{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2819330"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2819330","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η εξωτερική πολιτική του Ισαακίου Β΄ Αγγέλου (1185-1195) έναντι της Δύσης","abstract":"Με την άνοδο στον θρόνο του Ισαακίου Β΄ (1185 - 1195) έχουμε κατ’ ουσίαν και την άνοδο μιας νέας δυναστείας στο Βυζάντιο, αυτής των Αγγέλων. Οι Άγγελοι φέρουν τρόπον τινά το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους το 1204, γεγονός-τομή στη βυζαντινή ιστορία, το οποίο επηρέασε άρδην τις βυζαντινο-δυτικές σχέσεις. Η ήδη αυξημένη διείσδυση των Δυτικών στα βυζαντινά πράγματα στα χρόνια των Αγγέλων έγινε ανεξέλεγκτη μέσω της ακμής των ιταλικών παροικιών στην Πρωτεύουσα και των εμπορικών προνομίων που τους είχαν παραχωρηθεί. Ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος, επομένως, κλήθηκε να ανταποκριθεί σε έναν εξαιρετικά δύσκολο ρόλο, καθώς, από τη μία, η Δύση μπορούσε να αποτελεί ένα εχθρικό ή τουλάχιστον αναξιόπιστο μέτωπο και από την άλλη, έναν απαραίτητο σύμμαχο, προκειμένου το αποδυναμωμένο Βυζάντιο να ανταποκριθεί στις στρατιωτικές και ναυτικές του υποχρεώσεις. Η Δύση στα χρόνια αυτά φαινόταν να ισχυροποιείται συνεχώς και έπαψε να βρίσκεται στο παρασκήνιο. Ο Ισαάκιος Β΄ είχε αντιληφθεί την επικινδυνότητά της και προτιμούσε σαφώς μια αγαστή συνεργασία με όσους Δυτικούς συμμάχους μπορούσε να εξασφαλίσει εναντίον των λοιπών που τον αντιμάχονταν. Έτσι, κατάφερε να διατηρήσει καλές σχέσεις με την Ουγγαρία, τον οίκο του Μομφερά και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Στόχος του ήταν, βέβαια, να συμμαχήσει με ισχυρές ναυτικές δυνάμεις, προκειμένου να αντισταθμίσει τη δύναμη των δύο μεγάλων του αντιπάλων, του Νορμανδικού βασιλείου της Σικελίας και της Γερμανικής αυτοκρατορίας, οι οποίοι διέθεταν αξιόλογο στόλο. Κατάφερε νίκη εναντίον των Νορμανδών και έκλεισε ειρήνη μαζί τους, ενώ η αναστάτωση που του προκάλεσε η δίοδος της Γ΄ Σταυροφορίας και του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα μέσα από τα βυζαντινά εδάφη τον οδήγησε σε σπασμωδικές κινήσεις. Αφέθηκε, λοιπόν, στην πατρωνία της Βενετίας, της Γένουας και της Πίζας, των οποίων ο στόλος τού ήταν απαραίτητος, εφόσον η άλλοτε παντοδυναμία του Βυζαντίου στη Μεσόγειο χάρη στις πανίσχυρες ναυτικές του δυνάμεις είχε πλέον εκλείψει οριστικά. Η Βενετία εκμεταλλεύτηκε και με το παραπάνω την ευκαιρία που της δόθηκε. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας παραδόθηκε στις βενετικές αγκάλες οικειοθελώς προσβλέποντας στην εξυπηρέτηση των πρόσκαιρων αναγκών του και παραγνωρίζοντας εντελώς τη μακροπρόθεσμη ζημία που θα προκαλούσε η βενετική κηδεμονία. Τα μέσα διαπραγμάτευσης που διέθετε ήταν βεβαίως πενιχρά. Αυτό δεν δικαιολογεί, όμως, το γεγονός ότι προτίμησε τις εύκολες λύσεις. Οι υπόλοιπες κινήσεις του στην εξωτερική πολιτική δεν ήταν αρκετές για να υπερασπίσουν το πολύ ευάλωτο πλέον Βυζάντιο. Άφησε την ανασφάλειά του να κυριαρχήσει, δεν φύλαξε ικανοποιητικά τα νώτα του, προσφέροντας την Ανατολική Ρωμαïκή Αυτοκρατορία στο πινάκιο των Δυτικών πολεμιστών που κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη το 1204.","abstract_html":"Με την άνοδο στον θρόνο του Ισαακίου Β΄ (1185 - 1195) έχουμε κατ’ ουσίαν και την άνοδο μιας νέας δυναστείας στο Βυζάντιο, αυτής των Αγγέλων. Οι Άγγελοι φέρουν τρόπον τινά το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους το 1204, γεγονός-τομή στη βυζαντινή ιστορία, το οποίο επηρέασε άρδην τις βυζαντινο-δυτικές σχέσεις. Η ήδη αυξημένη διείσδυση των Δυτικών στα βυζαντινά πράγματα στα χρόνια των Αγγέλων έγινε ανεξέλεγκτη μέσω της ακμής των ιταλικών παροικιών στην Πρωτεύουσα και των εμπορικών προνομίων που τους είχαν παραχωρηθεί. Ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος, επομένως, κλήθηκε να ανταποκριθεί σε έναν εξαιρετικά δύσκολο ρόλο, καθώς, από τη μία, η Δύση μπορούσε να αποτελεί ένα εχθρικό ή τουλάχιστον αναξιόπιστο μέτωπο και από την άλλη, έναν απαραίτητο σύμμαχο, προκειμένου το αποδυναμωμένο Βυζάντιο να ανταποκριθεί στις στρατιωτικές και ναυτικές του υποχρεώσεις. Η Δύση στα χρόνια αυτά φαινόταν να ισχυροποιείται συνεχώς και έπαψε να βρίσκεται στο παρασκήνιο. Ο Ισαάκιος Β΄ είχε αντιληφθεί την επικινδυνότητά της και προτιμούσε σαφώς μια αγαστή συνεργασία με όσους Δυτικούς συμμάχους μπορούσε να εξασφαλίσει εναντίον των λοιπών που τον αντιμάχονταν. Έτσι, κατάφερε να διατηρήσει καλές σχέσεις με την Ουγγαρία, τον οίκο του Μομφερά και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Στόχος του ήταν, βέβαια, να συμμαχήσει με ισχυρές ναυτικές δυνάμεις, προκειμένου να αντισταθμίσει τη δύναμη των δύο μεγάλων του αντιπάλων, του Νορμανδικού βασιλείου της Σικελίας και της Γερμανικής αυτοκρατορίας, οι οποίοι διέθεταν αξιόλογο στόλο. Κατάφερε νίκη εναντίον των Νορμανδών και έκλεισε ειρήνη μαζί τους, ενώ η αναστάτωση που του προκάλεσε η δίοδος της Γ΄ Σταυροφορίας και του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα μέσα από τα βυζαντινά εδάφη τον οδήγησε σε σπασμωδικές κινήσεις. Αφέθηκε, λοιπόν, στην πατρωνία της Βενετίας, της Γένουας και της Πίζας, των οποίων ο στόλος τού ήταν απαραίτητος, εφόσον η άλλοτε παντοδυναμία του Βυζαντίου στη Μεσόγειο χάρη στις πανίσχυρες ναυτικές του δυνάμεις είχε πλέον εκλείψει οριστικά. Η Βενετία εκμεταλλεύτηκε και με το παραπάνω την ευκαιρία που της δόθηκε. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας παραδόθηκε στις βενετικές αγκάλες οικειοθελώς προσβλέποντας στην εξυπηρέτηση των πρόσκαιρων αναγκών του και παραγνωρίζοντας εντελώς τη μακροπρόθεσμη ζημία που θα προκαλούσε η βενετική κηδεμονία. Τα μέσα διαπραγμάτευσης που διέθετε ήταν βεβαίως πενιχρά. Αυτό δεν δικαιολογεί, όμως, το γεγονός ότι προτίμησε τις εύκολες λύσεις. Οι υπόλοιπες κινήσεις του στην εξωτερική πολιτική δεν ήταν αρκετές για να υπερασπίσουν το πολύ ευάλωτο πλέον Βυζάντιο. Άφησε την ανασφάλειά του να κυριαρχήσει, δεν φύλαξε ικανοποιητικά τα νώτα του, προσφέροντας την Ανατολική Ρωμαïκή Αυτοκρατορία στο πινάκιο των Δυτικών πολεμιστών που κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη το 1204.","abstract_has_math":false,"creators":["Αθανασίου Αλεξάνδρα-Σοφία","Athanasiou Alexandra-Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:44Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2819330"],"render_values":[{"text":"uoadl:2819330","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819330","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819330","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2819330","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αθανασίου Αλεξάνδρα-Σοφία","Athanasiou Alexandra-Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2819330","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819330"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Με την άνοδο στον θρόνο του Ισαακίου Β΄ (1185 - 1195) έχουμε κατ’ ουσίαν και την άνοδο μιας νέας δυναστείας στο Βυζάντιο, αυτής των Αγγέλων. Οι Άγγελοι φέρουν τρόπον τινά το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους το 1204, γεγονός-τομή στη βυζαντινή ιστορία, το οποίο επηρέασε άρδην τις βυζαντινο-δυτικές σχέσεις. Η ήδη αυξημένη διείσδυση των Δυτικών στα βυζαντινά πράγματα στα χρόνια των Αγγέλων έγινε ανεξέλεγκτη μέσω της ακμής των ιταλικών παροικιών στην Πρωτεύουσα και των εμπορικών προνομίων που τους είχαν παραχωρηθεί. Ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος, επομένως, κλήθηκε να ανταποκριθεί σε έναν εξαιρετικά δύσκολο ρόλο, καθώς, από τη μία, η Δύση μπορούσε να αποτελεί ένα εχθρικό ή τουλάχιστον αναξιόπιστο μέτωπο και από την άλλη, έναν απαραίτητο σύμμαχο, προκειμένου το αποδυναμωμένο Βυζάντιο να ανταποκριθεί στις στρατιωτικές και ναυτικές του υποχρεώσεις. Η Δύση στα χρόνια αυτά φαινόταν να ισχυροποιείται συνεχώς και έπαψε να βρίσκεται στο παρασκήνιο. Ο Ισαάκιος Β΄ είχε αντιληφθεί την επικινδυνότητά της και προτιμούσε σαφώς μια αγαστή συνεργασία με όσους Δυτικούς συμμάχους μπορούσε να εξασφαλίσει εναντίον των λοιπών που τον αντιμάχονταν. Έτσι, κατάφερε να διατηρήσει καλές σχέσεις με την Ουγγαρία, τον οίκο του Μομφερά και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Στόχος του ήταν, βέβαια, να συμμαχήσει με ισχυρές ναυτικές δυνάμεις, προκειμένου να αντισταθμίσει τη δύναμη των δύο μεγάλων του αντιπάλων, του Νορμανδικού βασιλείου της Σικελίας και της Γερμανικής αυτοκρατορίας, οι οποίοι διέθεταν αξιόλογο στόλο. Κατάφερε νίκη εναντίον των Νορμανδών και έκλεισε ειρήνη μαζί τους, ενώ η αναστάτωση που του προκάλεσε η δίοδος της Γ΄ Σταυροφορίας και του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα μέσα από τα βυζαντινά εδάφη τον οδήγησε σε σπασμωδικές κινήσεις. Αφέθηκε, λοιπόν, στην πατρωνία της Βενετίας, της Γένουας και της Πίζας, των οποίων ο στόλος τού ήταν απαραίτητος, εφόσον η άλλοτε παντοδυναμία του Βυζαντίου στη Μεσόγειο χάρη στις πανίσχυρες ναυτικές του δυνάμεις είχε πλέον εκλείψει οριστικά. Η Βενετία εκμεταλλεύτηκε και με το παραπάνω την ευκαιρία που της δόθηκε. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας παραδόθηκε στις βενετικές αγκάλες οικειοθελώς προσβλέποντας στην εξυπηρέτηση των πρόσκαιρων αναγκών του και παραγνωρίζοντας εντελώς τη μακροπρόθεσμη ζημία που θα προκαλούσε η βενετική κηδεμονία. Τα μέσα διαπραγμάτευσης που διέθετε ήταν βεβαίως πενιχρά. Αυτό δεν δικαιολογεί, όμως, το γεγονός ότι προτίμησε τις εύκολες λύσεις. Οι υπόλοιπες κινήσεις του στην εξωτερική πολιτική δεν ήταν αρκετές για να υπερασπίσουν το πολύ ευάλωτο πλέον Βυζάντιο. Άφησε την ανασφάλειά του να κυριαρχήσει, δεν φύλαξε ικανοποιητικά τα νώτα του, προσφέροντας την Ανατολική Ρωμαïκή Αυτοκρατορία στο πινάκιο των Δυτικών πολεμιστών που κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη το 1204.","Isaac’s II rise to the throne (1185-1195) marks the rise of a new dynasty in Byzantium, that of the Angels. The Angels bear in a way the greatest share of responsibility for the fall of Constantinople to the crusaders in 1204, a very important fact of byzantine history, which has greatly influenced Byzantine-Western relations. The already widespread penetration of the West into Byzantine reality became uncontrollable in the era of the Angels because of the prosperity of the Italian merchant quarters in the Capital and the commercial privileges granted to them. Isaac II Angelus, therefore, had to take an active role in an extremely difficult situation, since, on the one hand, the West could be a hostile or at least unreliable front and, on the other hand, it could also be a necessary ally in order for the weak Byzantium to meet its military and naval obligations. The West in those years seemed to be getting constantly stronger and ceased being in the background. Having realised that, Isaac clearly preferred a good cooperation with as many Western allies could secure against the others who were fighting him. Therefore, he managed to maintain good relations with Hungary, the Montferrat