{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2819749"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2819749","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι πεσσοί στην ελληνική αρχιτεκτονική και τα νέα ευρήματα στην Αθήνα","abstract":"Η εργασία πραγματεύεται τη χρήση πεσσών, δηλαδή τετράπλευρων στηριγμάτων στην ελληνική αρχιτεκτονική της κλασικής και ελληνιστικής περιόδου. Αρχικά, διευκρινίζεται η σύγχρονη ορολογία και στη συνέχεια, διερευνάται η αντίστοιχη αρχαία ορολογία, με τη διαπίστωση ότι ο όρος «πεσσός» δεν μαρτυρείται σε καμία περίπτωση. Επιπλέον, η μοναδική μαρτυρία στη γραμματεία για την αρχαία ονομασία του, που προέρχεται από τον Πλίνιο («Atticae columnae»), κρίνεται προβληματική, δεδομένης της περιγραφής του ως στηρίγματος με τετράγωνη και όχι ορθογώνια διατομή. Με αφετηρία λοιπόν δημοσιευμένη κατά τον 19ο αιώνα άποψη, η οποία αντικαθιστά τη λέξη αττικόν με τη λέξη άτοιχον, επιχειρείται μία διαφορετική προσέγγιση του όρου, αφού ελέγχεται ο βαθμός στον οποίο μπορεί να τεκμηριωθεί μία τέτοια άποψη. Στα επόμενα κεφάλαια γίνεται περιγραφή και ανάλυση των σωζόμενων πεσσών που αποκαθίστανται σε συγκεκριμένα οικοδομήματα. Ειδικότερα, στην αθηναϊκή αρχιτεκτονική χρησιμοποιούνται ορθογώνιοι πεσσοί που εντάσσονται κυρίως στα περίκλεια οικοδομήματα της Ακρόπολης, συνιστώντας καινοτομίες των αρχιτεκτόνων Μνησικλή και Καλλικράτη, ενώ η χρήση τους προέκυψε ως λύση σε προβλήματα που δημιουργήθηκαν από την έλλειψη χώρου. Στη Δήλο οι πεσσοί εμφανίζονται στο τέλος του 5ου αιώνα π.Χ στο ναό των Αθηναίων, που αποδίδεται στον Καλλικράτη. Η πλειονότητά τους όμως εντοπίζεται σε οικοδομήματα της ελληνιστικής εποχής με αφετηρία το Νεώριο, οικοδόμημα που ανέθεσε στο ιερό ο Δημήτριος ο Πολιορκητής. Τα χαρακτηριστικά των πεσσών και ιδίως τα κυμάτια των πεσσόκρανων, δωρικών και ιωνικών, προδίδουν επίδραση του μακεδονικού Νεωρίου και όχι του ναού των Αθηναίων. Επιπλέον, η χρήση των πεσσών σε φωταγωγούς και παράθυρα, οι οποίοι αντικαθιστούν τμήματα τοίχων, θυμίζει την έννοια του άτοιχου. Στη μακεδονική αρχιτεκτονική οι πεσσοί χρησιμοποιούνται ευρέως αντί κιόνων σε οικίες και σε δημόσια κτήρια καθημερινής χρήσης , ενώ απουσιάζουν από την επίσημη αρχιτεκτονική των ανακτόρων. Η παράλληλη κατασκευή ξύλινων και λίθινων πεσσών υποδηλώνει την προέλευση των τελευταίων από την αρχιτεκτονική ξύλου, αποκαλύπτοντας πιθανόν μία διαδικασία απολίθωσης των ξύλινων κατασκευών, που στη νότια Ελλάδα έλαβε χώρα πολύ νωρίτερα. Η εργασία ολοκληρώνεται με τη μελέτη τριών αδημοσίευτων πεσσών, που εντοπίστηκαν στον χώρο της Βιβλιοθήκης του Αδριανού στην Αθήνα. Η χρονολόγηση του πεσσόκρανου, με βάση το ιδιόμορφο κυμάτιο, στην εποχή του Αυγούστου και η αποκατάσταση του συνόλου με θύρωμα οδηγεί στην απόδοση των πεσσών στην είσοδο του Ωδείου του Αγρίππα. Η σχεδιαστική αποκατάσταση των πεσσών στο οικοδόμημα, με βάση τα σχέδια του I. Τραυλού, συμβάλλει στην καλύτερη κατανόηση του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού του Ωδείου και στον επαναπροσδιορισμό της λειτουργίας που ασκούσε η εξωτερική μορφή του κτηρίου στο κέντρο της αρχαίας Αγοράς.","abstract_html":"Η εργασία πραγματεύεται τη χρήση πεσσών, δηλαδή τετράπλευρων στηριγμάτων στην ελληνική αρχιτεκτονική της κλασικής και ελληνιστικής περιόδου. Αρχικά, διευκρινίζεται η σύγχρονη ορολογία και στη συνέχεια, διερευνάται η αντίστοιχη αρχαία ορολογία, με τη διαπίστωση ότι ο όρος «πεσσός» δεν μαρτυρείται σε καμία περίπτωση. Επιπλέον, η μοναδική μαρτυρία στη γραμματεία για την αρχαία ονομασία του, που προέρχεται από τον Πλίνιο («Atticae columnae»), κρίνεται προβληματική, δεδομένης της