{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2815363"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2815363","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αποτελεσματικότητα και ασφάλεια μακρόχρονης αντιοστεοπορωτικής αγωγής και καθορισμός διάρκειας θεραπείας.","abstract":"Η παρούσα ανασκόπηση συγκεντρώνει όλες τις διαθέσιμες μελέτες της αντιοστεοπορωτικής αγωγής, από τις βασικές έως και τις τελευταίες επεκτάσεις. Παρουσιάζονται αναλυτικά τα δεδομένα ασφάλειας και αποτε-λεσματικότητας για κάθε φάρμακο, καθώς και οι επιπτώσεις από τη διακοπή τους. Στην τελευταία επέκταση της αλεδρονάτης διάρκειας 10 χρόνων, διατηρήθηκαν τα θεραπευτικά της αποτελέσματα και η θεραπεία ήταν καλά ανεκτή. Η διακοπή της οδήγησε σε σταδιακή απώλεια των ευνοϊκών αποτελεσμάτων. Η επέκταση της ριζεδρονάτης στα 7 χρόνια, επιβεβαίωσε την αντικαταγματική της δράση. Σε διακοπή, η οστική πυκνότητα επέστρεψε στα προθεραπευτικά επίπεδα μέσα σε διάστημα 2 χρόνων, ανεξάρτητα από την διάρκεια χορήγησης της θεραπείας. Η χορήγηση ζολενδρονικού οξέος για 9 χρόνια, επέδειξε μικρή διαφορά στην αποτελεσματικότητα συγκριτικά με εκείνη των 6 χρόνων, με σταθερό όφελος στη συχνότητα κατάγματος και στην οστική πυκνότητα. Η διακοπή της θεραπείας σημείωσε οριακή μείωση της οστικής πυκνότητας στον αυχένα του μηριαίου και δυσδιάκριτες διαφορές ως προς τη συχνότητα εμφάνισης νέων μη σπονδυλικών καταγμάτων. Η επέκταση της ιμπαδρονάτης για 5 χρόνια παρουσίασε συνεχή ευεργετική δράση στην οστική πυκνότητα, διατηρώντας παράλληλα ευνοϊκό και αμετάβλητο προφίλ ασφαλείας. Κατά τη διακοπή της, η οστική πυκνότητα μειώθηκε 2% στη σπονδυλική στήλη και στο μηριαίο, προσομοιάζοντας τη φυσιολογική οστική απώλεια κατά την εμμηνόπαυση. Η θεραπεία με denosumab για διάστημα 10 χρόνων, επέδειξε χαμηλά ποσοστά ανεπιθύμητων εκδηλώσεων, με συνεχή αύξηση της οστικής πυκνότητας. Σε διακοπή της θεραπείας, σημειώθηκε μείωση της οστικής πυκνότητας, ιδιαίτερα μετά τον πρώτο χρόνο διακοπής, ενώ 2 χρόνια μετά επανήλθε στα προθεραπευτικά επίπεδα. Η ραλοξιφαίνη μετά από 8 χρόνια χορήγησης, δεν είχε καμία επίδραση στα μη σπονδυλικά κατάγματα, αλλά διατήρησε την αυξημένη οστική πυκνότητα. Μετά τη διακοπή της, η οστική εναλλαγή επέστρεψε στα προθεραπευτικά επίπεδα σε διάστημα λίγων εβδομάδων, ενώ η οστική πυκνότητα κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου. Η χορήγηση βαζεδοξιφαίνης για 7 χρόνια, μείωσε σημαντικά τη συχνότητα σπονδυλικών καταγμάτων και βελτίωσε την οστική πυκνότητα της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, χωρίς εμφάνιση νέων ζητημάτων ασφαλείας. Στα 3 χρόνια χορήγησης τιβολόνης, μειώθηκε ο κίνδυνος κατάγματος ιδιαίτερα στις ασθενείς με προϋπάρχον σπονδυλικό κάταγμα. Η τεριπαρατίδη σε διάστημα 24 μηνών, επέδειξε ευνοϊκό προφίλ ασφαλείας και αποτελεσματικότητας, αυξάνοντας την οστική πυκνότητα. Η διακοπή της συσχετίστηκε με ταχεία μείωση των δεικτών οστικού σχηματισμού στα προθεραπευτικά επίπεδα με ανάλογη μείωση της οστικής πυκνότητας.","abstract_html":"Η παρούσα ανασκόπηση συγκεντρώνει όλες τις διαθέσιμες μελέτες της αντιοστεοπορωτικής αγωγής, από τις βασικές έως και τις τελευταίες επεκτάσεις. Παρουσιάζονται αναλυτικά τα δεδομένα ασφάλειας και αποτε-λεσματικότητας για κάθε φάρμακο, καθώς και οι επιπτώσεις από τη διακοπή τους. Στην τελευταία επέκταση της αλεδρονάτης διάρκειας 10 χρόνων, διατηρήθηκαν τα θεραπευτικά της αποτελέσματα και η θεραπεία ήταν καλά ανεκτή. Η διακοπή