{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820644"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820644","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Νόσος του Gaucher και μεταβολικά νοσήματα των οστών","abstract":"Η νόσος Gaucher ανήκει στα λυσοσωμικά αθροιστικά νοσήματα. Οφείλεται σε μεταλλαγές στη χρωμοσωμική περιοχή 1q21, που κωδικοποιεί το γονίδιο της γλυκοκερεβροσιδάσης, του ενζύμου που διασπά το γλυκοκερεβροσίδιο στο εσωτερικό των λυσοσωμάτων. Η απώλεια της ενζυμικής δραστικότητας της γλυκοκερεβροσιδάσης οδηγεί στη συσσώρευση κερεβροσιδίου κατά κύριο λόγο στα μονοκύτταρα και μακροφάγα του αίματος και των ιστών, με αποτέλεσμα αφενός τη συσσώρευση παθολογικών μακροφάγων στο σπλήνα και αφετέρου τη δημιουργία ενός «φαινότυπου ανοσολογικής διέγερσης». Διακρίνονται τρεις τύποι της νόσου, με συχνότερο τον τύπο 1 που αποτελεί το 95% του συνόλου των περιπτώσεων. Ο τύπος 1 χαρακτηρίζεται από σπλαγχνική και οστική συμμετοχή, αλλά δεν εμφανίζει νευρολογικές επιπλοκές (μη νευροπαθητικός τύπος). Αντίθετα, ο τύπος 2 χαρακτηρίζεται από οξεία νευρολογική σημειολογία, εκδηλώνεται κατά τη βρεφική ηλικία και έχει πτωχό προσδόκιμο επιβίωσης που ανέρχεται στα 2 έτη. Ο τύπος 3, ο χρόνιος νευροπαθητικός τύπος, εμφανίζει επίσης νευρολογική συμπτωματολογία, αλλά έχει περισσότερο χρόνια εξέλιξη και μεγαλύτερο προσδόκιμο επιβίωσης από τον τύπο 2. Ιδιαίτερα σημαντική και πολύ συχνή είναι η οστική συμμετοχή στον τύπο 1. Ουσιαστικά μπορεί να εμφανιστεί με οποιαδήποτε μορφή οστικής νόσου, όπως οστεοπενία, οστεοπόρωση, επώδυνες οστικές κρίσεις, κατάγματα, οστεονέκρωση, αλλά και τη χαρακτηριστική παραμόρφωση δίκην φιάλης κατά Εrlenmeyer. O παθοφυσιολογικός μηχανισμός των οστικών βλαβών σχετίζεται τόσο με τη συσσώρευση του γλυκοκερεβροσιδίου στα λυσοσώματα των μακροφάγων, όσο και με έκκριση χυμοκινών, κυτταρικών ουσιών που παρεμβαίνουν στον οστικό μεταβολισμό και επηρεάζουν τη δραστικότητα και την παραγωγή των οστεοβλαστών και οστεοκλαστών. Η θεραπεία της νόσου περιλαμβάνει την εξωγενή χορήγηση γλυκοκερεβροσιδάσης, ενώ έχουν αναπτυχθεί και νεότερες προσεγγίσεις γονιδιακής θεραπείας. Η νόσος Gaucher αποτελεί σήμερα ενεργό πεδίο έρευνας, με το κύριο ενδιαφέρον να εστιάζεται στη γενετική ετερογένεια της νόσου, στην πολυοργανική συμμετοχή, στους μηχανισμούς προσβολής των μακροφάγων, αλλά και στην εύρεση νέων θεραπειών.","abstract_html":"Η νόσος Gaucher ανήκει στα λυσοσωμικά αθροιστικά νοσήματα. Οφείλεται σε μεταλλαγές στη χρωμοσωμική περιοχή 1q21, που κωδικοποιεί το γονίδιο της γλυκοκερεβροσιδάσης, του ενζύμου που διασπά το γλυκοκερεβροσίδιο στο εσωτερικό των λυσοσωμάτων. Η απώλεια της ενζυμικής δραστικότητας της γλυκοκερεβροσιδάσης οδηγεί στη συσσώρευση κερεβροσιδίου κατά κύριο λόγο στα μονοκύτταρα και μακροφάγα του αίματος και των ιστών, με αποτέλεσμα αφενός τη συσσώρευση παθολογικών μακροφάγων στο σπλήνα και αφετέρου τη δημιουργία ενός «φαινότυπου ανοσολογικής διέγερσης». Διακρίνονται τρεις τύποι της νόσου, με συχνότερο τον τύπο 1 που αποτελεί το 95% του συνόλου των περιπτώσεων. Ο τύπος 1 χαρακτηρίζεται από σπλαγχνική και οστική συμμετοχή, αλλά δεν εμφανίζει νευρολογικές επιπλοκές (μη νευροπαθητικός τύπος). Αντίθετα, ο τύπος 2 χαρακτηρίζεται από οξεία νευρολογική σημειολογία, εκδηλώνεται κατά τη βρεφική ηλικία και έχει πτωχό προσδόκιμο επιβίωσης που ανέρχεται στα 2 έτη. Ο τύπος 