{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2812801"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2812801","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αξιολόγηση της νέας παραλλαγής c.92+7A>G (IVS-I-7A>G) στο γονίδιο της β-σφαιρίνης (ΗΒΒ) μέσω μελέτης RNA με RT-PCR σε ανώριμα ερυθρά κύτταρα","abstract":"Οι αιμοσφαιρινοπάθειες είναι μια ετερογενή ομάδα μονογονιδιακών νοσημάτων που προκύπτουν από μεταλλάξεις στα γονίδια των σφαιρινών στον άνθρωπο. Λόγω της μεγάλης συχνότητας των φορεών τους παγκοσμίως, αποτελούν το πιο κοινό μονογονιδιακό νόσημα. Χαρακτηρίζονται από διαταραχές στη σύνθεση και τη δομή των υπομονάδων της αιμοσφαιρίνης. Η β-θαλασσαιμία είναι ένα αυτοσωμικό υπολειπόμενο νόσημα που είναι αποτέλεσμα απουσίας ή μειωμένης σύνθεσης της β-αλυσίδας. Περισσότερες από 200 μεταλλάξεις που σχετίζονται με την β-Θαλασσαιμία έχουν περιγραφεί και η πλειοψηφία τους αφορά σημειακές μεταλλάξεις, μεταξύ άλλων και ένα ευρύ φάσμα μεταλλάξεων που εμπλέκονται στην επεξεργασία του πρόδρομου mRNA, επηρεάζοντας τη φυσιολογική συρραφή. Η παρούσα εργασία σκοπεύει στη διερεύνηση της παθογένειας μιας καινούρια παραλλαγής c.92+7A>G (IVS-I-7A>G) στο γονίδιο της β-σφαιρίνης. Η συγκεκριμένη παραλλαγή ταυτοποιήθηκε σε ένα παιδί με αιματολογικά ευρήματα για πιθανή εκδήλωση ενδιάμεσης β-Θαλασσαιμίας και επίσης, κληρονόμησε σε trans μια κοινή μετάλλαξη για β-Θαλασσαιμία, την HBB:c.118C>T. Η αξιολόγηση της παθογένειας βασίζεται σε μια πλειάδα παραμέτρων στις οποίες περιλαμβάνονται οι μελέτες οικογενειακού διαχωρισμού, οι μελέτες πληθυσμιακής συχνότητας, in-silico προγράμματα και σε πειραματικές μελέτες. Οι προσεγγίσεις αυτές περιλαμβάνονται σε κατευθυντήριες οδηγίες όπως αυτές του ACMG (American College of Medical Genetics and Genomics). Η παραλλαγή HBB:c.92+7A>G εδράζεται κοντά στη θέση δότη του εξονίου 1του β-γονιδίου και πιθανά να επηρεάζει τη συρραφή του μετάγραφου του β-γονιδίου. Με βάση αυτή την υπόθεση, διερευνήθηκε η ύπαρξη μη φυσιολογικά συρραμένου mRNA σε πρόδρομα ερυθροκύτταρα τα οποία εκφράζουν υψηλά επίπεδα RNA των σφαιρινών. Μονοπύρηνα κύτταρα του περιφερικού αίματος του υπό μελέτη ατόμου και του πατέρα του, που ήταν ετερόζυγος για την παραλλαγή c.92+7A>G, καθώς και δείγματα από άτομο με φυσιολογική εικόνα σε σχέση με τις αιμοσφαιρινοπάθειες, απομονώθηκαν και καλλιεργήθηκαν. Απομονώθηκε το συνολικό RNA από τα ανώριμα ερυθροκύτταρα και πραγματοποιήθηκε αντίστροφης μεταγραφής PCR (reverse transcription polymerase chain reaction,RT-PCR). Για να διαπιστωθεί η ύπαρξη προϊόντων από μη φυσιολογική συρραφή, χρησιμοποιήθηκαν οι μέθοδοι ηλεκτροφόρησης σε πήκτωμα πολυακριλαμίδης (polyacrylamide gel electrophoresis ,PAGE), αλληλούχιση και PCR με φθορίζοντα εκκινητή (F-PCR). Τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τις μεθόδους PAGE και αλληλούχισης, δεν παρουσίασαν κάποιο παραπροϊόν από μη φυσιολογική συρραφή. Από την F-PCR, μόνο από το ένα ζευγάρι εκκινητών ανιχνεύθηκε μια πολύ μικρή κορυφή που πιθανά θα μπορούσε να ανήκει σε μη φυσιολογικά συρραμένου RNA. Συνοψίζοντας, τα αποτελέσματα δεν οδηγούν σε