της οδήγησε σε σταδιακή απώλεια των ευνοϊκών αποτελεσμάτων. Η επέκταση της ριζεδρονάτης στα 7 χρόνια, επιβεβαίωσε την αντικαταγματική της δράση. Σε διακοπή, η οστική πυκνότητα επέστρεψε στα προθεραπευτικά επίπεδα μέσα σε διάστημα 2 χρόνων, ανεξάρτητα από την διάρκεια χορήγησης της θεραπείας. Η χορήγηση ζολενδρονικού οξέος για 9 χρόνια, επέδειξε μικρή διαφορά στην αποτελεσματικότητα συγκριτικά με εκείνη των 6 χρόνων, με σταθερό όφελος στη συχνότητα κατάγματος και στην οστική πυκνότητα. Η διακοπή της θεραπείας σημείωσε οριακή μείωση της οστικής πυκνότητας στον αυχένα του μηριαίου και δυσδιάκριτες διαφορές ως προς τη συχνότητα εμφάνισης νέων μη σπονδυλικών καταγμάτων. Η επέκταση της ιμπαδρονάτης για 5 χρόνια παρουσίασε συνεχή ευεργετική δράση στην οστική πυκνότητα, διατηρώντας παράλληλα ευνοϊκό και αμετάβλητο προφίλ ασφαλείας. Κατά τη διακοπή της, η οστική πυκνότητα μειώθηκε 2% στη σπονδυλική στήλη και στο μηριαίο, προσομοιάζοντας τη φυσιολογική οστική απώλεια κατά την εμμηνόπαυση. Η θεραπεία με denosumab για διάστημα 10 χρόνων, επέδειξε χαμηλά ποσοστά ανεπιθύμητων εκδηλώσεων, με συνεχή αύξηση της οστικής πυκνότητας. Σε διακοπή της θεραπείας, σημειώθηκε μείωση της οστικής πυκνότητας, ιδιαίτερα μετά τον πρώτο χρόνο διακοπής, ενώ 2 χρόνια μετά επανήλθε στα προθεραπευτικά επίπεδα. Η ραλοξιφαίνη μετά από 8 χρόνια χορήγησης, δεν είχε καμία επίδραση στα μη σπονδυλικά κατάγματα, αλλά διατήρησε την αυξημένη οστική πυκνότητα. Μετά τη διακοπή της, η οστική εναλλαγή επέστρεψε στα προθεραπευτικά επίπεδα σε διάστημα λίγων εβδομάδων, ενώ η οστική πυκνότητα κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου. Η χορήγηση βαζεδοξιφαίνης για 7 χρόνια, μείωσε σημαντικά τη συχνότητα σπονδυλικών καταγμάτων και βελτίωσε την οστική πυκνότητα της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, χωρίς εμφάνιση νέων ζητημάτων ασφαλείας. Στα 3 χρόνια χορήγησης τιβολόνης, μειώθηκε ο κίνδυνος κατάγματος ιδιαίτερα στις ασθενείς με προϋπάρχον σπονδυλικό κάταγμα. Η τεριπαρατίδη σε διάστημα 24 μηνών, επέδειξε ευνοϊκό προφίλ ασφαλείας και αποτελεσματικότητας, αυξάνοντας την οστική πυκνότητα. Η διακοπή της συσχετίστηκε με ταχεία μείωση των δεικτών οστικού σχηματισμού στα προθεραπευτικά επίπεδα με ανάλογη μείωση της οστικής πυκνότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Λιώσης Κωνσταντίνος","Liosis Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:31Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2815363"],"render_values":[{"text":"uoadl:2815363","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815363","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815363","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2815363","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λιώσης Κωνσταντίνος","Liosis Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2815363","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815363"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα ανασκόπηση συγκεντρώνει όλες τις διαθέσιμες μελέτες της αντιοστεοπορωτικής αγωγής, από τις βασικές έως και τις τελευταίες επεκτάσεις. Παρουσιάζονται αναλυτικά τα δεδομένα ασφάλειας και αποτε-λεσματικότητας για κάθε φάρμακο, καθώς και οι επιπτώσεις από τη διακοπή τους. Στην τελευταία επέκταση της αλεδρονάτης διάρκειας 10 χρόνων, διατηρήθηκαν τα θεραπευτικά της αποτελέσματα και η θεραπεία ήταν καλά ανεκτή. Η διακοπή της οδήγησε σε σταδιακή απώλεια των ευνοϊκών αποτελεσμάτων. Η επέκταση