{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820079"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820079","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αξιολόγηση της γνώσης των εκπαιδευτικών στην αντιμετώπιση επεισοδίων σπασμών στα σχολεία","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Μεταξύ των μη μεταδοτικών ασθενειών η επιληψία είναι η πιο γνωστή χρόνια διαταραχή του εγκεφάλου που συμβαίνει παγκοσμίως επηρεάζοντας 50 εκατομμύρια ανθρώπους όλων των ηλικιακών ομάδων. Επίσης, 100.000 παιδιά και έφηβοι διαγιγνώσκονται με επιληψία το κάθε χρόνο στην Ευρώπη. Οι υποτροπιάζουσες επιληπτικές κρίσεις που συμβαίνουν κυρίως στα παιδιά προκαλούν συχνά ατυχήματα γι αυτό η γνώση των εκπαιδευτικών για την αντιμετώπιση επεισοδίων σπασμών στα σχολεία είναι καθοριστική για τη διασφάλιση ασφαλούς περιβάλλοντος στο χώρο του σχολείου. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η γνώση των εκπαιδευτικών σχετικά με την αντιμετώπιση παιδιών με σπασμούς στο σχολικό περιβάλλον και η συμβολή του επιμορφωτικού προγράμματος στην ενημέρωσή τους σχετικά με τη χορήγηση πρώτων βοηθειών επί επιληπτικής κρίσης. ΜΕΘΟΔΟΣ: Πραγματοποιήθηκε ημι-πειραματική μελέτη, στην οποία συμμετείχαν 542 εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δημοσίων και ιδιωτικών σχολείων της Αττικής. Το Επιμορφωτικό Σεμινάριο περιελάμβανε εισαγωγικές έννοιες για την επιληψία και τους σπασμούς, κριτήρια αναγνώρισης των επειγουσών καταστάσεων και μεθόδους αντιμετώπισης με πρακτική άσκηση. Το πρώτο ερωτηματολόγιο που χρησιμοποιήθηκε πριν την παρέμβαση περιείχε τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, ερωτήσεις για τις γνώσεις και στάσεις των εκπαιδευτικών, καθώς επίσης και ερωτήσεις σχετικά με την εκπαίδευσή τους σε θέματα πρώτων βοηθειών . Το δεύτερο ερωτηματολόγιο που διανεμήθηκε αμέσως μετά τη χορήγηση των σεμιναρίων καθώς επίσης και το τρίτο ερωτηματολόγιο το οποίο στάλθηκε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ένα μήνα μετά την παρέμβαση περιείχαν ερωτήσεις που αξιολογούσαν την ικανοποίηση των εκπαιδευτικών σχετικά με το πρόγραμμα καθώς επίσης ερωτήσεις για τις γνώσεις και στάσεις των εκπαιδευτικών. Η μεθοδολογία περιελάμβανε την αξιολόγηση της γνώσης των εκπαιδευτικών και της αποτελεσματικότητας του εκπαιδευτικού μέρους του προγράμματος που πραγματοποιήθηκε μέσω ειδικά διαμορφωμένου ερωτηματολογίου, πριν την έναρξη του επιμορφωτικού προγράμματος, αμέσως μετά το επιμορφωτικό πρόγραμμα κι ένα μήνα μετά. Για την ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα SPSS 22.0. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Το δείγμα αποτελείται από 542 εκπαιδευτικούς με μέση ηλικία τα 44,2 έτη. Το 81,5% των συμμετεχόντων ήταν γυναίκες και ο μέσος χρόνος προϋπηρεσίας ήταν 16,7 έτη. Το 62,4% των συμμετεχόντων εργάζονταν σε δημοτικό σχολείο. Το 8,0% των συμμετεχόντων ένιωθε ότι είχε αρκετή γνώση για το επιληπτικό σύνδρομο-επιληψία και το 12,5% ότι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια επιληπτική κρίση στο χώρο του σχολείου. Οι περισσότεροι από τους μισούς συμμετέχοντες (56,2%) είχε παρακολουθήσει ξανά στο παρελθόν σεμινάρια για θέματα υγείας. Τα ποσοστά σωστών απαντήσεων πριν την παρέμβαση κυμαίνονταν από 25,0% μέχρι 91,1%. Μετά την παρέμβαση, τα ποσοστά σωστών απαντήσεων κυμαίνονταν από 81,7% μέχρι 94,8%. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των εκπαιδευτικών που πίστευαν ότι η διαζεπάμη μπορεί να χορηγηθεί και από μη ιατρονοσηλευτικό προσωπικό αυξήθηκε από 38,8% πριν την παρέμβαση σε 81,9% μετά την παρέμβαση (p <0,001) και η πεποίθησή τους ότι η διαζεπάμη μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του παιδιού μειώθηκε από 61,9% σε 10,3% μετά την παρέμβαση, (p <0,001). Η μέση τιμή της βαθμολογίας γνώσεων πριν την παρέμβαση ήταν 9,93 (±2,33), ακριβώς μετά την παρέμβαση 13,01 (±1,12) και ένα μήνα μετά 13,12 (±0.86). Υπήρξε σημαντική αύξηση της βαθμολογίας γνώσεων των συμμετεχόντων μετά την παρέμβαση. Το 88,8% των εκπαιδευτικών πίστευε ότι το σεμινάριο αυτό πρέπει να επαναληφθεί και το 96,8% θα το πρότεινε σε άλλους συναδέλφους τους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η διεξαγωγή επιμορφωτικών σεμιναρίων σε θέματα επιληψίας αύξησε τη γνώση και την προθυμία των εκπαιδευτικών να παρέχουν πρώτες βοήθειες σε παιδιά με επιληπτικές κρίσεις στο χώρο του σχολείου. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι απαιτείται πάντα η περαιτέρω εκπαίδευση όχι μόνο των εκπαιδευτικών αλλά και των μελών της οικογένειας.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Μεταξύ των μη μεταδοτικών ασθενειών η επιληψία είναι η πιο γνωστή χρόνια διαταραχή του εγκεφάλου που συμβαίνει παγκοσμίως επηρεάζοντας 50 εκατομμύρια ανθρώπους όλων των ηλικιακών ομάδων. Επίσης, 100.000 παιδιά και έφηβοι διαγιγνώσκονται με επιληψία το κάθε χρόνο στην Ευρώπη. Οι υποτροπιάζουσες επιληπτικές κρίσεις που συμβαίνουν κυρίως στα παιδιά προκαλούν συχνά ατυχήματα γι αυτό η γνώση των εκπαιδευτικών για την αντιμετώπιση επεισοδίων σπασμών στα σχολεία είναι καθοριστική για τη διασφάλιση ασφαλούς περιβάλλοντος στο χώρο του σχολείου. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η γνώση των εκπαιδευτικών σχετικά με την αντιμετώπιση παιδιών με σπασμούς στο σχολικό περιβάλλον και η συμβολή του επιμορφωτικού προγράμματος στην ενημέρωσή τους σχετικά με τη χορήγηση πρώτων βοηθειών επί επιληπτικής κρίσης. ΜΕΘΟΔΟΣ: Πραγματοποιήθηκε ημι-πειραματική μελέτη, στην οποία συμμετείχαν 542 εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δημοσίων και ιδιωτικών σχολείων της Αττικής. Το Επιμορφωτικό Σεμινάριο περιελάμβανε εισαγωγικές έννοιες για την επιληψία και τους σπασμούς, κριτήρια αναγνώρισης των επειγουσών καταστάσεων και μεθόδους αντιμετώπισης με πρακτική άσκηση. Το πρώτο ερωτηματολόγιο που χρησιμοποιήθηκε πριν την παρέμβαση περιείχε τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, ερωτήσεις για τις γνώσεις και στάσεις των εκπαιδευτικών, καθώς επίσης και ερωτήσεις σχετικά με την εκπαίδευσή τους σε θέματα πρώτων βοηθειών . Το δεύτερο ερωτηματολόγιο που διανεμήθηκε αμέσως μετά τη χορήγηση των σεμιναρίων καθώς επίσης και το τρίτο ερωτηματολόγιο το οποίο στάλθηκε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ένα μήνα μετά την παρέμβαση περιείχαν ερωτήσεις που αξιολογούσαν την ικανοποίηση των εκπαιδευτικών σχετικά με το πρόγραμμα καθώς επίσης ερωτήσεις για τις γνώσεις και στάσεις των εκπαιδευτικών. Η μεθοδολογία περιελάμβανε την αξιολόγηση της γνώσης των εκπαιδευτικών και της αποτελεσματικότητας του εκπαιδευτικού μέρους του προγράμματος που πραγματοποιήθηκε μέσω ειδικά διαμορφωμένου ερωτηματολογίου, πριν την έναρξη του επιμορφωτικού προγράμματος, αμέσως μετά το επιμορφωτικό πρόγραμμα κι ένα μήνα μετά. Για την ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα SPSS 22.0. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Το δείγμα αποτελείται από 542 εκπαιδευτικούς με μέση ηλικία τα 44,2 έτη. Το 81,5% των συμμετεχόντων ήταν γυναίκες και ο μέσος χρόνος προϋπηρεσίας ήταν 16,7 έτη. Το 62,4% των συμμετεχόντων εργάζονταν σε δημοτικό σχολείο. Το 8,0% των συμμετεχόντων ένιωθε ότι είχε αρκετή γνώση για το επιληπτικό σύνδρομο-επιληψία και το 12,5% ότι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια επιληπτική κρίση στο χώρο του σχολείου. Οι περισσότεροι από τους μισούς συμμετέχοντες (56,2%) είχε παρακολουθήσει ξανά στο παρελθόν σεμινάρια για θέματα υγείας. Τα ποσοστά σωστών απαντήσεων πριν την παρέμβαση κυμαίνονταν από 25,0% μέχρι 91,1%. Μετά την παρέμβαση, τα ποσοστά σωστών απαντήσεων κυμαίνονταν από 81,7% μέχρι 94,8%. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των εκπαιδευτικών που πίστευαν ότι η διαζεπάμη μπορεί να χορηγηθεί και από μη ιατρονοσηλευτικό προσωπικό αυξήθηκε από 38,8% πριν την παρέμβαση σε 81,9% μετά την παρέμβαση (p &lt;0,001) και η πεποίθησή τους ότι η διαζεπάμη μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του παιδιού μειώθηκε από 61,9% σε 10,3% μετά την παρέμβαση, (p &lt;0,001). Η μέση τιμή της βαθμολογίας γνώσεων πριν την παρέμβαση ήταν 9,93 (±2,33), ακριβώς μετά την παρέμβαση 13,01 (±1,12) και ένα μήνα μετά 13,12 (±0.86). Υπήρξε σημαντική αύξηση της βαθμολογίας γνώσεων των συμμετεχόντων μετά την παρέμβαση. Το 88,8% των εκπαιδευτικών πίστευε ότι το σεμινάριο αυτό πρέπει να επαναληφθεί και το 96,8% θα το πρότεινε σε άλλους συναδέλφους τους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η διεξαγωγή επιμορφωτικών σεμιναρίων σε θέματα επιληψίας αύξησε τη γνώση και την προθυμία των εκπαιδευτικών να παρέχουν πρώτες βοήθειες σε παιδιά με επιληπτικές κρίσεις στο χώρο του σχολείου. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι απαιτείται πάντα η περαιτέρω εκπαίδευση όχι μόνο των εκπαιδευτικών αλλά και των μελών της οικογένειας.","abstract_has_math":false,"creators":["Θωμά Ελευθερία","Thoma Eleftheria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:53Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820079"],"render_values":[{"text":"uoadl:2820079","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820079","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820079","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2820079","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Θωμά Ελευθερία","Thoma Eleftheria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820079","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820079"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Μεταξύ των μη μεταδοτικών ασθενειών η επιληψία είναι η πιο γνωστή χρόνια διαταραχή του εγκεφάλου που συμβαίνει παγκοσμίως επηρεάζοντας 50 εκατομμύρια ανθρώπους όλων των ηλικιακών ομάδων. Επίσης, 100.000 παιδιά και έφηβοι διαγιγνώσκονται με επιληψία το κάθε χρόνο στην Ευρώπη. Οι υποτροπιάζουσες επιληπτικές κρίσεις που συμβαίνουν κυρίως στα παιδιά προκαλούν συχνά ατυχήματα γι αυτό η γνώση των εκπαιδευτικών για την αντιμετώπιση επεισοδίων σπασμών στα σχολεία είναι καθοριστική για τη διασφάλιση ασφαλούς περιβάλλοντος στο χώρο του σχολείου. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η γνώση των εκπαιδευτικών σχετικά με την αντιμετώπιση παιδιών με σπασμούς στο σχολικό περιβάλλον και η συμβολή του επιμορφωτικού προγράμματος στην ενημέρωσή τους σχετικά με τη χορήγηση πρώτων βοηθειών επί επιληπτικής κρίσης. ΜΕΘΟΔΟΣ: Πραγματοποιήθηκε ημι-πειραματική μελέτη, στην οποία συμμετείχαν 542 εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δημοσίων και ιδιωτικών σχολείων της Αττικής. Το Επιμορφωτικό Σεμινάριο περιελάμβανε εισαγωγικές έννοιες για την επιληψία και τους σπασμούς, κριτήρια αναγνώρισης των επειγουσών καταστάσεων και μεθόδους αντιμετώπισης με πρακτική άσκηση. Το πρώτο ερωτηματολόγιο που χρησιμοποιήθηκε