{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2812775"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2812775","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Θεραπείες με βιολογικούς παράγοντες σε ποντίκια, πρότυπα πολυαρθρίτιδας","abstract":"Η ρευματοειδής αρθρίτιδα (ΡΑ) είναι μια χρόνια, φλεγμονώδης και καταστροφική για τις αρθρώσεις νόσος με σοβαρές συστηματικές επιπλοκές στην υγεία που η αιτιολογία της δεν έχει πλήρως αποσαφηνιστεί. Χαρακτηρίζεται από φλεγμονή και υπερπλασία του αρθρικού υμένα, παραγωγή αυτοαντισωμάτων και καταστροφή του αρθρικού χόνδρου και του οστού. Σήμερα, στις καθιερωμένες θεραπείες έχουν προστεθεί οι βιολογικοί παράγοντες, όπως οι αναστολείς του TNF. Ωστόσο, ούτε και τα φάρμακα αυτά δεν είναι πάντα πλήρως αποτελεσματικά, ενώ οι ανεπιθύμητες ενέργειες περιορίζουν τη μακροχρόνια χρήση τους. Αν και στο πλαίσιο της βελτιστοποίησης (optimization) των ήδη εμπορικά διαθέσιμων φαρμάκων έχουν αναπτυχθεί αποτελεσματικότερες συνδυαστικές θεραπείες βιολογικών παραγόντων με συμβατικά νοσοτροποποιητικά αντι-ρευματικά φάρμακα, η περαιτέρω βελτιστοποίηση των θεραπευτικών σχημάτων συνεχίζει να αποτελεί σημαντικό στόχο. Προς αυτή την κατεύθυνση, διερευνώνται συστατικά φυσικών προϊόντων με πιθανή φαρμακευτική δράση. Η ολεοκανθάλη, συστατικό του φαινολικού κλάσματος του παρθένου ελαιολάδου, έχει συσχετισθεί με αντιοξειδωτική, αντιφλεγμονώδη, και άλλες δράσεις σε διάφορα in vitro και in vivo πρότυπα ασθενειών. Ο σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη της αποτελεσματικότητας της συνδυαστικής θεραπευτικής δράσης του αντι-TNF (D2E7) με ολεοκανθάλη στην χρόνια πολυαρθρίτιδα, χρησιμοποιώντας το αντίστοιχο ζωικό πρότυπο, τον διαγονιδιακό ποντικό Τg197. O ποντικός αυτός υπερεκφράζει τον ανθρώπινο TNF-α αποτελώντας ένα proof-of-concept πρότυπο αξιολόγησης αντι-ρευματικών φαρμάκων. Η θεραπευτική δράση της ολεοκανθάλης ελέγχθηκε σε δύο δόσεις, χωρίς ή σε συνδυασμό με τον D2E7. Η συγκέντρωση του D2Ε7 που χρησιμοποιήθηκε είχε προηγουμένως δείξει τη βέλτιστη αποτελεσματικότητα σε αυτό το ζωικό πρότυπο, αλλά χορηγήθηκε σε αραιότερα χρονικά διαστήματα. Η επιλογή αυτή έγινε με σκοπό το D2E7 να εμφανίζει μικρότερη αποτελεσματικότητα και να αναδειχθεί με αυτό τον τρόπο η πιθανή θετική δράση της ολεοκανθάλης. Το θεραπευτικό σχήμα εφαρμόσθηκε στους διαγονιδιακούς ποντικούς σε ηλικία 6 εβδομάδων, για διάστημα 6 εβδομάδων. Η αξιολόγηση της αρθρίτιδας έγινε βάσει κλινικών και ιστοπαθολογικών παραμέτρων. Η παρούσα μελέτη αποτελεί πρώτη αναφορά της in vivo της δράσης της ολεοκανθάλης, είτε σε συνδυαστικό θεραπευτικό σχήμα, είτε ως μονοθεραπεία για την αντιμετώπιση της ΡΑ, σε ζωικό πρότυπό της. Τέλος, τα αποτελέσματα συμπληρώνουν προηγούμενες in vitro μελέτες της δράσης της ολεοκανθάλης σε κυτταρικές σειρές μακροφάγων και χονδροκυττάρων. Τα κλινικά και ιστοπαθολογικά ευρήματα έδειξαν ότι το συνδυαστικό σχήμα ολεοκανθάλη 5mg/Kg με D2E7 μείωσε περισσότερο την παθολογία των αρθρώσεων των διαγονιδιακών ποντικών σε σχέση με τη μονοθεραπεία με D2E7 στο ίδιο θεραπευτικό