της ριζεδρονάτης στα 7 χρόνια, επιβεβαίωσε την αντικαταγματική της δράση. Σε διακοπή, η οστική πυκνότητα επέστρεψε στα προθεραπευτικά επίπεδα μέσα σε διάστημα 2 χρόνων, ανεξάρτητα από την διάρκεια χορήγησης της θεραπείας. Η χορήγηση ζολενδρονικού οξέος για 9 χρόνια, επέδειξε μικρή διαφορά στην αποτελεσματικότητα συγκριτικά με εκείνη των 6 χρόνων, με σταθερό όφελος στη συχνότητα κατάγματος και στην οστική πυκνότητα. Η διακοπή της θεραπείας σημείωσε οριακή μείωση της οστικής πυκνότητας στον αυχένα του μηριαίου και δυσδιάκριτες διαφορές ως προς τη συχνότητα εμφάνισης νέων μη σπονδυλικών καταγμάτων. Η επέκταση της ιμπαδρονάτης για 5 χρόνια παρουσίασε συνεχή ευεργετική δράση στην οστική πυκνότητα, διατηρώντας παράλληλα ευνοϊκό και αμετάβλητο προφίλ ασφαλείας. Κατά τη διακοπή της, η οστική πυκνότητα μειώθηκε 2% στη σπονδυλική στήλη και στο μηριαίο, προσομοιάζοντας τη φυσιολογική οστική απώλεια κατά την εμμηνόπαυση. Η θεραπεία με denosumab για διάστημα 10 χρόνων, επέδειξε χαμηλά ποσοστά ανεπιθύμητων εκδηλώσεων, με συνεχή αύξηση της οστικής πυκνότητας. Σε διακοπή της θεραπείας, σημειώθηκε μείωση της οστικής πυκνότητας, ιδιαίτερα μετά τον πρώτο χρόνο διακοπής, ενώ 2 χρόνια μετά επανήλθε στα προθεραπευτικά επίπεδα. Η ραλοξιφαίνη μετά από 8 χρόνια χορήγησης, δεν είχε καμία επίδραση στα μη σπονδυλικά κατάγματα, αλλά διατήρησε την αυξημένη οστική πυκνότητα. Μετά τη διακοπή της, η οστική εναλλαγή επέστρεψε στα προθεραπευτικά επίπεδα σε διάστημα λίγων εβδομάδων, ενώ η οστική πυκνότητα κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου. Η χορήγηση βαζεδοξιφαίνης για 7 χρόνια, μείωσε σημαντικά τη συχνότητα σπονδυλικών καταγμάτων και βελτίωσε την οστική πυκνότητα της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, χωρίς εμφάνιση νέων ζητημάτων ασφαλείας. Στα 3 χρόνια χορήγησης τιβολόνης, μειώθηκε ο κίνδυνος κατάγματος ιδιαίτερα στις ασθενείς με προϋπάρχον σπονδυλικό κάταγμα. Η τεριπαρατίδη σε διάστημα 24 μηνών, επέδειξε ευνοϊκό προφίλ ασφαλείας και αποτελεσματικότητας, αυξάνοντας την οστική πυκνότητα. Η διακοπή της συσχετίστηκε με ταχεία μείωση των δεικτών οστικού σχηματισμού στα προθεραπευτικά επίπεδα με ανάλογη μείωση της οστικής πυκνότητας.","This review summarizes all available studies of antiosteoporotic treatment, from the basic to the latest extensions. The safety and efficacy data for each drug, as well as the consequences of discontinuation are also analyzed. In the last extension of aledronate lasting 10 years, its therapeutic effects were maintained and the treatment was well tolerated. Discontinuation of treatment has led to a gradual loss of favorable outcomes. The extension of the risedronate to 7 years, confirmed its anti-fracture behavior. At interruption, bone density returned to pretreatment levels within 2 years, regardless of the duration of treatment. Administration of zolendronic acid for 9 years showed little difference in efficacy compared to that of 6 years, with a constant benefit in fracture incidence and bone density. The discontinuation of treatment showed a marginal reduction in bone density in the femoral neck and inconsistent differences in incidence of new non-vertebral fractures. Expansion of ibadronate for 5 years has shown continued beneficial effect on bone density, while maintaining a favorable and unchanging safety profile. At discontinuation, bone density decreased by 2% in the spine and the femur, simulating the normal bone