{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2815663"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2815663","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Πτυχές των διπλωματικών μεθόδων του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού στις επαφές του με τη Δύση (1143 - 1180)","abstract":"Η βυζαντινή αυτοκρατορία είχε αναπτύξει ένα πολύπλοκο σύστημα άσκησης της διπλωματίας, το οποίο λάμβανε διαφορετικές μορφές και τρόπους έκφρασης. Προσαρμοζόμενο κάθε φορά στις επιταγές και τις ανάγκες της εποχής, το Βυζάντιο επιστράτευε κάθε μέσο παρέμβασης που διέθετε, αξιοποιώντας το προς το μέγιστο δυνατό συμφέρον του. Αντικείμενο λοιπόν της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι η ανάδειξη των διπλωματικών μεθόδων του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού (1143–1180) στις επαφές του με τη Δύση και συνακόλουθα η αποτίμηση της αποτελεσματικότητάς τους. Η εργασία αποτελείται από τρία εισαγωγικά κεφάλαια, τέσσερα κεφάλαια που αφορούν το κυρίως θέμα, το συμπέρασμα και τέλος το παράρτημα και τη βιβλιογραφία. Αρχικά, στην εισαγωγή πραγματοποιείται μία επισκόπηση των αρχών και μεθόδων της βυζαντινής διπλωματίας, ενώ παράλληλα γνωστοποιείται το αντικείμενο της παρούσας μελέτης. Στη συνέχεια, αναφέρονται οι πηγές στις οποίες βασίστηκε η εργασία καθώς και το ιδεολογικό–πολιτικό πλαίσιο που επικρατούσε το 12ο αιώνα ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή. Στο Κεφάλαιο 1 παρουσιάζονται οι εναγώνιες προσπάθειες του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού για τη δημιουργία ενός δικτύου συμμαχιών, εκτεινόμενο γεωγραφικά από το αγγλικό βασίλειο έως την ιταλική χερσόνησο. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα διπλωματικά τεχνάσματα των βυζαντινών απεσταλμένων στην χερσόνησο της Ιταλίας καθώς και στις προσωπικές σχέσεις του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού με το βασιλιά της Αγγλίας, Ερρίκο Β΄. Στο Κεφάλαιο 2 εξετάζονται οι σχέσεις της βυζαντινής αυτοκρατορίας με τα σταυροφορικά βασίλεια και κυρίως η εφαρμογή της ευρύτατα διαδεδομένης πρακτικής της φεουδαρχικής υποτέλειας. Η βυζαντινή διπλωματία κατά τον 12ο αιώνα, σε μια προσπάθεια διεύρυνσης των συμμαχικών δεσμών της, προσπάθησε να μετατρέψει τους άρχοντες των σταυροφορικών κρατών σε δέσμιους της βυζαντινής πολιτικής. Στο Κεφάλαιο 3 παρουσιάζονται οι διπλωματικές πρωτοβουλίες του βυζαντινού αυτοκράτορα σχετικά με τη δημιουργία γαμήλιων συμμαχιών με άρχοντες και βασιλείς από τη Δύση. Συγκεκριμένα, εξετάζονται έντεκα περιπτώσεις επιγαμιών με δυτικούς ηγεμόνες, επικεντρώνοντας κυρίως στα κίνητρα της εν λόγω διπλωματικής πρακτικής. Στο κεφάλαιο 4 αναφέρονται παραδείγματα διπλωματικής παρέμβασης μέσω της προσφοράς διπλωματικών δώρων. Συγκεκριμένα, εξετάζονται τέσσερις περιπτώσεις απόδοσης δώρων, ανάμεσα στις οποίες ήταν η παραχώρηση εμπορικών προνομίων προς τις ναυτικές δημοκρατίες της Ιταλίας, η προσφορά λειψάνων προς τον δούκα της Βαυαρίας και μία χορηγία για τη διακόσμηση του ναού της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ. Η μελέτη ολοκληρώνεται με το Συμπέρασμα, το οποίο αποτελεί μία γενική αποτίμηση των διπλωματικών πρακτικών που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη βασιλεία του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Συγκεκριμένα, εκτιμάται ότι ο Μανουήλ Α΄ υπήρξε ένας από τους τελευταίους βυζαντινούς αυτοκράτορες που εργάστηκε ενσυνείδητα για τη διατήρηση του μεγαλείου της αυτοκρατορίας.","abstract_html":"Η βυζαντινή αυτοκρατορία είχε αναπτύξει ένα πολύπλοκο σύστημα άσκησης της διπλωματίας, το οποίο λάμβανε διαφορετικές μορφές και τρόπους έκφρασης. Προσαρμοζόμενο κάθε φορά στις επιταγές και τις ανάγκες της εποχής, το Βυζάντιο επιστράτευε κάθε μέσο παρέμβασης που διέθετε, αξιοποιώντας το προς το μέγιστο δυνατό συμφέρον του. Αντικείμενο λοιπόν της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι η ανάδειξη των διπλωματικών μεθόδων του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού (1143–1180) στις επαφές του με τη Δύση και συνακόλουθα η αποτίμηση της αποτελεσματικότητάς τους. Η εργασία αποτελείται από τρία εισαγωγικά κεφάλαια, τέσσερα κεφάλαια που αφορούν το κυρίως θέμα, το συμπέρασμα και τέλος το παράρτημα και τη βιβλιογραφία. Αρχικά, στην εισαγωγή πραγματοποιείται μία επισκόπηση των αρχών και μεθόδων της βυζαντινής διπλωματίας, ενώ παράλληλα γνωστοποιείται το αντικείμενο της παρούσας μελέτης. Στη συνέχεια, αναφέρονται οι πηγές στις οποίες βασίστηκε η εργασία καθώς και το ιδεολογικό–πολιτικό πλαίσιο που επικρατούσε το 12ο αιώνα ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή. Στο Κεφάλαιο 1 παρουσιάζονται οι εναγώνιες προσπάθειες του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού για τη δημιουργία ενός δικτύου συμμαχιών, εκτεινόμενο γεωγραφικά από το αγγλικό βασίλειο έως την ιταλική χερσόνησο. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα διπλωματικά τεχνάσματα των βυζαντινών απεσταλμένων στην χερσόνησο της Ιταλίας καθώς και στις προσωπικές σχέσεις του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού με το βασιλιά της Αγγλίας, Ερρίκο Β΄. Στο Κεφάλαιο 2 εξετάζονται οι σχέσεις της βυζαντινής αυτοκρατορίας με τα σταυροφορικά βασίλεια και κυρίως η εφαρμογή της ευρύτατα διαδεδομένης πρακτικής της φεουδαρχικής υποτέλειας. Η βυζαντινή διπλωματία κατά τον 12ο αιώνα, σε μια προσπάθεια διεύρυνσης των συμμαχικών δεσμών της, προσπάθησε να μετατρέψει τους άρχοντες των σταυροφορικών κρατών σε δέσμιους της βυζαντινής πολιτικής. Στο Κεφάλαιο 3 παρουσιάζονται οι διπλωματικές πρωτοβουλίες του βυζαντινού αυτοκράτορα σχετικά με τη δημιουργία γαμήλιων συμμαχιών με άρχοντες και βασιλείς από τη Δύση. Συγκεκριμένα, εξετάζονται έντεκα περιπτώσεις επιγαμιών με δυτικούς ηγεμόνες, επικεντρώνοντας κυρίως στα κίνητρα της εν λόγω διπλωματικής πρακτικής. Στο κεφάλαιο 4 αναφέρονται παραδείγματα διπλωματικής παρέμβασης μέσω της προσφοράς διπλωματικών δώρων. Συγκεκριμένα, εξετάζονται τέσσερις περιπτώσεις απόδοσης δώρων, ανάμεσα στις οποίες ήταν η παραχώρηση εμπορικών προνομίων προς τις ναυτικές δημοκρατίες της Ιταλίας, η προσφορά λειψάνων προς τον δούκα της Βαυαρίας και μία χορηγία για τη διακόσμηση του ναού της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ. Η μελέτη ολοκληρώνεται με το Συμπέρασμα, το οποίο αποτελεί μία γενική αποτίμηση των διπλωματικών πρακτικών που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη βασιλεία του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Συγκεκριμένα, εκτιμάται ότι ο Μανουήλ Α΄ υπήρξε ένας από τους τελευταίους βυζαντινούς αυτοκράτορες που εργάστηκε ενσυνείδητα για τη διατήρηση του μεγαλείου της αυτοκρατορίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Κορνέλος Αλέξανδρος","Kornelos Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:31Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2815663"],"render_values":[{"text":"uoadl:2815663","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815663","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815663","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2815663","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κορνέλος Αλέξανδρος","Kornelos Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2815663","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815663"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η βυζαντινή αυτοκρατορία είχε αναπτύξει ένα πολύπλοκο σύστημα άσκησης της διπλωματίας, το οποίο λάμβανε διαφορετικές μορφές και τρόπους έκφρασης. Προσαρμοζόμενο κάθε φορά στις επιταγές και τις ανάγκες της εποχής, το Βυζάντιο επιστράτευε κάθε μέσο παρέμβασης που διέθετε, αξιοποιώντας το προς το μέγιστο δυνατό συμφέρον του. Αντικείμενο λοιπόν της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι η ανάδειξη των διπλωματικών μεθόδων