{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820182"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820182","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η μετάβαση από τον 7ο στον 8ο αιώνα στο Βυζάντιο (610-775): Μεταβολές στη διοίκηση και την ιδεολογία της αυτοκρατορίας.","abstract":"Η παραπάνω διπλωματική εργασία ασχολείται με τις μεταβολές που σημειώθηκαν σε καίριους τομείς της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Αρχικά, σημαντικές αλλαγές έλαβαν χώρα στην πολιτειακή οργάνωση του βυζαντινού κράτους. Βασικό γνώρισμα της κατάστασης που διαμορφώθηκε κατά τον 7ο και 8ο αιώνα αποτελεί η παγιοποίηση ενός ακόμα πιο συγκεντρωτικού καθεστώτος σε σχέση με τους προηγούμενους αιώνες. Από τα μέσα του 7ου αιώνα ο αυτοκράτορας καθίσταται τυπικά και ουσιαστικά ο απόλυτος ρυθμιστής των πολιτικών πραγμάτων της αυτοκρατορίας. Η συμμετοχή της συγκλήτου σε θέματα διαδοχής μειώθηκε δραστικά, ο στρατός αποτέλεσε δυναμικό πολιτειακό παράγοντα μόνο κατά την περίοδο της εικοσαετούς αναρχίας (695-717) ενώ οι δήμοι ήδη από τα τέλη του 6ου αιώνα είχαν απολέσει οποιαδήποτε πολιτική τους επιρροή. Καθοριστικό στοιχείο στη διαμόρφωση των παραπάνω συσχετισμών αποτελεί η παγίωση της δυναστικής συνέχειας από τον 7ο αιώνα. Επιπλέον, αξιοσημείωτη αλλαγή σημειώθηκε και στη στρατιωτική διοίκηση της αυτοκρατορίας με την ίδρυση του θεσμού των θεμάτων από τον Ηράκλειο και τους διαδόχους του. Το ρωμαϊκό πρότυπο διοίκησης του Διοκλητιανού εγκαταλείφτηκε, η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε γεωγραφικές διοικητικές περιφέρεις, την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση των οποίων ανέλαβε ένα πρόσωπο, ο στρατηγός, ενώ το στρατιωτικό δυναμικό αποτελούνταν πλέον από τους γηγενείς πληθυσμούς του εκάστοτε θέματος. Τέλος, κατά τον 7ο αιώνα υπήρξε ισχνή αυτοκρατορική νομοθετική δραστηριότητα με μόνη εξαίρεση τα θρησκευτικά και δογματικά ζητήματα. Αντιθέτως, τον 8ο αιώνα δημιουργήθηκε η «Εκλογή», το μεγάλο νομοθετικό έργο του Λέοντα Γ’ και του Κωνσταντίνου Ε’. Όσον αφορά τα δογματικά ζητήματα, ο 7ος αιώνας κλονίστηκε από την αίρεση του Μονοθελητισμού την οποία εγκαινίασε ο Ηράκλειος με τη δημοσιοποίηση της «Έκθεσης» το 638. Η πρωτοβουλία αυτή του αυτοκράτορα γνώρισε έντονες αντιδράσεις από τους θρησκευτικούς και κοσμικούς κύκλους της αυτοκρατορίας και καταδικάστηκε από την ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης που συγκλήθηκε από τον εγγονό του Κωνσταντίνο Δ’ το 680. Εξάλλου, έντονες θρησκευτικές διαμάχες σημειώθηκαν και κατά τον 8ο αιώνα με αφορμή την έριδα της Εικονομαχίας. Οι δύο πρώτοι Ίσαυροι αυτοκράτορες αποδείχθηκαν ένθερμοι εικονομάχοι απαγορεύοντας την απεικόνιση ιερών προσώπων και την προσκύνηση των ανάλογων εικόνων. Από την σύγχρονή τους ιστοριογραφία παρουσιάστηκαν ως σκληροί και βίαιοι εικονομάχοι. Τέλος, στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο Ηράκλειος κατόρθωσε να εξαλείψει οριστικά την προαιώνια περσική απειλή πετυχαίνοντας σημαντικές νίκες εναντίον των Περσών. Ωστόσο, από το τέλος της βασιλείας του και έπειτα οι Άραβες αναδείχθηκαν ως ο νέος μεγάλος αντίπαλος της αυτοκρατορίας καταφέρνοντας σημαντικά χτυπήματα στο στράτευμα και το γόητρο των Βυζαντινών. Οι επιτυχίες των Αράβων έλαβαν τέλος με την άνοδο του Λέοντα Γ’ στο θρόνο, ο οποίος τους εξουδετέρωσε στη μάχη στο Ακροϊνό το 740. Ο διάδοχός του Κωνσταντίνος Ε’ τέθηκε αντιμέτωπος με τη νέα απειλή για τη βυζαντινή αυτοκρατορία, τους Βούλγαρους. Με τις αδιαμφισβήτητες στρατιωτικές ικανότητές του κατόρθωσε να τους αντιμετωπίσει