περιγραφής του ως στηρίγματος με τετράγωνη και όχι ορθογώνια διατομή. Με αφετηρία λοιπόν δημοσιευμένη κατά τον 19ο αιώνα άποψη, η οποία αντικαθιστά τη λέξη αττικόν με τη λέξη άτοιχον, επιχειρείται μία διαφορετική προσέγγιση του όρου, αφού ελέγχεται ο βαθμός στον οποίο μπορεί να τεκμηριωθεί μία τέτοια άποψη. Στα επόμενα κεφάλαια γίνεται περιγραφή και ανάλυση των σωζόμενων πεσσών που αποκαθίστανται σε συγκεκριμένα οικοδομήματα. Ειδικότερα, στην αθηναϊκή αρχιτεκτονική χρησιμοποιούνται ορθογώνιοι πεσσοί που εντάσσονται κυρίως στα περίκλεια οικοδομήματα της Ακρόπολης, συνιστώντας καινοτομίες των αρχιτεκτόνων Μνησικλή και Καλλικράτη, ενώ η χρήση τους προέκυψε ως λύση σε προβλήματα που δημιουργήθηκαν από την έλλειψη χώρου. Στη Δήλο οι πεσσοί εμφανίζονται στο τέλος του 5ου αιώνα π.Χ στο ναό των Αθηναίων, που αποδίδεται στον Καλλικράτη. Η πλειονότητά τους όμως εντοπίζεται σε οικοδομήματα της ελληνιστικής εποχής με αφετηρία το Νεώριο, οικοδόμημα που ανέθεσε στο ιερό ο Δημήτριος ο Πολιορκητής. Τα χαρακτηριστικά των πεσσών και ιδίως τα κυμάτια των πεσσόκρανων, δωρικών και ιωνικών, προδίδουν επίδραση του μακεδονικού Νεωρίου και όχι του ναού των Αθηναίων. Επιπλέον, η χρήση των πεσσών σε φωταγωγούς και παράθυρα, οι οποίοι αντικαθιστούν τμήματα τοίχων, θυμίζει την έννοια του άτοιχου. Στη μακεδονική αρχιτεκτονική οι πεσσοί χρησιμοποιούνται ευρέως αντί κιόνων σε οικίες και σε δημόσια κτήρια καθημερινής χρήσης , ενώ απουσιάζουν από την επίσημη αρχιτεκτονική των ανακτόρων. Η παράλληλη κατασκευή ξύλινων και λίθινων πεσσών υποδηλώνει την προέλευση των τελευταίων από την αρχιτεκτονική ξύλου, αποκαλύπτοντας πιθανόν μία διαδικασία απολίθωσης των ξύλινων κατασκευών, που στη νότια Ελλάδα έλαβε χώρα πολύ νωρίτερα. Η εργασία ολοκληρώνεται με τη μελέτη τριών αδημοσίευτων πεσσών, που εντοπίστηκαν στον χώρο της Βιβλιοθήκης του Αδριανού στην Αθήνα. Η χρονολόγηση του πεσσόκρανου, με βάση το ιδιόμορφο κυμάτιο, στην εποχή του Αυγούστου και η αποκατάσταση του συνόλου με θύρωμα οδηγεί στην απόδοση των πεσσών στην είσοδο του Ωδείου του Αγρίππα. Η σχεδιαστική αποκατάσταση των πεσσών στο οικοδόμημα, με βάση τα σχέδια του I. Τραυλού, συμβάλλει στην καλύτερη κατανόηση του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού του Ωδείου και στον επαναπροσδιορισμό της λειτουργίας που ασκούσε η εξωτερική μορφή του κτηρίου στο κέντρο της αρχαίας Αγοράς.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσατσαρώνη Λαμπρινή","Tsatsaroni Lamprini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:51Z","subjects":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2819749"],"render_values":[{"text":"uoadl:2819749","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819749","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819749","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2819749","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσατσαρώνη Λαμπρινή","Tsatsaroni Lamprini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Αρχαιολογία","Archaeology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2819749","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819749"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εργασία πραγματεύεται τη χρήση πεσσών, δηλαδή τετράπλευρων στηριγμάτων στην ελληνική αρχιτεκτονική της κλασικής και ελληνιστικής περιόδου. Αρχικά, διευκρινίζεται η σύγχρονη ορολογία και στη συνέχεια, διερευνάται η αντίστοιχη αρχαία ορολογία, με τη διαπίστωση ότι ο όρος «πεσσός» δεν μαρτυρείται σε καμία περίπτωση. Επιπλέον, η μοναδική μαρτυρία στη γραμματεία για την αρχαία ονομασία του, που προέρχεται από τον Πλίνιο («Atticae columnae»), κρίνεται