του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού (1143–1180) στις επαφές του με τη Δύση και συνακόλουθα η αποτίμηση της αποτελεσματικότητάς τους. Η εργασία αποτελείται από τρία εισαγωγικά κεφάλαια, τέσσερα κεφάλαια που αφορούν το κυρίως θέμα, το συμπέρασμα και τέλος το παράρτημα και τη βιβλιογραφία. Αρχικά, στην εισαγωγή πραγματοποιείται μία επισκόπηση των αρχών και μεθόδων της βυζαντινής διπλωματίας, ενώ παράλληλα γνωστοποιείται το αντικείμενο της παρούσας μελέτης. Στη συνέχεια, αναφέρονται οι πηγές στις οποίες βασίστηκε η εργασία καθώς και το ιδεολογικό–πολιτικό πλαίσιο που επικρατούσε το 12ο αιώνα ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή. Στο Κεφάλαιο 1 παρουσιάζονται οι εναγώνιες προσπάθειες του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού για τη δημιουργία ενός δικτύου συμμαχιών, εκτεινόμενο γεωγραφικά από το αγγλικό βασίλειο έως την ιταλική χερσόνησο. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα διπλωματικά τεχνάσματα των βυζαντινών απεσταλμένων στην χερσόνησο της Ιταλίας καθώς και στις προσωπικές σχέσεις του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού με το βασιλιά της Αγγλίας, Ερρίκο Β΄. Στο Κεφάλαιο 2 εξετάζονται οι σχέσεις της βυζαντινής αυτοκρατορίας με τα σταυροφορικά βασίλεια και κυρίως η εφαρμογή της ευρύτατα διαδεδομένης πρακτικής της φεουδαρχικής υποτέλειας. Η βυζαντινή διπλωματία κατά τον 12ο αιώνα, σε μια προσπάθεια διεύρυνσης των συμμαχικών δεσμών της, προσπάθησε να μετατρέψει τους άρχοντες των σταυροφορικών κρατών σε δέσμιους της βυζαντινής πολιτικής. Στο Κεφάλαιο 3 παρουσιάζονται οι διπλωματικές πρωτοβουλίες του βυζαντινού αυτοκράτορα σχετικά με τη δημιουργία γαμήλιων συμμαχιών με άρχοντες και βασιλείς από τη Δύση. Συγκεκριμένα, εξετάζονται έντεκα περιπτώσεις επιγαμιών με δυτικούς ηγεμόνες, επικεντρώνοντας κυρίως στα κίνητρα της εν λόγω διπλωματικής πρακτικής. Στο κεφάλαιο 4 αναφέρονται παραδείγματα διπλωματικής παρέμβασης μέσω της προσφοράς διπλωματικών δώρων. Συγκεκριμένα, εξετάζονται τέσσερις περιπτώσεις απόδοσης δώρων, ανάμεσα στις οποίες ήταν η παραχώρηση εμπορικών προνομίων προς τις ναυτικές δημοκρατίες της Ιταλίας, η προσφορά λειψάνων προς τον δούκα της Βαυαρίας και μία χορηγία για τη διακόσμηση του ναού της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ. Η μελέτη ολοκληρώνεται με το Συμπέρασμα, το οποίο αποτελεί μία γενική αποτίμηση των διπλωματικών πρακτικών που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη βασιλεία του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Συγκεκριμένα, εκτιμάται ότι ο Μανουήλ Α΄ υπήρξε ένας από τους τελευταίους βυζαντινούς αυτοκράτορες που εργάστηκε ενσυνείδητα για τη διατήρηση του μεγαλείου της αυτοκρατορίας.","The Byzantine Empire had developed a complex system of diplomacy, which took different forms and modes of expression. Adapted to the imperatives and needs of the time, Byzantium recruited every means of intervention it had, exploiting its maximum interest. The aim of this dip is to highlight the diplomatic methods of Manuel I Komnenos (1143-1180) in his contacts with the West and, consequently, to evaluate their effectiveness. The thesis consists of three introductory chapters, four chapters on the main subject, the conclusion and finally the annex and bibliography. Initially, the introductory chapters present the overview of the principles and methods of Byzantine diplomacy, as well as the subject of this study. In the last part of the introduction are the sources on which the work was based as well as the ideological-political context that prevailed in the 12th century between the West and the East. Chapter 1 illustrates the retaliatory efforts of Manuel I Komnenos to create a network of alliances, geographically extending from the kingdom of England to the Italian peninsula. Special reference is made to the diplomatic tricks of the Byzantine emissaries on the