{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2819848"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2819848","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Mακεδονικό Zήτημα (1870-1908) και \"κοινή γνώμη\" κατά την εξέγερση του Ίλιντεν : τα παραδείγματα των εφημερίδων \"Αθήναι\" και \"Νέον Άστυ\"","abstract":"Η ελληνοβουλγαρική εθνική αντιπαράθεση για τη Μακεδονία ξεκινά το 1870. Το έναυσμα για τον κυκεώνα των αλλεπάλληλων εθνικών ανταγωνισμών δίνει η εκκλησιαστική ανεξαρτησία των Βουλγάρων από το Πατριαρχείο το 1870, γεγονός καθοριστικής σημασίας για τη διαμόρφωση της εθνικής τους συνείδησης και την προώθηση των επεκτατικών τους στόχων στη Μακεδονία και η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου το 1878. Ο αγώνας για τη Μακεδονία μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας διεξάγεται καταρχάς ως το 1893 στο πλαίσιο ενός πολιτισμικού \"πολέμου\", που λαμβάνει χώρα στον εκκλησιαστικό και εκπαιδευτικό τομέα. Η μακεδονική διαπάλη λαμβάνει διαφορετική μορφή το 1893, έτος ίδρυσης της βουλγαρικής αυτονομιστικής οργάνωσης, της Ε.Μ.Ε.Ο. (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση). Έκτοτε παρατηρείται μεταστροφή της επίσημης βουλγαρικής πολιτικής απέναντι στο μακεδονικό ζήτημα, η οποία εγκαινιάζει πλέον μια ενεργότερη επέμβαση στη Μακεδονία. Από τις αρχές του 1895 οι πρώτες βουλγαρικές αντάρτικες ομάδες αρχίζουν να εισορμούν από τη Βουλγαρία στο μακεδονικό χώρο, κάνοντας χρήση τρομοκρατικών μέσων έναντι του πληθυσμού, προκειμένου να τον προσεγγίσουν. Η κατάσταση για τον ελληνικό πληθυσμό επιδεινώνεται ύστερα από την ελληνική ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο το 1897. Ιδιαίτερα τα σλαβόφωνα χωριά είναι αυτά που δέχονται τα σοβαρότερα πλήγματα, πολλοί κάτοικοι αυτών ύστερα από δολοφονίες, καταναγκαστικές χρηματικές εισφορές αλλά και την απειλή του θανάτου προσχωρούν στη βουλγαρική πλευρά. Μέχρι το 1903 οι Βούλγαροι σημειώνουν μεγάλες επιτυχίες στο μακεδονικό χώρο. Τον Ιούλιο του έτους αυτού πραγματοποιείται η μη επιτυχής εξέγερση του Ίλιντεν, εξέγερση που επιβλήθηκε βιαίως σε σημαντικό τμήμα του γηγενή πληθυσμού από τους Βουλγάρους, καθώς επεδίωκαν να δώσουν την αίσθηση στην Ευρώπη ότι πρόκειται για ένα κίνημα με πλατιά ερείσματα στον πληθυσμό της Μακεδονίας. Στόχος τους ήταν η πρόκληση σκληρών αντιποίνων από την Πύλη και κατά συνέπεια η διεθνοποίηση του μακεδονικού ζητήματος και η συνεπακόλουθη επέμβαση των Μ. Δυνάμεων. Το Μακεδονικό Ζήτημα εισέρχεται σε μια νέα φάση το 1904 με τη διεξαγωγή του Μακεδονικού Αγώνα, ενός αιματηρού ανταρτοπόλεμου που κλιμακώθηκε ανάμεσα στους δύο λαούς, διήρκεσε ως το 1908 και υπήρξε η απάντηση στην προηγηθείσα εξέγερση.\"Η αγωνία για το μέλλον της Μακεδονίας που φαινόταν όλο και περισσότερο ταυτισμένο με το μέλλον ολόκληρης της χώρας, ο συνδυασμός της βαλκανικής απειλής -αν όχι περικύκλωσης- και της απουσίας διεθνών ερεισμάτων ήταν επόμενο να οδηγήσει στη θυμική αυτή έκρηξη\" με το μίσος σε πρώτο πλάνο. Παραδεκτή από το σύνολο των Ελλήνων ήταν πλέον η επιλογή της ένοπλης δραστηριοποίησης, η αναγωγή του Μακεδονικού Αγώνα και της ίδιας της λέξης «Μακεδονία» σε σύμβολα εθνικής εμβέλειας.","abstract_html":"Η ελληνοβουλγαρική εθνική αντιπαράθεση για τη Μακεδονία ξεκινά το 1870. Το έναυσμα για τον κυκεώνα των αλλεπάλληλων εθνικών ανταγωνισμών δίνει η εκκλησιαστική ανεξαρτησία των Βουλγάρων από το Πατριαρχείο το 1870, γεγονός καθοριστικής σημασίας για τη διαμόρφωση της εθνικής τους συνείδησης και την προώθηση των επεκτατικών τους στόχων στη Μακεδονία και η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου το 1878. Ο αγώνας για τη Μακεδονία μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας διεξάγεται καταρχάς ως το 1893 στο πλαίσιο ενός πολιτισμικού &quot;πολέμου&quot;, που λαμβάνει χώρα στον εκκλησιαστικό και εκπαιδευτικό τομέα. Η μακεδονική διαπάλη λαμβάνει διαφορετική μορφή το 1893, έτος ίδρυσης της βουλγαρικής αυτονομιστικής οργάνωσης, της Ε.