3, ο χρόνιος νευροπαθητικός τύπος, εμφανίζει επίσης νευρολογική συμπτωματολογία, αλλά έχει περισσότερο χρόνια εξέλιξη και μεγαλύτερο προσδόκιμο επιβίωσης από τον τύπο 2. Ιδιαίτερα σημαντική και πολύ συχνή είναι η οστική συμμετοχή στον τύπο 1. Ουσιαστικά μπορεί να εμφανιστεί με οποιαδήποτε μορφή οστικής νόσου, όπως οστεοπενία, οστεοπόρωση, επώδυνες οστικές κρίσεις, κατάγματα, οστεονέκρωση, αλλά και τη χαρακτηριστική παραμόρφωση δίκην φιάλης κατά Εrlenmeyer. O παθοφυσιολογικός μηχανισμός των οστικών βλαβών σχετίζεται τόσο με τη συσσώρευση του γλυκοκερεβροσιδίου στα λυσοσώματα των μακροφάγων, όσο και με έκκριση χυμοκινών, κυτταρικών ουσιών που παρεμβαίνουν στον οστικό μεταβολισμό και επηρεάζουν τη δραστικότητα και την παραγωγή των οστεοβλαστών και οστεοκλαστών. Η θεραπεία της νόσου περιλαμβάνει την εξωγενή χορήγηση γλυκοκερεβροσιδάσης, ενώ έχουν αναπτυχθεί και νεότερες προσεγγίσεις γονιδιακής θεραπείας. Η νόσος Gaucher αποτελεί σήμερα ενεργό πεδίο έρευνας, με το κύριο ενδιαφέρον να εστιάζεται στη γενετική ετερογένεια της νόσου, στην πολυοργανική συμμετοχή, στους μηχανισμούς προσβολής των μακροφάγων, αλλά και στην εύρεση νέων θεραπειών.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουτσοστάθης Ευστάθιος","Koutsostathis Efstathios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820644"],"render_values":[{"text":"uoadl:2820644","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820644","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820644","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2820644","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουτσοστάθης Ευστάθιος","Koutsostathis Efstathios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820644","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820644"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η νόσος Gaucher ανήκει στα λυσοσωμικά αθροιστικά νοσήματα. Οφείλεται σε μεταλλαγές στη χρωμοσωμική περιοχή 1q21, που κωδικοποιεί το γονίδιο της γλυκοκερεβροσιδάσης, του ενζύμου που διασπά το γλυκοκερεβροσίδιο στο εσωτερικό των λυσοσωμάτων. Η απώλεια της ενζυμικής δραστικότητας της γλυκοκερεβροσιδάσης οδηγεί στη συσσώρευση κερεβροσιδίου κατά κύριο λόγο στα μονοκύτταρα και μακροφάγα του αίματος και των ιστών, με αποτέλεσμα αφενός τη συσσώρευση παθολογικών μακροφάγων στο σπλήνα και αφετέρου τη δημιουργία ενός «φαινότυπου ανοσολογικής διέγερσης». Διακρίνονται τρεις τύποι της νόσου, με συχνότερο τον τύπο 1 που αποτελεί το 95% του συνόλου των περιπτώσεων. Ο τύπος 1 χαρακτηρίζεται από σπλαγχνική και οστική συμμετοχή, αλλά δεν εμφανίζει νευρολογικές επιπλοκές (μη νευροπαθητικός τύπος). Αντίθετα, ο τύπος 2 χαρακτηρίζεται από οξεία νευρολογική σημειολογία, εκδηλώνεται κατά τη βρεφική ηλικία και έχει πτωχό προσδόκιμο επιβίωσης που ανέρχεται στα 2 έτη. Ο τύπος 3, ο χρόνιος νευροπαθητικός τύπος, εμφανίζει επίσης νευρολογική συμπτωματολογία, αλλά έχει περισσότερο χρόνια εξέλιξη και μεγαλύτερο προσδόκιμο επιβίωσης από τον τύπο 2. Ιδιαίτερα σημαντική και πολύ συχνή είναι η οστική συμμετοχή στον τύπο 1. Ουσιαστικά μπορεί να εμφανιστεί με οποιαδήποτε μορφή οστικής νόσου, όπως οστεοπενία, οστεοπόρωση, επώδυνες οστικές κρίσεις, κατάγματα, οστεονέκρωση, αλλά και τη χαρακτηριστική παραμόρφωση δίκην φιάλης κατά Εrlenmeyer. O παθοφυσιολογικός μηχανισμός των οστικών βλαβών σχετίζεται τόσο με τη συσσώρευση του γλυκοκερεβροσιδίου