{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820468"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820468","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Immunopathogenesis of Systemic Lupus Erythematosus. An update","abstract":"Ο συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ΣΕΛ) είναι μια ιδιαίτερη και αυτοάνοση διαταραχή με απρόβλεπτες εξάρσεις και υφέσεις. Συνιστά ουσιαστικά ένα σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από την παθολογική ανοσολογική απάντηση ενάντια σε αυτοαντιγόνα με αποτέλεσμα τη βλάβη σε όργανα στόχους όπως το δέρμα, τους νεφρούς και το κεντρικό νευρικό σύστημα και προσβάλει περισσότερο τις γυναίκες στην αναπαραγωγική ηλικία (Moulton and Tsokos, 2015). Η αυτοανοσία αποτελεί σύμφωνα με τον Dennis McGonagle και McDermontt μια γενική κατηγοριοποίηση παθολογικών καταστάσεων στις οποίες εγκαθίσταται μια φλεγμονή ενάντια σε δομικά στοιχεία του ίδιου οργανισμού (αυτοαντιγόνα) και όπου παθολογικά δενδριτικά κύτταρα, Β και Τ λεμφοκύτταρα και διαταραγμένες ανοσολογικές απαντήσεις σε πρωτογενή και δευτερογενή λεμφικά όργανα οδηγούν τελικά στη διάσπαση της ανοσολογικής ανοχής με αποτέλεσμα την ανοσολογική δραστηριότητα εναντίον ενδογενών αντιγόνων. Στις αυτοάνοσες καταστάσεις η επίκτητη ανοσία παίζει τον καθοριστικό ρόλο στην κλινική εκδήλωση της νόσου. Ανιχνεύονται συχνά συγκεκριμένα με την αντίστοιχη νόσο οργανοειδικά αυτοαντισώματα τα οποία μπορεί να προϋπήρχαν πολύ νωρίτερα από την κλινική εκδήλωση της νόσου (McGonagle and McDermott, 2006) . Από την άλλη αυτοφλεγμονώδεις χαρακτηρίστηκαν οι καταστάσεις όπου τοπικοί προδιαθεσικοί παράγοντες σε όργανα στόχους ενεργοποιούν τη φυσική ανοσία, κυρίως τα μακροφάγα και τα ουδετερόφιλα και εξαπολύουν αυτοφλεγμονή στα όργανα αυτά, όπως για παράδειγμα στη νόσο του Chrohn (ανώμαλη παθολογική αντίδραση στα ενδογενή βακτήρια) ή στη νόσο των περιοδικών πυρετών (παθολογική ομοιόσταση των καταρρακτών των κυτοκινών). Οι αυτοφλεγμονώδεις αυτές καταστάσεις δεν εξαρτώνται από την επίκτητη ανοσία (McGonagle and McDermott, 2006). Γενικά στις αυτοάνοσες νόσους μπορεί να παρουσιάζονται διαφορετικοί φαινότυποι είτε με συστηματική είτε με οργονοειδική εκδήλωση. Οι φαινότυποι αυτοί συχνά μοιράζονται ίδιους αιτιοπαθολογικούς μηχανισμούς όπως ανωμαλίες στο μηχανισμό της φυσικής ανοσίας στο σύστημα του συμπλέγματος ιστοσυμβατότητας, στο μηχανισμό της επίκτητης ανοσίας, στη γονιδιακή και επιγονιδιακή έκφραση γονιδίων (Kyttaris, 2010). Η ομολογουμένως πολύ μεγάλη ανομοιογένεια στη παθοφυσιολογία αυτών των νόσων τις καθιστά εξαιρετικά πολύπλοκες και επομένως και τη θεραπευτική τους αντιμετώπιση έντονα απαιτητική και δύσκολη αφού σε κάθε ένα ασθενή ο αιτιοπαθολογικός μηχανισμός είναι διαφορετικός (Zhan et al., 2016). Στην αιτιοπαθολογία του ΣΕΛ εμπλέκονται η φυσική και επίκτητη ανοσία καθώς και οι παθολογικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους οι οποίες οδηγούν σε παθολογική ενεργοποίηση των εμπλεκόμενων ανοσολογικών μηχανισμών με τελικό αποτέλεσμα τη δημιουργία αυτοαντισωμάτων και ανοσοσυμπλεγμάτων που προσκολλώνται σε όργανα στόχους όπως στο δέρμα, στα νεφρά, στον εγκέφαλο και στις αρθρώσεις (Maidhof and Hilas, 2012). Σύμφωνα με τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας η έντονη ενεργοποίηση και η επιστάμενη δράση του συστήματος της Ιντερφερόνης I κατέχει πρωταρχικό ρόλο στην αιτιοπαθογένεση της νόσου του ΣΕΛ. (Crow, 2014a, 2014b). Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ γενετικών και επιγενετικών παραγόντων φαίνονται να είναι υπεύθυνες για την ενεργοποίση των Ιντερφερονών τύπου I και για την παθογένεση της νόσου (Kyttaris, 2010; Mok et al., 2016; Tsokos, 2011). Στην παρούσα ανασκόπηση στόχος μας είναι να παρουσιάσουμε και να συνοψίσουμε τα τελευταία σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα που αφορούν την αιτιοπαθολογία του ΣΕΛ.","abstract_html":"Ο συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ΣΕΛ) είναι μια ιδιαίτερη και αυτοάνοση διαταραχή με απρόβλεπτες εξάρσεις και υφέσεις. Συνιστά ουσιαστικά ένα σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από την παθολογική ανοσολογική απάντηση ενάντια σε αυτοαντιγόνα με αποτέλεσμα τη βλάβη σε όργανα στόχους όπως το δέρμα, τους νεφρούς και το κεντρικό νευρικό σύστημα και προσβάλει περισσότερο τις γυναίκες στην αναπαραγωγική ηλικία (Moulton and Tsokos, 2015). Η αυτοανοσία αποτελεί σύμφωνα με τον Dennis McGonagle και McDermontt μια γενική κατηγοριοποίηση παθολογικών καταστάσεων στις οποίες εγκαθίσταται μια φλεγμονή ενάντια σε δομικά στοιχεία του ίδιου οργανισμού (αυτοαντιγόνα) και όπου παθολογικά δενδριτικά κύτταρα, Β και Τ λεμφοκύτταρα και διαταραγμένες ανοσολογικές απαντήσεις σε πρωτογενή και δευτερογενή λεμφικά όργανα οδηγούν τελικά στη διάσπαση της ανοσολογικής ανοχής με αποτέλεσμα την ανοσολογική δραστηριότητα εναντίον ενδογενών αντιγόνων. Στις αυτοάνοσες καταστάσεις η επίκτητη ανοσία παίζει τον καθοριστικό ρόλο στην κλινική εκδήλωση της νόσου. Ανιχνεύονται συχνά συγκεκριμένα με την αντίστοιχη νόσο οργανοειδικά αυτοαντισώματα τα οποία μπορεί να προϋπήρχαν πολύ νωρίτερα από την κλινική εκδήλωση της νόσου (McGonagle and McDermott, 2006) . Από την άλλη αυτοφλεγμονώδεις χαρακτηρίστηκαν οι καταστάσεις όπου τοπικοί προδιαθεσικοί παράγοντες σε όργανα στόχους ενεργοποιούν τη φυσική ανοσία, κυρίως τα μακροφάγα και τα ουδετερόφιλα και εξαπολύουν αυτοφλεγμονή στα όργανα αυτά, όπως για παράδειγμα στη νόσο του Chrohn (ανώμαλη παθολογική αντίδραση στα ενδογενή βακτήρια) ή στη νόσο των περιοδικών πυρετών (παθολογική ομοιόσταση των καταρρακτών των κυτοκινών). Οι αυτοφλεγμονώδεις αυτές καταστάσεις δεν εξαρτώνται από την επίκτητη ανοσία (McGonagle and McDermott, 2006). Γενικά στις αυτοάνοσες νόσους μπορεί να παρουσιάζονται διαφορετικοί φαινότυποι είτε με συστηματική είτε με οργονοειδική εκδήλωση. Οι φαινότυποι αυτοί συχνά μοιράζονται ίδιους αιτιοπαθολογικούς μηχανισμούς όπως ανωμαλίες στο μηχανισμό της φυσικής ανοσίας στο σύστημα του συμπλέγματος ιστοσυμβατότητας, στο μηχανισμό της επίκτητης ανοσίας, στη γονιδιακή και επιγονιδιακή έκφραση γονιδίων (Kyttaris, 2010). Η ομολογουμένως πολύ μεγάλη ανομοιογένεια στη παθοφυσιολογία αυτών των νόσων τις καθιστά εξαιρετικά πολύπλοκες και επομένως και τη θεραπευτική τους αντιμετώπιση έντονα απαιτητική και δύσκολη αφού σε κάθε ένα ασθενή ο αιτιοπαθολογικός μηχανισμός είναι διαφορετικός (Zhan et al., 2016). Στην αιτιοπαθολογία του ΣΕΛ εμπλέκονται η φυσική και επίκτητη ανοσία καθώς και οι παθολογικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους οι οποίες οδηγούν σε παθολογική ενεργοποίηση των εμπλεκόμενων ανοσολογικών μηχανισμών με τελικό αποτέλεσμα τη δημιουργία αυτοαντισωμάτων και ανοσοσυμπλεγμάτων που προσκολλώνται σε όργανα στόχους όπως στο δέρμα, στα νεφρά, στον εγκέφαλο και στις αρθρώσεις (Maidhof and Hilas, 2012). Σύμφωνα με τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας η έντονη ενεργοποίηση και η επιστάμενη δράση του συστήματος της Ιντερφερόνης I κατέχει πρωταρχικό ρόλο στην αιτιοπαθογένεση της νόσου του ΣΕΛ. (Crow, 2014a, 2014b). Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ γενετικών και επιγενετικών παραγόντων φαίνονται να είναι υπεύθυνες για την ενεργοποίση των Ιντερφερονών τύπου I και για την παθογένεση της νόσου (Kyttaris, 2010; Mok et al., 2016; Tsokos, 2011). Στην παρούσα ανασκόπηση στόχος μας είναι να παρουσιάσουμε και να συνοψίσουμε τα τελευταία σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα που αφορούν την αιτιοπαθολογία του ΣΕΛ.","abstract_has_math":false,"creators":["Μιχαηλίδου Ευγενία","Michailidou Evgenia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:53Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820468"],"render_values":[{"text":"uoadl:2820468","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820468","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820468","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2820468","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μιχαηλίδου Ευγενία","Michailidou Evgenia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820468","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820468"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ΣΕΛ) είναι μια ιδιαίτερη και αυτοάνοση διαταραχή με απρόβλεπτες εξάρσεις και υφέσεις. Συνιστά ουσιαστικά ένα σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από την παθολογική ανοσολογική απάντηση ενάντια σε αυτοαντιγόνα με αποτέλεσμα τη βλάβη σε όργανα στόχους όπως το δέρμα, τους νεφρούς και το κεντρικό νευρικό σύστημα και προσβάλει περισσότερο τις γυναίκες στην αναπαραγωγική ηλικία (Moulton and Tsokos, 2015). Η αυτοανοσία αποτελεί σύμφωνα με τον Dennis McGonagle και McDermontt μια γενική κατηγοριοποίηση παθολογικών καταστάσεων στις οποίες εγκαθίσταται μια φλεγμονή ενάντια σε δομικά στοιχεία του ίδιου οργανισμού (αυτοαντιγόνα) και όπου παθολογικά δενδριτικά κύτταρα, Β και Τ λεμφοκύτταρα και διαταραγμένες ανοσολογικές απαντήσεις σε πρωτογενή και δευτερογενή λεμφικά όργανα οδηγούν τελικά στη διάσπαση της ανοσολογικής ανοχής με αποτέλεσμα την ανοσολογική δραστηριότητα εναντίον ενδογενών αντιγόνων. Στις αυτοάνοσες καταστάσεις η επίκτητη ανοσία παίζει τον καθοριστικό ρόλο στην κλινική εκδήλωση της νόσου. Ανιχνεύονται συχνά συγκεκριμένα με την αντίστοιχη νόσο οργανοειδικά αυτοαντισώματα τα οποία μπορεί να προϋπήρχαν πολύ νωρίτερα από την κλινική εκδήλωση της νόσου (McGonagle and McDermott, 2006) . Από την άλλη αυτοφλεγμονώδεις χαρακτηρίστηκαν οι καταστάσεις όπου τοπικοί προδιαθεσικοί παράγοντες σε όργανα στόχους ενεργοποιούν τη φυσική ανοσία, κυρίως τα μακροφάγα και τα ουδετερόφιλα και εξαπολύουν αυτοφλεγμονή στα όργανα αυτά, όπως για παράδειγμα στη νόσο του Chrohn (ανώμαλη παθολογική αντίδραση στα ενδογενή βακτήρια) ή στη νόσο των περιοδικών πυρετών (παθολογική ομοιόσταση των καταρρακτών των κυτοκινών). Οι αυτοφλεγμονώδεις αυτές καταστάσεις δεν εξαρτώνται από την επίκτητη ανοσία (McGonagle and McDermott, 2006). Γενικά στις αυτοάνοσες νόσους μπορεί να παρουσιάζονται διαφορετικοί φαινότυποι είτε με συστηματική είτε με οργονοειδική εκδήλωση. Οι φαινότυποι αυτοί συχνά μοιράζονται ίδιους αιτιοπαθολογικούς μηχανισμούς όπως ανωμαλίες στο μηχανισμό της φυσικής ανοσίας στο σύστημα του συμπλέγματος ιστοσυμβατότητας, στο μηχανισμό της επίκτητης ανοσίας, στη γονιδιακή και επιγονιδιακή έκφραση γονιδίων (Kyttaris, 2010). Η ομολογουμένως πολύ μεγάλη ανομοιογένεια στη παθοφυσιολογία αυτών των νόσων τις καθιστά εξαιρετικά πολύπλοκες και επομένως και τη θεραπευτική τους αντιμετώπιση έντονα απαιτητική και δύσκολη αφού σε κάθε ένα ασθενή ο αιτιοπαθολογικός μηχανισμός είναι διαφορετικός (Zhan et al., 2016). Στην αιτιοπαθολογία του ΣΕΛ εμπλέκονται η φυσική και επίκτητη ανοσία καθώς και οι παθολογικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους οι οποίες οδηγούν σε παθολογική ενεργοποίηση των εμπλεκόμενων ανοσολογικών μηχανισμών με τελικό αποτέλεσμα τη δημιουργία αυτοαντισωμάτων και ανοσοσυμπλεγμάτων που προσκολλώνται σε όργανα στόχους όπως στο δέρμα, στα νεφρά, στον εγκέφαλο και στις αρθρώσεις (Maidhof and Hilas, 2012). Σύμφωνα με τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας η έντονη ενεργοποίηση και η επιστάμενη δράση του συστήματος της Ιντερφερόνης I κατέχει πρωταρχικό ρόλο στην αιτιοπαθογένεση της νόσου του ΣΕΛ. (Crow, 2014a, 2014b). Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ γενετικών και επιγενετικών παραγόντων φαίνονται να είναι υπεύθυνες για την ενεργοποίση των Ιντερφερονών τύπου I και για την παθογένεση της νόσου (Kyttaris, 2010; Mok et al., 2016; Tsokos, 2011). Στην παρούσα ανασκόπηση στόχος μας είναι να παρουσιάσουμε και να συνοψίσουμε τα τελευταία σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα που αφορούν την αιτιοπαθολογία του ΣΕΛ.","Systemic lupus erythematosous (SLE) is a prototypic autoimmune disorder that constitutes a syndrome characterized by inappropriate response to self antigens. It is of unknown etiology, afflicts mainly women in childbearing age and follows an unpredictable course of flares and remissions (Moulton and Tsokos, 2015). Autoimmune disorders are a large heterogeneous group of disorders caused by inappropriate response of the human immune system. Dennis McGonagle et al. proposed a generic classification of autoimmunity that constitutes a self-directed inflammation, whereby aberrant dendritic cells, B and T cell, responses in primary and secondary lymphoid organs lead to breaking of tolerance, with development of immune reactivity towards native antigens. The adaptive immune response plays the predominant role in the eventual clinical expression of disease. Organ-specific autoantibodies may predate clinical disease expression by years and manifest before target organ damage is discernible (McGonagle and McDermott, 2006). The same authors proposed a definition of distinguishable diseases as autoiflammatory where self-directed inflammation, whereby local factors at sites predisposed to disease lead to activation of innate immune cells, including macrophages and neutrophils, with resultant target tissue damage. For example, disturbed homeostasis of canonical cytokine cascades (as in the periodic fevers), aberrant bacterial sensing (as in Crohn disease), and tissue microdamage predispose one to site-specific inflammation that is independent of adaptive immune responses (McGonagle and McDermott, 2006). In autoimmune diseases (AD) different phenotypic manifestations either systemic or organ specific share common etiopathogenetic mechanisms including innate immune system abnormalities, major histocompatibility complex (MCH) susceptibility complex alleles, production of antibodies to self-antigens, genetic and epigenetic susceptibility patterns (Kyttaris, 2010). The high eterogenicity in these diseases makes them extremely complex and challenging to advocate effective treatments since it seems that each patient is different by nature of etiology or pathogenesis (Zhan et al., 2016). Lupus etiopathogenesis involves aberrant interactions between the innate and the adaptive immune responses leading to excessive immune cell activation, autoantibody production and immune complex deposition in target organs such as skin, kidneys, brain and joints (Maidhof and Hilas, 2012). A growing body of evidence over the last years reveals a prominent role of type I interferon activation in disease pathogenesis (Crow, 2014a, 2014b). Interaction between genetic/epigenetic and enviromental factors seem to be actively involved in type I IFN production and disease pathogenesis (Kyttaris, 2010; Mok et al., 2016; Tsokos, 2011). In the current review we aim to summarize recent data on SLE etiopathogenetic events."