Μ.Ε.Ο. (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση). Έκτοτε παρατηρείται μεταστροφή της επίσημης βουλγαρικής πολιτικής απέναντι στο μακεδονικό ζήτημα, η οποία εγκαινιάζει πλέον μια ενεργότερη επέμβαση στη Μακεδονία. Από τις αρχές του 1895 οι πρώτες βουλγαρικές αντάρτικες ομάδες αρχίζουν να εισορμούν από τη Βουλγαρία στο μακεδονικό χώρο, κάνοντας χρήση τρομοκρατικών μέσων έναντι του πληθυσμού, προκειμένου να τον προσεγγίσουν. Η κατάσταση για τον ελληνικό πληθυσμό επιδεινώνεται ύστερα από την ελληνική ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο το 1897. Ιδιαίτερα τα σλαβόφωνα χωριά είναι αυτά που δέχονται τα σοβαρότερα πλήγματα, πολλοί κάτοικοι αυτών ύστερα από δολοφονίες, καταναγκαστικές χρηματικές εισφορές αλλά και την απειλή του θανάτου προσχωρούν στη βουλγαρική πλευρά. Μέχρι το 1903 οι Βούλγαροι σημειώνουν μεγάλες επιτυχίες στο μακεδονικό χώρο. Τον Ιούλιο του έτους αυτού πραγματοποιείται η μη επιτυχής εξέγερση του Ίλιντεν, εξέγερση που επιβλήθηκε βιαίως σε σημαντικό τμήμα του γηγενή πληθυσμού από τους Βουλγάρους, καθώς επεδίωκαν να δώσουν την αίσθηση στην Ευρώπη ότι πρόκειται για ένα κίνημα με πλατιά ερείσματα στον πληθυσμό της Μακεδονίας. Στόχος τους ήταν η πρόκληση σκληρών αντιποίνων από την Πύλη και κατά συνέπεια η διεθνοποίηση του μακεδονικού ζητήματος και η συνεπακόλουθη επέμβαση των Μ. Δυνάμεων. Το Μακεδονικό Ζήτημα εισέρχεται σε μια νέα φάση το 1904 με τη διεξαγωγή του Μακεδονικού Αγώνα, ενός αιματηρού ανταρτοπόλεμου που κλιμακώθηκε ανάμεσα στους δύο λαούς, διήρκεσε ως το 1908 και υπήρξε η απάντηση στην προηγηθείσα εξέγερση.&quot;Η αγωνία για το μέλλον της Μακεδονίας που φαινόταν όλο και περισσότερο ταυτισμένο με το μέλλον ολόκληρης της χώρας, ο συνδυασμός της βαλκανικής απειλής -αν όχι περικύκλωσης- και της απουσίας διεθνών ερεισμάτων ήταν επόμενο να οδηγήσει στη θυμική αυτή έκρηξη&quot; με το μίσος σε πρώτο πλάνο. Παραδεκτή από το σύνολο των Ελλήνων ήταν πλέον η επιλογή της ένοπλης δραστηριοποίησης, η αναγωγή του Μακεδονικού Αγώνα και της ίδιας της λέξης «Μακεδονία» σε σύμβολα εθνικής εμβέλειας.","abstract_has_math":false,"creators":["Λιακοπούλου Παναγιώτα","Liakopoulou Panagiota"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:51Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2819848"],"render_values":[{"text":"uoadl:2819848","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819848","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819848","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2819848","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λιακοπούλου Παναγιώτα","Liakopoulou Panagiota"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2819848","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819848"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ελληνοβουλγαρική εθνική αντιπαράθεση για τη Μακεδονία ξεκινά το 1870. Το έναυσμα για τον κυκεώνα των αλλεπάλληλων εθνικών ανταγωνισμών δίνει η εκκλησιαστική ανεξαρτησία των Βουλγάρων από το Πατριαρχείο το 1870, γεγονός καθοριστικής σημασίας για τη διαμόρφωση της εθνικής τους συνείδησης και την προώθηση των επεκτατικών τους στόχων στη Μακεδονία και η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου το 1878. Ο αγώνας για τη Μακεδονία μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας διεξάγεται καταρχάς ως το 1893 στο πλαίσιο ενός πολιτισμικού \"πολέμου\", που λαμβάνει χώρα στον εκκλησιαστικό και εκπαιδευτικό τομέα. Η μακεδονική διαπάλη λαμβάνει διαφορετική μορφή το 1893, έτος ίδρυσης της βουλγαρικής αυτονομιστικής οργάνωσης, της Ε.