στα λυσοσώματα των μακροφάγων, όσο και με έκκριση χυμοκινών, κυτταρικών ουσιών που παρεμβαίνουν στον οστικό μεταβολισμό και επηρεάζουν τη δραστικότητα και την παραγωγή των οστεοβλαστών και οστεοκλαστών. Η θεραπεία της νόσου περιλαμβάνει την εξωγενή χορήγηση γλυκοκερεβροσιδάσης, ενώ έχουν αναπτυχθεί και νεότερες προσεγγίσεις γονιδιακής θεραπείας. Η νόσος Gaucher αποτελεί σήμερα ενεργό πεδίο έρευνας, με το κύριο ενδιαφέρον να εστιάζεται στη γενετική ετερογένεια της νόσου, στην πολυοργανική συμμετοχή, στους μηχανισμούς προσβολής των μακροφάγων, αλλά και στην εύρεση νέων θεραπειών.","Gaucher disease, the most common of the lysosomal storage diseases,results from mutations in the chromosomal region 1q21, that encodes the glucocerebrosidase gene. The impairment of the enzymatic activity of β-glucocerebosidase leads to the accumulation of glucocerebroside, its substrate, in the lysosomes of the macrophage/monocyte system. The macrophages are transformed to atypical activated cells that infiltrate various organs and also secrete pro-inflammatory cytokines, leading to a chronic inflammatory phenotype. There are three types of Gaucher disease: • Type 1 is the most common. It is characterized by internal organ and osseous involvement, without manifestations from the nervous system. • Type 2 manifests early at infancy, it is characterized by intense CNS involvement with life expectancy about 2 years. • Type 3 has less severe CNS involvement and better life expectancy (adulthood). The osseous manifestations are very common in type 1 and include osteopenia, osteoporosis, painful bone crisis, fractures, osteonecrosis and Erlenmeyer flask deformity. The accumulation of the glucocerebroside in the lysosomes of the macrophages along with the secretion of chemokines affect the function of both the osteoblasts and the osteoclasts and lead to the previously mentioned clinical and radiographic manifestations. The treatment of the disease includes β-glucocerebosidase substitution therapy. Recently, new approaches involving gene therapy have evolved. The issues and challenges regarding Gaucher disease involve the genetic heterogeneity, the multi-organ involvement, the effects of the disease in the macrophages and the development of effective treatments, especially for the neuronopathic types."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Νόσος του Gaucher και μεταβολικά νοσήματα των οστών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουτσοστάθης Ευστάθιος","Koutsostathis Efstathios"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η νόσος Gaucher ανήκει στα λυσοσωμικά αθροιστικά νοσήματα. Οφείλεται σε μεταλλαγές στη χρωμοσωμική περιοχή 1q21, που κωδικοποιεί το γονίδιο της γλυκοκερεβροσιδάσης, του ενζύμου που διασπά το γλυκοκερεβροσίδιο στο εσωτερικό των λυσοσωμάτων. Η απώλεια της ενζυμικής δραστικότητας της γλυκοκερεβροσιδάσης οδηγεί στη συσσώρευση κερεβροσιδίου κατά κύριο λόγο στα μονοκύτταρα και μακροφάγα του αίματος και των ιστών, με αποτέλεσμα αφενός τη συσσώρευση παθολογικών μακροφάγων στο σπλήνα και αφετέρου τη δημιουργία ενός «φαινότυπου ανοσολογικής διέγερσης». Διακρίνονται τρεις τύποι της νόσου, με συχνότερο τον τύπο 1 που αποτελεί το 95% του συνόλου των περιπτώσεων. Ο τύπος 1 χαρακτηρίζεται από σπλαγχνική και οστική συμμετοχή, αλλά δεν εμφανίζει νευρολογικές επιπλοκές (μη νευροπαθητικός τύπος). Αντίθετα, ο τύπος 2 χαρακτηρίζεται από οξεία νευρολογική σημειολογία, εκδηλώνεται κατά τη βρεφική ηλικία και έχει πτωχό προσδόκιμο επιβίωσης που ανέρχεται στα 2 έτη. Ο τύπος 3, ο χρόνιος νευροπαθητικός τύπος, εμφανίζει επίσης νευρολογική συμπτωματολογία, αλλά έχει περισσότερο χρόνια εξέλιξη και μεγαλύτερο προσδόκιμο επιβίωσης από τον τύπο 2. Ιδιαίτερα σημαντική και πολύ συχνή είναι η οστική συμμετοχή στον τύπο 1. Ουσιαστικά μπορεί να εμφανιστεί με οποιαδήποτε μορφή οστικής νόσου, όπως οστεοπενία, οστεοπόρωση, επώδυνες οστικές κρίσεις, κατάγματα, οστεονέκρωση, αλλά και τη χαρακτηριστική παραμόρφωση δίκην φιάλης κατά Εrlenmeyer. O παθοφυσιολογικός μηχανισμός των οστικών βλαβών σχετίζεται τόσο με τη συσσώρευση του γλυκοκερεβροσιδίου στα λυσοσώματα των μακροφάγων, όσο και με έκκριση χυμοκινών, κυτταρικών ουσιών που παρεμβαίνουν στον οστικό μεταβολισμό και επηρεάζουν τη δραστικότητα και την παραγωγή των οστεοβλαστών και οστεοκλαστών. Η θεραπεία της νόσου περιλαμβάνει την εξωγενή χορήγηση γλυκοκερεβροσιδάσης, ενώ έχουν αναπτυχθεί και νεότερες προσεγγίσεις γονιδιακής θεραπείας. Η νόσος Gaucher αποτελεί σήμερα ενεργό πεδίο έρευνας, με το κύριο ενδιαφέρον να εστιάζεται στη γενετική ετερογένεια της νόσου, στην πολυοργανική συμμετοχή, στους μηχανισμούς προσβολής των μακροφάγων, αλλά και στην εύρεση νέων θεραπειών.","Gaucher disease, the most common of the lysosomal storage diseases,results from mutations in the chromosomal region 1q21, that encodes the glucocerebrosidase gene. The impairment of the enzymatic activity of β-glucocerebosidase leads to the accumulation of glucocerebroside, its substrate, in the lysosomes of the macrophage/monocyte system. The macrophages are transformed to atypical activated cells that infiltrate various organs and also secrete pro-inflammatory cytokines, leading to a chronic inflammatory phenotype. There are three types of Gaucher disease: • Type 1 is the most common. It is characterized by internal organ and osseous involvement, without manifestations from the nervous system. • Type 2 manifests early at infancy, it is characterized by intense CNS involvement with life expectancy about 2 years. • Type 3 has less severe CNS involvement and better life expectancy (adulthood). The osseous manifestations are very common in type 1 and include osteopenia, osteoporosis, painful bone crisis, fractures, osteonecrosis and Erlenmeyer flask deformity. The accumulation of the glucocerebroside in the lysosomes of the macrophages along with the secretion of chemokines affect the function of both the osteoblasts and the osteoclasts and lead to the previously mentioned clinical and radiographic manifestations. The treatment of the disease includes β-glucocerebosidase substitution therapy. Recently, new approaches involving gene therapy have evolved. The issues and challenges regarding Gaucher disease involve the genetic heterogeneity, the multi-organ involvement, the effects of the disease in the macrophages and the development of effective treatments, especially for the neuronopathic types."],"dc:identifier":["uoadl:2820644","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820644"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Νόσος του Gaucher και μεταβολικά νοσήματα των οστών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:56Z"}