{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2815612"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2815612","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις σε παιδιά: Ιδιαιτερότητες στη θεραπευτική αντιμετώπιση","abstract":"Εισαγωγή/Σκοπός: Οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις στα παιδιά έχουν λάβει μορφή επιδημικής νόσου. Τα ατυχήματα αποτελούν την κύρια αιτία θανάτου και αναπηρίας παγκοσμίως σε παιδία <1 έτους, μεγαλύτερη από το συνολικό άθροισμα των άλλων αιτιών. Οι τραυματισμοί στα παιδιά και τους νέους υπερβαίνουν κάθε άλλη ασθένεια, αποτελώντας το μεγαλύτερο πρόβλημα υγείας για τις ηλικίες αυτές. Το 20-25% των παιδιατρικών επειγόντων περιστατικών αντιστοιχεί σε ατυχήματα και περίπου το 70% των σοβαρών παιδικών ατυχημάτων οδηγεί σε θάνατο. Πτώσεις και τραυματισμοί με οχήματα αποτελούν το 80% παιδιατρικών περιπτώεων. Σε σοβαρούς τραυματισμούς το 75% των παιδιών με πολλαπλά τραύματα έχει ΚΕΚ και το 80% των θανάτων σχετίζεται με βαριά ΚΕΚ. Υπάρχουν πολλά ερωτήματα σχετικά με τις δόσεις και με το εάν η εφαρμογή θεραπειών που είναι αποτελεσματικές στους ενήλικες, μπορούν να εφαρμοστούν και στα παιδιά. Η ιδιαιτερότητα του παιδιατρικού πληθυσμού είναι αυτή που κάνει τη διεξαγωγή περισσότερων ερευνών δύσκολη. Υλικό και Μέθοδος: Ο σκοπός αυτής της ανασκόπησης ήταν να καταδείξει τις ιδιαιτερότητες στη θεραπευτική παρέμβαση παιδιών με ΚΕΚ και τις ιδιαιτερότητες του παιδιατρικού πληθυσμού. Ως βάση δεδομένων εύρεσης άρθρων χρησιμοποιήθηκε το Pubmed. Τα κριτήρια ένταξης για τα άρθρα ήταν το είδος να είναι άνθρωποι, να είναι εντός πενταετίας, ο πληθυσμός να είναι από τη γέννηση έως 18 ετών και η γλώσσα να είναι η αγγλική. Από τα 5516 που βρέθηκαν αρχικά, εν τέλει με εφαρμογή των κριτηρίων ένταξης και αποκλεισμού και με την ανάγνωση του περιεχομένου παρέμειναν 17 άρθρα. Αποτελέσματα: Συνολικά, οι δημοσιεύσεις όσον αφορά την θεραπευτική προσέγγιση σε διάσειση προτείνουν τη σωματική και πνευματική ξεκούραση και την επιστροφή όταν ο ασθενής δε θα εμφανίζει κάποιο σύμπτωμα και δε θα λαμβάνει κάποια φαρμακευτική αγωγή. Για τις βαριές ΚΕΚ ένας συνδυασμός θεραπειών και η εξατομίκευσή τους είναι αυτό που προτείνεται. Φάνηκε πως η υποθερμία δεν είναι αποτελεσματική στην αντιμετώπιση της υψηλής ενδοκράνιας πίεσης, εν αντιθέσει με την αποσυμφορητική κρανιεκτομή. Επίσης, η κεταμίνη ένα φάρμακο που μέχρι πρότινος θεωρούνταν πως αύξανε την ICP, τα τελευταία δεδομένα έδειξαν ότι δεν την αυξάνει, αλλά βοηθά στη μείωση της και στην αιμοδυναμική σταθερότητα του ασθενή. Τα βαρβιτουρικά εφαρμόζονται ως τελευταία επιλογή ή συνδυαστικά με κάποια άλλη θεραπεία. Από τις ωσμωτικές θεραπείες φάνηκε μια υπεροχή του υπέρτονου διαλύματος έναντι της μαννιτόλης. Συμπεράσματα: Υπάρχουν πολλά κενά όσον αφορά τη θεραπεία παιδιών με κρανιοεγκεφαλική κάκωση και θα πρέπει να διεξαχθούν επιπλέον έρευνες, προκειμένου να καταδειχθεί η καταλληλότερη θεραπευτική παρέμβαση. Κύρια ειδοποιός διαφορά στην αντιμετώπιση παιδιών με ΚΕΚ είναι ότι δε λαμβάνουν τις ίδιες δόσεις κατασταλτικών, αναλγητικών, ωσμωτικών διαλυμάτων με τους ενήλικες. Στα παιδιά οι δόσεις είναι μικρότερες από τους ενήλικες, λόγω ανεπαρκής ανάπτυξης των νεφρών και του ήπατος. Επίσης, η μυελίνωση δεν έχει ολοκληρωθεί και το κεφάλι στα βρέφη είναι πολύ μεγαλύτερο αναλογικά με το υπόλοιπο σώμα. Σημαντική είναι η προσφορά των νοσηλευτών στην προσέγγιση των ασθενών με κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Οι νοσηλευτές όντας πιο κοντά στον ασθενή μπορεί να εντοπίσει αλλαγές στον ασθενή, οι οποίες μπορεί να αλλάξουν τη θεραπευτική του προσέγγιση.","abstract_html":"Εισαγωγή/Σκοπός: Οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις στα παιδιά έχουν λάβει μορφή επιδημικής νόσου. Τα ατυχήματα αποτελούν την κύρια αιτία θανάτου και αναπηρίας παγκοσμίως σε παιδία &lt;1 έτους, μεγαλύτερη από το συνολικό άθροισμα των άλλων αιτιών. Οι τραυματισμοί στα παιδιά και τους νέους υπερβαίνουν κάθε άλλη ασθένεια, αποτελώντας το μεγαλύτερο πρόβλημα υγείας για τις ηλικίες αυτές. Το 20-25% των παιδιατρικών επειγόντων περιστατικών αντιστοιχεί σε ατυχήματα και περίπου το 70% των σοβαρών παιδικών ατυχημάτων οδηγεί σε θάνατο. Πτώσεις και τραυματισμοί με οχήματα αποτελούν το 80% παιδιατρικών περιπτώεων. Σε σοβαρούς τραυματισμούς το 75% των παιδιών με πολλαπλά τραύματα έχει ΚΕΚ και το 80% των θανάτων σχετίζεται με βαριά ΚΕΚ. Υπάρχουν πολλά ερωτήματα σχετικά με τις δόσεις και με το εάν η εφαρμογή θεραπειών που είναι αποτελεσματικές στους ενήλικες, μπορούν να εφαρμοστούν και στα παιδιά. Η ιδιαιτερότητα του παιδιατρικού πληθυσμού είναι αυτή που κάνει τη διεξαγωγή περισσότερων ερευνών δύσκολη. Υλικό και Μέθοδος: Ο σκοπός αυτής της ανασκόπησης ήταν να καταδείξει τις ιδιαιτερότητες στη θεραπευτική παρέμβαση παιδιών με ΚΕΚ και τις ιδιαιτερότητες του παιδιατρικού πληθυσμού. Ως βάση δεδομένων εύρεσης άρθρων χρησιμοποιήθηκε το Pubmed. Τα κριτήρια ένταξης για τα άρθρα ήταν το είδος να είναι άνθρωποι, να είναι εντός πενταετίας, ο πληθυσμός να είναι από τη γέννηση έως 18 ετών και η γλώσσα να είναι η αγγλική. Από τα 5516 που βρέθηκαν αρχικά, εν τέλει με εφαρμογή των κριτηρίων ένταξης και αποκλεισμού και με την ανάγνωση του περιεχομένου παρέμειναν 17 άρθρα. Αποτελέσματα: Συνολικά, οι δημοσιεύσεις όσον αφορά την θεραπευτική προσέγγιση σε διάσειση προτείνουν τη σωματική και πνευματική ξεκούραση και την επιστροφή όταν ο ασθενής δε θα εμφανίζει κάποιο σύμπτωμα και δε θα λαμβάνει κάποια φαρμακευτική αγωγή. Για τις βαριές ΚΕΚ ένας συνδυασμός θεραπειών και η εξατομίκευσή τους είναι αυτό που προτείνεται. Φάνηκε πως η υποθερμία δεν είναι αποτελεσματική στην αντιμετώπιση της υψηλής ενδοκράνιας πίεσης, εν αντιθέσει με την αποσυμφορητική κρανιεκτομή. Επίσης, η κεταμίνη ένα φάρμακο που μέχρι πρότινος θεωρούνταν πως αύξανε την ICP, τα τελευταία δεδομένα έδειξαν ότι δεν την αυξάνει, αλλά βοηθά στη μείωση της και στην αιμοδυναμική σταθερότητα του ασθενή. Τα βαρβιτουρικά εφαρμόζονται ως τελευταία επιλογή ή συνδυαστικά με κάποια άλλη θεραπεία. Από τις ωσμωτικές θεραπείες φάνηκε μια υπεροχή του υπέρτονου διαλύματος έναντι της μαννιτόλης. Συμπεράσματα: Υπάρχουν πολλά κενά όσον αφορά τη θεραπεία παιδιών με κρανιοεγκεφαλική κάκωση και θα πρέπει να διεξαχθούν επιπλέον έρευνες, προκειμένου να καταδειχθεί η καταλληλότερη θεραπευτική παρέμβαση. Κύρια ειδοποιός διαφορά στην αντιμετώπιση παιδιών με ΚΕΚ είναι ότι δε λαμβάνουν τις ίδιες δόσεις κατασταλτικών, αναλγητικών, ωσμωτικών διαλυμάτων με τους ενήλικες. Στα παιδιά οι δόσεις είναι μικρότερες από τους ενήλικες, λόγω ανεπαρκής ανάπτυξης των νεφρών και του ήπατος. Επίσης, η μυελίνωση δεν έχει ολοκληρωθεί και το κεφάλι στα βρέφη είναι πολύ μεγαλύτερο αναλογικά με το υπόλοιπο σώμα. Σημαντική είναι η προσφορά των νοσηλευτών στην προσέγγιση των ασθενών με κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Οι νοσηλευτές όντας πιο κοντά στον ασθενή μπορεί να εντοπίσει αλλαγές στον ασθενή, οι οποίες μπορεί να αλλάξουν τη θεραπευτική του προσέγγιση.