{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820096"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820096","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Γονιδιακή Θεραπεία στο Πολλαπλό Μυέλωμα","abstract":"Το πολλαπλό μυέλωμα αποτελεί τη δεύτερη συχνότερη κακοήθεια του αίματος και χαρακτηρίζεται από διήθηση και ανάπτυξη κακοήθων πλασματοκυττάρων. Οι υπάρχουσες θεραπείες περιλαμβάνουν ανοσοτροποποιητικά φάρμακα, και χημειοθεραπεία καθώς και αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων. Παρόλα αυτά, ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών εμφανίζει ανθεκτικότητα στη θεραπεία και υποτροπιάζει ενώ ο μέσος όρος επιβίωσης ανέρχεται στα έξι χρόνια. Βασικό ρόλο στην εκδήλωσή της νόσου κατέχει η κυκλίνη D, ως κρίσιμος ρυθμιστής της μετάβασης από τη G0 στη G1 φάση του κυτταρικού κύκλου. Στο πλαίσιο εξεύρεσης νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων, χρησιμοποιήθηκε το στέλεχος Edmonston του ιού της ιλαράς για την ογκολυτική θεραπεία του πολλαπλού μυελώματος με ενθαρρυντικά αποτελέσματα (Russell et al, Mayo Clin Proc. 2014 July; 89: 926–933). Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η γονιδιακή θεραπεία με χρήση λεντιϊκών φορέων, ψευδοτυπωμένων με τις επιφανειακές γλυκοπρωτεΐνες HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς, που εκφράζουν την νουκλεάση Cas9 του συστήματος CRISPR με κατάλληλο οδηγό RNA (guide RNA, gRNA) που να επιφέρει διάρρηξη του γονιδίου της κυκλίνης D (CCND1), σαν εναλλακτική θεραπευτική προσέγγιση του πολλαπλού μυελώματος. Αρχικά, σχεδιάστηκε το κατάλληλο gRNA και στη συνέχεια κλωνοποιήθηκε στον φορέα LentiCRISRPv2 ο οποίος εκφράζει την νουκλεάση CRISPR/Cas9. Στη συνέχεια, κατασκευάστηκαν λεντιϊκοί φορείς ψευδοτυπωμένοι με τις γλυκοπρωτεϊνες H και F του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς. Για την παραγωγή των συγκεκριμένων φορέων διαμολύνθηκαν κύτταρα της σειράς 293Τ. Οι φορείς τιτλοποιήθηκαν με κυτταρομετρία ροής και αξιολογήθηκαν ως προς την ικανότητά τους να αναστέλλουν τον πολλαπλασιασμό ή να οδηγούν σε απόπτωση μυελωματικά κύτταρα των κυτταρικών σειρών JJN3 και H929. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο λεντιϊκός φορέας LentiCRISPR-CCND1 ενεφάνισε υψηλό τίτλο που υπολογίστηκε σε 107 TU/mL (μονάδες μεταγωγής/mL). Επιπλέον, ενεφάνισε στατιστικά σημαντική μείωση της βιωσιμότητας των κυττάρων της μυελωματικής σειράς Η929 (t-test, p=0.025), σε υψηλή πολλαπλότητα μόλυνσης (MOΙ=100) (πολλαπλότητα μόλυνσης: αριθμός ιοσωματίων/κύτταρο) σε σύγκριση με μάρτυρες που καλλιεργήθηκαν ταυτόχρονα, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, αλλά απουσία του φορέα. Ακόμη, παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση (t-test, p=0.033) του ποσοστού των κυττάρων που παραμένουν στη φάση G0/G1 του κυτταρικού κύκλου σε ΜΟΙ=10, σε σύγκριση με τους μάρτυρες. Τα αποτελέσματα αυτά είναι ιδιαιτέρως ενθαρρυντικά και αποτελούν το έναυσμα για την ανάπτυξη μιας νέας θεραπευτικής προσέγγισης του πολλαπλού μυελώματος με χρήση της τεχνολογίας αιχμής της γονιδιωματικής επεξεργασίας.","abstract_html":"Το πολλαπλό μυέλωμα αποτελεί τη δεύτερη συχνότερη κακοήθεια του αίματος και χαρακτηρίζεται από διήθηση και ανάπτυξη κακοήθων πλασματοκυττάρων. Οι υπάρχουσες θεραπείες περιλαμβάνουν ανοσοτροποποιητικά φάρμακα, και χημειοθεραπεία καθώς και αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων. Παρόλα αυτά, ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών εμφανίζει ανθεκτικότητα στη θεραπεία και υποτροπιάζει ενώ ο μέσος όρος επιβίωσης ανέρχεται στα έξι χρόνια. Βασικό ρόλο στην εκδήλωσή της νόσου κατέχει η κυκλίνη D, ως κρίσιμος ρυθμιστής της μετάβασης από τη G0 στη G1 φάση του κυτταρικού κύκλου. Στο πλαίσιο εξεύρεσης νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων, χρησιμοποιήθηκε το στέλεχος Edmonston του ιού της ιλαράς για την ογκολυτική θεραπεία του πολλαπλού μυελώματος με ενθαρρυντικά αποτελέσματα (Russell et al, Mayo Clin Proc. 2014 July; 89: 926–933). Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η γονιδιακή θεραπεία με χρήση λεντιϊκών φορέων, ψευδοτυπωμένων με τις επιφανειακές γλυκοπρωτεΐνες HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς, που εκφράζουν την νουκλεάση Cas9 του συστήματος CRISPR με κατάλληλο οδηγό RNA (guide RNA, gRNA) που να επιφέρει διάρρηξη του γονιδίου της κυκλίνης D (CCND1), σαν εναλλακτική θεραπευτική προσέγγιση του πολλαπλού μυελώματος. Αρχικά, σχεδιάστηκε το κατάλληλο gRNA και στη συνέχεια κλωνοποιήθηκε στον φορέα LentiCRISRPv2 ο οποίος εκφράζει την νουκλεάση CRISPR/Cas9. Στη συνέχεια, κατασκευάστηκαν λεντιϊκοί φορείς ψευδοτυπωμένοι με τις γλυκοπρωτεϊνες H και F του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς. Για την παραγωγή των συγκεκριμένων φορέων διαμολύνθηκαν κύτταρα της σειράς 293Τ. Οι φορείς τιτλοποιήθηκαν με κυτταρομετρία ροής και αξιολογήθηκαν ως προς την ικανότητά τους να αναστέλλουν τον πολλαπλασιασμό ή να οδηγούν σε απόπτωση μυελωματικά κύτταρα των κυτταρικών σειρών JJN3 και H929. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο λεντιϊκός φορέας LentiCRISPR-CCND1 ενεφάνισε υψηλό τίτλο που υπολογίστηκε σε 107 TU/mL (μονάδες μεταγωγής/mL). Επιπλέον, ενεφάνισε στατιστικά σημαντική μείωση της βιωσιμότητας των κυττάρων της μυελωματικής σειράς Η929 (t-test, p=0.025), σε υψηλή πολλαπλότητα μόλυνσης (MOΙ=100) (πολλαπλότητα μόλυνσης: αριθμός ιοσωματίων/κύτταρο) σε σύγκριση με μάρτυρες που καλλιεργήθηκαν ταυτόχρονα, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, αλλά απουσία του φορέα. Ακόμη, παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση (t-test, p=0.033) του ποσοστού των κυττάρων που παραμένουν στη φάση G0/G1 του κυτταρικού κύκλου σε ΜΟΙ=10, σε σύγκριση με τους μάρτυρες. Τα αποτελέσματα αυτά είναι ιδιαιτέρως ενθαρρυντικά και αποτελούν το έναυσμα για την ανάπτυξη μιας νέας θεραπευτικής προσέγγισης του πολλαπλού μυελώματος με χρήση της τεχνολογίας αιχμής της γονιδιωματικής επεξεργασίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουτσουμάρη Άννα-Μαρία","Koutsoumari Anna-Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:53Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820096"],"render_values":[{"text":"uoadl:2820096","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820096","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820096","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2820096","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουτσουμάρη Άννα-Μαρία","Koutsoumari Anna-Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820096","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820096"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το πολλαπλό μυέλωμα αποτελεί τη δεύτερη συχνότερη κακοήθεια του αίματος και χαρακτηρίζεται από διήθηση και ανάπτυξη κακοήθων πλασματοκυττάρων. Οι υπάρχουσες θεραπείες περιλαμβάνουν ανοσοτροποποιητικά φάρμακα, και χημειοθεραπεία καθώς και αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων. Παρόλα αυτά, ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών εμφανίζει ανθεκτικότητα στη θεραπεία και υποτροπιάζει ενώ ο μέσος όρος επιβίωσης ανέρχεται στα έξι χρόνια. Βασικό ρόλο στην εκδήλωσή της νόσου κατέχει η κυκλίνη D, ως κρίσιμος ρυθμιστής της μετάβασης από τη G0 στη G1 φάση του κυτταρικού κύκλου. Στο πλαίσιο εξεύρεσης νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων, χρησιμοποιήθηκε το στέλεχος Edmonston του ιού της ιλαράς για την ογκολυτική θεραπεία του πολλαπλού μυελώματος με ενθαρρυντικά αποτελέσματα (Russell et al, Mayo Clin Proc. 2014 July; 89: 926–933). Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η γονιδιακή θεραπεία με χρήση λεντιϊκών φορέων, ψευδοτυπωμένων με τις επιφανειακές γλυκοπρωτεΐνες HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς, που εκφράζουν την νουκλεάση Cas9 του συστήματος CRISPR με κατάλληλο οδηγό RNA (guide RNA, gRNA) που να επιφέρει διάρρηξη του γονιδίου της κυκλίνης D (CCND1), σαν εναλλακτική θεραπευτική προσέγγιση του πολλαπλού μυελώματος. Αρχικά, σχεδιάστηκε το κατάλληλο gRNA και στη συνέχεια κλωνοποιήθηκε στον φορέα LentiCRISRPv2 ο οποίος εκφράζει την νουκλεάση CRISPR/Cas9. Στη συνέχεια, κατασκευάστηκαν λεντιϊκοί φορείς ψευδοτυπωμένοι με τις γλυκοπρωτεϊνες H και F του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς. Για την παραγωγή των συγκεκριμένων φορέων διαμολύνθηκαν κύτταρα της σειράς 293Τ. Οι φορείς τιτλοποιήθηκαν με κυτταρομετρία ροής και αξιολογήθηκαν ως προς την ικανότητά τους να αναστέλλουν τον πολλαπλασιασμό ή να οδηγούν σε απόπτωση μυελωματικά κύτταρα των κυτταρικών σειρών JJN3 και H929. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο λεντιϊκός φορέας LentiCRISPR-CCND1 ενεφάνισε υψηλό τίτλο που υπολογίστηκε σε 107 TU/mL (μονάδες μεταγωγής/mL). Επιπλέον, ενεφάνισε στατιστικά σημαντική μείωση της βιωσιμότητας των κυττάρων της μυελωματικής σειράς Η929 (t-test, p=0.025), σε υψηλή πολλαπλότητα μόλυνσης (MOΙ=100) (πολλαπλότητα μόλυνσης: αριθμός ιοσωματίων/κύτταρο) σε σύγκριση με μάρτυρες που καλλιεργήθηκαν ταυτόχρονα, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, αλλά απουσία του φορέα. Ακόμη, παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση (t-test, p=0.033) του ποσοστού των κυττάρων που παραμένουν στη φάση G0/G1 του κυτταρικού κύκλου σε ΜΟΙ=10, σε σύγκριση με τους μάρτυρες. Τα αποτελέσματα αυτά είναι ιδιαιτέρως ενθαρρυντικά και αποτελούν το έναυσμα για την ανάπτυξη μιας νέας θεραπευτικής προσέγγισης του πολλαπλού μυελώματος με χρήση της τεχνολογίας αιχμής της γονιδιωματικής επεξεργασίας.","Multiple myeloma constitutes the second most common blood malignancy and is identified by infiltration and growth of malignant plasma cells. The existing treatments include immunomodulatory drugs, and chemotherapy as well as autologous transplant of hematopoietic progenitor cells. Nevertheless, a high rate of patients demonstrate resistance to the treatment and relapse, while the average survival rate reaches up to six years. Holding a key part in the manifestation of the disease is cyclin D1, a critical regulator of the transition from phase G0 to G1 of the cell cycle. In the context of finding new treatment approaches, the Edmonston strain of the measles virus was used in the oncolytic treatment of multiple myeloma with promising results (Russell et al, Mayo Clin Proc. 2014 July; 89: 926–933). The aim of the present project is to investigate the putative efficacy of oncolytic gene therapy, through the use of lentiviral vectors, pseudotyped with the surface HF glycoproteins of the Edmonston strain of measles virus, expressing the nuclease Cas9 of the CRISPR system , with the proper guide RNA (gRNA), that altering the cyclin D1 gene (CCND1), as an alternantive therapeutic approach to Multiple Myeloma. Initially, the proper gRNA was designed