{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2819401"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2819401","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το Λατινικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και η βενετική Κρήτη (1585-1588). Όψεις της ιστορίας της Λατινικής Εκκλησίας στην Ανατολή","abstract":"Στόχο της παρούσας εργασίας συνιστά η εξέταση του Λατινικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, του κυρίαρχου θεσμού της Λατινικής Εκκλησίας στην Ανατολή, βάσει ενός σώματος ανέκδοτων εγγράφων από το Κρατικό Αρχείο της Βενετίας (Archivio di Stato Venezia). Η μελέτη εστιάζει στην Κρήτη, την περιοχή του ελληνικού χώρου με τη μακρότερη διάρκεια της βενετικής κυριαρχίας και ταυτόχρονα με τη μακροβιότερη παρουσία της Λατινικής Εκκλησίας, κατά τα έτη 1585-1588. Τον 16ο αιώνα, η επιθυμία της Αγίας Έδρας να αποκαταστήσει το κύρος της, μετά τη μεταρρυθμιστική αμφισβήτησή του, και να ενισχύσει τη θέση της στις περιοχές δικαιοδοσίας της προσέκρουε στη θρησκευτική πολιτική της Βενετίας, η οποία επενέβαινε σε ζητήματα εκκλησιαστικής διοίκησης για την απρόσκοπτη άσκηση της εξουσίας της. Η Κρήτη αποτέλεσε χαρακτηριστικό παράδειγμα των συγκρουσιακών σχέσεων της Λατινικής Εκκλησίας και του βενετικού κράτους, καθώς η προσπάθεια επιβολής των εκπροσώπων της και η άσκηση πιέσεων στο ορθόδοξο ποίμνιο προκαλούσε την έντονη δυσαρέσκεια των τοπικών Αρχών, αφού, τον ύστερο 16ο αιώνα, η προσέγγιση των Ορθόδοξων υπηκόων ήταν αναγκαία για την διασφάλιση της βενετικής εξουσίας στο νησί, διότι η Γαληνοτάτη είχε απωλέσει σημαντικές κτήσεις της στην Ανατολή, ενώ δεχόταν ισχυρές οικονομικές και πολιτικές πιέσεις από τις δυνάμεις της δυτικής Ευρώπης και την Οθωμανική αυτοκρατορία. Στο πρώτο κεφάλαιο της εργασίας μελετάται η ιστορική πορεία του Λατινικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης από την ίδρυσή του, το 1204, μετά τη σταυροφορική κατάκτηση της πόλης έως τη μεταφορά της έδρας του, το 1261, σε περιοχές της βενετικής επικράτειας λόγω της ανασύστασης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Παράλληλα, εξετάζεται η στενή σχέση του με τη Γαληνοτάτη, η οποία επιδίωκε την άνοδο στον πατριαρχικό θρόνο ιεραρχών με βενετική καταγωγή για τον έλεγχο των εκκλησιαστικών πραγμάτων της Ανατολής. Το πρώτο μέρος του δεύτερου κεφαλαίου πραγματεύεται την ακίνητη περιουσία του πατριαρχείου, αστική και έγγειο, στο διαμέρισμα του Χάνδακα. Έμφαση δίνεται στα αγροτικά ακίνητα, τα χωριά-φέουδα, καθώς η μελέτη των εκμισθώσεών τους αναδεικνύει την οικονομική καχεξία της Λατινικής Εκκλησίας στο νησί και την προσπάθειά της να ικανοποιήσει τις φορολογικές υποχρεώσεις της προς την Αγία Έδρα και τη Βενετία. Στο δεύτερο μέρος του κεφαλαίου εξετάζονται οι σχέσεις των εκπροσώπων του πατριαρχείου με επιφανείς κοινωνικά παράγοντες, οι οποίες δεν σχετίζονταν πάντοτε με τον θεσμικό ρόλο τους. Στο τρίτο και τελευταίο κεφάλαιο μελετάται η διάθεση των πατριαρχικών εισοδημάτων από την Κρήτη, τα οποία αποτέλεσαν την πηγή για τη μισθοδοσία των επικεφαλής του ορθόδοξου κλήρου, των πρωτοπαπάδων και των πρωτοψαλτών, αλλά και για το κληροδότημα του Βησσαρίωνα, την επιχορήγηση των φιλενωτικών ιερέων του νησιού με στόχο να αποτελέσουν πρότυπα για το ορθόδοξο ποίμνιο, ώστε να προκαλέσουν τη μεταστροφή του.","abstract_html":"Στόχο της παρούσας εργασίας συνιστά η εξέταση του Λατινικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, του κυρίαρχου θεσμού της Λατινικής Εκκλησίας στην Ανατολή, βάσει ενός σώματος ανέκδοτων εγγράφων από το Κρατικό Αρχείο της Βενετίας (Archivio di Stato Venezia). Η μελέτη εστιάζει στην Κρήτη, την περιοχή του ελληνικού χώρου με τη μακρότερη διάρκεια της βενετικής κυριαρχίας και ταυτόχρονα με τη μακροβιότερη παρουσία της Λατινικής Εκκλησίας, κατά τα έτη 