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσαλέρα Αγλαία","Tsalera Aglaia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:31Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2815612"],"render_values":[{"text":"uoadl:2815612","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815612","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815612","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2815612","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσαλέρα Αγλαία","Tsalera Aglaia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2815612","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815612"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή/Σκοπός: Οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις στα παιδιά έχουν λάβει μορφή επιδημικής νόσου. Τα ατυχήματα αποτελούν την κύρια αιτία θανάτου και αναπηρίας παγκοσμίως σε παιδία <1 έτους, μεγαλύτερη από το συνολικό άθροισμα των άλλων αιτιών. Οι τραυματισμοί στα παιδιά και τους νέους υπερβαίνουν κάθε άλλη ασθένεια, αποτελώντας το μεγαλύτερο πρόβλημα υγείας για τις ηλικίες αυτές. Το 20-25% των παιδιατρικών επειγόντων περιστατικών αντιστοιχεί σε ατυχήματα και περίπου το 70% των σοβαρών παιδικών ατυχημάτων οδηγεί σε θάνατο. Πτώσεις και τραυματισμοί με οχήματα αποτελούν το 80% παιδιατρικών περιπτώεων. Σε σοβαρούς τραυματισμούς το 75% των παιδιών με πολλαπλά τραύματα έχει ΚΕΚ και το 80% των θανάτων σχετίζεται με βαριά ΚΕΚ. Υπάρχουν πολλά ερωτήματα σχετικά με τις δόσεις και με το εάν η εφαρμογή θεραπειών που είναι αποτελεσματικές στους ενήλικες, μπορούν να εφαρμοστούν και στα παιδιά. Η ιδιαιτερότητα του παιδιατρικού πληθυσμού είναι αυτή που κάνει τη διεξαγωγή περισσότερων ερευνών δύσκολη. Υλικό και Μέθοδος: Ο σκοπός αυτής της ανασκόπησης ήταν να καταδείξει τις ιδιαιτερότητες στη θεραπευτική παρέμβαση παιδιών με ΚΕΚ και τις ιδιαιτερότητες του παιδιατρικού πληθυσμού. Ως βάση δεδομένων εύρεσης άρθρων χρησιμοποιήθηκε το Pubmed. Τα κριτήρια ένταξης για τα άρθρα ήταν το είδος να είναι άνθρωποι, να είναι εντός πενταετίας, ο πληθυσμός να είναι από τη γέννηση έως 18 ετών και η γλώσσα να είναι η αγγλική. Από τα 5516 που βρέθηκαν αρχικά, εν τέλει με εφαρμογή των κριτηρίων ένταξης και αποκλεισμού και με την ανάγνωση του περιεχομένου παρέμειναν 17 άρθρα. Αποτελέσματα: Συνολικά, οι δημοσιεύσεις όσον αφορά την θεραπευτική προσέγγιση σε διάσειση προτείνουν τη σωματική και πνευματική ξεκούραση και την επιστροφή όταν ο ασθενής δε θα εμφανίζει κάποιο σύμπτωμα και δε θα λαμβάνει κάποια φαρμακευτική αγωγή. Για τις βαριές ΚΕΚ ένας συνδυασμός θεραπειών και η εξατομίκευσή τους είναι αυτό που προτείνεται. Φάνηκε πως η υποθερμία δεν είναι αποτελεσματική στην αντιμετώπιση της υψηλής ενδοκράνιας πίεσης, εν αντιθέσει με την αποσυμφορητική κρανιεκτομή. Επίσης, η κεταμίνη ένα φάρμακο που μέχρι πρότινος θεωρούνταν πως αύξανε την ICP, τα τελευταία δεδομένα έδειξαν ότι δεν την αυξάνει, αλλά βοηθά στη μείωση της και στην αιμοδυναμική σταθερότητα του ασθενή. Τα βαρβιτουρικά εφαρμόζονται ως τελευταία επιλογή ή συνδυαστικά με κάποια άλλη θεραπεία. Από τις ωσμωτικές θεραπείες φάνηκε μια υπεροχή του υπέρτονου διαλύματος έναντι της μαννιτόλης. Συμπεράσματα: Υπάρχουν πολλά κενά όσον αφορά τη θεραπεία παιδιών με κρανιοεγκεφαλική κάκωση και θα πρέπει να