{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2815094"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2815094","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φυσικοθεραπευτικές παρεμβάσεις και φυσική άσκηση στη δερματομυοσίτιδα : μια συστηματική ανασκόπηση","abstract":"Η δερματομυοσίτιδα ανήκει στην οικογένεια των ιδιοπαθών φλεγμονωδών μυοπαθειών. Είναι αγνώστου αιτιολογίας και σχετικά σπάνια, με τα ποσοστά της να είναι μονοψήφια ανά εκατομμύριο, ακόμα και στις χώρες που έχει μεγαλύτερη επίπτωση. Διάφοροι περιβαλλοντικοί παράγοντες μελετώνται για πιθανή ανάμειξή τους στην εμφάνιση δερματομυοσίτιδας, αλλά τα στοιχεία που έχουν προκύψει μέχρι σήμερα από την επιστημονική έρευνα για την αλληλεπίδραση γονιδιώματος- περιβάλλοντος δεν είναι αρκετά για οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα. Το χαρακτηριστικότερο κλινικό σημείο της δερματομυοσίτιδας είναι οι χαρακτηριστικές δερματικές αλλοιώσεις, αλλά και οι αλλοιώσεις στους μυς, τις αρθρώσεις, τους πνεύμονες, ενώ σε μικρότερα ποσοστά εμφανίζονται παθολογικά ευρήματα στην καρδιά και οι δυστροφικές ασβεστώσεις. Οι τελευταίες είναι χαρακτηριστικό κυρίως της νεανικής δερματομυοσίτιδας, η οποία προσβάλλει παιδιά και εφήβους και θα μελετηθεί στην παρούσα εργασία ως ξεχωριστή κλινική οντότητα σε κάθε κεφάλαιο. Στην παρούσα εργασία θα επιχειρηθεί μία συνοπτική περιγραφή της πάθησης, με αναφορές στις πιθανές αιτίες που την πυροδοτούν και την παθογένεσή της, καθώς και τα κλινικά χαρακτηριστικά τα οποία οδηγούν στην διάγνωση και την ταξινόμησή της. Ο σκοπός της εργασίας παρουσιάζεται στα κεφάλαια έξι με οκτώ, στα οποία θα αναλυθεί ο ρόλος της φυσικοθεραπείας στην θεραπεία και αποκατάσταση των ασθενών με δερματομυοσίτιδα, όπως αυτός έχει διαμορφωθεί μέσα από κλινικά δεδομένα και πρακτικές. Οποιαδήποτε παρέμβαση επιχειρείται σε περιπτώσεις αυτοάνοσων νοσημάτων οφείλει να καλύπτει πιθανά ενδεχόμενα και να βασίζεται στα νεότερα ερευνητικά δεδομένα. Η καλή κατανόηση των κλινικών συμπτωμάτων είναι ο οδηγός για την παρέμβαση, και γι’ αυτόν τον λόγο στην παρούσα εργασία γίνεται μία συστηματική προσπάθεια ανασκόπησης όλων των πιθανών συμπτωμάτων της νόσου. Η επιλογή της αρθρογραφίας και της βιβλιογραφίας έγινε με κεντρικούς άξονες τις αναφορές που έχουν γίνει σε αυτές από άλλους ερευνητές, την χρονολογία δημοσίευσης, αλλά κυρίως με τον τύπο της έρευνας. Προτιμήθηκαν έρευνες που είχαν σχετικά μεγάλο δείγμα ασθενών και τυχαιοποιημένο τρόπο επιλογής τους δείγματος και συνέκριναν τα αποτελέσματα της παρέμβασής τους με ομάδες ελέγχου. Η δερματομυοσίτιδα είναι μια σπάνια νόσος και μέχρι πρόσφατα η θεραπευτική προσέγγιση εστίαζε στην καταστολή της φλεγμονής και συστήνονταν κατάκλιση στους ασθενείς μέχρι η νόσος να μπει σε κύκλο ύφεσης. Αυτή η πρακτική είχε ως αποτέλεσμα να μειώνεται η λειτουργικότητα του μυϊκού συστήματος, όχι μόνο από τις βλάβες που προκαλεί η ίδια η νόσος, αλλά και από την κατάκλιση και την επίδραση κάποιων εκ των φαρμάκων που δίδονταν για την καταπολέμηση των συμπτωμάτων της νόσου (γλυκοκορτικοειδή). Η σύγχρονη έρευνα αναφέρει ότι πολλοί από τους ασθενείς σε χρόνια φάση δεν κατάφεραν ποτέ να ανακτήσουν την μυϊκή ισχύ και την πλήρη κινητική λειτουργία που είχαν πριν την εκδήλωση της νόσου. Η φυσικοθεραπεία και η θεραπευτική άσκηση που μπορεί να προτείνει φαίνεται πλέον ότι όχι μόνο μπορεί να παρέμβει κατά την χρόνια φάση, αλλά