peninsula of Italy, as well as to the personal relations of Manuel I Komnenos with the King of England, Henry II. Chapter 2 deals with the relations of the Byzantine Empire with the crusader states, and especially with the application of the widespread practice of feudal subordination. Byzantine diplomacy in the 12th century, in an attempt to expand its alliances, tried to turn the rulers of the crusading states into prisoners of Byzantine politics. Chapter 3 presents the diplomatic initiatives of the Byzantine emperor regarding the creation of marriage alliances with lords and kings from the West. In particular, eleven cases of marriages with Western rulers are being examined, focusing mainly on the motives of this diplomatic practice. Chapter 4 lists examples of diplomatic intervention through the granting of diplomatic gifts. In particular, four gifts giving cases, including the granting of commercial privileges to the naval republics of Italy, the offer of remains to the Duke of Bavaria and a grant for the decoration of the church of the Nativity in Bethlehem, are being examined. In the Conclusion, a general assessment of the diplomatic practices used during the reign of Manuel I Komnenos is presented. In particular, it is estimated that Manuel I was one of the last Byzantine emperors who consciously worked to preserve the grandeur of the Empire."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Πτυχές των διπλωματικών μεθόδων του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού στις επαφές του με τη Δύση (1143 - 1180)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κορνέλος Αλέξανδρος","Kornelos Alexandros"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η βυζαντινή αυτοκρατορία είχε αναπτύξει ένα πολύπλοκο σύστημα άσκησης της διπλωματίας, το οποίο λάμβανε διαφορετικές μορφές και τρόπους έκφρασης. Προσαρμοζόμενο κάθε φορά στις επιταγές και τις ανάγκες της εποχής, το Βυζάντιο επιστράτευε κάθε μέσο παρέμβασης που διέθετε, αξιοποιώντας το προς το μέγιστο δυνατό συμφέρον του. Αντικείμενο λοιπόν της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι η ανάδειξη των διπλωματικών μεθόδων του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού (1143–1180) στις επαφές του με τη Δύση και συνακόλουθα η αποτίμηση της αποτελεσματικότητάς τους. Η εργασία αποτελείται από τρία εισαγωγικά κεφάλαια, τέσσερα κεφάλαια που αφορούν το κυρίως θέμα, το συμπέρασμα και τέλος το παράρτημα και τη βιβλιογραφία. Αρχικά, στην εισαγωγή πραγματοποιείται μία επισκόπηση των αρχών και μεθόδων της βυζαντινής διπλωματίας, ενώ παράλληλα γνωστοποιείται το αντικείμενο της παρούσας μελέτης. Στη συνέχεια, αναφέρονται οι πηγές στις οποίες βασίστηκε η εργασία καθώς και το ιδεολογικό–πολιτικό πλαίσιο που επικρατούσε το 12ο αιώνα ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή. Στο Κεφάλαιο 1 παρουσιάζονται οι εναγώνιες προσπάθειες του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού για τη δημιουργία ενός δικτύου συμμαχιών, εκτεινόμενο γεωγραφικά από το αγγλικό βασίλειο έως την ιταλική χερσόνησο. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα διπλωματικά τεχνάσματα των βυζαντινών απεσταλμένων στην χερσόνησο της Ιταλίας καθώς και στις προσωπικές σχέσεις του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού με το βασιλιά της Αγγλίας, Ερρίκο Β΄. Στο Κεφάλαιο 2 εξετάζονται οι σχέσεις της βυζαντινής αυτοκρατορίας με τα σταυροφορικά βασίλεια και κυρίως η εφαρμογή της ευρύτατα διαδεδομένης πρακτικής της φεουδαρχικής υποτέλειας. Η βυζαντινή διπλωματία κατά τον 12ο αιώνα, σε μια προσπάθεια διεύρυνσης των συμμαχικών δεσμών της, προσπάθησε να μετατρέψει τους άρχοντες των σταυροφορικών κρατών σε δέσμιους της βυζαντινής πολιτικής. Στο Κεφάλαιο 3 παρουσιάζονται οι διπλωματικές πρωτοβουλίες του βυζαντινού αυτοκράτορα σχετικά με τη δημιουργία γαμήλιων συμμαχιών με άρχοντες και βασιλείς από τη