σίγουρο συμπέρασμα, υποδεικνύοντας τις προκλήσεις που χαρακτηρίζουν την παθογένεια των νέων παραλλαγών στο DNA.","abstract_html":"Οι αιμοσφαιρινοπάθειες είναι μια ετερογενή ομάδα μονογονιδιακών νοσημάτων που προκύπτουν από μεταλλάξεις στα γονίδια των σφαιρινών στον άνθρωπο. Λόγω της μεγάλης συχνότητας των φορεών τους παγκοσμίως, αποτελούν το πιο κοινό μονογονιδιακό νόσημα. Χαρακτηρίζονται από διαταραχές στη σύνθεση και τη δομή των υπομονάδων της αιμοσφαιρίνης. Η β-θαλασσαιμία είναι ένα αυτοσωμικό υπολειπόμενο νόσημα που είναι αποτέλεσμα απουσίας ή μειωμένης σύνθεσης της β-αλυσίδας. Περισσότερες από 200 μεταλλάξεις που σχετίζονται με την β-Θαλασσαιμία έχουν περιγραφεί και η πλειοψηφία τους αφορά σημειακές μεταλλάξεις, μεταξύ άλλων και ένα ευρύ φάσμα μεταλλάξεων που εμπλέκονται στην επεξεργασία του πρόδρομου mRNA, επηρεάζοντας τη φυσιολογική συρραφή. Η παρούσα εργασία σκοπεύει στη διερεύνηση της παθογένειας μιας καινούρια παραλλαγής c.92+7A&gt;G (IVS-I-7A&gt;G) στο γονίδιο της β-σφαιρίνης. Η συγκεκριμένη παραλλαγή ταυτοποιήθηκε σε ένα παιδί με αιματολογικά ευρήματα για πιθανή εκδήλωση ενδιάμεσης β-Θαλασσαιμίας και επίσης, κληρονόμησε σε trans μια κοινή μετάλλαξη για β-Θαλασσαιμία, την HBB:c.118C&gt;T. Η αξιολόγηση της παθογένειας βασίζεται σε μια πλειάδα παραμέτρων στις οποίες περιλαμβάνονται οι μελέτες οικογενειακού διαχωρισμού, οι μελέτες πληθυσμιακής συχνότητας, in-silico προγράμματα και σε πειραματικές μελέτες. Οι προσεγγίσεις αυτές περιλαμβάνονται σε κατευθυντήριες οδηγίες όπως αυτές του ACMG (American College of Medical Genetics and Genomics). Η παραλλαγή HBB:c.92+7A&gt;G εδράζεται κοντά στη θέση δότη του εξονίου 1του β-γονιδίου και πιθανά να επηρεάζει τη συρραφή του μετάγραφου του β-γονιδίου. Με βάση αυτή την υπόθεση, διερευνήθηκε η ύπαρξη μη φυσιολογικά συρραμένου mRNA σε πρόδρομα ερυθροκύτταρα τα οποία εκφράζουν υψηλά επίπεδα RNA των σφαιρινών. Μονοπύρηνα κύτταρα του περιφερικού αίματος του υπό μελέτη ατόμου και του πατέρα του, που ήταν ετερόζυγος για την παραλλαγή c.92+7A&gt;G, καθώς και δείγματα από άτομο με φυσιολογική εικόνα σε σχέση με τις αιμοσφαιρινοπάθειες, απομονώθηκαν και καλλιεργήθηκαν. Απομονώθηκε το συνολικό RNA από τα ανώριμα ερυθροκύτταρα και πραγματοποιήθηκε αντίστροφης μεταγραφής PCR (reverse transcription polymerase chain reaction,RT-PCR). Για να διαπιστωθεί η ύπαρξη προϊόντων από μη φυσιολογική συρραφή, χρησιμοποιήθηκαν οι μέθοδοι ηλεκτροφόρησης σε πήκτωμα πολυακριλαμίδης (polyacrylamide gel electrophoresis ,PAGE), αλληλούχιση και PCR με φθορίζοντα εκκινητή (F-PCR). Τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τις μεθόδους PAGE και αλληλούχισης, δεν παρουσίασαν κάποιο παραπροϊόν από μη φυσιολογική συρραφή. Από την F-PCR, μόνο από το ένα ζευγάρι εκκινητών ανιχνεύθηκε μια πολύ μικρή κορυφή που πιθανά θα μπορούσε να ανήκει σε μη φυσιολογικά συρραμένου RNA. Συνοψίζοντας, τα αποτελέσματα δεν οδηγούν σε σίγουρο συμπέρασμα, υποδεικνύοντας τις προκλήσεις που χαρακτηρίζουν την παθογένεια των νέων παραλλαγών στο DNA.","abstract_has_math":false,"creators":["Σάπκα Κλεάνθη","Sapka