και να περιορίσει την επιθετικότητα του βουλγαρικού κράτους για αρκετά χρόνια.","abstract_html":"Η παραπάνω διπλωματική εργασία ασχολείται με τις μεταβολές που σημειώθηκαν σε καίριους τομείς της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Αρχικά, σημαντικές αλλαγές έλαβαν χώρα στην πολιτειακή οργάνωση του βυζαντινού κράτους. Βασικό γνώρισμα της κατάστασης που διαμορφώθηκε κατά τον 7ο και 8ο αιώνα αποτελεί η παγιοποίηση ενός ακόμα πιο συγκεντρωτικού καθεστώτος σε σχέση με τους προηγούμενους αιώνες. Από τα μέσα του 7ου αιώνα ο αυτοκράτορας καθίσταται τυπικά και ουσιαστικά ο απόλυτος ρυθμιστής των πολιτικών πραγμάτων της αυτοκρατορίας. Η συμμετοχή της συγκλήτου σε θέματα διαδοχής μειώθηκε δραστικά, ο στρατός αποτέλεσε δυναμικό πολιτειακό παράγοντα μόνο κατά την περίοδο της εικοσαετούς αναρχίας (695-717) ενώ οι δήμοι ήδη από τα τέλη του 6ου αιώνα είχαν απολέσει οποιαδήποτε πολιτική τους επιρροή. Καθοριστικό στοιχείο στη διαμόρφωση των παραπάνω συσχετισμών αποτελεί η παγίωση της δυναστικής συνέχειας από τον 7ο αιώνα. Επιπλέον, αξιοσημείωτη αλλαγή σημειώθηκε και στη στρατιωτική διοίκηση της αυτοκρατορίας με την ίδρυση του θεσμού των θεμάτων από τον Ηράκλειο και τους διαδόχους του. Το ρωμαϊκό πρότυπο διοίκησης του Διοκλητιανού εγκαταλείφτηκε, η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε γεωγραφικές διοικητικές περιφέρεις, την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση των οποίων ανέλαβε ένα πρόσωπο, ο στρατηγός, ενώ το στρατιωτικό δυναμικό αποτελούνταν πλέον από τους γηγενείς πληθυσμούς του εκάστοτε θέματος. Τέλος, κατά τον 7ο αιώνα υπήρξε ισχνή αυτοκρατορική νομοθετική δραστηριότητα με μόνη εξαίρεση τα θρησκευτικά και δογματικά ζητήματα. Αντιθέτως, τον 8ο αιώνα δημιουργήθηκε η «Εκλογή», το μεγάλο νομοθετικό έργο του Λέοντα Γ’ και του Κωνσταντίνου Ε’. Όσον αφορά τα δογματικά ζητήματα, ο 7ος αιώνας κλονίστηκε από την αίρεση του Μονοθελητισμού την οποία εγκαινίασε ο Ηράκλειος με τη δημοσιοποίηση της «Έκθεσης» το 638. Η πρωτοβουλία αυτή του αυτοκράτορα γνώρισε έντονες αντιδράσεις από τους θρησκευτικούς και κοσμικούς κύκλους της αυτοκρατορίας και καταδικάστηκε από την ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης που συγκλήθηκε από τον εγγονό του Κωνσταντίνο Δ’ το 680. Εξάλλου, έντονες θρησκευτικές διαμάχες σημειώθηκαν και κατά τον 8ο αιώνα με αφορμή την έριδα της Εικονομαχίας. Οι δύο πρώτοι Ίσαυροι αυτοκράτορες αποδείχθηκαν ένθερμοι εικονομάχοι απαγορεύοντας την απεικόνιση ιερών προσώπων και την προσκύνηση των ανάλογων εικόνων. Από την σύγχρονή τους ιστοριογραφία παρουσιάστηκαν ως σκληροί και βίαιοι εικονομάχοι. Τέλος, στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο Ηράκλειος κατόρθωσε να εξαλείψει οριστικά την προαιώνια περσική απειλή πετυχαίνοντας σημαντικές νίκες εναντίον των Περσών. Ωστόσο, από το τέλος της βασιλείας του και έπειτα οι Άραβες αναδείχθηκαν ως ο νέος μεγάλος αντίπαλος της αυτοκρατορίας καταφέρνοντας σημαντικά χτυπήματα στο στράτευμα και το γόητρο των Βυζαντινών. Οι επιτυχίες των Αράβων έλαβαν τέλος με την άνοδο του Λέοντα Γ’ στο θρόνο, ο οποίος τους εξουδετέρωσε στη μάχη στο Ακροϊνό το 740. Ο διάδοχός του Κωνσταντίνος Ε’ τέθηκε αντιμέτωπος με τη νέα απειλή για τη βυζαντινή αυτοκρατορία, τους Βούλγαρους. Με τις αδιαμφισβήτητες στρατιωτικές ικανότητές του κατόρθωσε να τους αντιμετωπίσει και να περιορίσει την επιθετικότητα του βουλγαρικού κράτους για αρκετά χρόνια.","abstract_has_math":false,"creators":["Χατζηστεργίου