σχήμα. Επιπροσθέτως, παρατηρήθηκε μια τάση μείωσης των κλινικών και ιστοπαθολογικών παραμέτρων των ποντικών που έλαβαν μονοθεραπεία ολεοκανθάλης έναντι των παραμέτρων των ποντικών χωρίς θεραπεία. Ωστόσο, η μείωση των τιμών των κλινικο-ιστοπαθολογικών ευρημάτων των ποντικών που έλαβαν μονοθεραπεία ολεοκανθάλης ήταν μικρότερη από αυτή των ποντικών που έλαβαν, είτε μονοθεραπεία με D2E7, είτε συνδυαστική θεραπεία D2E7 με ολεοκανθάλη, η οποία ήταν σημαντικά μικρότερη ως προς τις τιμές των ποντικών που δεν έλαβαν θεραπεία. Τα αποτελέσματα αυτά ανέδειξαν α) τη θετική δράση της ολεοκανθάλης στην έκβαση της νόσου και β) τη δυνατότητα χορήγησης του D2E7 σε αραιότερα χρονικά διαστήματα όταν συνδυάζεται με λήψη ολεοκανθάλης, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό αφού καθιστά τη θεραπεία περισσότερο φιλική στον ασθενή. Περαιτέρω μελέτη σε κυτταρικό και μοριακό επίπεδο, όπως ο ρόλος κυτταρικών πληθυσμών του ανοσοποιητικού συστήματος, οι δείκτες φλεγμονής και οξειδωτικού στρες, τα επίπεδα κυτταροκινών, θα δώσει περισσότερες πληροφορίες για τον τρόπο δράσης της ολεοκανθάλης ωστε να μπορούν να γίνουν εκμεταλλεύσιμες στο σχεδιασμό για βελτιστοποίηση των αντι-TNF θεραπευτικών στρατηγικών ή ακόμα και σε προληπτικές ή ήπιες θεραπείες της πολυαρθρίτιδας.","abstract_html":"Η ρευματοειδής αρθρίτιδα (ΡΑ) είναι μια χρόνια, φλεγμονώδης και καταστροφική για τις αρθρώσεις νόσος με σοβαρές συστηματικές επιπλοκές στην υγεία που η αιτιολογία της δεν έχει πλήρως αποσαφηνιστεί. Χαρακτηρίζεται από φλεγμονή και υπερπλασία του αρθρικού υμένα, παραγωγή αυτοαντισωμάτων και καταστροφή του αρθρικού χόνδρου και του οστού. Σήμερα, στις καθιερωμένες θεραπείες έχουν προστεθεί οι βιολογικοί παράγοντες, όπως οι αναστολείς του TNF. Ωστόσο, ούτε και τα φάρμακα αυτά δεν είναι πάντα πλήρως αποτελεσματικά, ενώ οι ανεπιθύμητες ενέργειες περιορίζουν τη μακροχρόνια χρήση τους. Αν και στο πλαίσιο της βελτιστοποίησης (optimization) των ήδη εμπορικά διαθέσιμων φαρμάκων έχουν αναπτυχθεί αποτελεσματικότερες συνδυαστικές θεραπείες βιολογικών παραγόντων με συμβατικά νοσοτροποποιητικά αντι-ρευματικά φάρμακα, η περαιτέρω βελτιστοποίηση των θεραπευτικών σχημάτων συνεχίζει να αποτελεί σημαντικό στόχο. Προς αυτή την κατεύθυνση, διερευνώνται συστατικά φυσικών προϊόντων με πιθανή φαρμακευτική δράση. Η ολεοκανθάλη, συστατικό του φαινολικού κλάσματος του παρθένου ελαιολάδου, έχει συσχετισθεί με αντιοξειδωτική, αντιφλεγμονώδη, και άλλες δράσεις σε διάφορα in vitro και in vivo πρότυπα ασθενειών. Ο σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη της αποτελεσματικότητας της συνδυαστικής θεραπευτικής δράσης του αντι-TNF (D2E7) με ολεοκανθάλη στην χρόνια πολυαρθρίτιδα, χρησιμοποιώντας το αντίστοιχο ζωικό πρότυπο, τον διαγονιδιακό ποντικό Τg197. O ποντικός αυτός υπερεκφράζει τον ανθρώπινο TNF-α αποτελώντας ένα proof-of-concept πρότυπο αξιολόγησης αντι-ρευματικών φαρμάκων. Η θεραπευτική δράση της ολεοκανθάλης ελέγχθηκε σε δύο δόσεις, χωρίς ή σε συνδυασμό με τον D2E7. Η συγκέντρωση του D2Ε7 που χρησιμοποιήθηκε είχε προηγουμένως δείξει τη βέλτιστη αποτελεσματικότητα