Kleanthi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:27Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2812801"],"render_values":[{"text":"uoadl:2812801","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812801","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812801","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2812801","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σάπκα Κλεάνθη","Sapka Kleanthi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2812801","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812801"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι αιμοσφαιρινοπάθειες είναι μια ετερογενή ομάδα μονογονιδιακών νοσημάτων που προκύπτουν από μεταλλάξεις στα γονίδια των σφαιρινών στον άνθρωπο. Λόγω της μεγάλης συχνότητας των φορεών τους παγκοσμίως, αποτελούν το πιο κοινό μονογονιδιακό νόσημα. Χαρακτηρίζονται από διαταραχές στη σύνθεση και τη δομή των υπομονάδων της αιμοσφαιρίνης. Η β-θαλασσαιμία είναι ένα αυτοσωμικό υπολειπόμενο νόσημα που είναι αποτέλεσμα απουσίας ή μειωμένης σύνθεσης της β-αλυσίδας. Περισσότερες από 200 μεταλλάξεις που σχετίζονται με την β-Θαλασσαιμία έχουν περιγραφεί και η πλειοψηφία τους αφορά σημειακές μεταλλάξεις, μεταξύ άλλων και ένα ευρύ φάσμα μεταλλάξεων που εμπλέκονται στην επεξεργασία του πρόδρομου mRNA, επηρεάζοντας τη φυσιολογική συρραφή. Η παρούσα εργασία σκοπεύει στη διερεύνηση της παθογένειας μιας καινούρια παραλλαγής c.92+7A>G (IVS-I-7A>G) στο γονίδιο της β-σφαιρίνης. Η συγκεκριμένη παραλλαγή ταυτοποιήθηκε σε ένα παιδί με αιματολογικά ευρήματα για πιθανή εκδήλωση ενδιάμεσης β-Θαλασσαιμίας και επίσης, κληρονόμησε σε trans μια κοινή μετάλλαξη για β-Θαλασσαιμία, την HBB:c.118C>T. Η αξιολόγηση της παθογένειας βασίζεται σε μια πλειάδα παραμέτρων στις οποίες περιλαμβάνονται οι μελέτες οικογενειακού διαχωρισμού, οι μελέτες πληθυσμιακής συχνότητας, in-silico προγράμματα και σε πειραματικές μελέτες. Οι προσεγγίσεις αυτές περιλαμβάνονται σε κατευθυντήριες οδηγίες όπως αυτές του ACMG (American College of Medical Genetics and Genomics). Η παραλλαγή HBB:c.92+7A>G εδράζεται κοντά στη θέση δότη του εξονίου 1του β-γονιδίου και πιθανά να επηρεάζει τη συρραφή του μετάγραφου του β-γονιδίου. Με βάση αυτή την υπόθεση, διερευνήθηκε η ύπαρξη μη φυσιολογικά συρραμένου mRNA σε πρόδρομα ερυθροκύτταρα τα οποία εκφράζουν υψηλά επίπεδα RNA των σφαιρινών. Μονοπύρηνα κύτταρα του περιφερικού αίματος του υπό μελέτη ατόμου και του πατέρα του, που ήταν ετερόζυγος για την παραλλαγή c.92+7A>G, καθώς και δείγματα από άτομο με φυσιολογική εικόνα σε σχέση με τις αιμοσφαιρινοπάθειες, απομονώθηκαν και καλλιεργήθηκαν. Απομονώθηκε το συνολικό RNA από τα ανώριμα ερυθροκύτταρα και πραγματοποιήθηκε αντίστροφης μεταγραφής PCR (reverse transcription polymerase chain reaction,RT-PCR). Για να διαπιστωθεί η ύπαρξη προϊόντων από μη φυσιολογική συρραφή, χρησιμοποιήθηκαν οι μέθοδοι ηλεκτροφόρησης σε πήκτωμα πολυακριλαμίδης (polyacrylamide gel electrophoresis ,PAGE), αλληλούχιση και PCR με φθορίζοντα εκκινητή (F-PCR). Τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τις μεθόδους PAGE και