Γεώργιος","Chatzistergiou Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:53Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820182"],"render_values":[{"text":"uoadl:2820182","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820182","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820182","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2820182","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χατζηστεργίου Γεώργιος","Chatzistergiou Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820182","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820182"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παραπάνω διπλωματική εργασία ασχολείται με τις μεταβολές που σημειώθηκαν σε καίριους τομείς της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Αρχικά, σημαντικές αλλαγές έλαβαν χώρα στην πολιτειακή οργάνωση του βυζαντινού κράτους. Βασικό γνώρισμα της κατάστασης που διαμορφώθηκε κατά τον 7ο και 8ο αιώνα αποτελεί η παγιοποίηση ενός ακόμα πιο συγκεντρωτικού καθεστώτος σε σχέση με τους προηγούμενους αιώνες. Από τα μέσα του 7ου αιώνα ο αυτοκράτορας καθίσταται τυπικά και ουσιαστικά ο απόλυτος ρυθμιστής των πολιτικών πραγμάτων της αυτοκρατορίας. Η συμμετοχή της συγκλήτου σε θέματα διαδοχής μειώθηκε δραστικά, ο στρατός αποτέλεσε δυναμικό πολιτειακό παράγοντα μόνο κατά την περίοδο της εικοσαετούς αναρχίας (695-717) ενώ οι δήμοι ήδη από τα τέλη του 6ου αιώνα είχαν απολέσει οποιαδήποτε πολιτική τους επιρροή. Καθοριστικό στοιχείο στη διαμόρφωση των παραπάνω συσχετισμών αποτελεί η παγίωση της δυναστικής συνέχειας από τον 7ο αιώνα. Επιπλέον, αξιοσημείωτη αλλαγή σημειώθηκε και στη στρατιωτική διοίκηση της αυτοκρατορίας με την ίδρυση του θεσμού των θεμάτων από τον Ηράκλειο και τους διαδόχους του. Το ρωμαϊκό πρότυπο διοίκησης του Διοκλητιανού εγκαταλείφτηκε, η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε γεωγραφικές διοικητικές περιφέρεις, την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση των οποίων ανέλαβε ένα πρόσωπο, ο στρατηγός, ενώ το στρατιωτικό δυναμικό αποτελούνταν πλέον από τους γηγενείς πληθυσμούς του εκάστοτε θέματος. Τέλος, κατά τον 7ο αιώνα υπήρξε ισχνή αυτοκρατορική νομοθετική δραστηριότητα με μόνη εξαίρεση τα θρησκευτικά και δογματικά ζητήματα. Αντιθέτως, τον 8ο αιώνα δημιουργήθηκε η «Εκλογή», το μεγάλο νομοθετικό έργο του Λέοντα Γ’ και του Κωνσταντίνου Ε’. Όσον αφορά τα δογματικά ζητήματα, ο 7ος αιώνας κλονίστηκε από την αίρεση του Μονοθελητισμού την οποία εγκαινίασε ο Ηράκλειος με τη δημοσιοποίηση της «Έκθεσης» το 638. Η πρωτοβουλία αυτή του αυτοκράτορα γνώρισε έντονες αντιδράσεις από τους θρησκευτικούς και κοσμικούς κύκλους της αυτοκρατορίας και καταδικάστηκε από την ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης που συγκλήθηκε από τον εγγονό του Κωνσταντίνο Δ’ το 680. Εξάλλου, έντονες θρησκευτικές διαμάχες σημειώθηκαν και κατά τον 8ο αιώνα με αφορμή την έριδα της Εικονομαχίας. Οι δύο πρώτοι Ίσαυροι αυτοκράτορες αποδείχθηκαν ένθερμοι εικονομάχοι απαγορεύοντας την απεικόνιση ιερών προσώπων και την προσκύνηση των ανάλογων εικόνων. Από την σύγχρονή τους ιστοριογραφία παρουσιάστηκαν ως σκληροί και βίαιοι εικονομάχοι. Τέλος, στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο Ηράκλειος κατόρθωσε να εξαλείψει οριστικά την προαιώνια περσική απειλή πετυχαίνοντας σημαντικές νίκες εναντίον των Περσών. Ωστόσο, από το τέλος της βασιλείας του και έπειτα οι Άραβες αναδείχθηκαν ως ο νέος μεγάλος αντίπαλος της αυτοκρατορίας καταφέρνοντας σημαντικά χτυπήματα στο στράτευμα και το γόητρο των Βυζαντινών. Οι επιτυχίες των Αράβων έλαβαν τέλος με την άνοδο του Λέοντα