{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2819430"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2819430","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μοριακή και κυτταρογενετική διερεύνηση Οξείας Μυελογενούς Λευχαιμίας (ΟΜΛ)","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η Οξεία Μυελογενής Λευχαιμία (ΟΜΛ) είναι μία ετερογενής κλωνική διαταραχή των άωρων αιμοποιητικών κυττάρων του μυελού των οστών, τα οποία έχουν χάσει την ικανότητα ρύθμισης της αυτοανανεωτικής τους λειτουργίας και της διαφοροποίησης τους προς τα ώριμα κύτταρα του αίματος. Στην εκδήλωση της νόσου φαίνεται να συμβάλλουν γενετικοί και επιγενετικοί παράγοντες, όπως και η έκθεση σε γονοτοξικούς παράγοντες. Επίσης, έχει προταθεί ότι γενετικοί πολυμορφισμοί γονιδίων που επηρεάζουν την ενεργότητα των παραγόμενων ενζύμων που μετέχουν στο μεταβολισμό γονοτοξικών ουσιών, μπορεί να εμπλέκονται στους μηχανισμούς ανάπτυξης OMΛ. Οι παραοξονάσες (PON1, ΡΟΝ2, ΡΟΝ3) είναι ένζυμα που προστατεύουν τα κύτταρα από γονοτοξικούς παράγοντες (οργανοφωσφορικές ενώσεις, ελεύθερες ρίζες οξυγόνου) που προκαλούν μεταβολικές αλλοιώσεις και βλάβες στο DNA. Στη κωδική περιοχή του γονιδίου ΡΟΝ1 έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη του πολυμορφισμού Gln192Arg [μετατροπή του γλουταμινικού οξέος (Gln) σε αργινίνη (Arg)] που σχετίζεται με διαφορετική καταλυτική δραστηριότητα του ενζύμου έναντι κάποιων οργανοφωσφορικών ουσιών. Έτσι άτομα ομόζυγα για το φυσιολογικό αλληλόμορφο (QQ) έχουν υψηλή ενεργότητα του ενζύμου, άτομα ετερόζυγα (QR) μειωμένη ενώ άτομα ομόζυγα για το μεταλλαγμένο αλληλόμορφο (RR) έχουν χαμηλή ενεργότητα του ενζύμου. ΣΚΟΠΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Σκοπός της εργασίας ήταν η διερεύνηση του πιθανού ρόλου του γενετικού πολυμορφισμού Q192R (rs662) του γονιδίου ΡΟΝ1 στη προδιάθεση εμφάνισης της ΟΜΛ καθώς και των ειδικών χρωμοσωμικών αλλοιώσεων της νόσου. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε περιλαμβάνει την μοριακή ανάλυση μιας σειράς ασθενών με ΟΜΛ και υγειών μαρτύρων για τον πολυμορφισμό Q192R του γονιδίου ΡΟΝ1, καθώς και τη κυτταρογενετική ανάλυση δειγμάτων μυελού των οστών των ασθενών. Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν 85 ασθενείς με ΟΜΛ, 39 άντρες και 46 γυναίκες, με μέση ηλικία τα 56 έτη (17-89 έτη), και 104 υγιείς δότες αντίστοιχης ηλικίας και φύλου. Η ομάδα των ασθενών μελετήθηκε με μεθόδους κλασικής κυτταρογενετικής για την ανίχνευση χρωμοσωμικών αλλοιώσεων. Για τη γονοτυπική ανάλυση πραγματοποιήθηκε απομόνωση ολικού γενωμικού DNA από τα δείγματα μυελού των ασθενών και περιφερικού αίματος των υγιών δοτών και στη συνέχεια ανίχνευση του υπό μελέτη πολυμορφισμού με τη μέθοδο ανίχνευσης πολυμορφισμών μέσω πέψης με ένζυμα περιορισμού (Restricted Fragment Length Polymorphism, RFLP). Έπειτα, υπολογίστηκαν οι συχνότητες γονοτύπων και αλληλομόρφων ασθενών και μαρτύρων και οι κατανομές τους συγκρίθηκαν με το στατιστικό μη-παραμετρικό τεστ x2 (chisquare test). Τέλος, τα γονοτυπικά ευρήματα συσχετίσθηκαν με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών και τα κυτταρογενετικά ευρήματα. Στατιστικά σημαντικά θεωρήθηκαν τα ευρήματα με p<0.05 και διάστημα εμπιστοσύνης CI=95%. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Η κυτταρογενετική ανάλυση ήταν επιτυχής στους 83/85 ασθενείς (98%). Το 36% είχε φυσιολογικό καρυότυπο ενώ το 64% έφερε κλωνικές κυτταρογενετικές αλλοιώσεις. Οι πιο συχνές κυτταρογενετικές αλλοιώσεις ήταν τρισωμία 8 (12%), t(15;17)(q24.1;q21.1) (7,2%), -7/del(7q) (7,2%), αναδιατάξεις του 11q (6%), τρισωμία 21 (3,6%) t(9;22)(q34;q11) (3,6%), inv(3) (2,4%) ενώ σύνθετος καρυότυπος βρέθηκε στο 8,4% των ασθενών. Για τον πολυμορφισμό Q192R ο γονοτυπικός έλεγχος ήταν επιτυχής σε όλα τα δείγματα ασθενών και υγιών δοτών. Η κατανομή γονοτύπων και αλληλομόρφων ήταν παρόμοια