σε αυτό το ζωικό πρότυπο, αλλά χορηγήθηκε σε αραιότερα χρονικά διαστήματα. Η επιλογή αυτή έγινε με σκοπό το D2E7 να εμφανίζει μικρότερη αποτελεσματικότητα και να αναδειχθεί με αυτό τον τρόπο η πιθανή θετική δράση της ολεοκανθάλης. Το θεραπευτικό σχήμα εφαρμόσθηκε στους διαγονιδιακούς ποντικούς σε ηλικία 6 εβδομάδων, για διάστημα 6 εβδομάδων. Η αξιολόγηση της αρθρίτιδας έγινε βάσει κλινικών και ιστοπαθολογικών παραμέτρων. Η παρούσα μελέτη αποτελεί πρώτη αναφορά της in vivo της δράσης της ολεοκανθάλης, είτε σε συνδυαστικό θεραπευτικό σχήμα, είτε ως μονοθεραπεία για την αντιμετώπιση της ΡΑ, σε ζωικό πρότυπό της. Τέλος, τα αποτελέσματα συμπληρώνουν προηγούμενες in vitro μελέτες της δράσης της ολεοκανθάλης σε κυτταρικές σειρές μακροφάγων και χονδροκυττάρων. Τα κλινικά και ιστοπαθολογικά ευρήματα έδειξαν ότι το συνδυαστικό σχήμα ολεοκανθάλη 5mg/Kg με D2E7 μείωσε περισσότερο την παθολογία των αρθρώσεων των διαγονιδιακών ποντικών σε σχέση με τη μονοθεραπεία με D2E7 στο ίδιο θεραπευτικό σχήμα. Επιπροσθέτως, παρατηρήθηκε μια τάση μείωσης των κλινικών και ιστοπαθολογικών παραμέτρων των ποντικών που έλαβαν μονοθεραπεία ολεοκανθάλης έναντι των παραμέτρων των ποντικών χωρίς θεραπεία. Ωστόσο, η μείωση των τιμών των κλινικο-ιστοπαθολογικών ευρημάτων των ποντικών που έλαβαν μονοθεραπεία ολεοκανθάλης ήταν μικρότερη από αυτή των ποντικών που έλαβαν, είτε μονοθεραπεία με D2E7, είτε συνδυαστική θεραπεία D2E7 με ολεοκανθάλη, η οποία ήταν σημαντικά μικρότερη ως προς τις τιμές των ποντικών που δεν έλαβαν θεραπεία. Τα αποτελέσματα αυτά ανέδειξαν α) τη θετική δράση της ολεοκανθάλης στην έκβαση της νόσου και β) τη δυνατότητα χορήγησης του D2E7 σε αραιότερα χρονικά διαστήματα όταν συνδυάζεται με λήψη ολεοκανθάλης, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό αφού καθιστά τη θεραπεία περισσότερο φιλική στον ασθενή. Περαιτέρω μελέτη σε κυτταρικό και μοριακό επίπεδο, όπως ο ρόλος κυτταρικών πληθυσμών του ανοσοποιητικού συστήματος, οι δείκτες φλεγμονής και οξειδωτικού στρες, τα επίπεδα κυτταροκινών, θα δώσει περισσότερες πληροφορίες για τον τρόπο δράσης της ολεοκανθάλης ωστε να μπορούν να γίνουν εκμεταλλεύσιμες στο σχεδιασμό για βελτιστοποίηση των αντι-TNF θεραπευτικών στρατηγικών ή ακόμα και σε προληπτικές ή ήπιες θεραπείες της πολυαρθρίτιδας.","abstract_has_math":false,"creators":["Ρήγκου Αναστασία","Rigkou Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:27Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2812775"],"render_values":[{"text":"uoadl:2812775","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812775","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812775","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2812775","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ρήγκου Αναστασία","Rigkou Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2812775","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812775"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ρευματοειδής αρθρίτιδα (ΡΑ) είναι μια χρόνια, φλεγμονώδης και καταστροφική για τις αρθρώσεις νόσος με σοβαρές