πριν την παρέμβαση περιείχε τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, ερωτήσεις για τις γνώσεις και στάσεις των εκπαιδευτικών, καθώς επίσης και ερωτήσεις σχετικά με την εκπαίδευσή τους σε θέματα πρώτων βοηθειών . Το δεύτερο ερωτηματολόγιο που διανεμήθηκε αμέσως μετά τη χορήγηση των σεμιναρίων καθώς επίσης και το τρίτο ερωτηματολόγιο το οποίο στάλθηκε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ένα μήνα μετά την παρέμβαση περιείχαν ερωτήσεις που αξιολογούσαν την ικανοποίηση των εκπαιδευτικών σχετικά με το πρόγραμμα καθώς επίσης ερωτήσεις για τις γνώσεις και στάσεις των εκπαιδευτικών. Η μεθοδολογία περιελάμβανε την αξιολόγηση της γνώσης των εκπαιδευτικών και της αποτελεσματικότητας του εκπαιδευτικού μέρους του προγράμματος που πραγματοποιήθηκε μέσω ειδικά διαμορφωμένου ερωτηματολογίου, πριν την έναρξη του επιμορφωτικού προγράμματος, αμέσως μετά το επιμορφωτικό πρόγραμμα κι ένα μήνα μετά. Για την ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα SPSS 22.0. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Το δείγμα αποτελείται από 542 εκπαιδευτικούς με μέση ηλικία τα 44,2 έτη. Το 81,5% των συμμετεχόντων ήταν γυναίκες και ο μέσος χρόνος προϋπηρεσίας ήταν 16,7 έτη. Το 62,4% των συμμετεχόντων εργάζονταν σε δημοτικό σχολείο. Το 8,0% των συμμετεχόντων ένιωθε ότι είχε αρκετή γνώση για το επιληπτικό σύνδρομο-επιληψία και το 12,5% ότι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια επιληπτική κρίση στο χώρο του σχολείου. Οι περισσότεροι από τους μισούς συμμετέχοντες (56,2%) είχε παρακολουθήσει ξανά στο παρελθόν σεμινάρια για θέματα υγείας. Τα ποσοστά σωστών απαντήσεων πριν την παρέμβαση κυμαίνονταν από 25,0% μέχρι 91,1%. Μετά την παρέμβαση, τα ποσοστά σωστών απαντήσεων κυμαίνονταν από 81,7% μέχρι 94,8%. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των εκπαιδευτικών που πίστευαν ότι η διαζεπάμη μπορεί να χορηγηθεί και από μη ιατρονοσηλευτικό προσωπικό αυξήθηκε από 38,8% πριν την παρέμβαση σε 81,9% μετά την παρέμβαση (p <0,001) και η πεποίθησή τους ότι η διαζεπάμη μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του παιδιού μειώθηκε από 61,9% σε 10,3% μετά την παρέμβαση, (p <0,001). Η μέση τιμή της βαθμολογίας γνώσεων πριν την παρέμβαση ήταν 9,93 (±2,33), ακριβώς μετά την παρέμβαση 13,01 (±1,12) και ένα μήνα μετά 13,12 (±0.86). Υπήρξε σημαντική αύξηση της βαθμολογίας γνώσεων των συμμετεχόντων μετά την παρέμβαση. Το 88,8% των εκπαιδευτικών πίστευε ότι το σεμινάριο αυτό πρέπει να επαναληφθεί και το 96,8% θα το πρότεινε σε άλλους συναδέλφους τους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η διεξαγωγή επιμορφωτικών σεμιναρίων σε θέματα επιληψίας αύξησε τη γνώση και την προθυμία των εκπαιδευτικών να παρέχουν πρώτες βοήθειες σε παιδιά με επιληπτικές κρίσεις στο χώρο του σχολείου. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι απαιτείται πάντα η περαιτέρω εκπαίδευση όχι μόνο των εκπαιδευτικών αλλά και των μελών της οικογένειας.","INTRODUCTION: Among non-communicable diseases, epilepsy is the most well-known chronic brain disorder that occurs globally, affecting 50 million people of all age groups. Recurrent seizures occurring mainly in children often cause accidents, so teachers' knowledge on how to respond to seizures at schools is crucial to ensure a safe academic environment. PURPOSE: The aim of the study was to evaluate the teachers' knowledge on how to deal with children with seizures in the school environment and the contribution of a training program on gaining more experience at handling a seizure at school. METHODOLOGY: The survey was semi-experimental, and included 542 teachers of elementary, junior high and high schools of Athens, both public and private. The training seminar included introductory concepts for epilepsy and seizures, criteria for recognizing emergency situations and a practical skills seminar on dealing with a child with seizures. The first questionnaire used before the intervention included questions about demographics, teachers' knowledge and attitudes, as well as questions about any previous training on first aid. The second questionnaire that was distributed immediately after the seminars and the third questionnaire sent one month after the intervention included questions that evaluated teachers 'satisfaction with the program, as well as questions about teachers' knowledge and attitudes .The methodology included the evaluation of the teachers' knowledge and the effectiveness of the educational part of the program. The statistical program SPSS 22.0 was used for the analysis. RESULTS: The sample consists of 542 teachers with an average age of 44.2 years. The 81.5% of the participants were female and their work experience was 16.7 years. The 62.4% of the participants worked in elementary school. The 8.0% of the participants answered they had enough knowledge about epilepsy and 12.5% of teachers felt that they were prepared to handle an acute seizure at school. More than half of the participants (56.2%) had previously attended health seminars. The correct response rates before the intervention ranged from 25.0% to 91.1%. After the intervention, the rates of correct answers ranged from 81.7% to 94.8%. Specifically, the number of teachers who thought diazepam was designed to be performed by non-medical staff increased from 38.8% pre-intervention to 81.9% post intervention (p <0.001) and their belief that diazepam can place a hazard on the child's life decreased from 61.9% to 10.3% post intervention, (p <0.001). There was a significant increase in participants 'post-intervention score, indicating a significant increase in participants' knowledge of epilepsy. The average pre-intervention score was 9.93 (± 2.33), just after intervention 13.01 (± 1.12) and one month after 13.12 (± 0.86). The 88.8% of teachers believed that this seminar should be repeated and 96.8% would suggest it to other colleagues. CONCLUSION: Providing a teaching session on epilepsy increased the teachers’ knowledge and willingness to act and reduced obsolete measures. However, it should be noted that further education not only of teachers but also of family members of children with epilepsy is always required."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αξιολόγηση της γνώσης των εκπαιδευτικών στην αντιμετώπιση επεισοδίων σπασμών στα σχολεία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Θωμά Ελευθερία","Thoma Eleftheria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Μεταξύ των μη μεταδοτικών ασθενειών η επιληψία είναι η πιο γνωστή χρόνια διαταραχή του εγκεφάλου που συμβαίνει παγκοσμίως επηρεάζοντας 50 εκατομμύρια ανθρώπους όλων των ηλικιακών ομάδων. Επίσης, 100.000 παιδιά και έφηβοι διαγιγνώσκονται με επιληψία το κάθε χρόνο στην Ευρώπη. Οι υποτροπιάζουσες επιληπτικές κρίσεις που συμβαίνουν κυρίως στα παιδιά προκαλούν συχνά ατυχήματα γι αυτό η γνώση των εκπαιδευτικών για την αντιμετώπιση επεισοδίων σπασμών στα σχολεία είναι καθοριστική για τη διασφάλιση ασφαλούς περιβάλλοντος στο χώρο του σχολείου. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η γνώση των εκπαιδευτικών σχετικά με την αντιμετώπιση παιδιών με σπασμούς στο σχολικό περιβάλλον και η συμβολή του επιμορφωτικού προγράμματος στην ενημέρωσή τους σχετικά με τη χορήγηση πρώτων βοηθειών επί επιληπτικής κρίσης. ΜΕΘΟΔΟΣ: Πραγματοποιήθηκε ημι-πειραματική μελέτη, στην οποία συμμετείχαν 542 εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δημοσίων και ιδιωτικών σχολείων της Αττικής. Το Επιμορφωτικό Σεμινάριο περιελάμβανε εισαγωγικές έννοιες για την επιληψία και τους σπασμούς, κριτήρια αναγνώρισης των επειγουσών καταστάσεων και μεθόδους αντιμετώπισης με πρακτική άσκηση. Το πρώτο ερωτηματολόγιο που χρησιμοποιήθηκε πριν την παρέμβαση περιείχε τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, ερωτήσεις για τις γνώσεις και στάσεις των εκπαιδευτικών, καθώς επίσης και ερωτήσεις σχετικά με την εκπαίδευσή τους σε θέματα πρώτων βοηθειών . Το δεύτερο ερωτηματολόγιο που διανεμήθηκε αμέσως μετά τη χορήγηση των σεμιναρίων καθώς επίσης και το τρίτο ερωτηματολόγιο το οποίο στάλθηκε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ένα μήνα μετά την παρέμβαση περιείχαν ερωτήσεις που αξιολογούσαν την ικανοποίηση των εκπαιδευτικών σχετικά με το πρόγραμμα καθώς επίσης ερωτήσεις για τις γνώσεις και στάσεις των εκπαιδευτικών. Η μεθοδολογία περιελάμβανε την αξιολόγηση της γνώσης των εκπαιδευτικών και της αποτελεσματικότητας του εκπαιδευτικού μέρους του προγράμματος που πραγματοποιήθηκε μέσω ειδικά διαμορφωμένου ερωτηματολογίου, πριν την έναρξη του επιμορφωτικού προγράμματος, αμέσως μετά το επιμορφωτικό πρόγραμμα κι ένα μήνα μετά. Για την ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα SPSS 22.0. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Το δείγμα αποτελείται από 542 εκπαιδευτικούς με μέση ηλικία τα 44,2 έτη. Το 81,5% των συμμετεχόντων ήταν γυναίκες και ο μέσος χρόνος προϋπηρεσίας ήταν 16,7 έτη. Το 62,4% των συμμετεχόντων εργάζονταν σε δημοτικό σχολείο. Το 8,0% των συμμετεχόντων ένιωθε ότι είχε αρκετή γνώση για το επιληπτικό σύνδρομο-επιληψία και το 12,5% ότι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια επιληπτική κρίση στο χώρο του σχολείου. Οι περισσότεροι από τους μισούς συμμετέχοντες (56,2%) είχε παρακολουθήσει ξανά στο παρελθόν σεμινάρια για θέματα υγείας. Τα ποσοστά σωστών απαντήσεων πριν την παρέμβαση κυμαίνονταν από 25,0% μέχρι 91,1%. Μετά την παρέμβαση, τα ποσοστά σωστών απαντήσεων κυμαίνονταν από 81,7% μέχρι 94,8%. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των εκπαιδευτικών που πίστευαν ότι η διαζεπάμη μπορεί να χορηγηθεί και από μη ιατρονοσηλευτικό προσωπικό αυξήθηκε από 38,8% πριν την παρέμβαση σε 81,9% μετά την παρέμβαση (p <0,001) και η πεποίθησή τους ότι η διαζεπάμη μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του παιδιού μειώθηκε από 61,9% σε 10,3% μετά την παρέμβαση, (p <0,001). Η μέση τιμή της βαθμολογίας γνώσεων πριν την παρέμβαση ήταν 9,93 (±2,33), ακριβώς μετά την παρέμβαση 13,01 (±1,12) και ένα μήνα μετά 13,12 (±0.86). Υπήρξε σημαντική αύξηση της βαθμολογίας γνώσεων των συμμετεχόντων μετά την παρέμβαση. Το 88,8% των εκπαιδευτικών πίστευε ότι το σεμινάριο αυτό πρέπει να επαναληφθεί και το 96,8% θα το πρότεινε σε άλλους συναδέλφους τους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η διεξαγωγή επιμορφωτικών σεμιναρίων σε θέματα επιληψίας αύξησε τη γνώση και την προθυμία των εκπαιδευτικών να παρέχουν πρώτες βοήθειες σε παιδιά με επιληπτικές κρίσεις στο χώρο του σχολείου. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι απαιτείται πάντα η περαιτέρω εκπαίδευση όχι μόνο των εκπαιδευτικών αλλά και των μελών της οικογένειας.","INTRODUCTION: Among non-communicable diseases, epilepsy is the most well-known chronic brain disorder that occurs globally, affecting 50 million people of all age groups. Recurrent seizures occurring mainly in children often cause accidents, so teachers' knowledge on how to respond to seizures at schools is crucial to ensure a safe academic environment. PURPOSE: The aim of the study was to evaluate the teachers' knowledge on how to deal with children with seizures in the school environment and the contribution of a training program on gaining more experience at handling a seizure at school. METHODOLOGY: The survey was semi-experimental, and included 542 teachers of elementary, junior high and high schools of Athens, both public and private. The training seminar included introductory concepts for epilepsy and seizures, criteria for recognizing emergency situations and a practical skills seminar on dealing with a child with seizures. The first questionnaire used before the intervention included questions about demographics, teachers' knowledge and attitudes, as well as questions about any previous training on first aid. The second questionnaire that was distributed immediately after the seminars and the third questionnaire sent one month after the intervention included questions that evaluated teachers 'satisfaction with the program, as well as questions about teachers' knowledge and attitudes .The methodology included the evaluation of the teachers' knowledge and the effectiveness of the educational part of the program. The statistical program SPSS 22.0 was used for the analysis. RESULTS: The sample consists of 542 teachers with an average age of 44.2 years. The 81.5% of the participants were female and their work experience was 16.7 years. The 62.4% of the participants worked in elementary school. The 8.0% of the participants answered they had enough knowledge about epilepsy and 12.5% of teachers felt that they were prepared to handle an acute seizure at school. More than half of the participants (56.2%) had previously attended health seminars. The correct response rates before the intervention ranged from 25.0% to 91.1%. After the intervention, the rates of correct answers ranged from 81.7% to 94.8%. Specifically, the number of teachers who thought diazepam was designed to be performed by non-medical staff increased from 38.8% pre-intervention to 81.9% post intervention (p <0.001) and their belief that diazepam can place a hazard on the child's life decreased from 61.9% to 10.3% post intervention, (p <0.001). There was a significant increase in participants 'post-intervention score, indicating a significant increase in participants' knowledge of epilepsy. The average pre-intervention score was 9.93 (± 2.33), just after intervention 13.01 (± 1.12) and one month after 13.12 (± 0.86). The 88.8% of teachers believed that this seminar should be repeated and 96.8% would suggest it to other colleagues. CONCLUSION: Providing a teaching session on epilepsy increased the teachers’ knowledge and willingness to act and reduced obsolete measures. However, it should be noted that further education not only of teachers but also of family members of children with epilepsy is always required."],"dc:identifier":["uoadl:2820079","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820079"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η αξιολόγηση της γνώσης των εκπαιδευτικών στην αντιμετώπιση επεισοδίων σπασμών στα σχολεία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:53Z"}