1585-1588. Τον 16ο αιώνα, η επιθυμία της Αγίας Έδρας να αποκαταστήσει το κύρος της, μετά τη μεταρρυθμιστική αμφισβήτησή του, και να ενισχύσει τη θέση της στις περιοχές δικαιοδοσίας της προσέκρουε στη θρησκευτική πολιτική της Βενετίας, η οποία επενέβαινε σε ζητήματα εκκλησιαστικής διοίκησης για την απρόσκοπτη άσκηση της εξουσίας της. Η Κρήτη αποτέλεσε χαρακτηριστικό παράδειγμα των συγκρουσιακών σχέσεων της Λατινικής Εκκλησίας και του βενετικού κράτους, καθώς η προσπάθεια επιβολής των εκπροσώπων της και η άσκηση πιέσεων στο ορθόδοξο ποίμνιο προκαλούσε την έντονη δυσαρέσκεια των τοπικών Αρχών, αφού, τον ύστερο 16ο αιώνα, η προσέγγιση των Ορθόδοξων υπηκόων ήταν αναγκαία για την διασφάλιση της βενετικής εξουσίας στο νησί, διότι η Γαληνοτάτη είχε απωλέσει σημαντικές κτήσεις της στην Ανατολή, ενώ δεχόταν ισχυρές οικονομικές και πολιτικές πιέσεις από τις δυνάμεις της δυτικής Ευρώπης και την Οθωμανική αυτοκρατορία. Στο πρώτο κεφάλαιο της εργασίας μελετάται η ιστορική πορεία του Λατινικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης από την ίδρυσή του, το 1204, μετά τη σταυροφορική κατάκτηση της πόλης έως τη μεταφορά της έδρας του, το 1261, σε περιοχές της βενετικής επικράτειας λόγω της ανασύστασης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Παράλληλα, εξετάζεται η στενή σχέση του με τη Γαληνοτάτη, η οποία επιδίωκε την άνοδο στον πατριαρχικό θρόνο ιεραρχών με βενετική καταγωγή για τον έλεγχο των εκκλησιαστικών πραγμάτων της Ανατολής. Το πρώτο μέρος του δεύτερου κεφαλαίου πραγματεύεται την ακίνητη περιουσία του πατριαρχείου, αστική και έγγειο, στο διαμέρισμα του Χάνδακα. Έμφαση δίνεται στα αγροτικά ακίνητα, τα χωριά-φέουδα, καθώς η μελέτη των εκμισθώσεών τους αναδεικνύει την οικονομική καχεξία της Λατινικής Εκκλησίας στο νησί και την προσπάθειά της να ικανοποιήσει τις φορολογικές υποχρεώσεις της προς την Αγία Έδρα και τη Βενετία. Στο δεύτερο μέρος του κεφαλαίου εξετάζονται οι σχέσεις των εκπροσώπων του πατριαρχείου με επιφανείς κοινωνικά παράγοντες, οι οποίες δεν σχετίζονταν πάντοτε με τον θεσμικό ρόλο τους. Στο τρίτο και τελευταίο κεφάλαιο μελετάται η διάθεση των πατριαρχικών εισοδημάτων από την Κρήτη, τα οποία αποτέλεσαν την πηγή για τη μισθοδοσία των επικεφαλής του ορθόδοξου κλήρου, των πρωτοπαπάδων και των πρωτοψαλτών, αλλά και για το κληροδότημα του Βησσαρίωνα, την επιχορήγηση των φιλενωτικών ιερέων του νησιού με στόχο να αποτελέσουν πρότυπα για το ορθόδοξο ποίμνιο, ώστε να προκαλέσουν τη μεταστροφή του.","abstract_has_math":false,"creators":["Γκάναλη Αργυρώ","Gkanali Argyro"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:44Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2819401"],"render_values":[{"text":"uoadl:2819401","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819401","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819401","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2819401","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκάναλη Αργυρώ","Gkanali Argyro"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2819401","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819401"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στόχο της παρούσας εργασίας συνιστά η εξέταση του Λατινικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, του κυρίαρχου θεσμού της Λατινικής Εκκλησίας στην Ανατολή, βάσει ενός σώματος ανέκδοτων εγγράφων από το Κρατικό Αρχείο της Βενετίας (Archivio di Stato Venezia). Η μελέτη εστιάζει στην Κρήτη, την περιοχή του ελληνικού χώρου με τη μακρότερη διάρκεια της βενετικής κυριαρχίας και ταυτόχρονα με τη μακροβιότερη παρουσία της Λατινικής Εκκλησίας, κατά τα έτη 1585-1588. Τον 16ο αιώνα, η επιθυμία της Αγίας Έδρας να αποκαταστήσει το κύρος της, μετά τη μεταρρυθμιστική αμφισβήτησή του, και να ενισχύσει τη θέση της στις