{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2814399"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2814399","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η χρήση φαρμακευτικών παραγόντων καταστολής στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών","abstract":"Εισαγωγή: Καθώς η τρομοκρατία εμφανίζεται σε διάφορες νέες μορφές, που στόχο έχουν να πλήξουν μαζικά τους πολίτες, δημιουργείται η ανάγκη ανάπτυξης νέων μεθόδων για την αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών. Η επιστήμη και η τεχνολογία συνεχίζουν να προχωρούν και η ταχύτατα αυξανόμενη κατανόηση του ανθρώπινου νευρικού συστήματος και άλλων φυσιολογικών συστημάτων, υποδηλώνουν ότι η ανάπτυξη «μη θανατηφόρων» βιοχημικών παραγόντων ανικανότητας είναι δυνατή. Σκοπός: Να προσδιοριστεί αν η χρήση φαρμακευτικών παραγόντων καταστολής μπορεί να είναι ικανή στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών, υπό το πρίσμα της διαχείρισης της κρίσης ομηρίας που διαδραματίστηκε στο θέατρο της Μόσχας το 2002. Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση της δημοσιευμένης και γκρίζας βιβλιογραφίας που δημοσιεύτηκαν στις βάσεις δεδομένων PubMed, Science Direct και Google Scholar. Αποτελέσματα: Η συγκεκριμένη κρίση που εκδηλώθηκε στη Μόσχα, έφερε για πρώτη φορά στο προσκήνιο την χρήση βιοχημικών παραγόντων καταστολής και απεικόνισε τόσο τις δυνατότητες όσο και τους περιορισμούς από τη χρήση τέτοιων μέσων για την επίλυση μιας κρίσης ομηρίας. Ωστόσο, ο αριθμός των νεκρών έδειξε ότι η χρήση φαρμακευτικών παραγόντων καταστολής σε συνθήκες στις οποίες η δόση και το περιβάλλον έκθεσης δεν μπορούσε να ελεγχθεί, οδήγησε σε σημαντικό ποσοστό θνησιμότητας μεταξύ αυτών που εκτέθηκαν. Συμπεράσματα: Η περίπτωση της ομηρίας στο θέατρο της Μόσχας το 2002, αποτελεί ιδιαίτερο και μοναδικό συμβάν τρομοκρατικής απειλής. Το σχέδιο που χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση απαιτεί περισσότερη μελέτη και διερεύνηση μέχρι να εφαρμοστούν πρακτικές και διαδικασίες που αποβλέπουν στην πρόληψη και την εφαρμογή των βιοεπιστημών για εχθρικούς σκοπούς. Η ανάπτυξη των βιοχημικών όπλων ανικανότητας, οι κίνδυνοι των οποίων εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες που πρέπει να αξιολογούνται κατά περίπτωση, χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια ποικίλων επιστημόνων και ενίσχυση στα καθεστώτα των συνθηκών και τους κανόνες που κατοχυρώνονται μέσα τους.","abstract_html":"Εισαγωγή: Καθώς η τρομοκρατία εμφανίζεται σε διάφορες νέες μορφές, που στόχο έχουν να πλήξουν μαζικά τους πολίτες, δημιουργείται η ανάγκη ανάπτυξης νέων μεθόδων για την αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών. Η επιστήμη και η τεχνολογία συνεχίζουν να προχωρούν και η ταχύτατα αυξανόμενη κατανόηση του ανθρώπινου νευρικού συστήματος και άλλων φυσιολογικών συστημάτων, υποδηλώνουν ότι η ανάπτυξη «μη θανατηφόρων» βιοχημικών παραγόντων ανικανότητας είναι δυνατή. Σκοπός: Να προσδιοριστεί αν η χρήση φαρμακευτικών παραγόντων καταστολής μπορεί να είναι ικανή στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών, υπό το πρίσμα της διαχείρισης της κρίσης ομηρίας που διαδραματίστηκε στο θέατρο της Μόσχας το 2002. Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση της δημοσιευμένης και γκρίζας βιβλιογραφίας που δημοσιεύτηκαν στις βάσεις δεδομένων PubMed, Science Direct και Google Scholar. Αποτελέσματα: Η συγκεκριμένη κρίση που εκδηλώθηκε στη Μόσχα, έφερε για πρώτη φορά στο προσκήνιο την χρήση βιοχημικών παραγόντων καταστολής και απεικόνισε τόσο τις δυνατότητες όσο και τους περιορισμούς από τη χρήση τέτοιων μέσων για την επίλυση μιας κρίσης ομηρίας. Ωστόσο, ο αριθμός των νεκρών έδειξε ότι η χρήση φαρμακευτικών παραγόντων καταστολής σε συνθήκες στις οποίες η δόση και το περιβάλλον έκθεσης δεν μπορούσε να ελεγχθεί, οδήγησε σε σημαντικό ποσοστό θνησιμότητας μεταξύ αυτών που εκτέθηκαν. Συμπεράσματα: Η περίπτωση της ομηρίας στο θέατρο της Μόσχας το 2002, αποτελεί ιδιαίτερο και μοναδικό συμβάν τρομοκρατικής απειλής. Το σχέδιο που χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση απαιτεί περισσότερη μελέτη και διερεύνηση μέχρι να εφαρμοστούν πρακτικές και διαδικασίες που αποβλέπουν στην πρόληψη και την εφαρμογή των βιοεπιστημών για εχθρικούς σκοπούς. Η ανάπτυξη των βιοχημικών όπλων ανικανότητας, οι κίνδυνοι των οποίων εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες που πρέπει να αξιολογούνται κατά περίπτωση, χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια ποικίλων επιστημόνων και ενίσχυση στα