διεξαχθούν επιπλέον έρευνες, προκειμένου να καταδειχθεί η καταλληλότερη θεραπευτική παρέμβαση. Κύρια ειδοποιός διαφορά στην αντιμετώπιση παιδιών με ΚΕΚ είναι ότι δε λαμβάνουν τις ίδιες δόσεις κατασταλτικών, αναλγητικών, ωσμωτικών διαλυμάτων με τους ενήλικες. Στα παιδιά οι δόσεις είναι μικρότερες από τους ενήλικες, λόγω ανεπαρκής ανάπτυξης των νεφρών και του ήπατος. Επίσης, η μυελίνωση δεν έχει ολοκληρωθεί και το κεφάλι στα βρέφη είναι πολύ μεγαλύτερο αναλογικά με το υπόλοιπο σώμα. Σημαντική είναι η προσφορά των νοσηλευτών στην προσέγγιση των ασθενών με κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Οι νοσηλευτές όντας πιο κοντά στον ασθενή μπορεί να εντοπίσει αλλαγές στον ασθενή, οι οποίες μπορεί να αλλάξουν τη θεραπευτική του προσέγγιση.","Introduction / Purpose: Traumatic brain injuries in children have taken the form of an epidemic disease. Accidents are the leading cause of death and disability worldwide in children <1 year, higher than the sum of the other causes. Injuries to children and young people outweigh any other illness, which is the biggest health problem for these ages. 20-25% of pediatric emergencies account for accidents and about 70% of serious childhood injuries lead to death. Falls and vehicle injuries account for 80% of pediatric cases, and there is an increase in injured wounds. In severe injuries, 75% of children with multiple injuries have TBI and 80% of deaths are associated with severe TBI. There are many questions about dosages and whether the application of treatments that are effective in adults can also be applied to children. The peculiarity of the pediatric population is what makes it more difficult to conduct more research. The purpose of this review was to demonstrate the peculiarities in the therapeutic intervention of children with TBI and the peculiarities of the pediatric population. Material and Method: Pubmed was used as source for the articles. The inclusion criteria were to be about humankind, to be within five years, the population is from birth to 18 years old and the language is English. From the 5516 articles that found initially, in the end and after apply of the inclusion and exclusion criteria, 17 articles remained. Results: Overall, the publications on the therapeutic approach to concussion suggest physical and mental rest and return when the patient does not show a symptom and will not receive any medication. For heavy TBIs a combination of treatments and their individualization is suggested. Hypothermia appeared to be ineffective in treating high intracranial pressure, as opposed to decongestant craniectomy. Also, ketamine, a drug that was previously thought to increase ICP, the latest data showed it did not increase it, but it helped reduce it. Barbiturates are applied as a last resort or combined with another treatment. Of osmotic treatments, there was a superiority of the hypertonic solution to mannitol. Conclusions: There are many gaps in the treatment of children with traumatic brain injuries and further investigations should be conducted to demonstrate the most appropriate therapeutic intervention. Children’s doses are lower than adults due to insufficient kidney and liver growth. Also, myelination is not complete and the head in infants is much larger than the rest of the body, so they are prone to TBI injuries. The nurses' contribution to the approach of patients with traumamtic brain injuries is important. Nurses being closer to the patient can identify changes to the patient, which may change his or her treatment approach."