{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2819043"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2819043","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες: μια νέα προσέγγιση των πηγών και αποτίμηση των αποτελεσμάτων.","abstract":"Οι πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες αποτέλεσαν το αποκορύφωμα της αραβικής επιθετικότητας κατά τη διάρκεια του 7ου-8ου αιώνα. Σκοπός των Ωμεϋαδών χαλιφών ήταν η επικράτηση στην Μεσόγειο. Ως εκ τούτου η βυζαντινή αυτοκρατορία σύντομα αναδείχτηκε ως ο κυριότερος αντίπαλός τους. Περί τα μέσα της δεκαετίας του 630 οι Σαρακηνοί άρχισαν να επιχειρούν στα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας. Παρά τις προσπάθειες του Ηρακλείου να ανακόψει την προέλασή τους σύντομα απέσπασαν εκτεταμένα εδάφη. Η κατάληψη των επαρχιών Συρίας και Αιγύπτου υπήρξε εξαιρετικά σημαντική για τους Άραβες, καθώς εκμεταλλευόμενοι την τεχνογνωσία των εντόπιων πληθυσμών μπόρεσαν να ναυπηγήσουν και να εξοπλίσουν στόλο, μεταφέροντας τη δράση τους και στην θάλασσα. Η υπεροχή των Βυζαντινών στην Μεσόγειο άρχισε σταδιακά να φθίνει, γεγονός που εντάθηκε μετά την ήττα τους στην ναυμαχία του Φοίνικα από τις δυνάμεις του Μωαβία (655). Οι παραπάνω εξελίξεις δημιούργησαν την αίσθηση μεταξύ των Αράβων πως μια επίθεση κατά της Κωνσταντινούπολης θα μπορούσε να επιφέρει την οριστική κατάλυση της αυτοκρατορίας. Η πρώτη χρονικά πολιορκία της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας πραγματοποιήθηκε το 674-678. Σύμφωνα με τον Θεοφάνη, το έργο του οποίου αποτελεί την σημαντικότερη πηγή πληροφόρησης για την εξέλιξη της επίθεσης, οι Άραβες προέβησαν στον αποκλεισμό της Κωνσταντινούπολης από ξηρά και θάλασσα. Εντούτοις παρά την αριθμητική τους υπεροχή δεν κατόρθωσαν να εκπορθήσουν την πόλη. Τόσο η απειρία των επιτιθέμενων, όσο και η αποτελεσματικότητα των Βυζαντινών συνέβαλαν στην εξέλιξη αυτή. Παρά τον ναυτικό αποκλεισμό της Κωνσταντινούπολης οι Άραβες δεν κατόρθωσαν να ανακόψουν τον ανεφοδιασμό των αμυνομένων. Αντίστοιχα οι οχυρώσεις της πόλης καθιστούσαν αδύνατη την κατάληψή της με έφοδο. Την θέση των επιτιθέμενων επιδείνωσε έτι περαιτέρω η δράση του βυζαντινού στόλου, ο οποίος εφοδιασμένος με το υγρόν πυρ κατάφερε σημαντικό πλήγμα στα εχθρικά πλοία. Όλα τα ανωτέρω οδήγησαν στην αποτυχία της πρώτης αραβικής πολιορκίας την Κωνσταντινούπολης. Η ήττα των αραβικών δυνάμεων έφερε τριγμούς στο εσωτερικό του χαλιφάτου, γεγονός που ωφέλησε την αυτοκρατορία. Ωστόσο η εξέλιξη αυτή αποδείχθηκε βραχύβια. Η πολιτική αστάθεια στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας μετά και τον θάνατο του Ιουστινιανού Β΄, τελευταίου διαδόχου των Ηρακλειδών, έδωσε τη δυνατότητα στους Άραβες να επιχειρήσουν μια ακόμα επίθεση κατά της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας. Η δεύτερη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (717-718) είχε όμοια κατάληξη με την πρώτη. Η αποτυχία των δυνάμεων του Μασαλμά ήταν αποτέλεσμα της δράσης του Λέοντα Γ΄, ο οποίος στη προσπάθειά του να αποκρούσει την αραβική επίθεση ζήτησε τη συνδρομή των Βουλγάρων. Οι συνδυασμένες επιχειρήσεις Βυζαντινών και Βουλγάρων καθώς και ο δριμύς χειμώνας αποτέλεσαν τα αίτια της ήττας των αραβικών δυνάμεων. Η πολιορκία του 717-718 υπήρξε η