μεταξύ ασθενών με ΟΜΛ και υγειών δοτών και δεν εμφάνισε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων (p=0.939, x2=0.125, df=2). Στην ομάδα των ασθενών, οι συχνότητες των γονοτύπων του ΡΟΝ1 για τους ομοζυγώτες για το φυσιολογικό αλληλόμορφο (QQ) υπολογίστηκαν σε 63.46% vs 65.9% στην ομάδα των μαρτύρων, 31.73% vs 29.4% για τους ετεροζυγώτες (QR) και 4.81% vs 4.6% για τους ομοζυγώτες για το μεταλλαγμένο αλληλόμορφο (RR). Οι συχνότητες των δύο αλληλομόρφων σε ασθενείς και μάρτυρες ήταν 0,806 vs 0,793 για το φυσιολογικό αλληλόμορφο Q και 0,207 vs 0,194 για το μεταλλαγμένο αλληλόμορφο R. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Τα αποτελέσματα της παρούσας εργασίας δεν αναδεικνύουν τη συμβολή του πολυμορφισμού Q192R του γονιδίου PON1 στην προδιάθεση ανάπτυξης ΟΜΛ. Βρέθηκε θετική συσχέτιση του πολυμορφισμού με την εμφάνιση τρισωμίας 8 ενώ ο πολυμορφισμός δεν φαίνεται να σχετίεται με την εμφάνιση των υπόλοιπων ειδικών κυτταρογενετικών αλλοιώσεων της νόσου αν και αυτό πιθανόν να οφείλεται στο μικρό αριθμό ασθενών της μελέτης που περιλαμβάνονται σε κάθε κυτταρογενετική ομάδα, γεγονός που αποδυναμώνει τη δύναμη των στατιστικών εργαλείων και δεν επιτρέπει τη διεξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Συνιστάται περαιτέρω διερεύνηση για την πιθανή συσχέτιση του υπό μελέτη πολυμορφισμού σε μεγαλύτερο δείγμα ασθενών, ιδιαίτερα στις επιμέρους κυτταρογενετικές ομάδες","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η Οξεία Μυελογενής Λευχαιμία (ΟΜΛ) είναι μία ετερογενής κλωνική διαταραχή των άωρων αιμοποιητικών κυττάρων του μυελού των οστών, τα οποία έχουν χάσει την ικανότητα ρύθμισης της αυτοανανεωτικής τους λειτουργίας και της διαφοροποίησης τους προς τα ώριμα κύτταρα του αίματος. Στην εκδήλωση της νόσου φαίνεται να συμβάλλουν γενετικοί και επιγενετικοί παράγοντες, όπως και η έκθεση σε γονοτοξικούς παράγοντες. Επίσης, έχει προταθεί ότι γενετικοί πολυμορφισμοί γονιδίων που επηρεάζουν την ενεργότητα των παραγόμενων ενζύμων που μετέχουν στο μεταβολισμό γονοτοξικών ουσιών, μπορεί να εμπλέκονται στους μηχανισμούς ανάπτυξης OMΛ. Οι παραοξονάσες (PON1, ΡΟΝ2, ΡΟΝ3) είναι ένζυμα που προστατεύουν τα κύτταρα από γονοτοξικούς παράγοντες (οργανοφωσφορικές ενώσεις, ελεύθερες ρίζες οξυγόνου) που προκαλούν μεταβολικές αλλοιώσεις και βλάβες στο DNA. Στη κωδική περιοχή του γονιδίου ΡΟΝ1 έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη του πολυμορφισμού Gln192Arg [μετατροπή του γλουταμινικού οξέος (Gln) σε αργινίνη (Arg)] που σχετίζεται με διαφορετική καταλυτική δραστηριότητα του ενζύμου έναντι κάποιων οργανοφωσφορικών ουσιών. Έτσι άτομα ομόζυγα για το φυσιολογικό αλληλόμορφο (QQ) έχουν υψηλή ενεργότητα του ενζύμου, άτομα ετερόζυγα (QR) μειωμένη ενώ άτομα ομόζυγα για το μεταλλαγμένο αλληλόμορφο (RR) έχουν χαμηλή ενεργότητα του ενζύμου. ΣΚΟΠΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Σκοπός της εργασίας ήταν η διερεύνηση του πιθανού ρόλου του γενετικού πολυμορφισμού Q192R (rs662) του γονιδίου ΡΟΝ1 στη προδιάθεση εμφάνισης της ΟΜΛ καθώς και των ειδικών χρωμοσωμικών αλλοιώσεων της νόσου. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε περιλαμβάνει την μοριακή ανάλυση μιας σειράς ασθενών με ΟΜΛ και υγειών μαρτύρων για τον πολυμορφισμό Q192R του γονιδίου ΡΟΝ1, καθώς και τη κυτταρογενετική ανάλυση δειγμάτων μυελού των οστών των ασθενών. Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν 85 ασθενείς με ΟΜΛ, 39 άντρες και 46 γυναίκες, με μέση ηλικία τα 56 έτη (17-89 έτη), και 104 υγιείς δότες αντίστοιχης ηλικίας και φύλου. Η ομάδα των ασθενών μελετήθηκε με μεθόδους κλασικής κυτταρογενετικής για την ανίχνευση χρωμοσωμικών αλλοιώσεων. Για τη γονοτυπική ανάλυση πραγματοποιήθηκε απομόνωση ολικού γενωμικού DNA από τα δείγματα μυελού των ασθενών και περιφερικού αίματος των υγιών δοτών και στη συνέχεια ανίχνευση του υπό μελέτη πολυμορφισμού με τη μέθοδο ανίχνευσης πολυμορφισμών μέσω πέψης με ένζυμα περιορισμού (Restricted Fragment Length Polymorphism, RFLP). Έπειτα, υπολογίστηκαν οι συχνότητες γονοτύπων και αλληλομόρφων ασθενών και μαρτύρων και οι κατανομές τους συγκρίθηκαν με το στατιστικό μη-παραμετρικό τεστ x2 (chisquare test). Τέλος, τα γονοτυπικά ευρήματα συσχετίσθηκαν με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών και τα κυτταρογενετικά ευρήματα. Στατιστικά σημαντικά θεωρήθηκαν τα ευρήματα με p&lt;0.05 και διάστημα εμπιστοσύνης CI=95%. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Η κυτταρογενετική ανάλυση ήταν επιτυχής στους 83/85 ασθενείς (98%). Το 36% είχε φυσιολογικό καρυότυπο ενώ το 64% έφερε κλωνικές κυτταρογενετικές αλλοιώσεις. Οι πιο συχνές κυτταρογενετικές αλλοιώσεις ήταν τρισωμία 8 (12%), t(15;17)(q24.1;q21.1) (7,2%), -7/del(7q) (7,2%), αναδιατάξεις του 11q (6%), τρισωμία 21 (3,6%) t(9;22)(q34;q11) (3,6%), inv(3) (2,4%) ενώ σύνθετος καρυότυπος βρέθηκε στο 8,4% των ασθενών. Για τον πολυμορφισμό Q192R ο γονοτυπικός έλεγχος ήταν επιτυχής σε όλα τα δείγματα ασθενών και υγιών δοτών. Η κατανομή γονοτύπων και αλληλομόρφων ήταν παρόμοια μεταξύ ασθενών με ΟΜΛ και υγειών δοτών και δεν εμφάνισε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων (p=0.939, x2=0.125, df=2). Στην ομάδα των ασθενών, οι συχνότητες των γονοτύπων του ΡΟΝ1 για τους ομοζυγώτες για το φυσιολογικό αλληλόμορφο (QQ) υπολογίστηκαν σε 63.46% vs 65.9% στην ομάδα των μαρτύρων, 31.73% vs 29.4% για τους ετεροζυγώτες (QR) και 4.81% vs 4.6% για τους ομοζυγώτες για το μεταλλαγμένο αλληλόμορφο (RR). Οι συχνότητες των δύο αλληλομόρφων σε ασθενείς και μάρτυρες ήταν 0,806 vs 0,793 για το φυσιολογικό αλληλόμορφο Q και 0,207 vs 0,194 για το μεταλλαγμένο αλληλόμορφο R. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Τα αποτελέσματα της παρούσας εργασίας δεν αναδεικνύουν τη συμβολή του πολυμορφισμού Q192R του γονιδίου PON1 στην προδιάθεση ανάπτυξης ΟΜΛ. Βρέθηκε θετική συσχέτιση του πολυμορφισμού με την εμφάνιση τρισωμίας 8 ενώ ο πολυμορφισμός δεν φαίνεται να σχετίεται με την εμφάνιση των υπόλοιπων ειδικών κυτταρογενετικών αλλοιώσεων της νόσου αν και αυτό πιθανόν να οφείλεται στο μικρό αριθμό ασθενών της μελέτης που περιλαμβάνονται σε κάθε κυτταρογενετική ομάδα, γεγονός που αποδυναμώνει τη δύναμη των στατιστικών εργαλείων και δεν επιτρέπει τη διεξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Συνιστάται περαιτέρω διερεύνηση για την πιθανή συσχέτιση του υπό μελέτη πολυμορφισμού σε μεγαλύτερο δείγμα ασθενών, ιδιαίτερα στις επιμέρους κυτταρογενετικές ομάδες","abstract_has_math":false,"creators":["Χατζηδρόσου Βασιλική-Δροσιά","Chatzidrosou Vasiliki-Drosia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:44Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2819430"],"render_values":[{"text":"uoadl:2819430","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819430","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819430","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2819430","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χατζηδρόσου Βασιλική-Δροσιά","Chatzidrosou Vasiliki-Drosia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2819430","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819430"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η Οξεία Μυελογενής Λευχαιμία (ΟΜΛ) είναι μία ετερογενής κλωνική διαταραχή των άωρων αιμοποιητικών κυττάρων του μυελού των οστών, τα οποία έχουν χάσει την ικανότητα ρύθμισης της αυτοανανεωτικής τους λειτουργίας και της διαφοροποίησης τους προς τα ώριμα κύτταρα του αίματος. Στην εκδήλωση της νόσου φαίνεται να συμβάλλουν γενετικοί και επιγενετικοί παράγοντες, όπως και η έκθεση σε γονοτοξικούς παράγοντες. Επίσης, έχει προταθεί ότι γενετικοί πολυμορφισμοί γονιδίων που επηρεάζουν την ενεργότητα των παραγόμενων