House and the Roman Catholic Church. His goal was to ally with powerful naval forces so that he could offset the power of his two major opponents, the Norman Kingdom of Sicily and the German Empire, who possessed a remarkable fleet. He achieved victory against the Normans and made peace with them, while the inconvenience caused by the passage of the Third Crusade and Frederick Barbarossa through the byzantine territory led him to careless actions. He let himself to the condescension of Venice, Genoa and Pisa, whose fleet was indispensable to him, since the former byzantine dominance of the Mediterranean thanks to its powerful naval forces had now ceased to exist. Venice, naturally, took advantage of the opportunity. The Byzantine emperor surrendered to the “Most Serene Republic” voluntarily looking to serve his temporary needs and completely neglecting the long-term damage caused by Venetian guardianship. His bargaining chips were of course insignificant. That does not justify, however, the fact that he preferred the easy solutions. The rest of his foreign policy agenda was not enough to defend Byzantium at its most vulnerable state. He felt insecure and did not cover his back, offering the Eastern Roman Empire to the Western warriors who occupied Constantinople in 1204."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η εξωτερική πολιτική του Ισαακίου Β΄ Αγγέλου (1185-1195) έναντι της Δύσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αθανασίου Αλεξάνδρα-Σοφία","Athanasiou Alexandra-Sofia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Με την άνοδο στον θρόνο του Ισαακίου Β΄ (1185 - 1195) έχουμε κατ’ ουσίαν και την άνοδο μιας νέας δυναστείας στο Βυζάντιο, αυτής των Αγγέλων. Οι Άγγελοι φέρουν τρόπον τινά το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους το 1204, γεγονός-τομή στη βυζαντινή ιστορία, το οποίο επηρέασε άρδην τις βυζαντινο-δυτικές σχέσεις. Η ήδη αυξημένη διείσδυση των Δυτικών στα βυζαντινά πράγματα στα χρόνια των Αγγέλων έγινε ανεξέλεγκτη μέσω της ακμής των ιταλικών παροικιών στην Πρωτεύουσα και των εμπορικών προνομίων που τους είχαν παραχωρηθεί. Ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος, επομένως, κλήθηκε να ανταποκριθεί σε έναν εξαιρετικά δύσκολο ρόλο, καθώς, από τη μία, η Δύση μπορούσε να αποτελεί ένα εχθρικό ή τουλάχιστον αναξιόπιστο μέτωπο και από την άλλη, έναν απαραίτητο σύμμαχο, προκειμένου το αποδυναμωμένο Βυζάντιο να ανταποκριθεί στις στρατιωτικές και ναυτικές του υποχρεώσεις. Η Δύση στα χρόνια αυτά φαινόταν να ισχυροποιείται συνεχώς και έπαψε να βρίσκεται στο παρασκήνιο. Ο Ισαάκιος Β΄ είχε αντιληφθεί την επικινδυνότητά της και προτιμούσε σαφώς μια αγαστή συνεργασία με όσους Δυτικούς συμμάχους μπορούσε να εξασφαλίσει εναντίον των λοιπών που τον αντιμάχονταν. Έτσι, κατάφερε να διατηρήσει καλές σχέσεις με την Ουγγαρία, τον οίκο του Μομφερά και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Στόχος του ήταν, βέβαια, να συμμαχήσει με ισχυρές ναυτικές δυνάμεις, προκειμένου να αντισταθμίσει τη δύναμη των δύο μεγάλων του αντιπάλων, του Νορμανδικού βασιλείου της Σικελίας και της Γερμανικής αυτοκρατορίας, οι οποίοι διέθεταν αξιόλογο στόλο. Κατάφερε νίκη εναντίον των Νορμανδών και έκλεισε ειρήνη μαζί τους, ενώ η αναστάτωση που του προκάλεσε η δίοδος της Γ΄ Σταυροφορίας και του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα μέσα από τα βυζαντινά εδάφη τον οδήγησε σε σπασμωδικές κινήσεις. Αφέθηκε, λοιπόν, στην πατρωνία της Βενετίας, της Γένουας και της Πίζας, των οποίων ο στόλος τού ήταν απαραίτητος, εφόσον η άλλοτε παντοδυναμία του Βυζαντίου στη Μεσόγειο χάρη στις πανίσχυρες ναυτικές του δυνάμεις είχε πλέον εκλείψει οριστικά. Η Βενετία εκμεταλλεύτηκε και με το παραπάνω την ευκαιρία που της δόθηκε. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας παραδόθηκε στις βενετικές αγκάλες οικειοθελώς προσβλέποντας στην εξυπηρέτηση των πρόσκαιρων αναγκών του και παραγνωρίζοντας εντελώς τη μακροπρόθεσμη ζημία που θα προκαλούσε η βενετική κηδεμονία. Τα μέσα διαπραγμάτευσης που διέθετε ήταν βεβαίως πενιχρά. Αυτό δεν δικαιολογεί, όμως, το γεγονός ότι προτίμησε τις εύκολες λύσεις. Οι υπόλοιπες κινήσεις του στην εξωτερική πολιτική δεν ήταν αρκετές για να υπερασπίσουν το πολύ ευάλωτο πλέον Βυζάντιο. Άφησε την ανασφάλειά του να κυριαρχήσει, δεν φύλαξε ικανοποιητικά τα νώτα του, προσφέροντας την Ανατολική Ρωμαïκή Αυτοκρατορία στο πινάκιο των Δυτικών πολεμιστών που κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη το 1204.","Isaac’s II rise to the throne (1185-1195) marks the rise of a new dynasty in Byzantium, that of the Angels. The Angels bear in a way the greatest share of responsibility for the fall of Constantinople to the crusaders in 1204, a very important fact of byzantine history, which has greatly influenced Byzantine-Western relations. The already widespread penetration of the West into Byzantine reality became uncontrollable in the era of the Angels because of the prosperity of the Italian merchant quarters in the Capital and the commercial privileges granted to them. Isaac II Angelus, therefore, had to take an active role in an extremely difficult situation, since, on the one hand, the West could be a hostile or at least unreliable front and, on the other hand, it could also be a necessary ally in order for the weak Byzantium to meet its military and naval obligations. The West in those years seemed to be getting constantly stronger and ceased being in the background. Having realised that, Isaac clearly preferred a good cooperation with as many Western allies could secure against the others who were fighting him. Therefore, he managed to maintain good relations with Hungary, the Montferrat House and the Roman Catholic Church. His goal was to ally with powerful naval forces so that he could offset the power of his two major opponents, the Norman Kingdom of Sicily and the German Empire, who possessed a remarkable fleet. He achieved victory against the Normans and made peace with them, while the inconvenience caused by the passage of the Third Crusade and Frederick Barbarossa through the byzantine territory led him to careless actions. He let himself to the condescension of Venice, Genoa and Pisa, whose fleet was indispensable to him, since the former byzantine dominance of the Mediterranean thanks to its powerful naval forces had now ceased to exist. Venice, naturally, took advantage of the opportunity. The Byzantine emperor surrendered to the “Most Serene Republic” voluntarily looking to serve his temporary needs and completely neglecting the long-term damage caused by Venetian guardianship. His bargaining chips were of course insignificant. That does not justify, however, the fact that he preferred the easy solutions. The rest of his foreign policy agenda was not enough to defend Byzantium at its most vulnerable state. He felt insecure and did not cover his back, offering the Eastern Roman Empire to the Western warriors who occupied Constantinople in 1204."],"dc:identifier":["uoadl:2819330","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819330"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Η εξωτερική πολιτική του Ισαακίου Β΄ Αγγέλου (1185-1195) έναντι της Δύσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:44Z"}