τελευταία απόπειρα των Αράβων για την οριστική κατάλυση της αυτοκρατορίας. Έκτοτε οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο κρατών απομακρύνθηκαν από το κέντρο της βυζαντινής αυτοκρατορίας λαμβάνοντας μεθοριακό χαρακτήρα.","abstract_html":"Οι πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες αποτέλεσαν το αποκορύφωμα της αραβικής επιθετικότητας κατά τη διάρκεια του 7ου-8ου αιώνα. Σκοπός των Ωμεϋαδών χαλιφών ήταν η επικράτηση στην Μεσόγειο. Ως εκ τούτου η βυζαντινή αυτοκρατορία σύντομα αναδείχτηκε ως ο κυριότερος αντίπαλός τους. Περί τα μέσα της δεκαετίας του 630 οι Σαρακηνοί άρχισαν να επιχειρούν στα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας. Παρά τις προσπάθειες του Ηρακλείου να ανακόψει την προέλασή τους σύντομα απέσπασαν εκτεταμένα εδάφη. Η κατάληψη των επαρχιών Συρίας και Αιγύπτου υπήρξε εξαιρετικά σημαντική για τους Άραβες, καθώς εκμεταλλευόμενοι την τεχνογνωσία των εντόπιων πληθυσμών μπόρεσαν να ναυπηγήσουν και να εξοπλίσουν στόλο, μεταφέροντας τη δράση τους και στην θάλασσα. Η υπεροχή των Βυζαντινών στην Μεσόγειο άρχισε σταδιακά να φθίνει, γεγονός που εντάθηκε μετά την ήττα τους στην ναυμαχία του Φοίνικα από τις δυνάμεις του Μωαβία (655). Οι παραπάνω εξελίξεις δημιούργησαν την αίσθηση μεταξύ των Αράβων πως μια επίθεση κατά της Κωνσταντινούπολης θα μπορούσε να επιφέρει την οριστική κατάλυση της αυτοκρατορίας. Η πρώτη χρονικά πολιορκία της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας πραγματοποιήθηκε το 674-678. Σύμφωνα με τον Θεοφάνη, το έργο του οποίου αποτελεί την σημαντικότερη πηγή πληροφόρησης για την εξέλιξη της επίθεσης, οι Άραβες προέβησαν στον αποκλεισμό της Κωνσταντινούπολης από ξηρά και θάλασσα. Εντούτοις παρά την αριθμητική τους υπεροχή δεν κατόρθωσαν να εκπορθήσουν την πόλη. Τόσο η απειρία των επιτιθέμενων, όσο και η αποτελεσματικότητα των Βυζαντινών συνέβαλαν στην εξέλιξη αυτή. Παρά τον ναυτικό αποκλεισμό της Κωνσταντινούπολης οι Άραβες δεν κατόρθωσαν να ανακόψουν τον ανεφοδιασμό των αμυνομένων. Αντίστοιχα οι οχυρώσεις της πόλης καθιστούσαν αδύνατη την κατάληψή της με έφοδο. Την θέση των επιτιθέμενων επιδείνωσε έτι περαιτέρω η δράση του βυζαντινού στόλου, ο οποίος εφοδιασμένος με το υγρόν πυρ κατάφερε σημαντικό πλήγμα στα εχθρικά πλοία. Όλα τα ανωτέρω οδήγησαν στην αποτυχία της πρώτης αραβικής πολιορκίας την Κωνσταντινούπολης. Η ήττα των αραβικών δυνάμεων έφερε τριγμούς στο εσωτερικό του χαλιφάτου, γεγονός που ωφέλησε την αυτοκρατορία. Ωστόσο η εξέλιξη αυτή αποδείχθηκε βραχύβια. Η πολιτική αστάθεια στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας μετά και τον θάνατο του Ιουστινιανού Β΄, τελευταίου διαδόχου των Ηρακλειδών, έδωσε τη δυνατότητα στους Άραβες να επιχειρήσουν μια ακόμα επίθεση κατά της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας. Η δεύτερη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (717-718) είχε όμοια κατάληξη με την πρώτη. Η αποτυχία των δυνάμεων του Μασαλμά ήταν αποτέλεσμα της δράσης του Λέοντα Γ΄, ο οποίος στη προσπάθειά του να αποκρούσει την αραβική επίθεση ζήτησε τη συνδρομή των Βουλγάρων. Οι συνδυασμένες επιχειρήσεις Βυζαντινών και Βουλγάρων καθώς και ο δριμύς χειμώνας αποτέλεσαν τα αίτια της ήττας των αραβικών δυνάμεων. Η πολιορκία του 717-718 υπήρξε η τελευταία απόπειρα των Αράβων για την οριστική κατάλυση της αυτοκρατορίας. Έκτοτε οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο κρατών απομακρύνθηκαν από το κέντρο της βυζαντινής αυτοκρατορίας λαμβάνοντας μεθοριακό χαρακτήρα.