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Immunopathogenesis of Systemic Lupus Erythematosus. An update"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μιχαηλίδου Ευγενία","Michailidou Evgenia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Ο συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ΣΕΛ) είναι μια ιδιαίτερη και αυτοάνοση διαταραχή με απρόβλεπτες εξάρσεις και υφέσεις. Συνιστά ουσιαστικά ένα σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από την παθολογική ανοσολογική απάντηση ενάντια σε αυτοαντιγόνα με αποτέλεσμα τη βλάβη σε όργανα στόχους όπως το δέρμα, τους νεφρούς και το κεντρικό νευρικό σύστημα και προσβάλει περισσότερο τις γυναίκες στην αναπαραγωγική ηλικία (Moulton and Tsokos, 2015). Η αυτοανοσία αποτελεί σύμφωνα με τον Dennis McGonagle και McDermontt μια γενική κατηγοριοποίηση παθολογικών καταστάσεων στις οποίες εγκαθίσταται μια φλεγμονή ενάντια σε δομικά στοιχεία του ίδιου οργανισμού (αυτοαντιγόνα) και όπου παθολογικά δενδριτικά κύτταρα, Β και Τ λεμφοκύτταρα και διαταραγμένες ανοσολογικές απαντήσεις σε πρωτογενή και δευτερογενή λεμφικά όργανα οδηγούν τελικά στη διάσπαση της ανοσολογικής ανοχής με αποτέλεσμα την ανοσολογική δραστηριότητα εναντίον ενδογενών αντιγόνων. Στις αυτοάνοσες καταστάσεις η επίκτητη ανοσία παίζει τον καθοριστικό ρόλο στην κλινική εκδήλωση της νόσου. Ανιχνεύονται συχνά συγκεκριμένα με την αντίστοιχη νόσο οργανοειδικά αυτοαντισώματα τα οποία μπορεί να προϋπήρχαν πολύ νωρίτερα από την κλινική εκδήλωση της νόσου (McGonagle and McDermott, 2006) . Από την άλλη αυτοφλεγμονώδεις χαρακτηρίστηκαν οι καταστάσεις όπου τοπικοί προδιαθεσικοί παράγοντες σε όργανα στόχους ενεργοποιούν τη φυσική ανοσία, κυρίως τα μακροφάγα και τα ουδετερόφιλα και εξαπολύουν αυτοφλεγμονή στα όργανα αυτά, όπως για παράδειγμα στη νόσο του Chrohn (ανώμαλη παθολογική αντίδραση στα ενδογενή βακτήρια) ή στη νόσο των περιοδικών πυρετών (παθολογική ομοιόσταση των καταρρακτών των κυτοκινών). Οι αυτοφλεγμονώδεις αυτές καταστάσεις δεν εξαρτώνται από την επίκτητη ανοσία (McGonagle and McDermott, 2006). Γενικά στις αυτοάνοσες νόσους μπορεί να παρουσιάζονται διαφορετικοί φαινότυποι είτε με συστηματική είτε με οργονοειδική εκδήλωση. Οι φαινότυποι αυτοί συχνά μοιράζονται ίδιους αιτιοπαθολογικούς μηχανισμούς όπως ανωμαλίες στο μηχανισμό της φυσικής ανοσίας στο σύστημα του συμπλέγματος ιστοσυμβατότητας, στο μηχανισμό της επίκτητης ανοσίας, στη γονιδιακή και επιγονιδιακή έκφραση γονιδίων (Kyttaris, 2010). Η ομολογουμένως πολύ μεγάλη ανομοιογένεια στη παθοφυσιολογία αυτών των νόσων τις καθιστά εξαιρετικά πολύπλοκες και επομένως και τη θεραπευτική τους αντιμετώπιση έντονα απαιτητική και δύσκολη αφού σε κάθε ένα ασθενή ο αιτιοπαθολογικός μηχανισμός είναι διαφορετικός (Zhan et al., 2016). Στην αιτιοπαθολογία του ΣΕΛ εμπλέκονται η φυσική και επίκτητη ανοσία καθώς και οι παθολογικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους οι οποίες οδηγούν σε παθολογική ενεργοποίηση των εμπλεκόμενων ανοσολογικών μηχανισμών με τελικό αποτέλεσμα τη δημιουργία αυτοαντισωμάτων και ανοσοσυμπλεγμάτων που προσκολλώνται σε όργανα στόχους όπως στο δέρμα, στα νεφρά, στον εγκέφαλο και στις αρθρώσεις (Maidhof and Hilas, 2012). Σύμφωνα με τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας η έντονη ενεργοποίηση και η επιστάμενη δράση του συστήματος της Ιντερφερόνης I κατέχει πρωταρχικό ρόλο στην αιτιοπαθογένεση της νόσου του ΣΕΛ. (Crow, 2014a, 2014b). Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ γενετικών και επιγενετικών παραγόντων φαίνονται να είναι υπεύθυνες για την ενεργοποίση των Ιντερφερονών τύπου I και για την παθογένεση της νόσου (Kyttaris, 2010; Mok et al., 2016; Tsokos, 2011). Στην παρούσα ανασκόπηση στόχος μας είναι να παρουσιάσουμε και να συνοψίσουμε τα τελευταία σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα που αφορούν την αιτιοπαθολογία του ΣΕΛ.","Systemic lupus erythematosous (SLE) is a prototypic autoimmune disorder that constitutes a syndrome characterized by inappropriate response to self antigens. It is of unknown etiology, afflicts mainly women in childbearing age and follows an unpredictable course of flares and remissions (Moulton and Tsokos, 2015). Autoimmune disorders are a large heterogeneous group of disorders caused by inappropriate response of the human immune system. Dennis McGonagle et al. proposed a generic classification of autoimmunity that constitutes a self-directed inflammation, whereby aberrant dendritic cells, B and T cell, responses in primary and secondary lymphoid organs lead to breaking of tolerance, with development of immune reactivity towards native antigens. The adaptive immune response plays the predominant role in the eventual clinical expression of disease. Organ-specific autoantibodies may predate clinical disease expression by years and manifest before target organ damage is discernible (McGonagle and McDermott, 2006). The same authors proposed a definition of distinguishable diseases as autoiflammatory where self-directed inflammation, whereby local factors at sites predisposed to disease lead to activation of innate immune cells, including macrophages and neutrophils, with resultant target tissue damage. For example, disturbed homeostasis of canonical cytokine cascades (as in the periodic fevers), aberrant bacterial sensing (as in Crohn disease), and tissue microdamage predispose one to site-specific inflammation that is independent of adaptive immune responses (McGonagle and McDermott, 2006). In autoimmune diseases (AD) different phenotypic manifestations either systemic or organ specific share common etiopathogenetic mechanisms including innate immune system abnormalities, major histocompatibility complex (MCH) susceptibility complex alleles, production of antibodies to self-antigens, genetic and epigenetic susceptibility patterns (Kyttaris, 2010). The high eterogenicity in these diseases makes them extremely complex and challenging to advocate effective treatments since it seems that each patient is different by nature of etiology or pathogenesis (Zhan et al., 2016). Lupus etiopathogenesis involves aberrant interactions between the innate and the adaptive immune responses leading to excessive immune cell activation, autoantibody production and immune complex deposition in target organs such as skin, kidneys, brain and joints (Maidhof and Hilas, 2012). A growing body of evidence over the last years reveals a prominent role of type I interferon activation in disease pathogenesis (Crow, 2014a, 2014b). Interaction between genetic/epigenetic and enviromental factors seem to be actively involved in type I IFN production and disease pathogenesis (Kyttaris, 2010; Mok et al., 2016; Tsokos, 2011). In the current review we aim to summarize recent data on SLE etiopathogenetic events."],"dc:identifier":["uoadl:2820468","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820468"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Immunopathogenesis of Systemic Lupus Erythematosus. An update"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:53Z"}