{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2814506"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2814506","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η διττή διάσταση της γλώσσας στη φιλοσοφία του Henri Bergson","abstract":"Ο σπουδαιότερος ίσως φιλόσοφος που μελέτησε το έργο του Bergson, o Deleuze, παρατηρεί ότι ο Γάλλος φιλόσοφος προσεγγίζει τη γλώσσα με τον ίδιο τρόπο που αναλύει και τη μνήμη, στην οποία αναγνωρίζει οντολογική υπόσταση και η οποία αποτελεί το αντικείμενο πραγμάτευσης του δεύτερου μεγάλου έργου του, του Ύλη και Μνήμη (1896)· εκεί εξετάζει το ζήτημα της σχέσης ανάμεσα στην ύλη και στο πνεύμα, η ύπαρξη του οποίου αποδεικνύεται, κατ’ αυτόν, από το φαινόμενο της μνήμης (βάσει της θεμελιώδους διάκρισης δύο ειδών μνήμης). Από την άλλη, συνολικά το έργο του Bergson βρίθει αναφορών στη γλώσσα, χωρίς ωστόσο να υπάρχει κάποιο κεφάλαιο ή μέρος βιβλίου του ή άρθρο του, στο οποίο ο φιλόσοφος να πραγματεύεται αποκλειστικά τη φύση, τη λειτουργία, τη χρήση και τη χρησιμότητά της, όπως θα περίμενε κανείς να κάνει για ένα ζήτημα που άπτεται της μεταφυσικής του θεώρησης. Από τα παραπάνω ανακύπτουν δύο ερωτήματα: ποιος είναι ο τρόπος με τον οποίον προσεγγίζει ο Bergson τη γλώσσα και γιατί δεν αφιερώνει σε αυτήν την προσέγγιση μια χωριστή ανάλυση δεδομένου ότι η γλώσσα άπτεται των αναλύσεων του περί οντολογίας; Στην παρούσα εργασία ασχολούμαστε με το πρώτο και επιχειρούμε να ανασυγκροτήσουμε κριτικά τις θέσεις του φιλοσόφου γύρω από το ζήτημα. Καταρχάς αναφερόμαστε στα κύρια σημεία, στα οποία θεωρούμε ότι εστιάζει ο Bergson την κριτική του στη γλώσσα: στη διάκριση δύο ειδών πολλοτήτων (ποσοτικής-αριθμητικής και ποιοτικής), που η γλώσσα δεν μπορεί να εκφράσει επαρκώς επειδή χρησιμοποιεί σύμβολα, στην παγίωση και στερεοποίηση της πραγματικότητας από τη γλώσσα και τέλος στην αφαίρεση και τη γενίκευση που χαρακτηρίζουν τη γλώσσα, πλην όμως αντιδιαστέλλονται προς την ακριβέστερη δυνατή έκφραση του πραγματικού, το οποίο χαρακτηρίζεται από ρευστότητα και μοναδικότητα. Στο δεύτερο κεφάλαιο, εκκινώντας από την περίφημη θέση του Bergson περί homo faber, στη Δημιουργική Εξέλιξη (1907), επιχειρούμε να δείξουμε ότι, παρότι η γλώσσα θέτει τα προαναφερθέντα εμπόδια, εντούτοις χαρακτηρίζεται εγγενώς από κινητικότητα, η οποία, σύμφωνα με την μπερξονική νοηματοδότηση της διάρκειας, διέπεται από δημιουργικότητα. Μελετούμε αυτό το θεμελιώδες γνώρισμα της γλώσσας, αναφερόμενοι στις αναλύσεις του Bergson για την κωμωδία και την τραγωδία, στο Γέλιο (1900), οι οποίες μας οδηγούν να διαπιστώσουμε την ύπαρξη του δυνητικού και του ενεργώς υπάρχοντος, ως δύο διαστάσεων ή εκφάνσεων της πραγματικότητας. Το τρίτο κεφάλαιο βασίζεται στην κεφαλαιώδους σημασίας αυτή διάκριση προκειμένου να αναδείξει την ανάγκη σχηματισμού ρευστών εννοιών, σύμφωνα με τον Bergson, που είναι σε θέση να εκφράσουν τη ρέουσα φύση του πραγματικού, και να τεκμηριώσει την οντολογική θεμελίωση της γλώσσας κατ’ αναλογία προς τη μνήμη, στην οντολογική θεμελίωση της οποίας (όπως προαναφέραμε) ο Bergson έχει αφιερώσει το δεύτερο μεγάλο έργο του.","abstract_html":"Ο σπουδαιότερος ίσως φιλόσοφος που μελέτησε το έργο του Bergson, o Deleuze, παρατηρεί ότι ο Γάλλος φιλόσοφος προσεγγίζει τη γλώσσα με τον ίδιο τρόπο που αναλύει και τη μνήμη, στην οποία αναγνωρίζει οντολογική υπόσταση και η οποία αποτελεί το αντικείμενο πραγμάτευσης του δεύτερου μεγάλου έργου του, του Ύλη και Μνήμη (1896)· εκεί εξετάζει το ζήτημα της σχέσης ανάμεσα στην ύλη και στο πνεύμα, η ύπαρξη του οποίου αποδεικνύεται, κατ’ αυτόν, από το φαινόμενο της μνήμης (βάσει της θεμελιώδους διάκρισης δύο ειδών μνήμης). Από την άλλη, συνολικά το έργο του Bergson βρίθει