Γ’ στο θρόνο, ο οποίος τους εξουδετέρωσε στη μάχη στο Ακροϊνό το 740. Ο διάδοχός του Κωνσταντίνος Ε’ τέθηκε αντιμέτωπος με τη νέα απειλή για τη βυζαντινή αυτοκρατορία, τους Βούλγαρους. Με τις αδιαμφισβήτητες στρατιωτικές ικανότητές του κατόρθωσε να τους αντιμετωπίσει και να περιορίσει την επιθετικότητα του βουλγαρικού κράτους για αρκετά χρόνια.","This thesis deals with the changes that occurred in key areas of the Byzantine Empire. At first, significant changes took place in the state organization of the Byzantine state. A key feature of the situation which formed in the 7th and 8th centuries is the consolidation of an even more centralized status than in previous centuries. From the middle of the 7th century the emperor became formally and essentially the absolute regulator of the political affairs of the empire. The senate's participation in the succession was drastically reduced, the army became a powerful state agent only during the period of the twenty-year anarchy (695-717), while the political parties which called \"δήμοι\" had lost any political influence since the end of the 6th century. A decisive element in the formation of the above correlations is the consolidation of the dynastic continuity of the 7th century. Moreover, a remarkable change took place in the military administration of the empire by the establishment of the themes or \"θέματα\" from emperor Heraclius and his successors. The Roman model of Diocletian's administration was abandoned, the empire split into geographical administrative districts, the civilian and military administration of which was taken over by a person, the general or \"στρατηγός\", while the military potential was consisted of the native population of the theme. Finally, in the 7th century there was a tiny imperial legislative activity with the sole exception of religious and dogmatic issues. On the contrary, in the 8th century the \"Election\" or \"Εκλογή\", the great legislative work of Leo III and Constantine VI, was created. About the religious and dogmatic issues, the 7th century was shaken by the heresy of Monothelitism, which Heraclius inaugurated with the publication of the \"Report\" or \"Έκθεσις\" in 638. This emperor's initiative had a strong reaction from the religious and secular circles of the Empire and was condemned by the 6th Ecumenical Synod of Constantinople convened by his grandson Constantine IV in 680. Moreover, intense religious controversies occurred during the 8th century on the occasion of the Iconoclasm dispute. The first two Isauri emperors proved to be venerable iconoclasts by forbidding the representation of holy persons and the worship of these images. From their modern historiography they were portrayed as hard and violent iconoclasm. Finally, in the field of foreign policy, Heraclius managed to definitively eliminate the ever-present Persian threat by achieving significant victories against the Persians. However, since the end of his reign, the Arabs have emerged as the new great rival of the empire, making significant blows to the army and the prestige of the Byzantines. The Arab successes ended with the rise of Leo III to the throne, which neutralized them in the battle of Akroinos in 740. His successor, Constantine VI, was faced with the new threat to the Byzantine Empire, the Bulgarians. With his undisputed military capabilities he managed to confront them and limit the aggression of the Bulgarian state for several years."