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοντογιάννης Παναγιώτης-Βασίλειος","Kontogiannis Panagiotis-Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:32:38Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2819043"],"render_values":[{"text":"uoadl:2819043","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819043","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819043","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2819043","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοντογιάννης Παναγιώτης-Βασίλειος","Kontogiannis Panagiotis-Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2819043","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819043"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες αποτέλεσαν το αποκορύφωμα της αραβικής επιθετικότητας κατά τη διάρκεια του 7ου-8ου αιώνα. Σκοπός των Ωμεϋαδών χαλιφών ήταν η επικράτηση στην Μεσόγειο. Ως εκ τούτου η βυζαντινή αυτοκρατορία σύντομα αναδείχτηκε ως ο κυριότερος αντίπαλός τους. Περί τα μέσα της δεκαετίας του 630 οι Σαρακηνοί άρχισαν να επιχειρούν στα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας. Παρά τις προσπάθειες του Ηρακλείου να ανακόψει την προέλασή τους σύντομα απέσπασαν εκτεταμένα εδάφη. Η κατάληψη των επαρχιών Συρίας και Αιγύπτου υπήρξε εξαιρετικά σημαντική για τους Άραβες, καθώς εκμεταλλευόμενοι την τεχνογνωσία των εντόπιων πληθυσμών μπόρεσαν να ναυπηγήσουν και να εξοπλίσουν στόλο, μεταφέροντας τη δράση τους και στην θάλασσα. Η υπεροχή των Βυζαντινών στην Μεσόγειο άρχισε σταδιακά να φθίνει, γεγονός που εντάθηκε μετά την ήττα τους στην ναυμαχία του Φοίνικα από τις δυνάμεις του Μωαβία (655). Οι παραπάνω εξελίξεις δημιούργησαν την αίσθηση μεταξύ των Αράβων πως μια επίθεση κατά της Κωνσταντινούπολης θα μπορούσε να επιφέρει την οριστική κατάλυση της αυτοκρατορίας. Η πρώτη χρονικά πολιορκία της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας πραγματοποιήθηκε το 674-678. Σύμφωνα με τον Θεοφάνη, το έργο του οποίου αποτελεί την σημαντικότερη πηγή πληροφόρησης για την εξέλιξη της επίθεσης, οι Άραβες προέβησαν στον αποκλεισμό της Κωνσταντινούπολης από ξηρά και θάλασσα. Εντούτοις παρά την αριθμητική τους υπεροχή δεν κατόρθωσαν να εκπορθήσουν την πόλη. Τόσο η απειρία των επιτιθέμενων, όσο και η αποτελεσματικότητα των Βυζαντινών συνέβαλαν στην εξέλιξη αυτή. Παρά τον ναυτικό αποκλεισμό της Κωνσταντινούπολης οι Άραβες δεν κατόρθωσαν να ανακόψουν τον ανεφοδιασμό των αμυνομένων. Αντίστοιχα οι οχυρώσεις της πόλης καθιστούσαν αδύνατη την κατάληψή της με έφοδο. Την θέση των επιτιθέμενων επιδείνωσε έτι περαιτέρω η δράση του βυζαντινού στόλου, ο οποίος εφοδιασμένος με το υγρόν πυρ κατάφερε σημαντικό πλήγμα στα εχθρικά πλοία. Όλα τα ανωτέρω οδήγησαν στην αποτυχία της πρώτης αραβικής πολιορκίας την Κωνσταντινούπολης. Η ήττα των αραβικών δυνάμεων έφερε τριγμούς στο εσωτερικό του χαλιφάτου, γεγονός που ωφέλησε την αυτοκρατορία. Ωστόσο η εξέλιξη αυτή αποδείχθηκε βραχύβια. Η πολιτική αστάθεια στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας μετά και τον θάνατο του Ιουστινιανού Β΄, τελευταίου διαδόχου των Ηρακλειδών, έδωσε τη δυνατότητα στους Άραβες να επιχειρήσουν μια ακόμα επίθεση κατά της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας. Η δεύτερη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (717-718) είχε όμοια κατάληξη με την πρώτη. Η αποτυχία των δυνάμεων του Μασαλμά ήταν αποτέλεσμα της δράσης του Λέοντα Γ΄, ο οποίος στη προσπάθειά του να αποκρούσει την αραβική επίθεση ζήτησε τη συνδρομή των Βουλγάρων. Οι συνδυασμένες επιχειρήσεις Βυζαντινών και Βουλγάρων καθώς και ο δριμύς χειμώνας αποτέλεσαν τα αίτια της ήττας των αραβικών δυνάμεων. Η πολιορκία του 717-718 υπήρξε η τελευταία απόπειρα των Αράβων για την οριστική κατάλυση της αυτοκρατορίας. Έκτοτε οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο κρατών απομακρύνθηκαν από το κέντρο της βυζαντινής αυτοκρατορίας λαμβάνοντας μεθοριακό χαρακτήρα.","The arab sieges of Constantinople were the apogee of arab aggressiveness during the 7th-8th centuries. The purpose of the Umayyad Caliphs was the dominance over the Mediterranean Sea. To that end the Byzantine empire soon became their main adversary. In the middle of decade of the 630s the Saracens began attacking the eastern byzantine provinces. Although emperor Heraclius tried to halt their advance, they soon abstract an extensive territories in the East. The seizure of the provinces of Syria and Egypt was of a great importance for the Arabs, because in that way they were able to take advantage of the byzantine naval knowhow. The supremacy of the Byzantines in the Mediterranean Sea was gradually decaying, especially after their defeat in the naval battle of Phoenix by the Arabs (655). From that point on, the Arabs were convinced that an attack against Constantinople would lead to the destruction of the Byzantine Empire. The first arab siege of the imperial capital took place between 674-678. According to Theophanis, whose writings constitute the main source for the development of the attack, the Arabs began the blockade of Constantinople both by sea and land. Despite of being greater in number they did not manage to occupy the city, because of their inexperience in the art of sieges and the successful byzantine defense. The naval blockade of Constantinople was not able to halt the supply lines of the defenders. At the same time the walls of the city prevented the Arabs from taking the capital. Furthermore, the use of the greek fire by the imperial navy was in favor of the Byzantines. Because of those reasons the first arab siege of Constantinople ended in failure. The defeat of the arab forces weakened the Caliphate, but this result was short-lived. The political instability of the Empire after the fall of the Heraclean dynasty gave the Arabs the opportunity to attempt another attack against the imperial capital. The second siege of Constantinople (717-718) ended in the same way as the first. The actions of Leo III and his coalition with the Bulgars resulted in the defeat of Maslama’s forces. The combined attacks of the Byzantines and the Bulgars, as well as the severely cold winter brought about the defeat of the Arabs. The siege of 717-718 was the last attempt of the Arabs to definitively conquer the Byzantine Empire. Then after the struggle between the Arabs and the Byzantine moved away from the center of the Empire."