μπορεί να συνεισφέρει τα μέγιστα στην αποκατάσταση του ασθενή, σχεδιάζοντας εξατομικευμένα προγράμματα πρώιμης παρέμβασης, ήδη από την πρώτη εβδομάδα διάγνωσης της νόσου.","abstract_html":"Η δερματομυοσίτιδα ανήκει στην οικογένεια των ιδιοπαθών φλεγμονωδών μυοπαθειών. Είναι αγνώστου αιτιολογίας και σχετικά σπάνια, με τα ποσοστά της να είναι μονοψήφια ανά εκατομμύριο, ακόμα και στις χώρες που έχει μεγαλύτερη επίπτωση. Διάφοροι περιβαλλοντικοί παράγοντες μελετώνται για πιθανή ανάμειξή τους στην εμφάνιση δερματομυοσίτιδας, αλλά τα στοιχεία που έχουν προκύψει μέχρι σήμερα από την επιστημονική έρευνα για την αλληλεπίδραση γονιδιώματος- περιβάλλοντος δεν είναι αρκετά για οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα. Το χαρακτηριστικότερο κλινικό σημείο της δερματομυοσίτιδας είναι οι χαρακτηριστικές δερματικές αλλοιώσεις, αλλά και οι αλλοιώσεις στους μυς, τις αρθρώσεις, τους πνεύμονες, ενώ σε μικρότερα ποσοστά εμφανίζονται παθολογικά ευρήματα στην καρδιά και οι δυστροφικές ασβεστώσεις. Οι τελευταίες είναι χαρακτηριστικό κυρίως της νεανικής δερματομυοσίτιδας, η οποία προσβάλλει παιδιά και εφήβους και θα μελετηθεί στην παρούσα εργασία ως ξεχωριστή κλινική οντότητα σε κάθε κεφάλαιο. Στην παρούσα εργασία θα επιχειρηθεί μία συνοπτική περιγραφή της πάθησης, με αναφορές στις πιθανές αιτίες που την πυροδοτούν και την παθογένεσή της, καθώς και τα κλινικά χαρακτηριστικά τα οποία οδηγούν στην διάγνωση και την ταξινόμησή της. Ο σκοπός της εργασίας παρουσιάζεται στα κεφάλαια έξι με οκτώ, στα οποία θα αναλυθεί ο ρόλος της φυσικοθεραπείας στην θεραπεία και αποκατάσταση των ασθενών με δερματομυοσίτιδα, όπως αυτός έχει διαμορφωθεί μέσα από κλινικά δεδομένα και πρακτικές. Οποιαδήποτε παρέμβαση επιχειρείται σε περιπτώσεις αυτοάνοσων νοσημάτων οφείλει να καλύπτει πιθανά ενδεχόμενα και να βασίζεται στα νεότερα ερευνητικά δεδομένα. Η καλή κατανόηση των κλινικών συμπτωμάτων είναι ο οδηγός για την παρέμβαση, και γι’ αυτόν τον λόγο στην παρούσα εργασία γίνεται μία συστηματική προσπάθεια ανασκόπησης όλων των πιθανών συμπτωμάτων της νόσου. Η επιλογή της αρθρογραφίας και της βιβλιογραφίας έγινε με κεντρικούς άξονες τις αναφορές που έχουν γίνει σε αυτές από άλλους ερευνητές, την χρονολογία δημοσίευσης, αλλά κυρίως με τον τύπο της έρευνας. Προτιμήθηκαν έρευνες που είχαν σχετικά μεγάλο δείγμα ασθενών και τυχαιοποιημένο τρόπο επιλογής τους δείγματος και συνέκριναν τα αποτελέσματα της παρέμβασής τους με ομάδες ελέγχου. Η δερματομυοσίτιδα είναι μια σπάνια νόσος και μέχρι πρόσφατα η θεραπευτική προσέγγιση εστίαζε στην καταστολή της φλεγμονής και συστήνονταν κατάκλιση στους ασθενείς μέχρι η νόσος να μπει σε κύκλο ύφεσης. Αυτή η πρακτική είχε ως αποτέλεσμα να μειώνεται η λειτουργικότητα του μυϊκού συστήματος, όχι μόνο από τις βλάβες που προκαλεί η ίδια η νόσος, αλλά και από την κατάκλιση και την επίδραση κάποιων εκ των φαρμάκων που δίδονταν για την καταπολέμηση των συμπτωμάτων της νόσου (γλυκοκορτικοειδή). Η σύγχρονη έρευνα αναφέρει ότι πολλοί από τους ασθενείς σε χρόνια φάση δεν κατάφεραν ποτέ να ανακτήσουν την μυϊκή ισχύ και την πλήρη κινητική λειτουργία που είχαν πριν την εκδήλωση της νόσου. Η φυσικοθεραπεία και η θεραπευτική άσκηση που μπορεί να προτείνει φαίνεται πλέον ότι όχι μόνο μπορεί να παρέμβει κατά την χρόνια φάση, αλλά μπορεί να συνεισφέρει τα μέγιστα στην αποκατάσταση του ασθενή, σχεδιάζοντας εξατομικευμένα