συστηματικές επιπλοκές στην υγεία που η αιτιολογία της δεν έχει πλήρως αποσαφηνιστεί. Χαρακτηρίζεται από φλεγμονή και υπερπλασία του αρθρικού υμένα, παραγωγή αυτοαντισωμάτων και καταστροφή του αρθρικού χόνδρου και του οστού. Σήμερα, στις καθιερωμένες θεραπείες έχουν προστεθεί οι βιολογικοί παράγοντες, όπως οι αναστολείς του TNF. Ωστόσο, ούτε και τα φάρμακα αυτά δεν είναι πάντα πλήρως αποτελεσματικά, ενώ οι ανεπιθύμητες ενέργειες περιορίζουν τη μακροχρόνια χρήση τους. Αν και στο πλαίσιο της βελτιστοποίησης (optimization) των ήδη εμπορικά διαθέσιμων φαρμάκων έχουν αναπτυχθεί αποτελεσματικότερες συνδυαστικές θεραπείες βιολογικών παραγόντων με συμβατικά νοσοτροποποιητικά αντι-ρευματικά φάρμακα, η περαιτέρω βελτιστοποίηση των θεραπευτικών σχημάτων συνεχίζει να αποτελεί σημαντικό στόχο. Προς αυτή την κατεύθυνση, διερευνώνται συστατικά φυσικών προϊόντων με πιθανή φαρμακευτική δράση. Η ολεοκανθάλη, συστατικό του φαινολικού κλάσματος του παρθένου ελαιολάδου, έχει συσχετισθεί με αντιοξειδωτική, αντιφλεγμονώδη, και άλλες δράσεις σε διάφορα in vitro και in vivo πρότυπα ασθενειών. Ο σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη της αποτελεσματικότητας της συνδυαστικής θεραπευτικής δράσης του αντι-TNF (D2E7) με ολεοκανθάλη στην χρόνια πολυαρθρίτιδα, χρησιμοποιώντας το αντίστοιχο ζωικό πρότυπο, τον διαγονιδιακό ποντικό Τg197. O ποντικός αυτός υπερεκφράζει τον ανθρώπινο TNF-α αποτελώντας ένα proof-of-concept πρότυπο αξιολόγησης αντι-ρευματικών φαρμάκων. Η θεραπευτική δράση της ολεοκανθάλης ελέγχθηκε σε δύο δόσεις, χωρίς ή σε συνδυασμό με τον D2E7. Η συγκέντρωση του D2Ε7 που χρησιμοποιήθηκε είχε προηγουμένως δείξει τη βέλτιστη αποτελεσματικότητα σε αυτό το ζωικό πρότυπο, αλλά χορηγήθηκε σε αραιότερα χρονικά διαστήματα. Η επιλογή αυτή έγινε με σκοπό το D2E7 να εμφανίζει μικρότερη αποτελεσματικότητα και να αναδειχθεί με αυτό τον τρόπο η πιθανή θετική δράση της ολεοκανθάλης. Το θεραπευτικό σχήμα εφαρμόσθηκε στους διαγονιδιακούς ποντικούς σε ηλικία 6 εβδομάδων, για διάστημα 6 εβδομάδων. Η αξιολόγηση της αρθρίτιδας έγινε βάσει κλινικών και ιστοπαθολογικών παραμέτρων. Η παρούσα μελέτη αποτελεί πρώτη αναφορά της in vivo της δράσης της ολεοκανθάλης, είτε σε συνδυαστικό θεραπευτικό σχήμα, είτε ως μονοθεραπεία για την αντιμετώπιση της ΡΑ, σε ζωικό πρότυπό της. Τέλος, τα αποτελέσματα συμπληρώνουν προηγούμενες in vitro μελέτες της δράσης της ολεοκανθάλης σε κυτταρικές σειρές μακροφάγων και χονδροκυττάρων. Τα κλινικά και ιστοπαθολογικά ευρήματα έδειξαν ότι το συνδυαστικό σχήμα ολεοκανθάλη 5mg/Kg με D2E7 μείωσε περισσότερο την παθολογία των αρθρώσεων των διαγονιδιακών ποντικών σε σχέση με τη μονοθεραπεία με D2E7 στο ίδιο θεραπευτικό σχήμα. Επιπροσθέτως, παρατηρήθηκε μια τάση μείωσης των κλινικών και ιστοπαθολογικών παραμέτρων των ποντικών που έλαβαν μονοθεραπεία ολεοκανθάλης έναντι των παραμέτρων των ποντικών χωρίς θεραπεία. Ωστόσο, η μείωση των τιμών των κλινικο-ιστοπαθολογικών ευρημάτων των ποντικών που έλαβαν μονοθεραπεία ολεοκανθάλης ήταν μικρότερη από αυτή των ποντικών που έλαβαν, είτε μονοθεραπεία με