προβληματική, δεδομένης της περιγραφής του ως στηρίγματος με τετράγωνη και όχι ορθογώνια διατομή. Με αφετηρία λοιπόν δημοσιευμένη κατά τον 19ο αιώνα άποψη, η οποία αντικαθιστά τη λέξη αττικόν με τη λέξη άτοιχον, επιχειρείται μία διαφορετική προσέγγιση του όρου, αφού ελέγχεται ο βαθμός στον οποίο μπορεί να τεκμηριωθεί μία τέτοια άποψη. Στα επόμενα κεφάλαια γίνεται περιγραφή και ανάλυση των σωζόμενων πεσσών που αποκαθίστανται σε συγκεκριμένα οικοδομήματα. Ειδικότερα, στην αθηναϊκή αρχιτεκτονική χρησιμοποιούνται ορθογώνιοι πεσσοί που εντάσσονται κυρίως στα περίκλεια οικοδομήματα της Ακρόπολης, συνιστώντας καινοτομίες των αρχιτεκτόνων Μνησικλή και Καλλικράτη, ενώ η χρήση τους προέκυψε ως λύση σε προβλήματα που δημιουργήθηκαν από την έλλειψη χώρου. Στη Δήλο οι πεσσοί εμφανίζονται στο τέλος του 5ου αιώνα π.Χ στο ναό των Αθηναίων, που αποδίδεται στον Καλλικράτη. Η πλειονότητά τους όμως εντοπίζεται σε οικοδομήματα της ελληνιστικής εποχής με αφετηρία το Νεώριο, οικοδόμημα που ανέθεσε στο ιερό ο Δημήτριος ο Πολιορκητής. Τα χαρακτηριστικά των πεσσών και ιδίως τα κυμάτια των πεσσόκρανων, δωρικών και ιωνικών, προδίδουν επίδραση του μακεδονικού Νεωρίου και όχι του ναού των Αθηναίων. Επιπλέον, η χρήση των πεσσών σε φωταγωγούς και παράθυρα, οι οποίοι αντικαθιστούν τμήματα τοίχων, θυμίζει την έννοια του άτοιχου. Στη μακεδονική αρχιτεκτονική οι πεσσοί χρησιμοποιούνται ευρέως αντί κιόνων σε οικίες και σε δημόσια κτήρια καθημερινής χρήσης , ενώ απουσιάζουν από την επίσημη αρχιτεκτονική των ανακτόρων. Η παράλληλη κατασκευή ξύλινων και λίθινων πεσσών υποδηλώνει την προέλευση των τελευταίων από την αρχιτεκτονική ξύλου, αποκαλύπτοντας πιθανόν μία διαδικασία απολίθωσης των ξύλινων κατασκευών, που στη νότια Ελλάδα έλαβε χώρα πολύ νωρίτερα. Η εργασία ολοκληρώνεται με τη μελέτη τριών αδημοσίευτων πεσσών, που εντοπίστηκαν στον χώρο της Βιβλιοθήκης του Αδριανού στην Αθήνα. Η χρονολόγηση του πεσσόκρανου, με βάση το ιδιόμορφο κυμάτιο, στην εποχή του Αυγούστου και η αποκατάσταση του συνόλου με θύρωμα οδηγεί στην απόδοση των πεσσών στην είσοδο του Ωδείου του Αγρίππα. Η σχεδιαστική αποκατάσταση των πεσσών στο οικοδόμημα, με βάση τα σχέδια του I. Τραυλού, συμβάλλει στην καλύτερη κατανόηση του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού του Ωδείου και στον επαναπροσδιορισμό της λειτουργίας που ασκούσε η εξωτερική μορφή του κτηρίου στο κέντρο της αρχαίας Αγοράς.","The Master thesis deals with the use of quadrilateral supports in the Greek architecture of classical and Hellenistic period. Initially, after the clarification of modern terminology the investigation of the corresponding ancient terminology, shows that the term \"πεσσός\" is not documented in any case. Furthermore, the unique reference for its ancient term by Pliny (Atticae columnae) is considered problematic, given its description as a support with a square rather than a rectangular cross section. Starting from a 19th-century view, which replaces the word αττικόν with the word άτοιχον, a different approach to the term is attempted. The following chapters describe and analyze the surviving piers restored to specific buildings. In particular, in the Athenian architecture there are rectangular piers, which are mainly parts of the Acropolis buildings as innovations of the architects Mensikles and Kallikrates, and their use came as a solution to problems created by the lack of space. In Delos, piers appear at the end of the 5th century BC in the Athenian temple, attributed to Kallikrates. The majority of them, however, are found in Hellenistic buildings influenced by the Neorion, a