the NRS scale was 8 (±1,3) prior to the injection, while that of back pain was 3.9 (±3.5). The limb pain score reduced at 3.5 (± 2.4) one week after the injection, while the reduction was constant, reaching at 1 (±2) two years post- treatment. The back pain score though, did not show statistically significant change during the follow-up period. Apart from the quantitative measurements, an improvement was recorded in all indexes of the post- treatment functionality of the patients. The mean score in the EQ-5D-5L questionnaire was reduced, from 3.28 (±1.03) at the baseline accessment, reaching at 1.55 (±0.93) 18 months after the treatment. The subjective feeling of health status in every patient was accessed through the hundreadth grade Visual Analogue Scale and the mean score was 55.42 (±20.72) at baseline. We reported a progressive improvement up to 87.5 (±18.93) 18 months after the injection. Finally the mean score in the RMDQ questionnaire was progressively improved, from 18.17 (±3.2) prior to the injection, to 7 (±10.4) 18 months after the treatment. No major complications were reported, after the injection or in the follow-up period. Consequently, the intradiscal and transforaminal ozone injection is a minimally invasive and relatively cheap procedure, that can offer both short and long-term relief of limb pain, as confirmed from this study’s results, while at the same time can improve the total functional profile of the patient, as shown in the improved scores from the ED-5D and Roland-Morris questionnaires."],"dc:identifier":["uoadl:2812705","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812705"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διαδερμική έγχυση όζοντος για την αντιμετώπιση κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:27Z"}