αλληλούχισης, δεν παρουσίασαν κάποιο παραπροϊόν από μη φυσιολογική συρραφή. Από την F-PCR, μόνο από το ένα ζευγάρι εκκινητών ανιχνεύθηκε μια πολύ μικρή κορυφή που πιθανά θα μπορούσε να ανήκει σε μη φυσιολογικά συρραμένου RNA. Συνοψίζοντας, τα αποτελέσματα δεν οδηγούν σε σίγουρο συμπέρασμα, υποδεικνύοντας τις προκλήσεις που χαρακτηρίζουν την παθογένεια των νέων παραλλαγών στο DNA.","Hemoglobinopathies are a heterogenous group of monogenic diseases resulting from mutations in the globin genes. Due to high carrier frequencies worldwide, they consist the commonest monogenic disorders. They are characterized by abnormal synthesis and structure of hemoglobin chains. β-Thalassemia is inherited in autosomal recessive manner and it is resulted from absent or reduced synthesis of β-chain. More than 200 mutations of β-Thalassemia have been described and most of them are point mutations. A wide variety of mutations interfere with mRNA processing which affected the normal splicing. The present thesis aimed to investigate the pathogenicity of a novel variant HBB:c.92+7A>G (IVS-I-7A>G). The variant was identified in a child with hematological findings indicative of a possible state of β-Thalassemia Intermediate who had also inherited in trans a common typical beta-thalassemia mutation HBB:c.118C>T (traditionally called codon 39C>T). The evaluation of the pathogenicity of novel DNA variants is challenging and very important in the light of the new DNA technologies such as next-generation sequencing. The evaluation of pathogenicity can be based on many parameters including family segregation studies, population frequency studies, in-silico model studies and finally experimental studies; these approaches are incorporated into various guidelines, such as those of the American College of Medical Genetics and Genomics (ACMG). The specific variant HBB:c.92+7A>G is located very close to the donor splice site of exon 1 of HBB. Thus it could potentially affect splicing of the beta-globin RNA transcript. Based on this assumption, investigating the presence of abnormally spliced mRNA of red-cell precursors which express very high levels of globin RNA. To this end mononuclear cells from peripheral blood from the proband and his father, who was heterozygous for the novel variant HBB:c.92+7A>G were isolated and cultured. The total RNA was isolated from the precursor erythroid cells and reverse transcription PCR (RT-PCR) was performed. To determine the present of aberrantly spliced RNA, polyacrylamide gel electrophoresis (PAGE), sequencing and Fluorecence PCR (F-PCR) were used. Based on the results of analysis using by PAGE and Sanger sequencing no abnormally spliced beta-globin mRNA were detected. However, the analysis of beta-globin mRNA transcripts using fragment analysis of fluorescently labeled RNA indicated a very small peak which could represent a tiny amount of abnormally spliced RNA. Overall, the results are inconclusive, highlighting the challenges of characterizing the pathogenicity of novel DNA variants."