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες: μια νέα προσέγγιση των πηγών και αποτίμηση των αποτελεσμάτων."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοντογιάννης Παναγιώτης-Βασίλειος","Kontogiannis Panagiotis-Vasileios"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Οι πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες αποτέλεσαν το αποκορύφωμα της αραβικής επιθετικότητας κατά τη διάρκεια του 7ου-8ου αιώνα. Σκοπός των Ωμεϋαδών χαλιφών ήταν η επικράτηση στην Μεσόγειο. Ως εκ τούτου η βυζαντινή αυτοκρατορία σύντομα αναδείχτηκε ως ο κυριότερος αντίπαλός τους. Περί τα μέσα της δεκαετίας του 630 οι Σαρακηνοί άρχισαν να επιχειρούν στα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας. Παρά τις προσπάθειες του Ηρακλείου να ανακόψει την προέλασή τους σύντομα απέσπασαν εκτεταμένα εδάφη. Η κατάληψη των επαρχιών Συρίας και Αιγύπτου υπήρξε εξαιρετικά σημαντική για τους Άραβες, καθώς εκμεταλλευόμενοι την τεχνογνωσία των εντόπιων πληθυσμών μπόρεσαν να ναυπηγήσουν και να εξοπλίσουν στόλο, μεταφέροντας τη δράση τους και στην θάλασσα. Η υπεροχή των Βυζαντινών στην Μεσόγειο άρχισε σταδιακά να φθίνει, γεγονός που εντάθηκε μετά την ήττα τους στην ναυμαχία του Φοίνικα από τις δυνάμεις του Μωαβία (655). Οι παραπάνω εξελίξεις δημιούργησαν την αίσθηση μεταξύ των Αράβων πως μια επίθεση κατά της Κωνσταντινούπολης θα μπορούσε να επιφέρει την οριστική κατάλυση της αυτοκρατορίας. Η πρώτη χρονικά πολιορκία της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας πραγματοποιήθηκε το 674-678. Σύμφωνα με τον Θεοφάνη, το έργο του οποίου αποτελεί την σημαντικότερη πηγή πληροφόρησης για την εξέλιξη της επίθεσης, οι Άραβες προέβησαν στον αποκλεισμό της Κωνσταντινούπολης από ξηρά και θάλασσα. Εντούτοις παρά την αριθμητική τους υπεροχή δεν κατόρθωσαν να εκπορθήσουν την πόλη. Τόσο η απειρία των επιτιθέμενων, όσο και η αποτελεσματικότητα των Βυζαντινών συνέβαλαν στην εξέλιξη αυτή. Παρά τον ναυτικό αποκλεισμό της Κωνσταντινούπολης οι Άραβες δεν κατόρθωσαν να ανακόψουν τον ανεφοδιασμό των αμυνομένων. Αντίστοιχα οι οχυρώσεις της πόλης καθιστούσαν αδύνατη την κατάληψή της με έφοδο. Την θέση των επιτιθέμενων επιδείνωσε έτι περαιτέρω η δράση του βυζαντινού στόλου, ο οποίος εφοδιασμένος με το υγρόν πυρ κατάφερε σημαντικό πλήγμα στα εχθρικά πλοία. Όλα τα ανωτέρω οδήγησαν στην αποτυχία της πρώτης αραβικής πολιορκίας την Κωνσταντινούπολης. Η ήττα των αραβικών δυνάμεων έφερε τριγμούς στο εσωτερικό του χαλιφάτου, γεγονός που ωφέλησε την αυτοκρατορία. Ωστόσο η εξέλιξη αυτή αποδείχθηκε βραχύβια. Η πολιτική αστάθεια στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας μετά και τον θάνατο του Ιουστινιανού Β΄, τελευταίου διαδόχου των Ηρακλειδών, έδωσε τη δυνατότητα στους Άραβες να επιχειρήσουν μια ακόμα επίθεση κατά της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας. Η δεύτερη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (717-718) είχε όμοια κατάληξη με την πρώτη. Η αποτυχία των δυνάμεων του Μασαλμά ήταν αποτέλεσμα της δράσης του Λέοντα Γ΄, ο οποίος στη προσπάθειά του να αποκρούσει την αραβική επίθεση ζήτησε τη