{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2819879"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2819879","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η στέγαση των μινωικών θολωτών τάφων: κριτική αποτίμηση των αρχαιολογικών δεδομένων και προσπάθεια επανερμηνείας τους","abstract":"Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η επανεξέταση του ζητήματος της στέγασης των πρώιμων κρητικών κυκλικών τάφων, οι οποίοι έχουν καθιερωθεί στην έρευνα με την ονομασία «θολωτοί». Χρησιμοποιήθηκαν για ομαδικές ταφές από την Πρωτομινωική Ι έως και το μεγαλύτερο μέρος της Παλαιοανακτορικής περιόδου, ενώ ορισμένοι έως τις αρχές της Νεοανακτορικής ή και ακόμη υστερότερα. Κύρια περιοχή συγκέντρωσης του τύπου αποτελεί η νότια-κεντρική Κρήτη, ενώ μεμονωμένα παραδείγματα εντοπίστηκαν στο βορειοανατολικό και ανατολικό τμήμα του νησιού. Παρά την αποσπασματική διατήρησή τους στα κατώτερα μόνο τμήματα, η επικράτηση του όρου «θολωτός» διαμόρφωσε μία συγκεκριμένη εικόνα για την αρχική μορφή τους, η αποδοχή της οποίας αποτέλεσε αντικείμενο εκτενών συζητήσεων. Η εργασία διαρθρώνεται σε τρία κύρια μέρη. Στο πρώτο κεφάλαιο, μέσα από την παρουσίαση της ιστορίας της έρευνας, γίνεται σαφές ότι οι περισσότεροι από τους ερευνητές στις αρχές του 20ου αιώνα συνδέουν τον αρχιτεκτονικό τύπο με τους θολωτούς τάφους της μυκηναϊκής περιόδου στο πλαίσιο ενός ενιαίου πολιτισμικού-ιστορικού αφηγήματος. Σημείο αναφοράς αποτελεί η δημοσίευση του Στέφανου Ξανθουδίδη με τίτλο “The Vaulted Tombs of Mesara” (1924), στην οποία αποκαθιστά τους τάφους κατά το πρότυπο των σύγχρονων μητάτων, επικυρώνοντας την αδιάκοπη συνέχεια στον πολιτισμό. Ωστόσο, οι διαφορετικές αποκαταστάσεις που έχουν προταθεί αναδεικνύουν τη δυσκολία αποδοχής μίας κοινής κατασκευαστικής λύσης και αντανακλούν την ποικιλομορφία των αρχαιολογικών δεδομένων. Για να ξεπεραστούν τα προβλήματα που προκύπτουν από την ενιαία αντιμετώπιση του ζητήματος, στο δεύτερο μέρος κάθε τάφος εξετάζεται ως μεμονωμένη περίπτωση, με στόχο την κριτική επανεξέτασή των αρχαιολογικών δεδομένων. Μετά τη λεπτομερή αποτίμηση του συνόλου των διαθέσιμων στοιχείων, στο τρίτο μέρος προτείνεται μία νέα ομαδοποίηση των κυκλικών τάφων ως προς το είδος της ανωδομής, με κριτήριο την ποιότητα των αρχαιολογικών δεδομένων και τις δυνατότητες επανερμηνείας τους. Προκύπτει ότι από τους 79 τάφους που εξετάστηκαν, μόνο ένας μικρός αριθμός μπορεί να αποκατασταθεί με σχετική ασφάλεια. Ωστόσο, ακόμα και από αυτή την αποσπασματική εικόνα συνάγεται ότι η υπόθεση της λίθινης ανωδομής δεν επιβεβαιώνεται σε όλες τις περιπτώσεις. Η έλλειψη απόλυτης ομοιογένειας έχει επιπτώσεις ως προς τη γενικότερη αντιμετώπιση του φαινομένου των «θολωτών τάφων», ξεπερνώντας τα όρια ενός τεχνικού ζητήματος, και συνδέεται ουσιαστικά με την κατανόηση της κοινωνικής και πολιτισμικής ταυτότητας της προανακτορικής Κρήτης. Η ποικιλομορφία ως προς τα κατασκευαστικά στοιχεία, η μεγάλη χρονολογική και γεωγραφική διασπορά, αλλά και η ιστορία χρήσης κάθε τάφου δείχνουν ότι πρόκειται για ένα ετερογενές, αλλά ταυτόχρονα ενιαίο και δυναμικά εξελισσόμενο φαινόμενο, το οποίο είναι απόλυτα συμβατό με τη γενικότερη ποικιλομορφία που χαρακτηρίζει το κρητικό ταφικό τοπίο.","abstract_html":"Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η επανεξέταση του ζητήματος της στέγασης των πρώιμων κρητικών κυκλικών τάφων, οι οποίοι έχουν καθιερωθεί στην έρευνα με την ονομασία «θολωτοί». Χρησιμοποιήθηκαν για ομαδικές ταφές από την Πρωτομινωική Ι έως και το μεγαλύτερο μέρος της Παλαιοανακτορικής περιόδου, ενώ ορισμένοι έως τις αρχές της Νεοανακτορικής ή και ακόμη υστερότερα. Κύρια περιοχή συγκέντρωσης του τύπου αποτελεί η νότια-κεντρική Κρήτη, ενώ μεμονωμένα παραδείγματα