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η μετάβαση από τον 7ο στον 8ο αιώνα στο Βυζάντιο (610-775): Μεταβολές στη διοίκηση και την ιδεολογία της αυτοκρατορίας."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χατζηστεργίου Γεώργιος","Chatzistergiou Georgios"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η παραπάνω διπλωματική εργασία ασχολείται με τις μεταβολές που σημειώθηκαν σε καίριους τομείς της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Αρχικά, σημαντικές αλλαγές έλαβαν χώρα στην πολιτειακή οργάνωση του βυζαντινού κράτους. Βασικό γνώρισμα της κατάστασης που διαμορφώθηκε κατά τον 7ο και 8ο αιώνα αποτελεί η παγιοποίηση ενός ακόμα πιο συγκεντρωτικού καθεστώτος σε σχέση με τους προηγούμενους αιώνες. Από τα μέσα του 7ου αιώνα ο αυτοκράτορας καθίσταται τυπικά και ουσιαστικά ο απόλυτος ρυθμιστής των πολιτικών πραγμάτων της αυτοκρατορίας. Η συμμετοχή της συγκλήτου σε θέματα διαδοχής μειώθηκε δραστικά, ο στρατός αποτέλεσε δυναμικό πολιτειακό παράγοντα μόνο κατά την περίοδο της εικοσαετούς αναρχίας (695-717) ενώ οι δήμοι ήδη από τα τέλη του 6ου αιώνα είχαν απολέσει οποιαδήποτε πολιτική τους επιρροή. Καθοριστικό στοιχείο στη διαμόρφωση των παραπάνω συσχετισμών αποτελεί η παγίωση της δυναστικής συνέχειας από τον 7ο αιώνα. Επιπλέον, αξιοσημείωτη αλλαγή σημειώθηκε και στη στρατιωτική διοίκηση της αυτοκρατορίας με την ίδρυση του θεσμού των θεμάτων από τον Ηράκλειο και τους διαδόχους του. Το ρωμαϊκό πρότυπο διοίκησης του Διοκλητιανού εγκαταλείφτηκε, η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε γεωγραφικές διοικητικές περιφέρεις, την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση των οποίων ανέλαβε ένα πρόσωπο, ο στρατηγός, ενώ το στρατιωτικό δυναμικό αποτελούνταν πλέον από τους γηγενείς πληθυσμούς του εκάστοτε θέματος. Τέλος, κατά τον 7ο αιώνα υπήρξε ισχνή αυτοκρατορική νομοθετική δραστηριότητα με μόνη εξαίρεση τα θρησκευτικά και δογματικά ζητήματα. Αντιθέτως, τον 8ο αιώνα δημιουργήθηκε η «Εκλογή», το μεγάλο νομοθετικό έργο του Λέοντα Γ’ και του Κωνσταντίνου Ε’. Όσον αφορά τα δογματικά ζητήματα, ο 7ος αιώνας κλονίστηκε από την αίρεση του Μονοθελητισμού την οποία εγκαινίασε ο Ηράκλειος με τη δημοσιοποίηση της «Έκθεσης» το 638. Η πρωτοβουλία αυτή του αυτοκράτορα γνώρισε έντονες αντιδράσεις από τους θρησκευτικούς και κοσμικούς κύκλους της αυτοκρατορίας και καταδικάστηκε από την ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης που συγκλήθηκε από τον εγγονό του Κωνσταντίνο Δ’ το 680. Εξάλλου, έντονες θρησκευτικές διαμάχες σημειώθηκαν και κατά τον 8ο αιώνα με αφορμή την έριδα της Εικονομαχίας. Οι δύο πρώτοι Ίσαυροι αυτοκράτορες αποδείχθηκαν ένθερμοι εικονομάχοι απαγορεύοντας την απεικόνιση ιερών προσώπων και την προσκύνηση των ανάλογων εικόνων. Από την σύγχρονή τους ιστοριογραφία παρουσιάστηκαν ως σκληροί και βίαιοι εικονομάχοι. Τέλος, στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο Ηράκλειος κατόρθωσε να εξαλείψει οριστικά την προαιώνια περσική απειλή πετυχαίνοντας σημαντικές νίκες εναντίον των Περσών. Ωστόσο, από το τέλος της βασιλείας του και έπειτα οι Άραβες αναδείχθηκαν ως ο νέος μεγάλος αντίπαλος της αυτοκρατορίας καταφέρνοντας σημαντικά χτυπήματα στο στράτευμα και το γόητρο των Βυζαντινών. Οι επιτυχίες των Αράβων έλαβαν τέλος με την άνοδο του Λέοντα Γ’ στο θρόνο, ο οποίος τους εξουδετέρωσε στη μάχη στο Ακροϊνό το 740. Ο διάδοχός του Κωνσταντίνος Ε’ τέθηκε αντιμέτωπος με τη νέα απειλή για τη βυζαντινή αυτοκρατορία, τους Βούλγαρους. Με τις αδιαμφισβήτητες στρατιωτικές ικανότητές του κατόρθωσε να τους αντιμετωπίσει και να περιορίσει