αναφορών στη γλώσσα, χωρίς ωστόσο να υπάρχει κάποιο κεφάλαιο ή μέρος βιβλίου του ή άρθρο του, στο οποίο ο φιλόσοφος να πραγματεύεται αποκλειστικά τη φύση, τη λειτουργία, τη χρήση και τη χρησιμότητά της, όπως θα περίμενε κανείς να κάνει για ένα ζήτημα που άπτεται της μεταφυσικής του θεώρησης. Από τα παραπάνω ανακύπτουν δύο ερωτήματα: ποιος είναι ο τρόπος με τον οποίον προσεγγίζει ο Bergson τη γλώσσα και γιατί δεν αφιερώνει σε αυτήν την προσέγγιση μια χωριστή ανάλυση δεδομένου ότι η γλώσσα άπτεται των αναλύσεων του περί οντολογίας; Στην παρούσα εργασία ασχολούμαστε με το πρώτο και επιχειρούμε να ανασυγκροτήσουμε κριτικά τις θέσεις του φιλοσόφου γύρω από το ζήτημα. Καταρχάς αναφερόμαστε στα κύρια σημεία, στα οποία θεωρούμε ότι εστιάζει ο Bergson την κριτική του στη γλώσσα: στη διάκριση δύο ειδών πολλοτήτων (ποσοτικής-αριθμητικής και ποιοτικής), που η γλώσσα δεν μπορεί να εκφράσει επαρκώς επειδή χρησιμοποιεί σύμβολα, στην παγίωση και στερεοποίηση της πραγματικότητας από τη γλώσσα και τέλος στην αφαίρεση και τη γενίκευση που χαρακτηρίζουν τη γλώσσα, πλην όμως αντιδιαστέλλονται προς την ακριβέστερη δυνατή έκφραση του πραγματικού, το οποίο χαρακτηρίζεται από ρευστότητα και μοναδικότητα. Στο δεύτερο κεφάλαιο, εκκινώντας από την περίφημη θέση του Bergson περί homo faber, στη Δημιουργική Εξέλιξη (1907), επιχειρούμε να δείξουμε ότι, παρότι η γλώσσα θέτει τα προαναφερθέντα εμπόδια, εντούτοις χαρακτηρίζεται εγγενώς από κινητικότητα, η οποία, σύμφωνα με την μπερξονική νοηματοδότηση της διάρκειας, διέπεται από δημιουργικότητα. Μελετούμε αυτό το θεμελιώδες γνώρισμα της γλώσσας, αναφερόμενοι στις αναλύσεις του Bergson για την κωμωδία και την τραγωδία, στο Γέλιο (1900), οι οποίες μας οδηγούν να διαπιστώσουμε την ύπαρξη του δυνητικού και του ενεργώς υπάρχοντος, ως δύο διαστάσεων ή εκφάνσεων της πραγματικότητας. Το τρίτο κεφάλαιο βασίζεται στην κεφαλαιώδους σημασίας αυτή διάκριση προκειμένου να αναδείξει την ανάγκη σχηματισμού ρευστών εννοιών, σύμφωνα με τον Bergson, που είναι σε θέση να εκφράσουν τη ρέουσα φύση του πραγματικού, και να τεκμηριώσει την οντολογική θεμελίωση της γλώσσας κατ’ αναλογία προς τη μνήμη, στην οντολογική θεμελίωση της οποίας (όπως προαναφέραμε) ο Bergson έχει αφιερώσει το δεύτερο μεγάλο έργο του.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουτσόπετρα Ευδοκία","Koutsopetra Evdokia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:29Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2814506"],"render_values":[{"text":"uoadl:2814506","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2814506","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2814506","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2814506","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουτσόπετρα Ευδοκία","Koutsopetra Evdokia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2814506","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2814506"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο σπουδαιότερος ίσως φιλόσοφος που μελέτησε το έργο του Bergson, o Deleuze, παρατηρεί ότι ο Γάλλος φιλόσοφος προσεγγίζει τη γλώσσα με τον ίδιο τρόπο που αναλύει και τη μνήμη, στην οποία αναγνωρίζει οντολογική υπόσταση και η οποία αποτελεί το αντικείμενο πραγμάτευσης του δεύτερου μεγάλου έργου του, του Ύλη και Μνήμη (1896)· εκεί εξετάζει το ζήτημα της σχέσης ανάμεσα στην ύλη και στο πνεύμα, η ύπαρξη του οποίου αποδεικνύεται, κατ’ αυτόν, από το φαινόμενο της μνήμης (βάσει της θεμελιώδους διάκρισης δύο ειδών μνήμης). Από την άλλη, συνολικά το έργο του Bergson βρίθει αναφορών στη γλώσσα, χωρίς ωστόσο να υπάρχει κάποιο κεφάλαιο ή μέρος βιβλίου του ή άρθρο του, στο οποίο ο φιλόσοφος να πραγματεύεται