περιοχές δικαιοδοσίας της προσέκρουε στη θρησκευτική πολιτική της Βενετίας, η οποία επενέβαινε σε ζητήματα εκκλησιαστικής διοίκησης για την απρόσκοπτη άσκηση της εξουσίας της. Η Κρήτη αποτέλεσε χαρακτηριστικό παράδειγμα των συγκρουσιακών σχέσεων της Λατινικής Εκκλησίας και του βενετικού κράτους, καθώς η προσπάθεια επιβολής των εκπροσώπων της και η άσκηση πιέσεων στο ορθόδοξο ποίμνιο προκαλούσε την έντονη δυσαρέσκεια των τοπικών Αρχών, αφού, τον ύστερο 16ο αιώνα, η προσέγγιση των Ορθόδοξων υπηκόων ήταν αναγκαία για την διασφάλιση της βενετικής εξουσίας στο νησί, διότι η Γαληνοτάτη είχε απωλέσει σημαντικές κτήσεις της στην Ανατολή, ενώ δεχόταν ισχυρές οικονομικές και πολιτικές πιέσεις από τις δυνάμεις της δυτικής Ευρώπης και την Οθωμανική αυτοκρατορία. Στο πρώτο κεφάλαιο της εργασίας μελετάται η ιστορική πορεία του Λατινικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης από την ίδρυσή του, το 1204, μετά τη σταυροφορική κατάκτηση της πόλης έως τη μεταφορά της έδρας του, το 1261, σε περιοχές της βενετικής επικράτειας λόγω της ανασύστασης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Παράλληλα, εξετάζεται η στενή σχέση του με τη Γαληνοτάτη, η οποία επιδίωκε την άνοδο στον πατριαρχικό θρόνο ιεραρχών με βενετική καταγωγή για τον έλεγχο των εκκλησιαστικών πραγμάτων της Ανατολής. Το πρώτο μέρος του δεύτερου κεφαλαίου πραγματεύεται την ακίνητη περιουσία του πατριαρχείου, αστική και έγγειο, στο διαμέρισμα του Χάνδακα. Έμφαση δίνεται στα αγροτικά ακίνητα, τα χωριά-φέουδα, καθώς η μελέτη των εκμισθώσεών τους αναδεικνύει την οικονομική καχεξία της Λατινικής Εκκλησίας στο νησί και την προσπάθειά της να ικανοποιήσει τις φορολογικές υποχρεώσεις της προς την Αγία Έδρα και τη Βενετία. Στο δεύτερο μέρος του κεφαλαίου εξετάζονται οι σχέσεις των εκπροσώπων του πατριαρχείου με επιφανείς κοινωνικά παράγοντες, οι οποίες δεν σχετίζονταν πάντοτε με τον θεσμικό ρόλο τους. Στο τρίτο και τελευταίο κεφάλαιο μελετάται η διάθεση των πατριαρχικών εισοδημάτων από την Κρήτη, τα οποία αποτέλεσαν την πηγή για τη μισθοδοσία των επικεφαλής του ορθόδοξου κλήρου, των πρωτοπαπάδων και των πρωτοψαλτών, αλλά και για το κληροδότημα του Βησσαρίωνα, την επιχορήγηση των φιλενωτικών ιερέων του νησιού με στόχο να αποτελέσουν πρότυπα για το ορθόδοξο ποίμνιο, ώστε να προκαλέσουν τη μεταστροφή του.","The aim of this thesis is to shed light on the Latin Patriarchate of Constantinople, the dominant institution of the Latin Church in the East, based on a collection of unpublished papers from the State Archives of Venice (Archivo di Stato Venezia). My research focuses on Crete, the area of Greek origin, with the longest duration of Venetian domination and at the same time the longer-lasting presence of the Latin Church in the years 1585-1588. The wish of the Holy See, in the 16th century, to re-establish its authority after its reformative impeachment and to strengthen its power in areas of jurisdiction ran into the religious policy of Venice, which intervened in matters of ecclesiastical administration in order to exercise its power seamlessly. Crete was a typical example of the conflicting relations between the Latin Church and the Venetian state, as the attempt to impose its representatives and exert pressure on the Orthodox flock caused strong dissatisfaction to the local authorities. That is because in the late 16th century, the cooperation of Orthodox citizens was essential for the protection of Venetian power as the Most Serene Republic of Venice had lost significant conquests in the East and kept on receiving pressure both from the Ottoman Empire and Western Europe. The first chapter of this essay, focuses on the historical course of the Latin Patriarchate of Constantinople since its foundation until its transfer in 1261 to