Μ.Ε.Ο. (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση). Έκτοτε παρατηρείται μεταστροφή της επίσημης βουλγαρικής πολιτικής απέναντι στο μακεδονικό ζήτημα, η οποία εγκαινιάζει πλέον μια ενεργότερη επέμβαση στη Μακεδονία. Από τις αρχές του 1895 οι πρώτες βουλγαρικές αντάρτικες ομάδες αρχίζουν να εισορμούν από τη Βουλγαρία στο μακεδονικό χώρο, κάνοντας χρήση τρομοκρατικών μέσων έναντι του πληθυσμού, προκειμένου να τον προσεγγίσουν. Η κατάσταση για τον ελληνικό πληθυσμό επιδεινώνεται ύστερα από την ελληνική ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο το 1897. Ιδιαίτερα τα σλαβόφωνα χωριά είναι αυτά που δέχονται τα σοβαρότερα πλήγματα, πολλοί κάτοικοι αυτών ύστερα από δολοφονίες, καταναγκαστικές χρηματικές εισφορές αλλά και την απειλή του θανάτου προσχωρούν στη βουλγαρική πλευρά. Μέχρι το 1903 οι Βούλγαροι σημειώνουν μεγάλες επιτυχίες στο μακεδονικό χώρο. Τον Ιούλιο του έτους αυτού πραγματοποιείται η μη επιτυχής εξέγερση του Ίλιντεν, εξέγερση που επιβλήθηκε βιαίως σε σημαντικό τμήμα του γηγενή πληθυσμού από τους Βουλγάρους, καθώς επεδίωκαν να δώσουν την αίσθηση στην Ευρώπη ότι πρόκειται για ένα κίνημα με πλατιά ερείσματα στον πληθυσμό της Μακεδονίας. Στόχος τους ήταν η πρόκληση σκληρών αντιποίνων από την Πύλη και κατά συνέπεια η διεθνοποίηση του μακεδονικού ζητήματος και η συνεπακόλουθη επέμβαση των Μ. Δυνάμεων. Το Μακεδονικό Ζήτημα εισέρχεται σε μια νέα φάση το 1904 με τη διεξαγωγή του Μακεδονικού Αγώνα, ενός αιματηρού ανταρτοπόλεμου που κλιμακώθηκε ανάμεσα στους δύο λαούς, διήρκεσε ως το 1908 και υπήρξε η απάντηση στην προηγηθείσα εξέγερση.\"Η αγωνία για το μέλλον της Μακεδονίας που φαινόταν όλο και περισσότερο ταυτισμένο με το μέλλον ολόκληρης της χώρας, ο συνδυασμός της βαλκανικής απειλής -αν όχι περικύκλωσης- και της απουσίας διεθνών ερεισμάτων ήταν επόμενο να οδηγήσει στη θυμική αυτή έκρηξη\" με το μίσος σε πρώτο πλάνο. Παραδεκτή από το σύνολο των Ελλήνων ήταν πλέον η επιλογή της ένοπλης δραστηριοποίησης, η αναγωγή του Μακεδονικού Αγώνα και της ίδιας της λέξης «Μακεδονία» σε σύμβολα εθνικής εμβέλειας.","The national greek-bulgarian conflict for Macedonia starts in 1870. The signal for the turmoil of the successive national competitions offers the ecclesiastical independence of Bulgarians from the Patriarchate in 1870, a determinant fact for the configuration of national conscientiousness and the propulsion of expansionary targets in Macedonia and the treaty of San Stephen in 1878. The struggle for Macedonia between Greece and Bulgaria conducted in the first place until 1893 in context of a cultural \"war\", that takes place in the field of church and education. The macedonian struggle takes a different form in 1893, the year when the bulgarian separatist organization, I.M.R.O. (Interior Macedonian Revolutionary Organization) founded. Since then it is observed a change in the direction of the formal bulgarian policy in the macedonian affair, which now inaugurates a more active intervention in Macedonia. From the beginning of 1895 the first bulgarian seditious gangs started to rush from Bulgaria in macedonian area, using terrorist ways against the population in order to approach them. The situation for the Creek people worsen after the greek defeat in greek-turkish war in 1897. Especially the slavic speakers are these who get the most serious blows, many of them after murders, forced financial levies and the threat of death accede in bulgarian side. Until 1903 Bulgarians