προγράμματα πρώιμης παρέμβασης, ήδη από την πρώτη εβδομάδα διάγνωσης της νόσου.","abstract_has_math":false,"creators":["Πολυχρονοπούλου Θεοδώρα","Polychronopoulou Theodora"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:29Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2815094"],"render_values":[{"text":"uoadl:2815094","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815094","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815094","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2815094","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πολυχρονοπούλου Θεοδώρα","Polychronopoulou Theodora"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2815094","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815094"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η δερματομυοσίτιδα ανήκει στην οικογένεια των ιδιοπαθών φλεγμονωδών μυοπαθειών. Είναι αγνώστου αιτιολογίας και σχετικά σπάνια, με τα ποσοστά της να είναι μονοψήφια ανά εκατομμύριο, ακόμα και στις χώρες που έχει μεγαλύτερη επίπτωση. Διάφοροι περιβαλλοντικοί παράγοντες μελετώνται για πιθανή ανάμειξή τους στην εμφάνιση δερματομυοσίτιδας, αλλά τα στοιχεία που έχουν προκύψει μέχρι σήμερα από την επιστημονική έρευνα για την αλληλεπίδραση γονιδιώματος- περιβάλλοντος δεν είναι αρκετά για οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα. Το χαρακτηριστικότερο κλινικό σημείο της δερματομυοσίτιδας είναι οι χαρακτηριστικές δερματικές αλλοιώσεις, αλλά και οι αλλοιώσεις στους μυς, τις αρθρώσεις, τους πνεύμονες, ενώ σε μικρότερα ποσοστά εμφανίζονται παθολογικά ευρήματα στην καρδιά και οι δυστροφικές ασβεστώσεις. Οι τελευταίες είναι χαρακτηριστικό κυρίως της νεανικής δερματομυοσίτιδας, η οποία προσβάλλει παιδιά και εφήβους και θα μελετηθεί στην παρούσα εργασία ως ξεχωριστή κλινική οντότητα σε κάθε κεφάλαιο. Στην παρούσα εργασία θα επιχειρηθεί μία συνοπτική περιγραφή της πάθησης, με αναφορές στις πιθανές αιτίες που την πυροδοτούν και την παθογένεσή της, καθώς και τα κλινικά χαρακτηριστικά τα οποία οδηγούν στην διάγνωση και την ταξινόμησή της. Ο σκοπός της εργασίας παρουσιάζεται στα κεφάλαια έξι με οκτώ, στα οποία θα αναλυθεί ο ρόλος της φυσικοθεραπείας στην θεραπεία και αποκατάσταση των ασθενών με δερματομυοσίτιδα, όπως αυτός έχει διαμορφωθεί μέσα από κλινικά δεδομένα και πρακτικές. Οποιαδήποτε παρέμβαση επιχειρείται σε περιπτώσεις αυτοάνοσων νοσημάτων οφείλει να καλύπτει πιθανά ενδεχόμενα και να βασίζεται στα νεότερα ερευνητικά δεδομένα. Η καλή κατανόηση των κλινικών συμπτωμάτων είναι ο οδηγός για την παρέμβαση, και γι’ αυτόν τον λόγο στην παρούσα εργασία γίνεται μία συστηματική προσπάθεια ανασκόπησης όλων των πιθανών συμπτωμάτων της νόσου. Η επιλογή της αρθρογραφίας και της βιβλιογραφίας έγινε με κεντρικούς άξονες τις αναφορές που έχουν γίνει σε αυτές από άλλους ερευνητές, την χρονολογία δημοσίευσης, αλλά κυρίως με τον τύπο της έρευνας. Προτιμήθηκαν έρευνες που είχαν σχετικά μεγάλο δείγμα ασθενών και τυχαιοποιημένο τρόπο επιλογής τους δείγματος και συνέκριναν τα αποτελέσματα της παρέμβασής τους με ομάδες ελέγχου. Η δερματομυοσίτιδα είναι μια σπάνια νόσος και μέχρι πρόσφατα η θεραπευτική προσέγγιση εστίαζε στην καταστολή της φλεγμονής και συστήνονταν κατάκλιση στους ασθενείς μέχρι η νόσος να μπει σε κύκλο ύφεσης. Αυτή η πρακτική είχε ως αποτέλεσμα να μειώνεται η λειτουργικότητα του μυϊκού συστήματος, όχι μόνο από τις βλάβες