ενζύμων που μετέχουν στο μεταβολισμό γονοτοξικών ουσιών, μπορεί να εμπλέκονται στους μηχανισμούς ανάπτυξης OMΛ. Οι παραοξονάσες (PON1, ΡΟΝ2, ΡΟΝ3) είναι ένζυμα που προστατεύουν τα κύτταρα από γονοτοξικούς παράγοντες (οργανοφωσφορικές ενώσεις, ελεύθερες ρίζες οξυγόνου) που προκαλούν μεταβολικές αλλοιώσεις και βλάβες στο DNA. Στη κωδική περιοχή του γονιδίου ΡΟΝ1 έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη του πολυμορφισμού Gln192Arg [μετατροπή του γλουταμινικού οξέος (Gln) σε αργινίνη (Arg)] που σχετίζεται με διαφορετική καταλυτική δραστηριότητα του ενζύμου έναντι κάποιων οργανοφωσφορικών ουσιών. Έτσι άτομα ομόζυγα για το φυσιολογικό αλληλόμορφο (QQ) έχουν υψηλή ενεργότητα του ενζύμου, άτομα ετερόζυγα (QR) μειωμένη ενώ άτομα ομόζυγα για το μεταλλαγμένο αλληλόμορφο (RR) έχουν χαμηλή ενεργότητα του ενζύμου. ΣΚΟΠΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Σκοπός της εργασίας ήταν η διερεύνηση του πιθανού ρόλου του γενετικού πολυμορφισμού Q192R (rs662) του γονιδίου ΡΟΝ1 στη προδιάθεση εμφάνισης της ΟΜΛ καθώς και των ειδικών χρωμοσωμικών αλλοιώσεων της νόσου. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε περιλαμβάνει την μοριακή ανάλυση μιας σειράς ασθενών με ΟΜΛ και υγειών μαρτύρων για τον πολυμορφισμό Q192R του γονιδίου ΡΟΝ1, καθώς και τη κυτταρογενετική ανάλυση δειγμάτων μυελού των οστών των ασθενών. Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν 85 ασθενείς με ΟΜΛ, 39 άντρες και 46 γυναίκες, με μέση ηλικία τα 56 έτη (17-89 έτη), και 104 υγιείς δότες αντίστοιχης ηλικίας και φύλου. Η ομάδα των ασθενών μελετήθηκε με μεθόδους κλασικής κυτταρογενετικής για την ανίχνευση χρωμοσωμικών αλλοιώσεων. Για τη γονοτυπική ανάλυση πραγματοποιήθηκε απομόνωση ολικού γενωμικού DNA από τα δείγματα μυελού των ασθενών και περιφερικού αίματος των υγιών δοτών και στη συνέχεια ανίχνευση του υπό μελέτη πολυμορφισμού με τη μέθοδο ανίχνευσης πολυμορφισμών μέσω πέψης με ένζυμα περιορισμού (Restricted Fragment Length Polymorphism, RFLP). Έπειτα, υπολογίστηκαν οι συχνότητες γονοτύπων και αλληλομόρφων ασθενών και μαρτύρων και οι κατανομές τους συγκρίθηκαν με το στατιστικό μη-παραμετρικό τεστ x2 (chisquare test). Τέλος, τα γονοτυπικά ευρήματα συσχετίσθηκαν με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών και τα κυτταρογενετικά ευρήματα. Στατιστικά σημαντικά θεωρήθηκαν τα ευρήματα με p<0.05 και διάστημα εμπιστοσύνης CI=95%. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Η κυτταρογενετική ανάλυση ήταν επιτυχής στους 83/85 ασθενείς (98%). Το 36% είχε φυσιολογικό καρυότυπο ενώ το 64% έφερε κλωνικές κυτταρογενετικές αλλοιώσεις. Οι πιο συχνές κυτταρογενετικές αλλοιώσεις ήταν τρισωμία 8 (12%), t(15;17)(q24.1;q21.1) (7,2%), -7/del(7q) (7,2%), αναδιατάξεις του 11q (6%), τρισωμία 21 (3,6%) t(9;22)(q34;q11) (3,6%), inv(3) (2,4%) ενώ σύνθετος καρυότυπος βρέθηκε στο 8,4% των ασθενών. Για τον πολυμορφισμό Q192R ο γονοτυπικός έλεγχος ήταν επιτυχής σε όλα τα δείγματα ασθενών και υγιών δοτών. Η κατανομή γονοτύπων και αλληλομόρφων ήταν παρόμοια μεταξύ ασθενών με ΟΜΛ και υγειών δοτών και δεν εμφάνισε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων (p=0.939, x2=0.125, df=2). Στην ομάδα των ασθενών, οι συχνότητες των γονοτύπων του ΡΟΝ1 για τους ομοζυγώτες για το φυσιολογικό αλληλόμορφο (QQ) υπολογίστηκαν σε 63.46% vs 65.9% στην ομάδα των μαρτύρων, 31.73% vs 29.4% για τους ετεροζυγώτες (QR) και 4.81% vs 4.6% για τους ομοζυγώτες για το μεταλλαγμένο αλληλόμορφο (RR). Οι συχνότητες των δύο αλληλομόρφων σε ασθενείς και μάρτυρες ήταν 0,806 vs 0,793 για το φυσιολογικό αλληλόμορφο Q και 0,207 vs 0,194 για το μεταλλαγμένο αλληλόμορφο R. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Τα αποτελέσματα της παρούσας εργασίας δεν αναδεικνύουν τη συμβολή του πολυμορφισμού Q192R του γονιδίου PON1 στην προδιάθεση ανάπτυξης ΟΜΛ. Βρέθηκε θετική συσχέτιση του πολυμορφισμού με την εμφάνιση τρισωμίας 8 ενώ ο πολυμορφισμός δεν φαίνεται να σχετίεται με την εμφάνιση των υπόλοιπων ειδικών κυτταρογενετικών αλλοιώσεων της νόσου αν και αυτό πιθανόν να οφείλεται στο μικρό αριθμό ασθενών της μελέτης που περιλαμβάνονται σε κάθε κυτταρογενετική ομάδα, γεγονός που αποδυναμώνει τη δύναμη των στατιστικών εργαλείων και δεν επιτρέπει τη διεξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Συνιστάται περαιτέρω διερεύνηση για την πιθανή συσχέτιση του υπό μελέτη πολυμορφισμού σε μεγαλύτερο δείγμα ασθενών, ιδιαίτερα στις επιμέρους κυτταρογενετικές ομάδες","INTRODUCTION Acute Myeloid Leukemia (AML) is a heterogenous clonal disorder of the immature bone marrow hematopoietic cells, which have lost their ability to regulate their selfrenewal and differentiation to mature blood cells. Genetic and epigenetic factors appear to contribute to the onset of the disease, while the interaction between exposure to genotoxic agents and genetic predisposition has been implicated as a possible cause of AML. Indeed, it has been suggested that genes encoding enzymes that metabolize genotoxic substances when they do not function properly or even genetic polymorphisms that affect the activity of the enzymes produced may be involved in the AML onset. Human serum Paraoxonases (PON1, PON2, PON3) are a family of enzymes that play an executive role in the antioxidant defense protecting cells from gonotoxic factors like organophosphates and ROS that mediate carcinogenesis by causing metabolic malfunction and DNA damage. The presence of the Gln192Arg polymorphism (rs662) at PON1 coding region results in gloutamine to arginine substitution at the position 192 (R>Q) of encoded protein product. The polymorphism Q192R (rs662) refers to the different catalytic activity of the enzyme towards some organophosphorous substances. Thus homozygous individuals for the normal allele (QQ) have high enzymatic activity, heterozygous (QR) reduced and homozygous individuals for the mutant allele (RR) have low enzymatic activity. PURPOSE OF THE STUDY The aim of this study was to investigate the possible role of the genetic polymorphism Q192R of the PON1 gene at the predisposition of Acute Myeloid Leukemia (AML) and its specific chromosomal aberrations. MATERIALS AND METHODS The methodology followed involves the molecular analysis for the Q192R polymorphism of the PON1 gene at a group of patients with AML (study group) and a group of healthy controls, as well as the cytogenetic analysis of the patients. The study included 85 patients with AML, 39 men and 46 women, 56 years old average aged (17-89 years), and 104 healthy controls of similar age and sex. The study group was analysed for the detection of chromosomal aberrations with karyotyping. Genotypic analysis was performed to isolate total genomic DNA from the bone marrow samples of the patients and the peripheral blood samples of the healthy donors, and then analysed by Restricted Fragment Length Polymorphism (RFLP) for the detection of the Q192R polymorphism. Finally, the genotypic findings were correlated with the demographic characteristics of patients (age group, sex) and the cytogenetic findings. PON1 genotypic and allele frequencies distributions between AML patients and healthy controls were compared by chi-square test. A p-value <0.05 was considered significant. Odds ratios (ORs) were given with 95% confidence interval (CI). RESULTS Cytogenetic analysis was successful at 83/85 of the patients (98%). 