and then it was cloned in the vector LentiCRISRPv2 which expresses the nuclease CRISPR/Cas9. Afterwards, the lentiviral vectors pseudotyped with the HF glycoproteins of the Edmonston strain of measles virus were produced by transfection of the HEK-293Τ cell line. The vectors were titrated using flow cytometry and evaluated for their ability to induce cell cycle arrest and inhibit the proliferation of myeloma cells H929 and JJN3. The results showed that the lentiviral vector LentiCRISPR-CCND1 presented a high titer, calculated in 107 TU/mL (Transduction Units/ mL). Moreover, it presented a statistically considerable decrease in the sustainability of the cells in the myelomatic cell line Η929 (t-test, p=0.025), to a high multiplicity of infection (MOΙ=100) (Multiplicity Of Infection: number of virions/ cell) compared to controls, cultivated at the same time, under the same conditions, but with the absence of the vector. Furthermore, there was a considerable increase (t-test, p=0.033) in the percentage of cells remaining in phase G0/G1 of the cell cycle in ΜΟΙ=10, compared to control. These results are particularly encouraging and prompt the development of a new therapeutic approach towards multiple myeloma by using the cutting-edge technology of genome editing."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Γονιδιακή Θεραπεία στο Πολλαπλό Μυέλωμα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουτσουμάρη Άννα-Μαρία","Koutsoumari Anna-Maria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Το πολλαπλό μυέλωμα αποτελεί τη δεύτερη συχνότερη κακοήθεια του αίματος και χαρακτηρίζεται από διήθηση και ανάπτυξη κακοήθων πλασματοκυττάρων. Οι υπάρχουσες θεραπείες περιλαμβάνουν ανοσοτροποποιητικά φάρμακα, και χημειοθεραπεία καθώς και αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων. Παρόλα αυτά, ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών εμφανίζει ανθεκτικότητα στη θεραπεία και υποτροπιάζει ενώ ο μέσος όρος επιβίωσης ανέρχεται στα έξι χρόνια. Βασικό ρόλο στην εκδήλωσή της νόσου κατέχει η κυκλίνη D, ως κρίσιμος ρυθμιστής της μετάβασης από τη G0 στη G1 φάση του κυτταρικού κύκλου. Στο πλαίσιο εξεύρεσης νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων, χρησιμοποιήθηκε το στέλεχος Edmonston του ιού της ιλαράς για την ογκολυτική θεραπεία του πολλαπλού μυελώματος με ενθαρρυντικά αποτελέσματα (Russell et al, Mayo Clin Proc. 2014 July; 89: 926–933). Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η γονιδιακή θεραπεία με χρήση λεντιϊκών φορέων, ψευδοτυπωμένων με τις επιφανειακές γλυκοπρωτεΐνες HF του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς, που εκφράζουν την νουκλεάση Cas9 του συστήματος CRISPR με κατάλληλο οδηγό RNA (guide RNA, gRNA) που να επιφέρει διάρρηξη του γονιδίου της κυκλίνης D (CCND1), σαν εναλλακτική θεραπευτική προσέγγιση του πολλαπλού μυελώματος. Αρχικά, σχεδιάστηκε το κατάλληλο gRNA και στη συνέχεια κλωνοποιήθηκε στον φορέα LentiCRISRPv2 ο οποίος εκφράζει την νουκλεάση CRISPR/Cas9. Στη συνέχεια, κατασκευάστηκαν λεντιϊκοί φορείς ψευδοτυπωμένοι με τις γλυκοπρωτεϊνες H και F του στελέχους Edmonston του ιού της ιλαράς. Για την παραγωγή των συγκεκριμένων φορέων διαμολύνθηκαν κύτταρα της σειράς 293Τ. Οι φορείς τιτλοποιήθηκαν με κυτταρομετρία ροής και αξιολογήθηκαν ως προς την ικανότητά τους να αναστέλλουν τον πολλαπλασιασμό ή να οδηγούν σε απόπτωση μυελωματικά κύτταρα των κυτταρικών σειρών JJN3 και H929. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο λεντιϊκός φορέας LentiCRISPR-CCND1 ενεφάνισε υψηλό τίτλο που υπολογίστηκε σε 107 TU/mL (μονάδες μεταγωγής/mL). Επιπλέον, ενεφάνισε στατιστικά σημαντική μείωση της βιωσιμότητας των κυττάρων της μυελωματικής σειράς Η929 (t-test, p=0.025), σε υψηλή πολλαπλότητα μόλυνσης (MOΙ=100) (πολλαπλότητα μόλυνσης: αριθμός ιοσωματίων/κύτταρο) σε σύγκριση με μάρτυρες που καλλιεργήθηκαν ταυτόχρονα, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, αλλά απουσία του φορέα. Ακόμη, παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση (t-test, p=0.033) του ποσοστού των κυττάρων που παραμένουν στη φάση G0/G1 του κυτταρικού κύκλου σε ΜΟΙ=10, σε σύγκριση με τους μάρτυρες. Τα αποτελέσματα αυτά είναι ιδιαιτέρως ενθαρρυντικά και αποτελούν το έναυσμα για την ανάπτυξη μιας νέας θεραπευτικής προσέγγισης του πολλαπλού μυελώματος με χρήση της τεχνολογίας αιχμής της γονιδιωματικής επεξεργασίας.","Multiple myeloma constitutes the second most common blood malignancy and is identified by infiltration and growth of malignant plasma cells. The existing treatments include immunomodulatory drugs, and chemotherapy as well as autologous transplant of hematopoietic progenitor cells. Nevertheless, a high rate of patients demonstrate resistance to the treatment and relapse, while the average survival rate reaches up to six years. Holding a key part in the manifestation of the disease is cyclin D1, a critical regulator of the transition from phase G0 to G1 of the cell cycle. In the context of finding new treatment approaches, the Edmonston strain of the measles virus was used in the oncolytic treatment of multiple myeloma with promising results (Russell et al, Mayo Clin Proc. 2014 July; 89: 926–933). The aim of the present project is to investigate the putative efficacy of oncolytic gene therapy, through the use of lentiviral vectors, pseudotyped with the surface HF glycoproteins of the Edmonston strain of measles virus, expressing the nuclease Cas9 of the CRISPR system , with the proper guide RNA (gRNA), that altering the cyclin D1 gene (CCND1), as an alternantive therapeutic approach to Multiple Myeloma. Initially, the proper gRNA was designed and then it was cloned in the vector LentiCRISRPv2 which expresses the nuclease CRISPR/Cas9. Afterwards, the lentiviral vectors pseudotyped with the HF glycoproteins of the Edmonston strain of measles virus were produced by transfection of the HEK-293Τ cell line. The vectors were titrated using flow cytometry and evaluated for their ability to induce cell cycle arrest and inhibit the proliferation of myeloma cells H929 and JJN3. The results showed that the lentiviral vector LentiCRISPR-CCND1 presented a high titer, calculated in 107 TU/mL (Transduction Units/ mL). Moreover, it presented a statistically considerable decrease in the sustainability of the cells in the myelomatic cell line Η929 (t-test, p=0.025), to a high multiplicity of infection (MOΙ=100) (Multiplicity Of Infection: number of virions/ cell) compared to controls, cultivated at the same time, under the same conditions, but with the absence of the vector. Furthermore, there was a considerable increase (t-test, p=0.033) in the percentage of cells remaining in phase G0/G1 of the cell cycle in ΜΟΙ=10, compared to control. These results are particularly encouraging and prompt the development of a new therapeutic approach towards multiple myeloma by using the cutting-edge technology of genome editing."],"dc:identifier":["uoadl:2820096","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820096"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Γονιδιακή Θεραπεία στο Πολλαπλό Μυέλωμα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:53Z"}