που προκαλεί η ίδια η νόσος, αλλά και από την κατάκλιση και την επίδραση κάποιων εκ των φαρμάκων που δίδονταν για την καταπολέμηση των συμπτωμάτων της νόσου (γλυκοκορτικοειδή). Η σύγχρονη έρευνα αναφέρει ότι πολλοί από τους ασθενείς σε χρόνια φάση δεν κατάφεραν ποτέ να ανακτήσουν την μυϊκή ισχύ και την πλήρη κινητική λειτουργία που είχαν πριν την εκδήλωση της νόσου. Η φυσικοθεραπεία και η θεραπευτική άσκηση που μπορεί να προτείνει φαίνεται πλέον ότι όχι μόνο μπορεί να παρέμβει κατά την χρόνια φάση, αλλά μπορεί να συνεισφέρει τα μέγιστα στην αποκατάσταση του ασθενή, σχεδιάζοντας εξατομικευμένα προγράμματα πρώιμης παρέμβασης, ήδη από την πρώτη εβδομάδα διάγνωσης της νόσου.","Dermatomyositis is classified as an Idiopathic Inflammatory Myopathy. Its etiology is yet unknown and its incidence rare, showing a single digit prevalence per million, even in countries where incidence is noted to be higher. Various environmental factors are being considered as possible risk factors causing or triggering the disease, but scientific research on gene- environment interaction has not provided us with solid data on the matter. Dermatomyositis’ main clinical manifestations are its characteristic skin lesions, combined with muscle abnormalities, lesions of the joints, lungs, and at a lesser extent pathological findings of the heart, and calcinosis. The latter is described as a characteristic for juvenile dermatomyositis, which is going to be treated as a separate clinical entity in each chapter of this review. The thesis presents is going to attempt a brief clinical description of the disease, citing possible causes that may trigger it and its pathogenetic paths, as well as its classification. The purpose of the thesis is outlined in chapters six through eight, in which the role of physical therapy in treatment and rehabilitation of dermatomyositis patients is going to be thoroughly analyzed, emphasizing on the way physical therapy best practices have been shaped through clinical data. Any intervention attempted in the case of autoimmune diseases must take into account all possible outcomes and take advantage of the most recent research findings. Understanding the symptoms is a safe pathway for the design of any intervention, which is why this thesis outlines all possible symptoms of the disease. The choice of the research data reviewed here was made based on the number of citations made by other papers, the date of publication, but mainly based upon the design of the trial in order to reach to conclusions. Thus, papers with a relatively larger and randomized sample with control groups were preferred. Dermatomyositis is a rare condition and up until recently therapeutic approaches focused on dealing with the inflammation and bed rest was suggested until symptoms’ recession. This practice led to low muscle functionality, caused not only by the disease itself, its synergy with prolonged bed – resting period and the adverse effects of drugs administered to manage inflammation (glucocorticoids). Recent studies found that many chronic patients never managed to reach muscle strength and full functional mobility they had before the disease’s outbreak/ diagnosis. Physical therapy can design and implement therapeutic exercise regimes, not only in the chronic stage of the disease, but most importantly contribute in the