την επιθετικότητα του βουλγαρικού κράτους για αρκετά χρόνια.","This thesis deals with the changes that occurred in key areas of the Byzantine Empire. At first, significant changes took place in the state organization of the Byzantine state. A key feature of the situation which formed in the 7th and 8th centuries is the consolidation of an even more centralized status than in previous centuries. From the middle of the 7th century the emperor became formally and essentially the absolute regulator of the political affairs of the empire. The senate's participation in the succession was drastically reduced, the army became a powerful state agent only during the period of the twenty-year anarchy (695-717), while the political parties which called \"δήμοι\" had lost any political influence since the end of the 6th century. A decisive element in the formation of the above correlations is the consolidation of the dynastic continuity of the 7th century. Moreover, a remarkable change took place in the military administration of the empire by the establishment of the themes or \"θέματα\" from emperor Heraclius and his successors. The Roman model of Diocletian's administration was abandoned, the empire split into geographical administrative districts, the civilian and military administration of which was taken over by a person, the general or \"στρατηγός\", while the military potential was consisted of the native population of the theme. Finally, in the 7th century there was a tiny imperial legislative activity with the sole exception of religious and dogmatic issues. On the contrary, in the 8th century the \"Election\" or \"Εκλογή\", the great legislative work of Leo III and Constantine VI, was created. About the religious and dogmatic issues, the 7th century was shaken by the heresy of Monothelitism, which Heraclius inaugurated with the publication of the \"Report\" or \"Έκθεσις\" in 638. This emperor's initiative had a strong reaction from the religious and secular circles of the Empire and was condemned by the 6th Ecumenical Synod of Constantinople convened by his grandson Constantine IV in 680. Moreover, intense religious controversies occurred during the 8th century on the occasion of the Iconoclasm dispute. The first two Isauri emperors proved to be venerable iconoclasts by forbidding the representation of holy persons and the worship of these images. From their modern historiography they were portrayed as hard and violent iconoclasm. Finally, in the field of foreign policy, Heraclius managed to definitively eliminate the ever-present Persian threat by achieving significant victories against the Persians. However, since the end of his reign, the Arabs have emerged as the new great rival of the empire, making significant blows to the army and the prestige of the Byzantines. The Arab successes ended with the rise of Leo III to the throne, which neutralized them in the battle of Akroinos in 740. His successor, Constantine VI, was faced with the new threat to the Byzantine Empire, the Bulgarians. With his undisputed military capabilities he managed to confront them and limit the aggression of the Bulgarian state for several years."],"dc:identifier":["uoadl:2820182","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820182"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Η μετάβαση από τον 7ο στον 8ο αιώνα στο Βυζάντιο (610-775): Μεταβολές στη διοίκηση και την ιδεολογία της αυτοκρατορίας."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:53Z"}