καθεστώτα των συνθηκών και τους κανόνες που κατοχυρώνονται μέσα τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιαννακοπούλου Μαρία-Χριστίνα","Giannakopoulou Maria-Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:29Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2814399"],"render_values":[{"text":"uoadl:2814399","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2814399","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2814399","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2814399","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιαννακοπούλου Μαρία-Χριστίνα","Giannakopoulou Maria-Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2814399","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2814399"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Καθώς η τρομοκρατία εμφανίζεται σε διάφορες νέες μορφές, που στόχο έχουν να πλήξουν μαζικά τους πολίτες, δημιουργείται η ανάγκη ανάπτυξης νέων μεθόδων για την αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών. Η επιστήμη και η τεχνολογία συνεχίζουν να προχωρούν και η ταχύτατα αυξανόμενη κατανόηση του ανθρώπινου νευρικού συστήματος και άλλων φυσιολογικών συστημάτων, υποδηλώνουν ότι η ανάπτυξη «μη θανατηφόρων» βιοχημικών παραγόντων ανικανότητας είναι δυνατή. Σκοπός: Να προσδιοριστεί αν η χρήση φαρμακευτικών παραγόντων καταστολής μπορεί να είναι ικανή στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών, υπό το πρίσμα της διαχείρισης της κρίσης ομηρίας που διαδραματίστηκε στο θέατρο της Μόσχας το 2002. Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση της δημοσιευμένης και γκρίζας βιβλιογραφίας που δημοσιεύτηκαν στις βάσεις δεδομένων PubMed, Science Direct και Google Scholar. Αποτελέσματα: Η συγκεκριμένη κρίση που εκδηλώθηκε στη Μόσχα, έφερε για πρώτη φορά στο προσκήνιο την χρήση βιοχημικών παραγόντων καταστολής και απεικόνισε τόσο τις δυνατότητες όσο και τους περιορισμούς από τη χρήση τέτοιων μέσων για την επίλυση μιας κρίσης ομηρίας. Ωστόσο, ο αριθμός των νεκρών έδειξε ότι η χρήση φαρμακευτικών παραγόντων καταστολής σε συνθήκες στις οποίες η δόση και το περιβάλλον έκθεσης δεν μπορούσε να ελεγχθεί, οδήγησε σε σημαντικό ποσοστό θνησιμότητας μεταξύ αυτών που εκτέθηκαν. Συμπεράσματα: Η περίπτωση της ομηρίας στο θέατρο της Μόσχας το 2002, αποτελεί ιδιαίτερο και μοναδικό συμβάν τρομοκρατικής απειλής. Το σχέδιο που χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση απαιτεί περισσότερη μελέτη και διερεύνηση μέχρι να εφαρμοστούν πρακτικές και διαδικασίες που αποβλέπουν στην πρόληψη και την εφαρμογή των βιοεπιστημών για εχθρικούς σκοπούς. Η ανάπτυξη των βιοχημικών όπλων ανικανότητας, οι κίνδυνοι των οποίων εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες που πρέπει να αξιολογούνται κατά περίπτωση, χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια ποικίλων επιστημόνων και ενίσχυση στα καθεστώτα των συνθηκών και τους κανόνες που κατοχυρώνονται μέσα τους.","Background: As terrorism occurs in various new forms which aimed at massively affecting citizens, there is a need of developing new methods on dealing with terrorist threats. Science and technology continue to advance, and the rapidly growing understanding of the human nervous system and other physiological systems suggests that the development of \"non-lethal\" biochemical factors is possible. Aim: Determine whether the use of drug suppressants may be capable of responding to terrorist threats, in the light of the hostage crisis management conducted at the Moscow Theater in 2002. Methodology: Literature search has been conducted on the published and grey literature in PubMed, Science Direct and Google Scholar. Results: This particular crisis in Moscow brought to the forefront the use of biochemical suppressive agents and illustrated both the possibilities and the limitations of the use of such means to resolve a hostage crisis. However, the number of deaths has shown that the use of pharmaceutical suppressants in conditions, in which the dose and the exposure environment could not be controlled, resulted in a significant mortality rate among those exposed. Conclusions: The case of hostage at the Moscow Theater in 2002 was a unique terrorist threat. The plan used to deal with this requires more study and exploration until practices and procedures are in place to prevent and apply biosciences for hostile purposes. The development of biochemical weapons of disability, the risks of which depend on many factors that need to be assessed on a case-by-case basis, require a concerted effort by a variety of scientists and reinforcement of the status regimes and rules enshrined in them."