patients’ treatment and rehabilitation with intervention regimes, as early as the first week of diagnosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φυσικοθεραπευτικές παρεμβάσεις και φυσική άσκηση στη δερματομυοσίτιδα : μια συστηματική ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πολυχρονοπούλου Θεοδώρα","Polychronopoulou Theodora"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η δερματομυοσίτιδα ανήκει στην οικογένεια των ιδιοπαθών φλεγμονωδών μυοπαθειών. Είναι αγνώστου αιτιολογίας και σχετικά σπάνια, με τα ποσοστά της να είναι μονοψήφια ανά εκατομμύριο, ακόμα και στις χώρες που έχει μεγαλύτερη επίπτωση. Διάφοροι περιβαλλοντικοί παράγοντες μελετώνται για πιθανή ανάμειξή τους στην εμφάνιση δερματομυοσίτιδας, αλλά τα στοιχεία που έχουν προκύψει μέχρι σήμερα από την επιστημονική έρευνα για την αλληλεπίδραση γονιδιώματος- περιβάλλοντος δεν είναι αρκετά για οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα. Το χαρακτηριστικότερο κλινικό σημείο της δερματομυοσίτιδας είναι οι χαρακτηριστικές δερματικές αλλοιώσεις, αλλά και οι αλλοιώσεις στους μυς, τις αρθρώσεις, τους πνεύμονες, ενώ σε μικρότερα ποσοστά εμφανίζονται παθολογικά ευρήματα στην καρδιά και οι δυστροφικές ασβεστώσεις. Οι τελευταίες είναι χαρακτηριστικό κυρίως της νεανικής δερματομυοσίτιδας, η οποία προσβάλλει παιδιά και εφήβους και θα μελετηθεί στην παρούσα εργασία ως ξεχωριστή κλινική οντότητα σε κάθε κεφάλαιο. Στην παρούσα εργασία θα επιχειρηθεί μία συνοπτική περιγραφή της πάθησης, με αναφορές στις πιθανές αιτίες που την πυροδοτούν και την παθογένεσή της, καθώς και τα κλινικά χαρακτηριστικά τα οποία οδηγούν στην διάγνωση και την ταξινόμησή της. Ο σκοπός της εργασίας παρουσιάζεται στα κεφάλαια έξι με οκτώ, στα οποία θα αναλυθεί ο ρόλος της φυσικοθεραπείας στην θεραπεία και αποκατάσταση των ασθενών με δερματομυοσίτιδα, όπως αυτός έχει διαμορφωθεί μέσα από κλινικά δεδομένα και πρακτικές. Οποιαδήποτε παρέμβαση επιχειρείται σε περιπτώσεις αυτοάνοσων νοσημάτων οφείλει να καλύπτει πιθανά ενδεχόμενα και να βασίζεται στα νεότερα ερευνητικά δεδομένα. Η καλή κατανόηση των κλινικών συμπτωμάτων είναι ο οδηγός για την παρέμβαση, και γι’ αυτόν τον λόγο στην παρούσα εργασία γίνεται μία συστηματική προσπάθεια ανασκόπησης όλων των πιθανών συμπτωμάτων της νόσου. Η επιλογή της αρθρογραφίας και της βιβλιογραφίας έγινε με κεντρικούς άξονες τις αναφορές που έχουν γίνει σε αυτές από άλλους ερευνητές, την χρονολογία δημοσίευσης, αλλά κυρίως με τον τύπο της έρευνας. Προτιμήθηκαν έρευνες που είχαν σχετικά μεγάλο δείγμα ασθενών και τυχαιοποιημένο τρόπο επιλογής τους δείγματος και συνέκριναν τα αποτελέσματα της παρέμβασής τους με ομάδες ελέγχου. Η δερματομυοσίτιδα είναι μια σπάνια νόσος και μέχρι πρόσφατα η θεραπευτική προσέγγιση εστίαζε στην καταστολή της φλεγμονής και συστήνονταν κατάκλιση στους ασθενείς μέχρι η νόσος να μπει σε κύκλο ύφεσης. Αυτή η πρακτική είχε ως αποτέλεσμα να μειώνεται η λειτουργικότητα του μυϊκού συστήματος, όχι μόνο από τις βλάβες που προκαλεί η ίδια η νόσος, αλλά και από την κατάκλιση και την επίδραση κάποιων εκ των φαρμάκων που δίδονταν για την καταπολέμηση των συμπτωμάτων της νόσου (γλυκοκορτικοειδή). Η σύγχρονη έρευνα αναφέρει ότι πολλοί από τους ασθενείς σε χρόνια φάση δεν κατάφεραν ποτέ να ανακτήσουν την μυϊκή ισχύ και την πλήρη κινητική λειτουργία που είχαν πριν την εκδήλωση της νόσου. Η φυσικοθεραπεία και η