36% of the patients had normal karyotype while in the 64% of them clonal cytogenetic aberrations were observed. The results were trisomy 8 (+8) at 12%, t (15; 17) (q24.1; q21.1); PMLRARA and -7 / del (7q) at 7.2% and complex karyotype at the 8.4% of the patients. The Q192R polymorphism genotyping was successful at all of the samples. At the control group, the genotype frequencies of PON1 were 63.46% (Q/Q) homozygotes for the normal allele Q, 31.73% (Q/R) eterozygotes and 4.81% homozygotes for the mutant allele R (R/R). Respectively, the distribution of genotypes in the group of patients was 65.9% (Q/Q), 29.4% (Q/R) and 4.6% (R/R). In the control group the frequency of the two alleles was 0.793 for the normal allele (Q) and 0.207 for the mutant allele (R) while in the study group the frequency was 0.806 for the normal allele (Q) and 0.194 for the mutant allele (R). The frequency of the mutant genotype in patients did not show any statistically significant difference compared to the group of the healthy controls (p = 0.939, x2 = 0.125, df = 2). CONCLUSION The results of this study do not highlight the contribution of PON1 gene polymorphism Q192R to the AML predisposition. Also, the contribution of the Q192R polymorphism to the occurrence of specific cytogenetic abberations appears to be negative too, although this is probably due to the small number of patients included in each cytogenetic group.Thus, the occurrence of the cytogenetic abnormality trisomy 8 appears to correlate with the above mentioned polymorphism. Further investigation is recommended, at a larger patient group, for the possible correlation of the polymorphism studied with AML predisposition."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μοριακή και κυτταρογενετική διερεύνηση Οξείας Μυελογενούς Λευχαιμίας (ΟΜΛ)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χατζηδρόσου Βασιλική-Δροσιά","Chatzidrosou Vasiliki-Drosia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η Οξεία Μυελογενής Λευχαιμία (ΟΜΛ) είναι μία ετερογενής κλωνική διαταραχή των άωρων αιμοποιητικών κυττάρων του μυελού των οστών, τα οποία έχουν χάσει την ικανότητα ρύθμισης της αυτοανανεωτικής τους λειτουργίας και της διαφοροποίησης τους προς τα ώριμα κύτταρα του αίματος. Στην εκδήλωση της νόσου φαίνεται να συμβάλλουν γενετικοί και επιγενετικοί παράγοντες, όπως και η έκθεση σε γονοτοξικούς παράγοντες. Επίσης, έχει προταθεί ότι γενετικοί πολυμορφισμοί γονιδίων που επηρεάζουν την ενεργότητα των παραγόμενων ενζύμων που μετέχουν στο μεταβολισμό γονοτοξικών ουσιών, μπορεί να εμπλέκονται στους μηχανισμούς ανάπτυξης OMΛ. Οι παραοξονάσες (PON1, ΡΟΝ2, ΡΟΝ3) είναι ένζυμα που προστατεύουν τα κύτταρα από γονοτοξικούς παράγοντες (οργανοφωσφορικές ενώσεις, ελεύθερες ρίζες οξυγόνου) που προκαλούν μεταβολικές αλλοιώσεις και βλάβες στο DNA. Στη κωδική περιοχή του γονιδίου ΡΟΝ1 έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη του πολυμορφισμού Gln192Arg [μετατροπή του γλουταμινικού οξέος (Gln) σε αργινίνη (Arg)] που σχετίζεται με διαφορετική καταλυτική δραστηριότητα του ενζύμου έναντι κάποιων οργανοφωσφορικών ουσιών. Έτσι άτομα ομόζυγα για το φυσιολογικό αλληλόμορφο (QQ) έχουν υψηλή ενεργότητα του ενζύμου, άτομα ετερόζυγα (QR) μειωμένη ενώ άτομα ομόζυγα για το μεταλλαγμένο αλληλόμορφο (RR) έχουν χαμηλή ενεργότητα του ενζύμου. ΣΚΟΠΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Σκοπός της εργασίας ήταν η διερεύνηση του πιθανού ρόλου του γενετικού πολυμορφισμού Q192R (rs662) του γονιδίου ΡΟΝ1 στη προδιάθεση εμφάνισης της ΟΜΛ καθώς και των ειδικών χρωμοσωμικών αλλοιώσεων της νόσου. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε περιλαμβάνει την μοριακή ανάλυση μιας σειράς ασθενών με ΟΜΛ και υγειών μαρτύρων για τον πολυμορφισμό Q192R του γονιδίου ΡΟΝ1, καθώς και τη κυτταρογενετική ανάλυση δειγμάτων μυελού των οστών των ασθενών. Στη μελέτη συμπεριλήφθησαν 85 ασθενείς με ΟΜΛ, 39 άντρες και 46 γυναίκες, με μέση ηλικία τα 56 έτη (17-89 έτη), και 104 υγιείς δότες αντίστοιχης ηλικίας και φύλου. Η ομάδα των ασθενών μελετήθηκε με μεθόδους κλασικής κυτταρογενετικής για την ανίχνευση χρωμοσωμικών αλλοιώσεων. Για τη γονοτυπική ανάλυση πραγματοποιήθηκε απομόνωση ολικού γενωμικού DNA από τα δείγματα μυελού των ασθενών και περιφερικού αίματος των υγιών δοτών και στη συνέχεια ανίχνευση του υπό μελέτη πολυμορφισμού με τη μέθοδο ανίχνευσης πολυμορφισμών μέσω πέψης με ένζυμα περιορισμού (Restricted Fragment Length Polymorphism, RFLP). Έπειτα, υπολογίστηκαν οι συχνότητες γονοτύπων και αλληλομόρφων ασθενών και μαρτύρων και οι κατανομές τους συγκρίθηκαν με το στατιστικό μη-παραμετρικό τεστ x2 (chisquare test). Τέλος, τα γονοτυπικά ευρήματα συσχετίσθηκαν με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών και τα κυτταρογενετικά ευρήματα. Στατιστικά σημαντικά θεωρήθηκαν τα ευρήματα με p<0.05 και διάστημα εμπιστοσύνης CI=95%. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Η κυτταρογενετική ανάλυση ήταν επιτυχής στους 83/85 ασθενείς (98%). Το 36% είχε φυσιολογικό καρυότυπο ενώ το 64% έφερε κλωνικές κυτταρογενετικές αλλοιώσεις. Οι πιο συχνές κυτταρογενετικές αλλοιώσεις ήταν τρισωμία 8 (12%), t(15;17)(q24.1;q21.1) (7,2%), -7/del(7q) (7,2%), αναδιατάξεις του 11q (6%), τρισωμία 21 (3,6%) t(9;22)(q34;q11) (3,6%), inv(3) (2,4%) ενώ σύνθετος καρυότυπος βρέθηκε στο 8,4% των ασθενών. Για τον πολυμορφισμό Q192R ο γονοτυπικός έλεγχος ήταν επιτυχής σε όλα τα δείγματα ασθενών και υγιών δοτών. Η κατανομή γονοτύπων και αλληλομόρφων ήταν παρόμοια μεταξύ ασθενών με ΟΜΛ και υγειών δοτών και δεν εμφάνισε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων (p=0.939, x2=0.125, df=2). Στην ομάδα των ασθενών, οι συχνότητες των γονοτύπων του ΡΟΝ1 για τους ομοζυγώτες για το φυσιολογικό αλληλόμορφο (QQ) υπολογίστηκαν σε 63.46% vs 65.9% στην ομάδα των μαρτύρων, 31.73% vs 29.4% για τους ετεροζυγώτες (QR) και 4.81% vs 4.6% για τους ομοζυγώτες για το μεταλλαγμένο αλληλόμορφο (RR). Οι συχνότητες των δύο αλληλομόρφων σε ασθενείς και μάρτυρες ήταν 0,806 vs 0,793 για το φυσιολογικό αλληλόμορφο Q και 0,207 vs 0,194 για το μεταλλαγμένο αλληλόμορφο R. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Τα αποτελέσματα της παρούσας εργασίας δεν αναδεικνύουν τη συμβολή του πολυμορφισμού Q192R του γονιδίου PON1 στην προδιάθεση ανάπτυξης ΟΜΛ. Βρέθηκε θετική συσχέτιση του πολυμορφισμού με την εμφάνιση τρισωμίας 8 ενώ ο πολυμορφισμός δεν φαίνεται να σχετίεται με την εμφάνιση των υπόλοιπων ειδικών κυτταρογενετικών αλλοιώσεων της νόσου αν και αυτό πιθανόν να οφείλεται στο μικρό αριθμό ασθενών της μελέτης που περιλαμβάνονται σε κάθε κυτταρογενετική ομάδα, γεγονός που αποδυναμώνει τη δύναμη των στατιστικών εργαλείων και δεν επιτρέπει τη διεξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Συνιστάται περαιτέρω διερεύνηση για την πιθανή συσχέτιση του υπό μελέτη πολυμορφισμού σε μεγαλύτερο δείγμα ασθενών, ιδιαίτερα στις επιμέρους κυτταρογενετικές ομάδες","INTRODUCTION Acute Myeloid Leukemia (AML) is a heterogenous clonal disorder of the immature bone marrow hematopoietic cells, which have lost their ability to regulate their selfrenewal and differentiation to mature blood cells. Genetic and epigenetic factors appear to contribute to the onset of the disease, while the interaction between exposure to genotoxic agents and genetic predisposition has been implicated as a possible cause of AML. Indeed, it has been suggested that genes encoding enzymes that metabolize genotoxic substances when they do not function properly or even genetic polymorphisms that affect the activity of the enzymes produced may be involved in the AML onset. Human serum Paraoxonases (PON1, PON2, PON3) are a family of enzymes that play an executive role in the antioxidant defense protecting cells from gonotoxic factors like organophosphates and ROS that mediate carcinogenesis by causing metabolic malfunction and DNA damage. The presence of the Gln192Arg polymorphism (rs662) at PON1 coding region results in gloutamine to arginine