D2E7, είτε συνδυαστική θεραπεία D2E7 με ολεοκανθάλη, η οποία ήταν σημαντικά μικρότερη ως προς τις τιμές των ποντικών που δεν έλαβαν θεραπεία. Τα αποτελέσματα αυτά ανέδειξαν α) τη θετική δράση της ολεοκανθάλης στην έκβαση της νόσου και β) τη δυνατότητα χορήγησης του D2E7 σε αραιότερα χρονικά διαστήματα όταν συνδυάζεται με λήψη ολεοκανθάλης, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό αφού καθιστά τη θεραπεία περισσότερο φιλική στον ασθενή. Περαιτέρω μελέτη σε κυτταρικό και μοριακό επίπεδο, όπως ο ρόλος κυτταρικών πληθυσμών του ανοσοποιητικού συστήματος, οι δείκτες φλεγμονής και οξειδωτικού στρες, τα επίπεδα κυτταροκινών, θα δώσει περισσότερες πληροφορίες για τον τρόπο δράσης της ολεοκανθάλης ωστε να μπορούν να γίνουν εκμεταλλεύσιμες στο σχεδιασμό για βελτιστοποίηση των αντι-TNF θεραπευτικών στρατηγικών ή ακόμα και σε προληπτικές ή ήπιες θεραπείες της πολυαρθρίτιδας.","Rheumatoid arthritis (RA) is a chronic, inflammatory and destructive joint disease of unclear cause with severe systemic implications. It is characterized by synovial inflammation and hyperplasia, autoantibody production, cartilage destruction and bone erosion. Today, together with traditional therapies, biological agents such as TNF inhibitors have been introduced for RA treatment. However, none of these drugs are always fully effective while side effects limit their long term use. Although combinational therapies of biological agents with conventional disease-modifying antirheumatic drugs with higher efficacy have been developed in the context of optimization of commercially available drugs, further optimization of the treatment regimens is still a considerable goal. To this end, compounds derived from natural products with potent pharmaceutical action are under investigation. Oleocanthal, olive oil’s phenolic fraction component, has been associated with anti-inflammatory, anti-oxidant and other activities in various in vitro and in vivo disease models. The aim of this study is to investigate the combinatorial therapeutic effect of anti-TNF agent (D2E7) with oleocanthal in chronic polyarthritis, using the relevant animal model, the Tg197 transgenic mouse. This mouse overexpresses human TNF-α being a proof-of-concept model to assess anti-rheumatic drugs. Oleocanthal’s therapeutic effect was tested in two different doses (5 mg/Kg and 10 mg/Kg 3 times weekly) alone or in combination with D2E7. D2E7 was administrated at a dose which was optimal for this model but at less frequent time periods, every 2 weeks. The aim of this choice was to reduce the efficacy of D2E7 in order to show oleocanthal’s potent beneficial effect. Transgenic mice were treated for 6 weeks starting at week 6 of age. Arthritis was assessed based on clinical and histopathological parameters. This study is the first report of oleocanthal’s in vivo therapeutic effect either in combinational therapy or alone in an animal model of RA. Results complement previous in vitro studies of oleocanthal’s effect in macrophage and chondrocyte cell lines. Clinical and