Δύση. Συγκεκριμένα, εξετάζονται έντεκα περιπτώσεις επιγαμιών με δυτικούς ηγεμόνες, επικεντρώνοντας κυρίως στα κίνητρα της εν λόγω διπλωματικής πρακτικής. Στο κεφάλαιο 4 αναφέρονται παραδείγματα διπλωματικής παρέμβασης μέσω της προσφοράς διπλωματικών δώρων. Συγκεκριμένα, εξετάζονται τέσσερις περιπτώσεις απόδοσης δώρων, ανάμεσα στις οποίες ήταν η παραχώρηση εμπορικών προνομίων προς τις ναυτικές δημοκρατίες της Ιταλίας, η προσφορά λειψάνων προς τον δούκα της Βαυαρίας και μία χορηγία για τη διακόσμηση του ναού της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ. Η μελέτη ολοκληρώνεται με το Συμπέρασμα, το οποίο αποτελεί μία γενική αποτίμηση των διπλωματικών πρακτικών που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη βασιλεία του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Συγκεκριμένα, εκτιμάται ότι ο Μανουήλ Α΄ υπήρξε ένας από τους τελευταίους βυζαντινούς αυτοκράτορες που εργάστηκε ενσυνείδητα για τη διατήρηση του μεγαλείου της αυτοκρατορίας.","The Byzantine Empire had developed a complex system of diplomacy, which took different forms and modes of expression. Adapted to the imperatives and needs of the time, Byzantium recruited every means of intervention it had, exploiting its maximum interest. The aim of this dip is to highlight the diplomatic methods of Manuel I Komnenos (1143-1180) in his contacts with the West and, consequently, to evaluate their effectiveness. The thesis consists of three introductory chapters, four chapters on the main subject, the conclusion and finally the annex and bibliography. Initially, the introductory chapters present the overview of the principles and methods of Byzantine diplomacy, as well as the subject of this study. In the last part of the introduction are the sources on which the work was based as well as the ideological-political context that prevailed in the 12th century between the West and the East. Chapter 1 illustrates the retaliatory efforts of Manuel I Komnenos to create a network of alliances, geographically extending from the kingdom of England to the Italian peninsula. Special reference is made to the diplomatic tricks of the Byzantine emissaries on the peninsula of Italy, as well as to the personal relations of Manuel I Komnenos with the King of England, Henry II. Chapter 2 deals with the relations of the Byzantine Empire with the crusader states, and especially with the application of the widespread practice of feudal subordination. Byzantine diplomacy in the 12th century, in an attempt to expand its alliances, tried to turn the rulers of the crusading states into prisoners of Byzantine politics. Chapter 3 presents the diplomatic initiatives of the Byzantine emperor regarding the creation of marriage alliances with lords and kings from the West. In particular, eleven cases of marriages with Western rulers are being examined, focusing mainly on the motives of this diplomatic practice. Chapter 4 lists examples of diplomatic intervention through the granting of diplomatic gifts. In particular, four gifts giving cases, including the granting of commercial privileges to the naval republics of Italy, the offer of remains to the Duke of Bavaria and a grant for the decoration of the church of the Nativity in Bethlehem, are being examined. In the Conclusion, a general assessment of the diplomatic practices used during the reign of Manuel I Komnenos is presented. In particular, it is estimated that Manuel I was one of the last Byzantine emperors who consciously worked to preserve the grandeur of the Empire."],"dc:identifier":["uoadl:2815663","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2815663"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Πτυχές των διπλωματικών μεθόδων του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού στις επαφές του με τη Δύση (1143 - 1180)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:31Z"}