αποκλειστικά τη φύση, τη λειτουργία, τη χρήση και τη χρησιμότητά της, όπως θα περίμενε κανείς να κάνει για ένα ζήτημα που άπτεται της μεταφυσικής του θεώρησης. Από τα παραπάνω ανακύπτουν δύο ερωτήματα: ποιος είναι ο τρόπος με τον οποίον προσεγγίζει ο Bergson τη γλώσσα και γιατί δεν αφιερώνει σε αυτήν την προσέγγιση μια χωριστή ανάλυση δεδομένου ότι η γλώσσα άπτεται των αναλύσεων του περί οντολογίας; Στην παρούσα εργασία ασχολούμαστε με το πρώτο και επιχειρούμε να ανασυγκροτήσουμε κριτικά τις θέσεις του φιλοσόφου γύρω από το ζήτημα. Καταρχάς αναφερόμαστε στα κύρια σημεία, στα οποία θεωρούμε ότι εστιάζει ο Bergson την κριτική του στη γλώσσα: στη διάκριση δύο ειδών πολλοτήτων (ποσοτικής-αριθμητικής και ποιοτικής), που η γλώσσα δεν μπορεί να εκφράσει επαρκώς επειδή χρησιμοποιεί σύμβολα, στην παγίωση και στερεοποίηση της πραγματικότητας από τη γλώσσα και τέλος στην αφαίρεση και τη γενίκευση που χαρακτηρίζουν τη γλώσσα, πλην όμως αντιδιαστέλλονται προς την ακριβέστερη δυνατή έκφραση του πραγματικού, το οποίο χαρακτηρίζεται από ρευστότητα και μοναδικότητα. Στο δεύτερο κεφάλαιο, εκκινώντας από την περίφημη θέση του Bergson περί homo faber, στη Δημιουργική Εξέλιξη (1907), επιχειρούμε να δείξουμε ότι, παρότι η γλώσσα θέτει τα προαναφερθέντα εμπόδια, εντούτοις χαρακτηρίζεται εγγενώς από κινητικότητα, η οποία, σύμφωνα με την μπερξονική νοηματοδότηση της διάρκειας, διέπεται από δημιουργικότητα. Μελετούμε αυτό το θεμελιώδες γνώρισμα της γλώσσας, αναφερόμενοι στις αναλύσεις του Bergson για την κωμωδία και την τραγωδία, στο Γέλιο (1900), οι οποίες μας οδηγούν να διαπιστώσουμε την ύπαρξη του δυνητικού και του ενεργώς υπάρχοντος, ως δύο διαστάσεων ή εκφάνσεων της πραγματικότητας. Το τρίτο κεφάλαιο βασίζεται στην κεφαλαιώδους σημασίας αυτή διάκριση προκειμένου να αναδείξει την ανάγκη σχηματισμού ρευστών εννοιών, σύμφωνα με τον Bergson, που είναι σε θέση να εκφράσουν τη ρέουσα φύση του πραγματικού, και να τεκμηριώσει την οντολογική θεμελίωση της γλώσσας κατ’ αναλογία προς τη μνήμη, στην οντολογική θεμελίωση της οποίας (όπως προαναφέραμε) ο Bergson έχει αφιερώσει το δεύτερο μεγάλο έργο του.","Perhaps the greatest philosopher who has studied Bergson’s work, Deleuze, remarks that the French philosopher approaches language the same way he analyzes memory, for which recognizes ontological status and which forms the subject of discuss of his second major work, Matter and Memory (1896); in this work he examines the issue of relation between matter and spirit, whose existence is proven , according to him, through the effect of memory (on the basis of the fundamental disctintion of two types of memory). On the other hand, Bergson’s work in its totality is full of references to the language, yet without the existence of a chapter or part of a book or an article of his, in which the philosopher does discuss strictly the nature, the function, the use and the utility of the language, as it would be expected for a matter, which pertains to his metaphysical approach. From the above, arise two queries: in what way Bergson approaches language and why does he not dedicate to this approach a discrete analysis in view of the fact that language is related to his analyses about ontology? In the present dissertation we work on the first of the queries and we attempt to reconstruct critically Bergson’s arguments about the issue. First of all, we refer to the basic points that we believe that the French philosopher focuses in the respect of his critic to the language: to the distinction between two kinds of multiplicity (quantitative-numeric and qualitative), which language cannot express efficiently due to the use of symbols, to the