histopathological findings showed that combinational therapy of oleocanthal 5 mg/Kg with D2E7 resulted in higher reduction of joint pathology than anti-TNF treatment alone at the same therapeutic regimen. Moreover, a trend in reducing clinical and histopathological parameters with oleocanthal treatment alone compared to untreated mice was observed. However, reduction of these parameters with oleocanthal treatment alone was lower than this with anti-TNF treatment alone or combinational treatment of oleocanthal along with anti-TNF which was significantly lower compared to untreated mice. These findings clearly show that a) oleocanthal exerts a beneficial effect in disease outcome and b) anti-TNF can be administrated at less frequent time periods when combined with oleocanthal, making the therapy more patient-friendly. Further study at cellular and molecular level including the role of various cell populations of immune system, inflammation and oxidative stress markers and cytokine levels will provide us with more information about oleocanthal’s way of action which can be useful for optimizing anti-TNF therapeutic strategies or even for preventive or mild therapies of polyarthritis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Θεραπείες με βιολογικούς παράγοντες σε ποντίκια, πρότυπα πολυαρθρίτιδας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ρήγκου Αναστασία","Rigkou Anastasia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η ρευματοειδής αρθρίτιδα (ΡΑ) είναι μια χρόνια, φλεγμονώδης και καταστροφική για τις αρθρώσεις νόσος με σοβαρές συστηματικές επιπλοκές στην υγεία που η αιτιολογία της δεν έχει πλήρως αποσαφηνιστεί. Χαρακτηρίζεται από φλεγμονή και υπερπλασία του αρθρικού υμένα, παραγωγή αυτοαντισωμάτων και καταστροφή του αρθρικού χόνδρου και του οστού. Σήμερα, στις καθιερωμένες θεραπείες έχουν προστεθεί οι βιολογικοί παράγοντες, όπως οι αναστολείς του TNF. Ωστόσο, ούτε και τα φάρμακα αυτά δεν είναι πάντα πλήρως αποτελεσματικά, ενώ οι ανεπιθύμητες ενέργειες περιορίζουν τη μακροχρόνια χρήση τους. Αν και στο πλαίσιο της βελτιστοποίησης (optimization) των ήδη εμπορικά διαθέσιμων φαρμάκων έχουν αναπτυχθεί αποτελεσματικότερες συνδυαστικές θεραπείες βιολογικών παραγόντων με συμβατικά νοσοτροποποιητικά αντι-ρευματικά φάρμακα, η περαιτέρω βελτιστοποίηση των θεραπευτικών σχημάτων συνεχίζει να αποτελεί σημαντικό στόχο. Προς αυτή την κατεύθυνση, διερευνώνται συστατικά φυσικών προϊόντων με πιθανή φαρμακευτική δράση. Η ολεοκανθάλη, συστατικό του φαινολικού κλάσματος του παρθένου ελαιολάδου, έχει συσχετισθεί με αντιοξειδωτική, αντιφλεγμονώδη, και άλλες δράσεις σε διάφορα in vitro και in vivo πρότυπα ασθενειών. Ο σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη της αποτελεσματικότητας της συνδυαστικής θεραπευτικής δράσης του αντι-TNF (D2E7) με ολεοκανθάλη στην χρόνια πολυαρθρίτιδα, χρησιμοποιώντας το αντίστοιχο ζωικό πρότυπο, τον διαγονιδιακό ποντικό Τg197. O ποντικός αυτός υπερεκφράζει τον ανθρώπινο TNF-α αποτελώντας ένα proof-of-concept πρότυπο αξιολόγησης αντι-ρευματικών φαρμάκων. Η