loss during menopause. Treatment with denosumab for 10 years showed low rates of adverse events, with a constant increase in bone density. At discontinuation of treatment, a reduction in bone density occurred, especially after the first year, and 2 years later bone density returned to pretreatment levels. Raloxifene after 8 years of administration had no effect on non-vertebral fractures but continued to maintain increased bone density. After discontinuation, bone turnover returned to pretreatment levels over a few weeks, and bone density during the first year. Administration of bazedoxifene for 7 years significantly reduced the incidence of vertebral fractures and improved bone density in the lumbar spine without any new safety issues. At 3 years of tibolone administration, the risk of fracture decreased, particularly in patients with pre-existing vertebral fracture. Teriparatide over a 24-month period showed a favorable safety and efficacy profile, increasing bone mineral density. Its discontinuation was associated with a rapid reduction of bone formation markers at pretreatment levels with a similar reduction in bone density."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αποτελεσματικότητα και ασφάλεια μακρόχρονης αντιοστεοπορωτικής αγωγής και καθορισμός διάρκειας θεραπείας."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λιώσης Κωνσταντίνος","Liosis Konstantinos"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η παρούσα ανασκόπηση συγκεντρώνει όλες τις διαθέσιμες μελέτες της αντιοστεοπορωτικής αγωγής, από τις βασικές έως και τις τελευταίες επεκτάσεις. Παρουσιάζονται αναλυτικά τα δεδομένα ασφάλειας και αποτε-λεσματικότητας για κάθε φάρμακο, καθώς και οι επιπτώσεις από τη διακοπή τους. Στην τελευταία επέκταση της αλεδρονάτης διάρκειας 10 χρόνων, διατηρήθηκαν τα θεραπευτικά της αποτελέσματα και η θεραπεία ήταν καλά ανεκτή. Η διακοπή της οδήγησε σε σταδιακή απώλεια των ευνοϊκών αποτελεσμάτων. Η επέκταση της ριζεδρονάτης στα 7 χρόνια, επιβεβαίωσε την αντικαταγματική της δράση. Σε διακοπή, η οστική πυκνότητα επέστρεψε στα προθεραπευτικά επίπεδα μέσα σε διάστημα 2 χρόνων, ανεξάρτητα από την διάρκεια χορήγησης της θεραπείας. Η χορήγηση ζολενδρονικού οξέος για 9 χρόνια, επέδειξε μικρή διαφορά στην αποτελεσματικότητα συγκριτικά με εκείνη των 6 χρόνων, με σταθερό όφελος στη συχνότητα κατάγματος και στην οστική πυκνότητα. Η διακοπή της θεραπείας σημείωσε οριακή μείωση της οστικής πυκνότητας στον αυχένα του μηριαίου και δυσδιάκριτες διαφορές ως προς τη συχνότητα εμφάνισης νέων μη σπονδυλικών καταγμάτων. Η επέκταση της ιμπαδρονάτης για 5 χρόνια παρουσίασε συνεχή ευεργετική δράση στην οστική πυκνότητα, διατηρώντας παράλληλα ευνοϊκό και αμετάβλητο προφίλ ασφαλείας. Κατά τη διακοπή της, η οστική πυκνότητα μειώθηκε 2% στη σπονδυλική στήλη και στο μηριαίο, προσομοιάζοντας τη φυσιολογική οστική απώλεια κατά την εμμηνόπαυση. Η θεραπεία με denosumab για διάστημα 10 χρόνων, επέδειξε χαμηλά ποσοστά ανεπιθύμητων εκδηλώσεων, με συνεχή αύξηση της οστικής πυκνότητας. Σε διακοπή της θεραπείας, σημειώθηκε μείωση της οστικής πυκνότητας, ιδιαίτερα μετά τον πρώτο χρόνο διακοπής, ενώ 2 χρόνια μετά επανήλθε στα προθεραπευτικά επίπεδα. Η ραλοξιφαίνη μετά από 8 χρόνια χορήγησης, δεν είχε καμία επίδραση στα μη σπονδυλικά κατάγματα, αλλά διατήρησε την αυξημένη οστική πυκνότητα. Μετά τη διακοπή της, η οστική εναλλαγή επέστρεψε στα προθεραπευτικά επίπεδα σε διάστημα λίγων