Venetian territories due to the reconstruction of the Byzantine Empire. At the same time, the chapter examines its close relationship with the Most Serene Republic of Venice, which sought to rise to the patriarchal throne of hierarchs of Venetian origin in order to control the ecclesiastical affairs of the East. The first part of the second chapter deals with the real estate of the Patriarchate (both buildings and land) in the district of Candia. Emphasis is placed on the rural real estate, the feud villages, as the study of their leasing highlights the economic cachexia of the Latin Church on the island and its attempts to meet tax obligations towards Venice and the Holy See. The second part of this chapter examines the relations of the representatives of the Patriarchate with eminent social agents that did not always stick to their institutional role. Finally, the third chapter examines the availability of patriarchal incomes from Crete which constituted source of financing not only for the heads of the Orthodox clergy, the protopapades and protopsaltes but also for Bessarion bequest and local unionist priests in order for them to become models for the Orthodox flock and cause its conversion."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το Λατινικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και η βενετική Κρήτη (1585-1588). Όψεις της ιστορίας της Λατινικής Εκκλησίας στην Ανατολή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκάναλη Αργυρώ","Gkanali Argyro"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Στόχο της παρούσας εργασίας συνιστά η εξέταση του Λατινικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, του κυρίαρχου θεσμού της Λατινικής Εκκλησίας στην Ανατολή, βάσει ενός σώματος ανέκδοτων εγγράφων από το Κρατικό Αρχείο της Βενετίας (Archivio di Stato Venezia). Η μελέτη εστιάζει στην Κρήτη, την περιοχή του ελληνικού χώρου με τη μακρότερη διάρκεια της βενετικής κυριαρχίας και ταυτόχρονα με τη μακροβιότερη παρουσία της Λατινικής Εκκλησίας, κατά τα έτη 1585-1588. Τον 16ο αιώνα, η επιθυμία της Αγίας Έδρας να αποκαταστήσει το κύρος της, μετά τη μεταρρυθμιστική αμφισβήτησή του, και να ενισχύσει τη θέση της στις περιοχές δικαιοδοσίας της προσέκρουε στη θρησκευτική πολιτική της Βενετίας, η οποία επενέβαινε σε ζητήματα εκκλησιαστικής διοίκησης για την απρόσκοπτη άσκηση της εξουσίας της. Η Κρήτη αποτέλεσε χαρακτηριστικό παράδειγμα των συγκρουσιακών σχέσεων της Λατινικής Εκκλησίας και του βενετικού κράτους, καθώς η προσπάθεια επιβολής των εκπροσώπων της και η άσκηση πιέσεων στο ορθόδοξο ποίμνιο προκαλούσε την έντονη δυσαρέσκεια των τοπικών Αρχών, αφού, τον ύστερο 16ο αιώνα, η προσέγγιση των Ορθόδοξων υπηκόων ήταν αναγκαία για την διασφάλιση της βενετικής εξουσίας στο νησί, διότι η Γαληνοτάτη είχε απωλέσει σημαντικές κτήσεις της στην Ανατολή, ενώ δεχόταν ισχυρές οικονομικές και πολιτικές πιέσεις από τις δυνάμεις της δυτικής Ευρώπης και την Οθωμανική αυτοκρατορία. Στο πρώτο κεφάλαιο της εργασίας μελετάται η ιστορική πορεία του Λατινικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης από την ίδρυσή του, το 1204, μετά τη σταυροφορική κατάκτηση της πόλης έως τη μεταφορά της έδρας του, το 1261, σε περιοχές της βενετικής επικράτειας λόγω της ανασύστασης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Παράλληλα, εξετάζεται η στενή σχέση του με τη Γαληνοτάτη, η οποία επιδίωκε την άνοδο στον πατριαρχικό θρόνο ιεραρχών με βενετική καταγωγή για τον έλεγχο των εκκλησιαστικών πραγμάτων της Ανατολής. Το πρώτο μέρος του δεύτερου κεφαλαίου πραγματεύεται την ακίνητη περιουσία του πατριαρχείου, αστική και έγγειο, στο διαμέρισμα του Χάνδακα. Έμφαση δίνεται στα αγροτικά ακίνητα, τα χωριά-φέουδα, καθώς η μελέτη των εκμισθώσεών τους αναδεικνύει την οικονομική καχεξία της