Macedonian construction commissioned by Demetrius Poliorcetes. The characteristics of the piers, especially the moldings of the capitals, Doric and Ionic, show impact of the Macedonian Neorion and not of the Athenian temple. In addition, the use of piers in dormers and windows, which replace wall sections, echoes the άτοιχον concept. In Macedonian architecture, piers are widely used instead of columns in houses and public buildings, while they are absent from the official architecture of the palaces. The parallel construction of wooden and stone piers suggests the origin of the latter from the wooden architecture, possibly revealing a process of petrification of wooden structures, which took place in southern Greece much earlier. The thesis is completed with the study of three unpublished piers, which are located at the Hadrian’s Library of Athens. The dating of the capital in the time of August, based on the peculiar molding, and the restoration of the whole with a door frame, puts the piers at the entrance of the Agrippa’s Odeion. The reconstruction of the piers in the building, based on the plans of J. Travlos, leads to a better understanding of the architectural design of the Odeion and the redefinition of the external form of the building in the center of the ancient Agora."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι πεσσοί στην ελληνική αρχιτεκτονική και τα νέα ευρήματα στην Αθήνα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσατσαρώνη Λαμπρινή","Tsatsaroni Lamprini"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η εργασία πραγματεύεται τη χρήση πεσσών, δηλαδή τετράπλευρων στηριγμάτων στην ελληνική αρχιτεκτονική της κλασικής και ελληνιστικής περιόδου. Αρχικά, διευκρινίζεται η σύγχρονη ορολογία και στη συνέχεια, διερευνάται η αντίστοιχη αρχαία ορολογία, με τη διαπίστωση ότι ο όρος «πεσσός» δεν μαρτυρείται σε καμία περίπτωση. Επιπλέον, η μοναδική μαρτυρία στη γραμματεία για την αρχαία ονομασία του, που προέρχεται από τον Πλίνιο («Atticae columnae»), κρίνεται προβληματική, δεδομένης της περιγραφής του ως στηρίγματος με τετράγωνη και όχι ορθογώνια διατομή. Με αφετηρία λοιπόν δημοσιευμένη κατά τον 19ο αιώνα άποψη, η οποία αντικαθιστά τη λέξη αττικόν με τη λέξη άτοιχον, επιχειρείται μία διαφορετική προσέγγιση του όρου, αφού ελέγχεται ο βαθμός στον οποίο μπορεί να τεκμηριωθεί μία τέτοια άποψη. Στα επόμενα κεφάλαια γίνεται περιγραφή και ανάλυση των σωζόμενων πεσσών που αποκαθίστανται σε συγκεκριμένα οικοδομήματα. Ειδικότερα, στην αθηναϊκή αρχιτεκτονική χρησιμοποιούνται ορθογώνιοι πεσσοί που εντάσσονται κυρίως στα περίκλεια οικοδομήματα της Ακρόπολης, συνιστώντας καινοτομίες των αρχιτεκτόνων Μνησικλή και Καλλικράτη, ενώ η χρήση τους προέκυψε ως λύση σε προβλήματα που δημιουργήθηκαν από την έλλειψη χώρου. Στη Δήλο οι πεσσοί εμφανίζονται στο τέλος του 5ου αιώνα π.Χ στο ναό των Αθηναίων, που αποδίδεται στον Καλλικράτη. Η πλειονότητά τους όμως εντοπίζεται σε οικοδομήματα της ελληνιστικής εποχής με αφετηρία το Νεώριο, οικοδόμημα που ανέθεσε στο ιερό ο Δημήτριος ο Πολιορκητής. Τα χαρακτηριστικά των πεσσών και ιδίως τα κυμάτια των πεσσόκρανων, δωρικών και ιωνικών, προδίδουν επίδραση του μακεδονικού Νεωρίου και όχι του ναού των Αθηναίων. Επιπλέον, η χρήση των πεσσών σε φωταγωγούς και παράθυρα, οι οποίοι αντικαθιστούν τμήματα τοίχων, θυμίζει την έννοια του άτοιχου. Στη μακεδονική αρχιτεκτονική οι πεσσοί χρησιμοποιούνται ευρέως αντί κιόνων σε οικίες και σε δημόσια κτήρια καθημερινής χρήσης , ενώ απουσιάζουν από την επίσημη αρχιτεκτονική των ανακτόρων. Η παράλληλη κατασκευή ξύλινων και λίθινων πεσσών υποδηλώνει την προέλευση