εβδομάδων, ενώ η οστική πυκνότητα κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου. Η χορήγηση βαζεδοξιφαίνης για 7 χρόνια, μείωσε σημαντικά τη συχνότητα σπονδυλικών καταγμάτων και βελτίωσε την οστική πυκνότητα της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, χωρίς εμφάνιση νέων ζητημάτων ασφαλείας. Στα 3 χρόνια χορήγησης τιβολόνης, μειώθηκε ο κίνδυνος κατάγματος ιδιαίτερα στις ασθενείς με προϋπάρχον σπονδυλικό κάταγμα. Η τεριπαρατίδη σε διάστημα 24 μηνών, επέδειξε ευνοϊκό προφίλ ασφαλείας και αποτελεσματικότητας, αυξάνοντας την οστική πυκνότητα. Η διακοπή της συσχετίστηκε με ταχεία μείωση των δεικτών οστικού σχηματισμού στα προθεραπευτικά επίπεδα με ανάλογη μείωση της οστικής πυκνότητας.","This review summarizes all available studies of antiosteoporotic treatment, from the basic to the latest extensions. The safety and efficacy data for each drug, as well as the consequences of discontinuation are also analyzed. In the last extension of aledronate lasting 10 years, its therapeutic effects were maintained and the treatment was well tolerated. Discontinuation of treatment has led to a gradual loss of favorable outcomes. The extension of the risedronate to 7 years, confirmed its anti-fracture behavior. At interruption, bone density returned to pretreatment levels within 2 years, regardless of the duration of treatment. Administration of zolendronic acid for 9 years showed little difference in efficacy compared to that of 6 years, with a constant benefit in fracture incidence and bone density. The discontinuation of treatment showed a marginal reduction in bone density in the femoral neck and inconsistent differences in incidence of new non-vertebral fractures. Expansion of ibadronate for 5 years has shown continued beneficial effect on bone density, while maintaining a favorable and unchanging safety profile. At discontinuation, bone density decreased by 2% in the spine and the femur, simulating the normal bone loss during menopause. Treatment with denosumab for 10 years showed low rates of adverse events, with a constant increase in bone density. At discontinuation of treatment, a reduction in bone density occurred, especially after the first year, and 2 years later bone density returned to pretreatment levels. Raloxifene after 8 years of administration had no effect on non-vertebral fractures but continued to maintain increased bone density. After discontinuation, bone turnover returned to pretreatment levels over a few weeks, and bone density during the first year. Administration of bazedoxifene for 7 years significantly reduced the incidence of vertebral fractures and improved bone density in the lumbar spine without any new safety issues. At 3 years of tibolone administration, the risk of fracture decreased, particularly in patients with pre-existing vertebral fracture. Teriparatide over a 24-month period showed a favorable safety and efficacy profile, increasing bone mineral density. Its discontinuation was associated with a rapid reduction of bone formation markers at pretreatment levels with a similar reduction in bone density."],"dc:identifier":["uoadl:2815363","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815363"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αποτελεσματικότητα και ασφάλεια μακρόχρονης αντιοστεοπορωτικής αγωγής και καθορισμός διάρκειας θεραπείας."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:31Z"}