solidification of reality on behalf of the language and finally to the abstraction and generalization, which characterize language but, yet, which oppose to the more accurate expression of reality, whose one of the basic elements is fluidity and uniqueness. In the second chapter, commencing by the prominent bergsonian view about homo faber, in Creative Evolution (1907), we attempt to show that language, although places the aforementioned obstacles, is inherently characterized by movement, which, according to the bergsonian meaning of duration, is governed by creativity. We examine this fundamental feature of language, via the reference of Bergson’s analyses about comedy and tragedy, in The Laughter (1900), which lead us to realize the existence of virtual and actual being, as the two dimensions or aspects of reality. The third chapter is based on the essential role of this discrimination so as to highlight the necessity of forming fluid concepts, according Bergson, which can express the fluid nature of reality, and substantiate the ontological foundation of language on the model of memory, to whose ontological foundation ( as already mentioned) Bergson has dedicated his second major work."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η διττή διάσταση της γλώσσας στη φιλοσοφία του Henri Bergson"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουτσόπετρα Ευδοκία","Koutsopetra Evdokia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Ο σπουδαιότερος ίσως φιλόσοφος που μελέτησε το έργο του Bergson, o Deleuze, παρατηρεί ότι ο Γάλλος φιλόσοφος προσεγγίζει τη γλώσσα με τον ίδιο τρόπο που αναλύει και τη μνήμη, στην οποία αναγνωρίζει οντολογική υπόσταση και η οποία αποτελεί το αντικείμενο πραγμάτευσης του δεύτερου μεγάλου έργου του, του Ύλη και Μνήμη (1896)· εκεί εξετάζει το ζήτημα της σχέσης ανάμεσα στην ύλη και στο πνεύμα, η ύπαρξη του οποίου αποδεικνύεται, κατ’ αυτόν, από το φαινόμενο της μνήμης (βάσει της θεμελιώδους διάκρισης δύο ειδών μνήμης). Από την άλλη, συνολικά το έργο του Bergson βρίθει αναφορών στη γλώσσα, χωρίς ωστόσο να υπάρχει κάποιο κεφάλαιο ή μέρος βιβλίου του ή άρθρο του, στο οποίο ο φιλόσοφος να πραγματεύεται αποκλειστικά τη φύση, τη λειτουργία, τη χρήση και τη χρησιμότητά της, όπως θα περίμενε κανείς να κάνει για ένα ζήτημα που άπτεται της μεταφυσικής του θεώρησης. Από τα παραπάνω ανακύπτουν δύο ερωτήματα: ποιος είναι ο τρόπος με τον οποίον προσεγγίζει ο Bergson τη γλώσσα και γιατί δεν αφιερώνει σε αυτήν την προσέγγιση μια χωριστή ανάλυση δεδομένου ότι η γλώσσα άπτεται των αναλύσεων του περί οντολογίας; Στην παρούσα εργασία ασχολούμαστε με το πρώτο και επιχειρούμε να ανασυγκροτήσουμε κριτικά τις θέσεις του φιλοσόφου γύρω από το ζήτημα. Καταρχάς αναφερόμαστε στα κύρια σημεία, στα οποία θεωρούμε ότι εστιάζει ο Bergson την κριτική του στη γλώσσα: στη διάκριση δύο ειδών πολλοτήτων (ποσοτικής-αριθμητικής και ποιοτικής), που η γλώσσα δεν μπορεί να εκφράσει επαρκώς επειδή χρησιμοποιεί σύμβολα, στην παγίωση και στερεοποίηση της πραγματικότητας από τη γλώσσα και τέλος στην αφαίρεση και τη γενίκευση που χαρακτηρίζουν τη γλώσσα, πλην όμως αντιδιαστέλλονται προς την ακριβέστερη δυνατή έκφραση του πραγματικού, το οποίο χαρακτηρίζεται από ρευστότητα και μοναδικότητα. Στο δεύτερο κεφάλαιο, εκκινώντας από την περίφημη θέση του Bergson περί homo faber, στη Δημιουργική Εξέλιξη (1907), επιχειρούμε να δείξουμε ότι, παρότι η γλώσσα θέτει τα προαναφερθέντα εμπόδια, εντούτοις χαρακτηρίζεται εγγενώς από κινητικότητα, η οποία, σύμφωνα με την μπερξονική νοηματοδότηση της διάρκειας, διέπεται από δημιουργικότητα. Μελετούμε αυτό το θεμελιώδες γνώρισμα της γλώσσας, αναφερόμενοι στις αναλύσεις