θεραπευτική άσκηση που μπορεί να προτείνει φαίνεται πλέον ότι όχι μόνο μπορεί να παρέμβει κατά την χρόνια φάση, αλλά μπορεί να συνεισφέρει τα μέγιστα στην αποκατάσταση του ασθενή, σχεδιάζοντας εξατομικευμένα προγράμματα πρώιμης παρέμβασης, ήδη από την πρώτη εβδομάδα διάγνωσης της νόσου.","Dermatomyositis is classified as an Idiopathic Inflammatory Myopathy. Its etiology is yet unknown and its incidence rare, showing a single digit prevalence per million, even in countries where incidence is noted to be higher. Various environmental factors are being considered as possible risk factors causing or triggering the disease, but scientific research on gene- environment interaction has not provided us with solid data on the matter. Dermatomyositis’ main clinical manifestations are its characteristic skin lesions, combined with muscle abnormalities, lesions of the joints, lungs, and at a lesser extent pathological findings of the heart, and calcinosis. The latter is described as a characteristic for juvenile dermatomyositis, which is going to be treated as a separate clinical entity in each chapter of this review. The thesis presents is going to attempt a brief clinical description of the disease, citing possible causes that may trigger it and its pathogenetic paths, as well as its classification. The purpose of the thesis is outlined in chapters six through eight, in which the role of physical therapy in treatment and rehabilitation of dermatomyositis patients is going to be thoroughly analyzed, emphasizing on the way physical therapy best practices have been shaped through clinical data. Any intervention attempted in the case of autoimmune diseases must take into account all possible outcomes and take advantage of the most recent research findings. Understanding the symptoms is a safe pathway for the design of any intervention, which is why this thesis outlines all possible symptoms of the disease. The choice of the research data reviewed here was made based on the number of citations made by other papers, the date of publication, but mainly based upon the design of the trial in order to reach to conclusions. Thus, papers with a relatively larger and randomized sample with control groups were preferred. Dermatomyositis is a rare condition and up until recently therapeutic approaches focused on dealing with the inflammation and bed rest was suggested until symptoms’ recession. This practice led to low muscle functionality, caused not only by the disease itself, its synergy with prolonged bed – resting period and the adverse effects of drugs administered to manage inflammation (glucocorticoids). Recent studies found that many chronic patients never managed to reach muscle strength and full functional mobility they had before the disease’s outbreak/ diagnosis. Physical therapy can design and implement therapeutic exercise regimes, not only in the chronic stage of the disease, but most importantly contribute in the patients’ treatment and rehabilitation with intervention regimes, as early as the first week of diagnosis."],"dc:identifier":["uoadl:2815094","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815094"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Φυσικοθεραπευτικές παρεμβάσεις και φυσική άσκηση στη δερματομυοσίτιδα : μια συστηματική ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:29Z"}