θεραπευτική δράση της ολεοκανθάλης ελέγχθηκε σε δύο δόσεις, χωρίς ή σε συνδυασμό με τον D2E7. Η συγκέντρωση του D2Ε7 που χρησιμοποιήθηκε είχε προηγουμένως δείξει τη βέλτιστη αποτελεσματικότητα σε αυτό το ζωικό πρότυπο, αλλά χορηγήθηκε σε αραιότερα χρονικά διαστήματα. Η επιλογή αυτή έγινε με σκοπό το D2E7 να εμφανίζει μικρότερη αποτελεσματικότητα και να αναδειχθεί με αυτό τον τρόπο η πιθανή θετική δράση της ολεοκανθάλης. Το θεραπευτικό σχήμα εφαρμόσθηκε στους διαγονιδιακούς ποντικούς σε ηλικία 6 εβδομάδων, για διάστημα 6 εβδομάδων. Η αξιολόγηση της αρθρίτιδας έγινε βάσει κλινικών και ιστοπαθολογικών παραμέτρων. Η παρούσα μελέτη αποτελεί πρώτη αναφορά της in vivo της δράσης της ολεοκανθάλης, είτε σε συνδυαστικό θεραπευτικό σχήμα, είτε ως μονοθεραπεία για την αντιμετώπιση της ΡΑ, σε ζωικό πρότυπό της. Τέλος, τα αποτελέσματα συμπληρώνουν προηγούμενες in vitro μελέτες της δράσης της ολεοκανθάλης σε κυτταρικές σειρές μακροφάγων και χονδροκυττάρων. Τα κλινικά και ιστοπαθολογικά ευρήματα έδειξαν ότι το συνδυαστικό σχήμα ολεοκανθάλη 5mg/Kg με D2E7 μείωσε περισσότερο την παθολογία των αρθρώσεων των διαγονιδιακών ποντικών σε σχέση με τη μονοθεραπεία με D2E7 στο ίδιο θεραπευτικό σχήμα. Επιπροσθέτως, παρατηρήθηκε μια τάση μείωσης των κλινικών και ιστοπαθολογικών παραμέτρων των ποντικών που έλαβαν μονοθεραπεία ολεοκανθάλης έναντι των παραμέτρων των ποντικών χωρίς θεραπεία. Ωστόσο, η μείωση των τιμών των κλινικο-ιστοπαθολογικών ευρημάτων των ποντικών που έλαβαν μονοθεραπεία ολεοκανθάλης ήταν μικρότερη από αυτή των ποντικών που έλαβαν, είτε μονοθεραπεία με D2E7, είτε συνδυαστική θεραπεία D2E7 με ολεοκανθάλη, η οποία ήταν σημαντικά μικρότερη ως προς τις τιμές των ποντικών που δεν έλαβαν θεραπεία. Τα αποτελέσματα αυτά ανέδειξαν α) τη θετική δράση της ολεοκανθάλης στην έκβαση της νόσου και β) τη δυνατότητα χορήγησης του D2E7 σε αραιότερα χρονικά διαστήματα όταν συνδυάζεται με λήψη ολεοκανθάλης, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό αφού καθιστά τη θεραπεία περισσότερο φιλική στον ασθενή. Περαιτέρω μελέτη σε κυτταρικό και μοριακό επίπεδο, όπως ο ρόλος κυτταρικών πληθυσμών του ανοσοποιητικού συστήματος, οι δείκτες φλεγμονής και οξειδωτικού στρες, τα επίπεδα κυτταροκινών, θα δώσει περισσότερες πληροφορίες για τον τρόπο δράσης της ολεοκανθάλης ωστε να μπορούν να γίνουν εκμεταλλεύσιμες στο σχεδιασμό για βελτιστοποίηση των αντι-TNF θεραπευτικών στρατηγικών ή ακόμα και σε προληπτικές ή ήπιες θεραπείες της πολυαρθρίτιδας.","Rheumatoid arthritis (RA) is a chronic, inflammatory and destructive joint disease of unclear cause with severe systemic implications. It is characterized by synovial inflammation and hyperplasia, autoantibody production, cartilage destruction and bone erosion. Today, together with traditional therapies, biological agents such as TNF inhibitors have been introduced for RA treatment. However, none of these drugs are always fully effective while side effects limit their long term use. Although combinational therapies of biological agents with conventional disease-modifying antirheumatic