make great achievements in macedonian area. In July of the same year takes place the fail uprising of Ilinden, an uprising which imposed violently on a substantial part of the native population by Bulgarians, who intended to give Europe the impression that it is a major movement with the voluntary participation of the population of Macedonia. Their target was the provocation hard retaliations by Ottomans and by consequence the internationalization of macedonian affair and the sequential intervention of the european forces. The macedonian case enters in a new period in 1904 with the conduction of Macedonian Struggle, a bloody guerrilla between the two nations, that lasted until 1908 and it was the answer to the previous uprising. \"The agony for the future of Macedonia which seemed almost the same with the future of the whole country, the combination of the Balkan threat -if not encirclement – and the absence of international footings they were expected to lead in this thymic outbreak\" with the hate in the foreground. The majority of Greeks agreed now in armed activation, a reduction of Macedonian Struggle and the word \"Macedonia\" in symbols of national range."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Mακεδονικό Zήτημα (1870-1908) και \"κοινή γνώμη\" κατά την εξέγερση του Ίλιντεν : τα παραδείγματα των εφημερίδων \"Αθήναι\" και \"Νέον Άστυ\""]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λιακοπούλου Παναγιώτα","Liakopoulou Panagiota"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η ελληνοβουλγαρική εθνική αντιπαράθεση για τη Μακεδονία ξεκινά το 1870. Το έναυσμα για τον κυκεώνα των αλλεπάλληλων εθνικών ανταγωνισμών δίνει η εκκλησιαστική ανεξαρτησία των Βουλγάρων από το Πατριαρχείο το 1870, γεγονός καθοριστικής σημασίας για τη διαμόρφωση της εθνικής τους συνείδησης και την προώθηση των επεκτατικών τους στόχων στη Μακεδονία και η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου το 1878. Ο αγώνας για τη Μακεδονία μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας διεξάγεται καταρχάς ως το 1893 στο πλαίσιο ενός πολιτισμικού \"πολέμου\", που λαμβάνει χώρα στον εκκλησιαστικό και εκπαιδευτικό τομέα. Η μακεδονική διαπάλη λαμβάνει διαφορετική μορφή το 1893, έτος ίδρυσης της βουλγαρικής αυτονομιστικής οργάνωσης, της Ε.Μ.Ε.Ο. (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση). Έκτοτε παρατηρείται μεταστροφή της επίσημης βουλγαρικής πολιτικής απέναντι στο μακεδονικό ζήτημα, η οποία εγκαινιάζει πλέον μια ενεργότερη επέμβαση στη Μακεδονία. Από τις αρχές του 1895 οι πρώτες βουλγαρικές αντάρτικες ομάδες αρχίζουν να εισορμούν από τη Βουλγαρία στο μακεδονικό χώρο, κάνοντας χρήση τρομοκρατικών μέσων έναντι του πληθυσμού, προκειμένου να τον προσεγγίσουν. Η κατάσταση για τον ελληνικό πληθυσμό επιδεινώνεται ύστερα από την ελληνική ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο το 1897. Ιδιαίτερα τα σλαβόφωνα χωριά είναι αυτά που δέχονται τα σοβαρότερα πλήγματα, πολλοί κάτοικοι αυτών ύστερα από δολοφονίες, καταναγκαστικές χρηματικές εισφορές αλλά και την απειλή του θανάτου προσχωρούν στη βουλγαρική πλευρά. Μέχρι το 1903 οι Βούλγαροι σημειώνουν μεγάλες επιτυχίες στο μακεδονικό χώρο. Τον Ιούλιο του έτους αυτού πραγματοποιείται η μη επιτυχής εξέγερση του Ίλιντεν, εξέγερση που επιβλήθηκε βιαίως σε σημαντικό τμήμα του γηγενή πληθυσμού από τους Βουλγάρους, καθώς επεδίωκαν να δώσουν την αίσθηση στην Ευρώπη ότι πρόκειται για ένα κίνημα με πλατιά ερείσματα στον πληθυσμό της Μακεδονίας. Στόχος τους ήταν η πρόκληση σκληρών αντιποίνων από την Πύλη και κατά συνέπεια η διεθνοποίηση του μακεδονικού ζητήματος και η συνεπακόλουθη επέμβαση των Μ. Δυνάμεων. Το Μακεδονικό Ζήτημα εισέρχεται σε μια νέα φάση το 1904 με τη διεξαγωγή του Μακεδονικού Αγώνα, ενός αιματηρού ανταρτοπόλεμου που κλιμακώθηκε ανάμεσα στους δύο λαούς, διήρκεσε ως το 1908 και υπήρξε η απάντηση στην προηγηθείσα εξέγερση.