συνδρομή των Βουλγάρων. Οι συνδυασμένες επιχειρήσεις Βυζαντινών και Βουλγάρων καθώς και ο δριμύς χειμώνας αποτέλεσαν τα αίτια της ήττας των αραβικών δυνάμεων. Η πολιορκία του 717-718 υπήρξε η τελευταία απόπειρα των Αράβων για την οριστική κατάλυση της αυτοκρατορίας. Έκτοτε οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο κρατών απομακρύνθηκαν από το κέντρο της βυζαντινής αυτοκρατορίας λαμβάνοντας μεθοριακό χαρακτήρα.","The arab sieges of Constantinople were the apogee of arab aggressiveness during the 7th-8th centuries. The purpose of the Umayyad Caliphs was the dominance over the Mediterranean Sea. To that end the Byzantine empire soon became their main adversary. In the middle of decade of the 630s the Saracens began attacking the eastern byzantine provinces. Although emperor Heraclius tried to halt their advance, they soon abstract an extensive territories in the East. The seizure of the provinces of Syria and Egypt was of a great importance for the Arabs, because in that way they were able to take advantage of the byzantine naval knowhow. The supremacy of the Byzantines in the Mediterranean Sea was gradually decaying, especially after their defeat in the naval battle of Phoenix by the Arabs (655). From that point on, the Arabs were convinced that an attack against Constantinople would lead to the destruction of the Byzantine Empire. The first arab siege of the imperial capital took place between 674-678. According to Theophanis, whose writings constitute the main source for the development of the attack, the Arabs began the blockade of Constantinople both by sea and land. Despite of being greater in number they did not manage to occupy the city, because of their inexperience in the art of sieges and the successful byzantine defense. The naval blockade of Constantinople was not able to halt the supply lines of the defenders. At the same time the walls of the city prevented the Arabs from taking the capital. Furthermore, the use of the greek fire by the imperial navy was in favor of the Byzantines. Because of those reasons the first arab siege of Constantinople ended in failure. The defeat of the arab forces weakened the Caliphate, but this result was short-lived. The political instability of the Empire after the fall of the Heraclean dynasty gave the Arabs the opportunity to attempt another attack against the imperial capital. The second siege of Constantinople (717-718) ended in the same way as the first. The actions of Leo III and his coalition with the Bulgars resulted in the defeat of Maslama’s forces. The combined attacks of the Byzantines and the Bulgars, as well as the severely cold winter brought about the defeat of the Arabs. The siege of 717-718 was the last attempt of the Arabs to definitively conquer the Byzantine Empire. Then after the struggle between the Arabs and the Byzantine moved away from the center of the Empire."],"dc:identifier":["uoadl:2819043","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819043"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Οι πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες: μια νέα προσέγγιση των πηγών και αποτίμηση των αποτελεσμάτων."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:38Z"}