Λατινικής Εκκλησίας στο νησί και την προσπάθειά της να ικανοποιήσει τις φορολογικές υποχρεώσεις της προς την Αγία Έδρα και τη Βενετία. Στο δεύτερο μέρος του κεφαλαίου εξετάζονται οι σχέσεις των εκπροσώπων του πατριαρχείου με επιφανείς κοινωνικά παράγοντες, οι οποίες δεν σχετίζονταν πάντοτε με τον θεσμικό ρόλο τους. Στο τρίτο και τελευταίο κεφάλαιο μελετάται η διάθεση των πατριαρχικών εισοδημάτων από την Κρήτη, τα οποία αποτέλεσαν την πηγή για τη μισθοδοσία των επικεφαλής του ορθόδοξου κλήρου, των πρωτοπαπάδων και των πρωτοψαλτών, αλλά και για το κληροδότημα του Βησσαρίωνα, την επιχορήγηση των φιλενωτικών ιερέων του νησιού με στόχο να αποτελέσουν πρότυπα για το ορθόδοξο ποίμνιο, ώστε να προκαλέσουν τη μεταστροφή του.","The aim of this thesis is to shed light on the Latin Patriarchate of Constantinople, the dominant institution of the Latin Church in the East, based on a collection of unpublished papers from the State Archives of Venice (Archivo di Stato Venezia). My research focuses on Crete, the area of Greek origin, with the longest duration of Venetian domination and at the same time the longer-lasting presence of the Latin Church in the years 1585-1588. The wish of the Holy See, in the 16th century, to re-establish its authority after its reformative impeachment and to strengthen its power in areas of jurisdiction ran into the religious policy of Venice, which intervened in matters of ecclesiastical administration in order to exercise its power seamlessly. Crete was a typical example of the conflicting relations between the Latin Church and the Venetian state, as the attempt to impose its representatives and exert pressure on the Orthodox flock caused strong dissatisfaction to the local authorities. That is because in the late 16th century, the cooperation of Orthodox citizens was essential for the protection of Venetian power as the Most Serene Republic of Venice had lost significant conquests in the East and kept on receiving pressure both from the Ottoman Empire and Western Europe. The first chapter of this essay, focuses on the historical course of the Latin Patriarchate of Constantinople since its foundation until its transfer in 1261 to Venetian territories due to the reconstruction of the Byzantine Empire. At the same time, the chapter examines its close relationship with the Most Serene Republic of Venice, which sought to rise to the patriarchal throne of hierarchs of Venetian origin in order to control the ecclesiastical affairs of the East. The first part of the second chapter deals with the real estate of the Patriarchate (both buildings and land) in the district of Candia. Emphasis is placed on the rural real estate, the feud villages, as the study of their leasing highlights the economic cachexia of the Latin Church on the island and its attempts to meet tax obligations towards Venice and the Holy See. The second part of this chapter examines the relations of the representatives of the Patriarchate with eminent social agents that did not always stick to their institutional role. Finally, the third chapter examines the availability of patriarchal incomes from Crete which constituted source of financing not only for the heads of the Orthodox clergy, the protopapades and protopsaltes but also for Bessarion bequest and local unionist priests in order for them to become models for the Orthodox flock and cause its conversion."],"dc:identifier":["uoadl:2819401","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819401"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Το Λατινικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και η βενετική Κρήτη (1585-1588). Όψεις της ιστορίας της Λατινικής Εκκλησίας στην Ανατολή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:44Z"}