\"Η αγωνία για το μέλλον της Μακεδονίας που φαινόταν όλο και περισσότερο ταυτισμένο με το μέλλον ολόκληρης της χώρας, ο συνδυασμός της βαλκανικής απειλής -αν όχι περικύκλωσης- και της απουσίας διεθνών ερεισμάτων ήταν επόμενο να οδηγήσει στη θυμική αυτή έκρηξη\" με το μίσος σε πρώτο πλάνο. Παραδεκτή από το σύνολο των Ελλήνων ήταν πλέον η επιλογή της ένοπλης δραστηριοποίησης, η αναγωγή του Μακεδονικού Αγώνα και της ίδιας της λέξης «Μακεδονία» σε σύμβολα εθνικής εμβέλειας.","The national greek-bulgarian conflict for Macedonia starts in 1870. The signal for the turmoil of the successive national competitions offers the ecclesiastical independence of Bulgarians from the Patriarchate in 1870, a determinant fact for the configuration of national conscientiousness and the propulsion of expansionary targets in Macedonia and the treaty of San Stephen in 1878. The struggle for Macedonia between Greece and Bulgaria conducted in the first place until 1893 in context of a cultural \"war\", that takes place in the field of church and education. The macedonian struggle takes a different form in 1893, the year when the bulgarian separatist organization, I.M.R.O. (Interior Macedonian Revolutionary Organization) founded. Since then it is observed a change in the direction of the formal bulgarian policy in the macedonian affair, which now inaugurates a more active intervention in Macedonia. From the beginning of 1895 the first bulgarian seditious gangs started to rush from Bulgaria in macedonian area, using terrorist ways against the population in order to approach them. The situation for the Creek people worsen after the greek defeat in greek-turkish war in 1897. Especially the slavic speakers are these who get the most serious blows, many of them after murders, forced financial levies and the threat of death accede in bulgarian side. Until 1903 Bulgarians make great achievements in macedonian area. In July of the same year takes place the fail uprising of Ilinden, an uprising which imposed violently on a substantial part of the native population by Bulgarians, who intended to give Europe the impression that it is a major movement with the voluntary participation of the population of Macedonia. Their target was the provocation hard retaliations by Ottomans and by consequence the internationalization of macedonian affair and the sequential intervention of the european forces. The macedonian case enters in a new period in 1904 with the conduction of Macedonian Struggle, a bloody guerrilla between the two nations, that lasted until 1908 and it was the answer to the previous uprising. \"The agony for the future of Macedonia which seemed almost the same with the future of the whole country, the combination of the Balkan threat -if not encirclement – and the absence of international footings they were expected to lead in this thymic outbreak\" with the hate in the foreground. The majority of Greeks agreed now in armed activation, a reduction of Macedonian Struggle and the word \"Macedonia\" in symbols of national range."],"dc:identifier":["uoadl:2819848","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819848"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Mακεδονικό Zήτημα (1870-1908) και \"κοινή γνώμη\" κατά την εξέγερση του Ίλιντεν : τα παραδείγματα των εφημερίδων \"Αθήναι\" και \"Νέον Άστυ\""],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:51Z"}