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις σε παιδιά: Ιδιαιτερότητες στη θεραπευτική αντιμετώπιση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσαλέρα Αγλαία","Tsalera Aglaia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Εισαγωγή/Σκοπός: Οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις στα παιδιά έχουν λάβει μορφή επιδημικής νόσου. Τα ατυχήματα αποτελούν την κύρια αιτία θανάτου και αναπηρίας παγκοσμίως σε παιδία <1 έτους, μεγαλύτερη από το συνολικό άθροισμα των άλλων αιτιών. Οι τραυματισμοί στα παιδιά και τους νέους υπερβαίνουν κάθε άλλη ασθένεια, αποτελώντας το μεγαλύτερο πρόβλημα υγείας για τις ηλικίες αυτές. Το 20-25% των παιδιατρικών επειγόντων περιστατικών αντιστοιχεί σε ατυχήματα και περίπου το 70% των σοβαρών παιδικών ατυχημάτων οδηγεί σε θάνατο. Πτώσεις και τραυματισμοί με οχήματα αποτελούν το 80% παιδιατρικών περιπτώεων. Σε σοβαρούς τραυματισμούς το 75% των παιδιών με πολλαπλά τραύματα έχει ΚΕΚ και το 80% των θανάτων σχετίζεται με βαριά ΚΕΚ. Υπάρχουν πολλά ερωτήματα σχετικά με τις δόσεις και με το εάν η εφαρμογή θεραπειών που είναι αποτελεσματικές στους ενήλικες, μπορούν να εφαρμοστούν και στα παιδιά. Η ιδιαιτερότητα του παιδιατρικού πληθυσμού είναι αυτή που κάνει τη διεξαγωγή περισσότερων ερευνών δύσκολη. Υλικό και Μέθοδος: Ο σκοπός αυτής της ανασκόπησης ήταν να καταδείξει τις ιδιαιτερότητες στη θεραπευτική παρέμβαση παιδιών με ΚΕΚ και τις ιδιαιτερότητες του παιδιατρικού πληθυσμού. Ως βάση δεδομένων εύρεσης άρθρων χρησιμοποιήθηκε το Pubmed. Τα κριτήρια ένταξης για τα άρθρα ήταν το είδος να είναι άνθρωποι, να είναι εντός πενταετίας, ο πληθυσμός να είναι από τη γέννηση έως 18 ετών και η γλώσσα να είναι η αγγλική. Από τα 5516 που βρέθηκαν αρχικά, εν τέλει με εφαρμογή των κριτηρίων ένταξης και αποκλεισμού και με την ανάγνωση του περιεχομένου παρέμειναν 17 άρθρα. Αποτελέσματα: Συνολικά, οι δημοσιεύσεις όσον αφορά την θεραπευτική προσέγγιση σε διάσειση προτείνουν τη σωματική και πνευματική ξεκούραση και την επιστροφή όταν ο ασθενής δε θα εμφανίζει κάποιο σύμπτωμα και δε θα λαμβάνει κάποια φαρμακευτική αγωγή. Για τις βαριές ΚΕΚ ένας συνδυασμός θεραπειών και η εξατομίκευσή τους είναι αυτό που προτείνεται. Φάνηκε πως η υποθερμία δεν είναι αποτελεσματική στην αντιμετώπιση της υψηλής ενδοκράνιας πίεσης, εν αντιθέσει με την αποσυμφορητική κρανιεκτομή. Επίσης, η κεταμίνη ένα φάρμακο που μέχρι πρότινος θεωρούνταν πως αύξανε την ICP, τα τελευταία δεδομένα έδειξαν ότι δεν την αυξάνει, αλλά βοηθά στη μείωση της και στην αιμοδυναμική σταθερότητα του ασθενή. Τα βαρβιτουρικά εφαρμόζονται ως τελευταία επιλογή ή συνδυαστικά με κάποια άλλη θεραπεία. Από τις ωσμωτικές θεραπείες φάνηκε μια υπεροχή του υπέρτονου διαλύματος έναντι της μαννιτόλης. Συμπεράσματα: Υπάρχουν πολλά κενά όσον αφορά τη θεραπεία παιδιών με κρανιοεγκεφαλική κάκωση και θα πρέπει να διεξαχθούν επιπλέον έρευνες, προκειμένου να καταδειχθεί η καταλληλότερη θεραπευτική παρέμβαση. Κύρια ειδοποιός διαφορά στην αντιμετώπιση παιδιών με ΚΕΚ είναι ότι δε λαμβάνουν τις ίδιες δόσεις κατασταλτικών, αναλγητικών, ωσμωτικών διαλυμάτων με τους ενήλικες. Στα παιδιά οι δόσεις είναι μικρότερες από τους ενήλικες, λόγω ανεπαρκής ανάπτυξης των νεφρών και του ήπατος. Επίσης, η μυελίνωση δεν έχει ολοκληρωθεί και το κεφάλι