εντοπίστηκαν στο βορειοανατολικό και ανατολικό τμήμα του νησιού. Παρά την αποσπασματική διατήρησή τους στα κατώτερα μόνο τμήματα, η επικράτηση του όρου «θολωτός» διαμόρφωσε μία συγκεκριμένη εικόνα για την αρχική μορφή τους, η αποδοχή της οποίας αποτέλεσε αντικείμενο εκτενών συζητήσεων. Η εργασία διαρθρώνεται σε τρία κύρια μέρη. Στο πρώτο κεφάλαιο, μέσα από την παρουσίαση της ιστορίας της έρευνας, γίνεται σαφές ότι οι περισσότεροι από τους ερευνητές στις αρχές του 20ου αιώνα συνδέουν τον αρχιτεκτονικό τύπο με τους θολωτούς τάφους της μυκηναϊκής περιόδου στο πλαίσιο ενός ενιαίου πολιτισμικού-ιστορικού αφηγήματος. Σημείο αναφοράς αποτελεί η δημοσίευση του Στέφανου Ξανθουδίδη με τίτλο “The Vaulted Tombs of Mesara” (1924), στην οποία αποκαθιστά τους τάφους κατά το πρότυπο των σύγχρονων μητάτων, επικυρώνοντας την αδιάκοπη συνέχεια στον πολιτισμό. Ωστόσο, οι διαφορετικές αποκαταστάσεις που έχουν προταθεί αναδεικνύουν τη δυσκολία αποδοχής μίας κοινής κατασκευαστικής λύσης και αντανακλούν την ποικιλομορφία των αρχαιολογικών δεδομένων. Για να ξεπεραστούν τα προβλήματα που προκύπτουν από την ενιαία αντιμετώπιση του ζητήματος, στο δεύτερο μέρος κάθε τάφος εξετάζεται ως μεμονωμένη περίπτωση, με στόχο την κριτική επανεξέτασή των αρχαιολογικών δεδομένων. Μετά τη λεπτομερή αποτίμηση του συνόλου των διαθέσιμων στοιχείων, στο τρίτο μέρος προτείνεται μία νέα ομαδοποίηση των κυκλικών τάφων ως προς το είδος της ανωδομής, με κριτήριο την ποιότητα των αρχαιολογικών δεδομένων και τις δυνατότητες επανερμηνείας τους. Προκύπτει ότι από τους 79 τάφους που εξετάστηκαν, μόνο ένας μικρός αριθμός μπορεί να αποκατασταθεί με σχετική ασφάλεια. Ωστόσο, ακόμα και από αυτή την αποσπασματική εικόνα συνάγεται ότι η υπόθεση της λίθινης ανωδομής δεν επιβεβαιώνεται σε όλες τις περιπτώσεις. Η έλλειψη απόλυτης ομοιογένειας έχει επιπτώσεις ως προς τη γενικότερη αντιμετώπιση του φαινομένου των «θολωτών τάφων», ξεπερνώντας τα όρια ενός τεχνικού ζητήματος, και συνδέεται ουσιαστικά με την κατανόηση της κοινωνικής και πολιτισμικής ταυτότητας της προανακτορικής Κρήτης. Η ποικιλομορφία ως προς τα κατασκευαστικά στοιχεία, η μεγάλη χρονολογική και γεωγραφική διασπορά, αλλά και η ιστορία χρήσης κάθε τάφου δείχνουν ότι πρόκειται για ένα ετερογενές, αλλά ταυτόχρονα ενιαίο και δυναμικά εξελισσόμενο φαινόμενο, το οποίο είναι απόλυτα συμβατό με τη γενικότερη ποικιλομορφία που χαρακτηρίζει το κρητικό ταφικό τοπίο.","abstract_has_math":false,"creators":["Καλαρά Αντιγόνη","Kalara Antigoni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:51Z","subjects":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2819879"],"render_values":[{"text":"uoadl:2819879","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819879","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819879","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2819879","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καλαρά Αντιγόνη","Kalara Antigoni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Αρχαιολογία","Archaeology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2819879","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819879"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η επανεξέταση του ζητήματος της στέγασης των πρώιμων κρητικών κυκλικών τάφων, οι οποίοι έχουν καθιερωθεί στην έρευνα με την ονομασία «θολωτοί». Χρησιμοποιήθηκαν για ομαδικές ταφές από την Πρωτομινωική Ι έως και το μεγαλύτερο μέρος της Παλαιοανακτορικής περιόδου, ενώ ορισμένοι έως τις αρχές της Νεοανακτορικής ή και ακόμη υστερότερα. Κύρια περιοχή συγκέντρωσης του τύπου αποτελεί η νότια-κεντρική Κρήτη, ενώ μεμονωμένα παραδείγματα εντοπίστηκαν στο βορειοανατολικό και ανατολικό τμήμα του νησιού. Παρά την αποσπασματική