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αξιολόγηση της νέας παραλλαγής c.92+7A>G (IVS-I-7A>G) στο γονίδιο της β-σφαιρίνης (ΗΒΒ) μέσω μελέτης RNA με RT-PCR σε ανώριμα ερυθρά κύτταρα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σάπκα Κλεάνθη","Sapka Kleanthi"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Οι αιμοσφαιρινοπάθειες είναι μια ετερογενή ομάδα μονογονιδιακών νοσημάτων που προκύπτουν από μεταλλάξεις στα γονίδια των σφαιρινών στον άνθρωπο. Λόγω της μεγάλης συχνότητας των φορεών τους παγκοσμίως, αποτελούν το πιο κοινό μονογονιδιακό νόσημα. Χαρακτηρίζονται από διαταραχές στη σύνθεση και τη δομή των υπομονάδων της αιμοσφαιρίνης. Η β-θαλασσαιμία είναι ένα αυτοσωμικό υπολειπόμενο νόσημα που είναι αποτέλεσμα απουσίας ή μειωμένης σύνθεσης της β-αλυσίδας. Περισσότερες από 200 μεταλλάξεις που σχετίζονται με την β-Θαλασσαιμία έχουν περιγραφεί και η πλειοψηφία τους αφορά σημειακές μεταλλάξεις, μεταξύ άλλων και ένα ευρύ φάσμα μεταλλάξεων που εμπλέκονται στην επεξεργασία του πρόδρομου mRNA, επηρεάζοντας τη φυσιολογική συρραφή. Η παρούσα εργασία σκοπεύει στη διερεύνηση της παθογένειας μιας καινούρια παραλλαγής c.92+7A>G (IVS-I-7A>G) στο γονίδιο της β-σφαιρίνης. Η συγκεκριμένη παραλλαγή ταυτοποιήθηκε σε ένα παιδί με αιματολογικά ευρήματα για πιθανή εκδήλωση ενδιάμεσης β-Θαλασσαιμίας και επίσης, κληρονόμησε σε trans μια κοινή μετάλλαξη για β-Θαλασσαιμία, την HBB:c.118C>T. Η αξιολόγηση της παθογένειας βασίζεται σε μια πλειάδα παραμέτρων στις οποίες περιλαμβάνονται οι μελέτες οικογενειακού διαχωρισμού, οι μελέτες πληθυσμιακής συχνότητας, in-silico προγράμματα και σε πειραματικές μελέτες. Οι προσεγγίσεις αυτές περιλαμβάνονται σε κατευθυντήριες οδηγίες όπως αυτές του ACMG (American College of Medical Genetics and Genomics). Η παραλλαγή HBB:c.92+7A>G εδράζεται κοντά στη θέση δότη του εξονίου 1του β-γονιδίου και πιθανά να επηρεάζει τη συρραφή του μετάγραφου του β-γονιδίου. Με βάση αυτή την υπόθεση, διερευνήθηκε η ύπαρξη μη φυσιολογικά συρραμένου mRNA σε πρόδρομα ερυθροκύτταρα τα οποία εκφράζουν υψηλά επίπεδα RNA των σφαιρινών. Μονοπύρηνα κύτταρα του περιφερικού αίματος του υπό μελέτη ατόμου και του πατέρα του, που ήταν ετερόζυγος για την παραλλαγή c.92+7A>G, καθώς και δείγματα από άτομο με φυσιολογική εικόνα σε σχέση με τις αιμοσφαιρινοπάθειες, απομονώθηκαν και καλλιεργήθηκαν. Απομονώθηκε το συνολικό RNA από τα ανώριμα ερυθροκύτταρα και πραγματοποιήθηκε αντίστροφης μεταγραφής PCR (reverse transcription polymerase chain reaction,RT-PCR). Για να διαπιστωθεί η ύπαρξη προϊόντων από μη φυσιολογική συρραφή, χρησιμοποιήθηκαν οι μέθοδοι ηλεκτροφόρησης σε πήκτωμα πολυακριλαμίδης (polyacrylamide gel electrophoresis ,PAGE), αλληλούχιση και PCR με φθορίζοντα εκκινητή (F-PCR). Τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τις μεθόδους PAGE και αλληλούχισης, δεν παρουσίασαν κάποιο παραπροϊόν από μη φυσιολογική συρραφή. Από την F-PCR, μόνο από το ένα ζευγάρι εκκινητών ανιχνεύθηκε μια πολύ μικρή κορυφή που πιθανά θα μπορούσε να ανήκει σε μη φυσιολογικά συρραμένου RNA. Συνοψίζοντας, τα αποτελέσματα δεν οδηγούν σε σίγουρο συμπέρασμα, υποδεικνύοντας τις προκλήσεις