στα βρέφη είναι πολύ μεγαλύτερο αναλογικά με το υπόλοιπο σώμα. Σημαντική είναι η προσφορά των νοσηλευτών στην προσέγγιση των ασθενών με κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Οι νοσηλευτές όντας πιο κοντά στον ασθενή μπορεί να εντοπίσει αλλαγές στον ασθενή, οι οποίες μπορεί να αλλάξουν τη θεραπευτική του προσέγγιση.","Introduction / Purpose: Traumatic brain injuries in children have taken the form of an epidemic disease. Accidents are the leading cause of death and disability worldwide in children <1 year, higher than the sum of the other causes. Injuries to children and young people outweigh any other illness, which is the biggest health problem for these ages. 20-25% of pediatric emergencies account for accidents and about 70% of serious childhood injuries lead to death. Falls and vehicle injuries account for 80% of pediatric cases, and there is an increase in injured wounds. In severe injuries, 75% of children with multiple injuries have TBI and 80% of deaths are associated with severe TBI. There are many questions about dosages and whether the application of treatments that are effective in adults can also be applied to children. The peculiarity of the pediatric population is what makes it more difficult to conduct more research. The purpose of this review was to demonstrate the peculiarities in the therapeutic intervention of children with TBI and the peculiarities of the pediatric population. Material and Method: Pubmed was used as source for the articles. The inclusion criteria were to be about humankind, to be within five years, the population is from birth to 18 years old and the language is English. From the 5516 articles that found initially, in the end and after apply of the inclusion and exclusion criteria, 17 articles remained. Results: Overall, the publications on the therapeutic approach to concussion suggest physical and mental rest and return when the patient does not show a symptom and will not receive any medication. For heavy TBIs a combination of treatments and their individualization is suggested. Hypothermia appeared to be ineffective in treating high intracranial pressure, as opposed to decongestant craniectomy. Also, ketamine, a drug that was previously thought to increase ICP, the latest data showed it did not increase it, but it helped reduce it. Barbiturates are applied as a last resort or combined with another treatment. Of osmotic treatments, there was a superiority of the hypertonic solution to mannitol. Conclusions: There are many gaps in the treatment of children with traumatic brain injuries and further investigations should be conducted to demonstrate the most appropriate therapeutic intervention. Children’s doses are lower than adults due to insufficient kidney and liver growth. Also, myelination is not complete and the head in infants is much larger than the rest of the body, so they are prone to TBI injuries. The nurses' contribution to the approach of patients with traumamtic brain injuries is important. Nurses being closer to the patient can identify changes to the patient, which may change his or her treatment approach."],"dc:identifier":["uoadl:2815612","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815612"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις σε παιδιά: Ιδιαιτερότητες στη θεραπευτική αντιμετώπιση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:31Z"}