διατήρησή τους στα κατώτερα μόνο τμήματα, η επικράτηση του όρου «θολωτός» διαμόρφωσε μία συγκεκριμένη εικόνα για την αρχική μορφή τους, η αποδοχή της οποίας αποτέλεσε αντικείμενο εκτενών συζητήσεων. Η εργασία διαρθρώνεται σε τρία κύρια μέρη. Στο πρώτο κεφάλαιο, μέσα από την παρουσίαση της ιστορίας της έρευνας, γίνεται σαφές ότι οι περισσότεροι από τους ερευνητές στις αρχές του 20ου αιώνα συνδέουν τον αρχιτεκτονικό τύπο με τους θολωτούς τάφους της μυκηναϊκής περιόδου στο πλαίσιο ενός ενιαίου πολιτισμικού-ιστορικού αφηγήματος. Σημείο αναφοράς αποτελεί η δημοσίευση του Στέφανου Ξανθουδίδη με τίτλο “The Vaulted Tombs of Mesara” (1924), στην οποία αποκαθιστά τους τάφους κατά το πρότυπο των σύγχρονων μητάτων, επικυρώνοντας την αδιάκοπη συνέχεια στον πολιτισμό. Ωστόσο, οι διαφορετικές αποκαταστάσεις που έχουν προταθεί αναδεικνύουν τη δυσκολία αποδοχής μίας κοινής κατασκευαστικής λύσης και αντανακλούν την ποικιλομορφία των αρχαιολογικών δεδομένων. Για να ξεπεραστούν τα προβλήματα που προκύπτουν από την ενιαία αντιμετώπιση του ζητήματος, στο δεύτερο μέρος κάθε τάφος εξετάζεται ως μεμονωμένη περίπτωση, με στόχο την κριτική επανεξέτασή των αρχαιολογικών δεδομένων. Μετά τη λεπτομερή αποτίμηση του συνόλου των διαθέσιμων στοιχείων, στο τρίτο μέρος προτείνεται μία νέα ομαδοποίηση των κυκλικών τάφων ως προς το είδος της ανωδομής, με κριτήριο την ποιότητα των αρχαιολογικών δεδομένων και τις δυνατότητες επανερμηνείας τους. Προκύπτει ότι από τους 79 τάφους που εξετάστηκαν, μόνο ένας μικρός αριθμός μπορεί να αποκατασταθεί με σχετική ασφάλεια. Ωστόσο, ακόμα και από αυτή την αποσπασματική εικόνα συνάγεται ότι η υπόθεση της λίθινης ανωδομής δεν επιβεβαιώνεται σε όλες τις περιπτώσεις. Η έλλειψη απόλυτης ομοιογένειας έχει επιπτώσεις ως προς τη γενικότερη αντιμετώπιση του φαινομένου των «θολωτών τάφων», ξεπερνώντας τα όρια ενός τεχνικού ζητήματος, και συνδέεται ουσιαστικά με την κατανόηση της κοινωνικής και πολιτισμικής ταυτότητας της προανακτορικής Κρήτης. Η ποικιλομορφία ως προς τα κατασκευαστικά στοιχεία, η μεγάλη χρονολογική και γεωγραφική διασπορά, αλλά και η ιστορία χρήσης κάθε τάφου δείχνουν ότι πρόκειται για ένα ετερογενές, αλλά ταυτόχρονα ενιαίο και δυναμικά εξελισσόμενο φαινόμενο, το οποίο είναι απόλυτα συμβατό με τη γενικότερη ποικιλομορφία που χαρακτηρίζει το κρητικό ταφικό τοπίο.","The present thesis reexamines the question of the roofing system of the early Cretan circular tombs, which have been generally established as “tholos” tombs. They were used for communal burials from the Early Minoan I until most of the Protopalatial period, some of them until the beginning of the Neopalatial period or even later. The main concentration area of this type is south-central Crete, however, it was also found in the northern-eastern and eastern part of the island. Despite their incomplete preservation merely in the lower parts, the establishment of the term “tholos” led to a specific way of understanding their original form, the acceptance of which is the subject of a long debate. The present study is composed of three main parts. In the first chapter, through the presentation of the history of research, it becomes apparent that most of the researchers at the beginning of the 20th century associate this architectural type with the Mycenaean tholos tombs, according to a continuous cultural-historical narrative. The publication of “The Vaulted Tombs of Mesara” (1924) by Stephanos Xanthoudides is of great significance, since he reconstructed the tombs on the basis of the form of the modern mitata, confirming the cultural continuity. However, the various proposed reconstructions emphasize the difficulty of accepting one and only solution and reflect the