substitution at the position 192 (R>Q) of encoded protein product. The polymorphism Q192R (rs662) refers to the different catalytic activity of the enzyme towards some organophosphorous substances. Thus homozygous individuals for the normal allele (QQ) have high enzymatic activity, heterozygous (QR) reduced and homozygous individuals for the mutant allele (RR) have low enzymatic activity. PURPOSE OF THE STUDY The aim of this study was to investigate the possible role of the genetic polymorphism Q192R of the PON1 gene at the predisposition of Acute Myeloid Leukemia (AML) and its specific chromosomal aberrations. MATERIALS AND METHODS The methodology followed involves the molecular analysis for the Q192R polymorphism of the PON1 gene at a group of patients with AML (study group) and a group of healthy controls, as well as the cytogenetic analysis of the patients. The study included 85 patients with AML, 39 men and 46 women, 56 years old average aged (17-89 years), and 104 healthy controls of similar age and sex. The study group was analysed for the detection of chromosomal aberrations with karyotyping. Genotypic analysis was performed to isolate total genomic DNA from the bone marrow samples of the patients and the peripheral blood samples of the healthy donors, and then analysed by Restricted Fragment Length Polymorphism (RFLP) for the detection of the Q192R polymorphism. Finally, the genotypic findings were correlated with the demographic characteristics of patients (age group, sex) and the cytogenetic findings. PON1 genotypic and allele frequencies distributions between AML patients and healthy controls were compared by chi-square test. A p-value <0.05 was considered significant. Odds ratios (ORs) were given with 95% confidence interval (CI). RESULTS Cytogenetic analysis was successful at 83/85 of the patients (98%). 36% of the patients had normal karyotype while in the 64% of them clonal cytogenetic aberrations were observed. The results were trisomy 8 (+8) at 12%, t (15; 17) (q24.1; q21.1); PMLRARA and -7 / del (7q) at 7.2% and complex karyotype at the 8.4% of the patients. The Q192R polymorphism genotyping was successful at all of the samples. At the control group, the genotype frequencies of PON1 were 63.46% (Q/Q) homozygotes for the normal allele Q, 31.73% (Q/R) eterozygotes and 4.81% homozygotes for the mutant allele R (R/R). Respectively, the distribution of genotypes in the group of patients was 65.9% (Q/Q), 29.4% (Q/R) and 4.6% (R/R). In the control group the frequency of the two alleles was 0.793 for the normal allele (Q) and 0.207 for the mutant allele (R) while in the study group the frequency was 0.806 for the normal allele (Q) and 0.194 for the mutant allele (R). The frequency of the mutant genotype in patients did not show any statistically significant difference compared to the group of the healthy controls (p = 0.939, x2 = 0.125, df = 2). CONCLUSION The results of this study do not highlight the contribution of PON1 gene polymorphism Q192R to the AML predisposition. Also, the contribution of the Q192R polymorphism to the occurrence of specific cytogenetic abberations appears to be negative too, although this is probably due to the small number of patients included in each cytogenetic group.Thus, the occurrence of the cytogenetic abnormality trisomy 8 appears to correlate with the above mentioned polymorphism. Further investigation is recommended, at a larger patient group, for the possible correlation of the polymorphism studied with AML predisposition."],"dc:identifier":["uoadl:2819430","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819430"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μοριακή και κυτταρογενετική διερεύνηση Οξείας Μυελογενούς Λευχαιμίας (ΟΜΛ)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:44Z"}