των τελευταίων από την αρχιτεκτονική ξύλου, αποκαλύπτοντας πιθανόν μία διαδικασία απολίθωσης των ξύλινων κατασκευών, που στη νότια Ελλάδα έλαβε χώρα πολύ νωρίτερα. Η εργασία ολοκληρώνεται με τη μελέτη τριών αδημοσίευτων πεσσών, που εντοπίστηκαν στον χώρο της Βιβλιοθήκης του Αδριανού στην Αθήνα. Η χρονολόγηση του πεσσόκρανου, με βάση το ιδιόμορφο κυμάτιο, στην εποχή του Αυγούστου και η αποκατάσταση του συνόλου με θύρωμα οδηγεί στην απόδοση των πεσσών στην είσοδο του Ωδείου του Αγρίππα. Η σχεδιαστική αποκατάσταση των πεσσών στο οικοδόμημα, με βάση τα σχέδια του I. Τραυλού, συμβάλλει στην καλύτερη κατανόηση του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού του Ωδείου και στον επαναπροσδιορισμό της λειτουργίας που ασκούσε η εξωτερική μορφή του κτηρίου στο κέντρο της αρχαίας Αγοράς.","The Master thesis deals with the use of quadrilateral supports in the Greek architecture of classical and Hellenistic period. Initially, after the clarification of modern terminology the investigation of the corresponding ancient terminology, shows that the term \"πεσσός\" is not documented in any case. Furthermore, the unique reference for its ancient term by Pliny (Atticae columnae) is considered problematic, given its description as a support with a square rather than a rectangular cross section. Starting from a 19th-century view, which replaces the word αττικόν with the word άτοιχον, a different approach to the term is attempted. The following chapters describe and analyze the surviving piers restored to specific buildings. In particular, in the Athenian architecture there are rectangular piers, which are mainly parts of the Acropolis buildings as innovations of the architects Mensikles and Kallikrates, and their use came as a solution to problems created by the lack of space. In Delos, piers appear at the end of the 5th century BC in the Athenian temple, attributed to Kallikrates. The majority of them, however, are found in Hellenistic buildings influenced by the Neorion, a Macedonian construction commissioned by Demetrius Poliorcetes. The characteristics of the piers, especially the moldings of the capitals, Doric and Ionic, show impact of the Macedonian Neorion and not of the Athenian temple. In addition, the use of piers in dormers and windows, which replace wall sections, echoes the άτοιχον concept. In Macedonian architecture, piers are widely used instead of columns in houses and public buildings, while they are absent from the official architecture of the palaces. The parallel construction of wooden and stone piers suggests the origin of the latter from the wooden architecture, possibly revealing a process of petrification of wooden structures, which took place in southern Greece much earlier. The thesis is completed with the study of three unpublished piers, which are located at the Hadrian’s Library of Athens. The dating of the capital in the time of August, based on the peculiar molding, and the restoration of the whole with a door frame, puts the piers at the entrance of the Agrippa’s Odeion. The reconstruction of the piers in the building, based on the plans of J. Travlos, leads to a better understanding of the architectural design of the Odeion and the redefinition of the external form of the building in the center of the ancient Agora."],"dc:identifier":["uoadl:2819749","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819749"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"dc:title":["Οι πεσσοί στην ελληνική αρχιτεκτονική και τα νέα ευρήματα στην Αθήνα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:51Z"}