diversity of the archaeological data. In order to overcome the problems resulting from an overall approach, in the second part each tomb is examined as an individual case, aiming at a critical reexamination of the archaeological record. After the detailed analysis of the available evidence, in the third part a new classification of the circular tombs is proposed regarding their roofing system, which is based on the quality of the archaeological data and their potential reinterpretation. As a result out of a total of 79 tombs examined, a mere small number can be reconstructed with certainty. In spite of the incomplete picture, it is concluded that the case of the stone vault cannot be overall affirmed. The absence of absolute uniformity affects the approach of the “tholos tombs” phenomenon as a whole, being more than a technical problem, and is substantially associated with the understanding of the social and cultural identity of Prepalatial Crete. The varied construction details, the long use and the wide distribution of the type, as well as the history of use of each tomb, show that it is a heterogeneous, but still a uniform and a dynamic phenomenon, which is entirely compatible with the general heterogeneity of the Cretan burial landscape."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η στέγαση των μινωικών θολωτών τάφων: κριτική αποτίμηση των αρχαιολογικών δεδομένων και προσπάθεια επανερμηνείας τους"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καλαρά Αντιγόνη","Kalara Antigoni"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η επανεξέταση του ζητήματος της στέγασης των πρώιμων κρητικών κυκλικών τάφων, οι οποίοι έχουν καθιερωθεί στην έρευνα με την ονομασία «θολωτοί». Χρησιμοποιήθηκαν για ομαδικές ταφές από την Πρωτομινωική Ι έως και το μεγαλύτερο μέρος της Παλαιοανακτορικής περιόδου, ενώ ορισμένοι έως τις αρχές της Νεοανακτορικής ή και ακόμη υστερότερα. Κύρια περιοχή συγκέντρωσης του τύπου αποτελεί η νότια-κεντρική Κρήτη, ενώ μεμονωμένα παραδείγματα εντοπίστηκαν στο βορειοανατολικό και ανατολικό τμήμα του νησιού. Παρά την αποσπασματική διατήρησή τους στα κατώτερα μόνο τμήματα, η επικράτηση του όρου «θολωτός» διαμόρφωσε μία συγκεκριμένη εικόνα για την αρχική μορφή τους, η αποδοχή της οποίας αποτέλεσε αντικείμενο εκτενών συζητήσεων. Η εργασία διαρθρώνεται σε τρία κύρια μέρη. Στο πρώτο κεφάλαιο, μέσα από την παρουσίαση της ιστορίας της έρευνας, γίνεται σαφές ότι οι περισσότεροι από τους ερευνητές στις αρχές του 20ου αιώνα συνδέουν τον αρχιτεκτονικό τύπο με τους θολωτούς τάφους της μυκηναϊκής περιόδου στο πλαίσιο ενός ενιαίου πολιτισμικού-ιστορικού αφηγήματος. Σημείο αναφοράς αποτελεί η δημοσίευση του Στέφανου Ξανθουδίδη με τίτλο “The Vaulted Tombs of Mesara” (1924), στην οποία αποκαθιστά τους τάφους κατά το πρότυπο των σύγχρονων μητάτων, επικυρώνοντας την αδιάκοπη συνέχεια στον πολιτισμό. Ωστόσο, οι διαφορετικές αποκαταστάσεις που έχουν προταθεί αναδεικνύουν τη δυσκολία αποδοχής μίας κοινής κατασκευαστικής λύσης και αντανακλούν την ποικιλομορφία των αρχαιολογικών δεδομένων. Για να ξεπεραστούν τα προβλήματα που προκύπτουν από την ενιαία αντιμετώπιση του ζητήματος, στο δεύτερο μέρος κάθε τάφος εξετάζεται ως μεμονωμένη περίπτωση, με στόχο την κριτική επανεξέτασή των αρχαιολογικών δεδομένων. Μετά τη λεπτομερή αποτίμηση του συνόλου των διαθέσιμων στοιχείων, στο τρίτο μέρος προτείνεται μία νέα ομαδοποίηση των κυκλικών τάφων ως προς το είδος της ανωδομής, με κριτήριο την ποιότητα των αρχαιολογικών δεδομένων και τις δυνατότητες επανερμηνείας τους. Προκύπτει ότι από τους 79 τάφους που εξετάστηκαν, μόνο ένας μικρός αριθμός μπορεί να αποκατασταθεί με σχετική ασφάλεια. Ωστόσο, ακόμα και από αυτή την αποσπασματική εικόνα