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η χρήση φαρμακευτικών παραγόντων καταστολής στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιαννακοπούλου Μαρία-Χριστίνα","Giannakopoulou Maria-Christina"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Εισαγωγή: Καθώς η τρομοκρατία εμφανίζεται σε διάφορες νέες μορφές, που στόχο έχουν να πλήξουν μαζικά τους πολίτες, δημιουργείται η ανάγκη ανάπτυξης νέων μεθόδων για την αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών. Η επιστήμη και η τεχνολογία συνεχίζουν να προχωρούν και η ταχύτατα αυξανόμενη κατανόηση του ανθρώπινου νευρικού συστήματος και άλλων φυσιολογικών συστημάτων, υποδηλώνουν ότι η ανάπτυξη «μη θανατηφόρων» βιοχημικών παραγόντων ανικανότητας είναι δυνατή. Σκοπός: Να προσδιοριστεί αν η χρήση φαρμακευτικών παραγόντων καταστολής μπορεί να είναι ικανή στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών, υπό το πρίσμα της διαχείρισης της κρίσης ομηρίας που διαδραματίστηκε στο θέατρο της Μόσχας το 2002. Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση της δημοσιευμένης και γκρίζας βιβλιογραφίας που δημοσιεύτηκαν στις βάσεις δεδομένων PubMed, Science Direct και Google Scholar. Αποτελέσματα: Η συγκεκριμένη κρίση που εκδηλώθηκε στη Μόσχα, έφερε για πρώτη φορά στο προσκήνιο την χρήση βιοχημικών παραγόντων καταστολής και απεικόνισε τόσο τις δυνατότητες όσο και τους περιορισμούς από τη χρήση τέτοιων μέσων για την επίλυση μιας κρίσης ομηρίας. Ωστόσο, ο αριθμός των νεκρών έδειξε ότι η χρήση φαρμακευτικών παραγόντων καταστολής σε συνθήκες στις οποίες η δόση και το περιβάλλον έκθεσης δεν μπορούσε να ελεγχθεί, οδήγησε σε σημαντικό ποσοστό θνησιμότητας μεταξύ αυτών που εκτέθηκαν. Συμπεράσματα: Η περίπτωση της ομηρίας στο θέατρο της Μόσχας το 2002, αποτελεί ιδιαίτερο και μοναδικό συμβάν τρομοκρατικής απειλής. Το σχέδιο που χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση απαιτεί περισσότερη μελέτη και διερεύνηση μέχρι να εφαρμοστούν πρακτικές και διαδικασίες που αποβλέπουν στην πρόληψη και την εφαρμογή των βιοεπιστημών για εχθρικούς σκοπούς. Η ανάπτυξη των βιοχημικών όπλων ανικανότητας, οι κίνδυνοι των οποίων εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες που πρέπει να αξιολογούνται κατά περίπτωση, χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια ποικίλων επιστημόνων και ενίσχυση στα καθεστώτα των συνθηκών και τους κανόνες που κατοχυρώνονται μέσα τους.","Background: As terrorism occurs in various new forms which aimed at massively affecting citizens, there is a need of developing new methods on dealing with terrorist threats. Science and technology continue to advance, and the rapidly growing understanding of the human nervous system and other physiological systems suggests that the development of \"non-lethal\" biochemical factors is possible. Aim: Determine whether the use of drug suppressants may be capable of responding to terrorist threats, in the light of the hostage crisis management conducted at the Moscow Theater in 2002. Methodology: Literature search has been conducted on the published and grey literature in PubMed, Science Direct and Google Scholar. Results: This particular crisis in Moscow brought to the forefront the use of biochemical suppressive agents and illustrated both the possibilities and the limitations of the use of such means to resolve a hostage crisis. However, the number of deaths has shown that the use of pharmaceutical suppressants in conditions, in which the dose and the exposure environment could not be controlled, resulted in a significant mortality rate among those exposed. Conclusions: The case of hostage at the Moscow Theater in 2002 was a unique terrorist threat. The plan used to deal with this requires more study and exploration until practices and procedures are in place to prevent and apply biosciences for hostile purposes. The development of biochemical weapons of disability, the risks of which depend on many factors that need to be assessed on a case-by-case basis, require a concerted effort by a variety of scientists and reinforcement of the status regimes and rules enshrined in them."],"dc:identifier":["uoadl:2814399","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2814399"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η χρήση φαρμακευτικών παραγόντων καταστολής στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:29Z"}