drugs with higher efficacy have been developed in the context of optimization of commercially available drugs, further optimization of the treatment regimens is still a considerable goal. To this end, compounds derived from natural products with potent pharmaceutical action are under investigation. Oleocanthal, olive oil’s phenolic fraction component, has been associated with anti-inflammatory, anti-oxidant and other activities in various in vitro and in vivo disease models. The aim of this study is to investigate the combinatorial therapeutic effect of anti-TNF agent (D2E7) with oleocanthal in chronic polyarthritis, using the relevant animal model, the Tg197 transgenic mouse. This mouse overexpresses human TNF-α being a proof-of-concept model to assess anti-rheumatic drugs. Oleocanthal’s therapeutic effect was tested in two different doses (5 mg/Kg and 10 mg/Kg 3 times weekly) alone or in combination with D2E7. D2E7 was administrated at a dose which was optimal for this model but at less frequent time periods, every 2 weeks. The aim of this choice was to reduce the efficacy of D2E7 in order to show oleocanthal’s potent beneficial effect. Transgenic mice were treated for 6 weeks starting at week 6 of age. Arthritis was assessed based on clinical and histopathological parameters. This study is the first report of oleocanthal’s in vivo therapeutic effect either in combinational therapy or alone in an animal model of RA. Results complement previous in vitro studies of oleocanthal’s effect in macrophage and chondrocyte cell lines. Clinical and histopathological findings showed that combinational therapy of oleocanthal 5 mg/Kg with D2E7 resulted in higher reduction of joint pathology than anti-TNF treatment alone at the same therapeutic regimen. Moreover, a trend in reducing clinical and histopathological parameters with oleocanthal treatment alone compared to untreated mice was observed. However, reduction of these parameters with oleocanthal treatment alone was lower than this with anti-TNF treatment alone or combinational treatment of oleocanthal along with anti-TNF which was significantly lower compared to untreated mice. These findings clearly show that a) oleocanthal exerts a beneficial effect in disease outcome and b) anti-TNF can be administrated at less frequent time periods when combined with oleocanthal, making the therapy more patient-friendly. Further study at cellular and molecular level including the role of various cell populations of immune system, inflammation and oxidative stress markers and cytokine levels will provide us with more information about oleocanthal’s way of action which can be useful for optimizing anti-TNF therapeutic strategies or even for preventive or mild therapies of polyarthritis."],"dc:identifier":["uoadl:2812775","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812775"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Θεραπείες με βιολογικούς παράγοντες σε ποντίκια, πρότυπα πολυαρθρίτιδας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:27Z"}