συνάγεται ότι η υπόθεση της λίθινης ανωδομής δεν επιβεβαιώνεται σε όλες τις περιπτώσεις. Η έλλειψη απόλυτης ομοιογένειας έχει επιπτώσεις ως προς τη γενικότερη αντιμετώπιση του φαινομένου των «θολωτών τάφων», ξεπερνώντας τα όρια ενός τεχνικού ζητήματος, και συνδέεται ουσιαστικά με την κατανόηση της κοινωνικής και πολιτισμικής ταυτότητας της προανακτορικής Κρήτης. Η ποικιλομορφία ως προς τα κατασκευαστικά στοιχεία, η μεγάλη χρονολογική και γεωγραφική διασπορά, αλλά και η ιστορία χρήσης κάθε τάφου δείχνουν ότι πρόκειται για ένα ετερογενές, αλλά ταυτόχρονα ενιαίο και δυναμικά εξελισσόμενο φαινόμενο, το οποίο είναι απόλυτα συμβατό με τη γενικότερη ποικιλομορφία που χαρακτηρίζει το κρητικό ταφικό τοπίο.","The present thesis reexamines the question of the roofing system of the early Cretan circular tombs, which have been generally established as “tholos” tombs. They were used for communal burials from the Early Minoan I until most of the Protopalatial period, some of them until the beginning of the Neopalatial period or even later. The main concentration area of this type is south-central Crete, however, it was also found in the northern-eastern and eastern part of the island. Despite their incomplete preservation merely in the lower parts, the establishment of the term “tholos” led to a specific way of understanding their original form, the acceptance of which is the subject of a long debate. The present study is composed of three main parts. In the first chapter, through the presentation of the history of research, it becomes apparent that most of the researchers at the beginning of the 20th century associate this architectural type with the Mycenaean tholos tombs, according to a continuous cultural-historical narrative. The publication of “The Vaulted Tombs of Mesara” (1924) by Stephanos Xanthoudides is of great significance, since he reconstructed the tombs on the basis of the form of the modern mitata, confirming the cultural continuity. However, the various proposed reconstructions emphasize the difficulty of accepting one and only solution and reflect the diversity of the archaeological data. In order to overcome the problems resulting from an overall approach, in the second part each tomb is examined as an individual case, aiming at a critical reexamination of the archaeological record. After the detailed analysis of the available evidence, in the third part a new classification of the circular tombs is proposed regarding their roofing system, which is based on the quality of the archaeological data and their potential reinterpretation. As a result out of a total of 79 tombs examined, a mere small number can be reconstructed with certainty. In spite of the incomplete picture, it is concluded that the case of the stone vault cannot be overall affirmed. The absence of absolute uniformity affects the approach of the “tholos tombs” phenomenon as a whole, being more than a technical problem, and is substantially associated with the understanding of the social and cultural identity of Prepalatial Crete. The varied construction details, the long use and the wide distribution of the type, as well as the history of use of each tomb, show that it is a heterogeneous, but still a uniform and a dynamic phenomenon, which is entirely compatible with the general heterogeneity of the Cretan burial landscape."],"dc:identifier":["uoadl:2819879","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2819879"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"dc:title":["Η στέγαση των μινωικών θολωτών τάφων: κριτική αποτίμηση των αρχαιολογικών δεδομένων και προσπάθεια επανερμηνείας τους"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:51Z"}