του Bergson για την κωμωδία και την τραγωδία, στο Γέλιο (1900), οι οποίες μας οδηγούν να διαπιστώσουμε την ύπαρξη του δυνητικού και του ενεργώς υπάρχοντος, ως δύο διαστάσεων ή εκφάνσεων της πραγματικότητας. Το τρίτο κεφάλαιο βασίζεται στην κεφαλαιώδους σημασίας αυτή διάκριση προκειμένου να αναδείξει την ανάγκη σχηματισμού ρευστών εννοιών, σύμφωνα με τον Bergson, που είναι σε θέση να εκφράσουν τη ρέουσα φύση του πραγματικού, και να τεκμηριώσει την οντολογική θεμελίωση της γλώσσας κατ’ αναλογία προς τη μνήμη, στην οντολογική θεμελίωση της οποίας (όπως προαναφέραμε) ο Bergson έχει αφιερώσει το δεύτερο μεγάλο έργο του.","Perhaps the greatest philosopher who has studied Bergson’s work, Deleuze, remarks that the French philosopher approaches language the same way he analyzes memory, for which recognizes ontological status and which forms the subject of discuss of his second major work, Matter and Memory (1896); in this work he examines the issue of relation between matter and spirit, whose existence is proven , according to him, through the effect of memory (on the basis of the fundamental disctintion of two types of memory). On the other hand, Bergson’s work in its totality is full of references to the language, yet without the existence of a chapter or part of a book or an article of his, in which the philosopher does discuss strictly the nature, the function, the use and the utility of the language, as it would be expected for a matter, which pertains to his metaphysical approach. From the above, arise two queries: in what way Bergson approaches language and why does he not dedicate to this approach a discrete analysis in view of the fact that language is related to his analyses about ontology? In the present dissertation we work on the first of the queries and we attempt to reconstruct critically Bergson’s arguments about the issue. First of all, we refer to the basic points that we believe that the French philosopher focuses in the respect of his critic to the language: to the distinction between two kinds of multiplicity (quantitative-numeric and qualitative), which language cannot express efficiently due to the use of symbols, to the solidification of reality on behalf of the language and finally to the abstraction and generalization, which characterize language but, yet, which oppose to the more accurate expression of reality, whose one of the basic elements is fluidity and uniqueness. In the second chapter, commencing by the prominent bergsonian view about homo faber, in Creative Evolution (1907), we attempt to show that language, although places the aforementioned obstacles, is inherently characterized by movement, which, according to the bergsonian meaning of duration, is governed by creativity. We examine this fundamental feature of language, via the reference of Bergson’s analyses about comedy and tragedy, in The Laughter (1900), which lead us to realize the existence of virtual and actual being, as the two dimensions or aspects of reality. The third chapter is based on the essential role of this discrimination so as to highlight the necessity of forming fluid concepts, according Bergson, which can express the fluid nature of reality, and substantiate the ontological foundation of language on the model of memory, to whose ontological foundation ( as already mentioned) Bergson has dedicated his second major work."],"dc:identifier":["uoadl:2814506","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2814506"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Η διττή διάσταση της γλώσσας στη φιλοσοφία του Henri Bergson"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:29Z"}