που χαρακτηρίζουν την παθογένεια των νέων παραλλαγών στο DNA.","Hemoglobinopathies are a heterogenous group of monogenic diseases resulting from mutations in the globin genes. Due to high carrier frequencies worldwide, they consist the commonest monogenic disorders. They are characterized by abnormal synthesis and structure of hemoglobin chains. β-Thalassemia is inherited in autosomal recessive manner and it is resulted from absent or reduced synthesis of β-chain. More than 200 mutations of β-Thalassemia have been described and most of them are point mutations. A wide variety of mutations interfere with mRNA processing which affected the normal splicing. The present thesis aimed to investigate the pathogenicity of a novel variant HBB:c.92+7A>G (IVS-I-7A>G). The variant was identified in a child with hematological findings indicative of a possible state of β-Thalassemia Intermediate who had also inherited in trans a common typical beta-thalassemia mutation HBB:c.118C>T (traditionally called codon 39C>T). The evaluation of the pathogenicity of novel DNA variants is challenging and very important in the light of the new DNA technologies such as next-generation sequencing. The evaluation of pathogenicity can be based on many parameters including family segregation studies, population frequency studies, in-silico model studies and finally experimental studies; these approaches are incorporated into various guidelines, such as those of the American College of Medical Genetics and Genomics (ACMG). The specific variant HBB:c.92+7A>G is located very close to the donor splice site of exon 1 of HBB. Thus it could potentially affect splicing of the beta-globin RNA transcript. Based on this assumption, investigating the presence of abnormally spliced mRNA of red-cell precursors which express very high levels of globin RNA. To this end mononuclear cells from peripheral blood from the proband and his father, who was heterozygous for the novel variant HBB:c.92+7A>G were isolated and cultured. The total RNA was isolated from the precursor erythroid cells and reverse transcription PCR (RT-PCR) was performed. To determine the present of aberrantly spliced RNA, polyacrylamide gel electrophoresis (PAGE), sequencing and Fluorecence PCR (F-PCR) were used. Based on the results of analysis using by PAGE and Sanger sequencing no abnormally spliced beta-globin mRNA were detected. However, the analysis of beta-globin mRNA transcripts using fragment analysis of fluorescently labeled RNA indicated a very small peak which could represent a tiny amount of abnormally spliced RNA. Overall, the results are inconclusive, highlighting the challenges of characterizing the pathogenicity of novel DNA variants."],"dc:identifier":["uoadl:2812801","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2812801"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αξιολόγηση της νέας παραλλαγής c.92+7A>G (IVS-I-7A>G) στο γονίδιο της β-σφαιρίνης (ΗΒΒ) μέσω μελέτης RNA με RT-PCR σε ανώριμα ερυθρά κύτταρα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:27Z"}