{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820734"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820734","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση του ηθικού του ηθικού αδιεξόδου στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό παιδιατρικής ΜΕΘ","abstract":"Εισαγωγή Η χρήση της τεχνολογίας στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) έχει συμβάλλει στην επιβίωση πολλών ασθενών, παράλληλα όμως έχει προκαλέσει και πολλά προβλήματα. Μεγάλο μέρος των προβλημάτων αυτών σχετίζεται με τις αποφάσεις για το πότε πρέπει να υποστηρίζονται ορισμένοι ασθενείς και τί επιπτώσεις έχουν αυτές οι αποφάσεις στη συναισθηματική κατάσταση των επαγγελματιών υγείας. Σκοπός Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση του ηθικού αδιεξόδου των νοσηλευτών και των γιατρών σε παιδιατρικές ΜΕΘ της Ελλάδας σχετικά με τη «μάταιη θεραπεία». Υλικό και Μέθοδος Η παρούσα μελέτη είναι συγχρονική. Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 121 ιατροί και νοσηλευτές από όλες τις κρατικές παιδιατρικές Μ.Ε.Θ. της Ελλάδας. Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε ειδικά διαμορφωμένο ερωτηματολόγιο, το οποίο δημιουργήθηκε από την ερευνητική ομάδα για τους σκοπούς της μελέτης με βάση τη διεθνή βιβλιογραφία και την επαγγελματική εμπειρία της ομάδας και πραγματοποιήθηκε πιλοτική μελέτη. Χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο Statistical Package for Social Sciences (SPSS) ver.24. Για την διερεύνηση συσχετίσεων μεταξύ των ανεξάρτητων ποιοτικών μεταβλητών χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό κριτήριο Pearson’s και ως επίπεδο σημαντικότητας για όλους τους ελέγχους ορίστηκε το p<0,05. Αποτελέσματα Η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων (81,8%) έχει εφαρμόσει μάταιες θεραπευτικές παρεμβάσεις που ο στόχος τους δεν ήταν ρεαλιστικός ενώ το 77,7% αισθάνθηκε ότι δε συμβάλλει στη θεραπεία αλλά παρατείνει την πορεία προς το θάνατο. Ποσοστό 81,8% συμφωνεί ότι η συνέχιση της μάταιης θεραπείας πρέπει να είναι απόφαση ολόκληρης της θεραπευτικής ομάδας και υπήρξε στατιστικά σημαντική συσχέτιση (p=0,001) με τη θέση εργασίας των ατόμων, αφού το υποστήριξε 97,8% των ιατρών και το 72,4% των νοσηλευτών. Για το 85,1% η μάταιη θεραπεία μπορεί να περιοριστεί μέσω της σωστής ενημέρωσης και της εδραίωσης σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ της οικογένειας του παιδιού και της θεραπευτικής ομάδας. Σε αυτήν την άποψη υπάρχει ισχυρή συσχέτιση με τη θέση εργασίας (p=0,001) αφού συμφωνεί το 100% των γιατρών και το 76,3% των νοσηλευτών. Το 75,2% συμφωνεί ότι η ανησυχία για τις ενδεχόμενες νομικές κυρώσεις μπορεί να επηρεάσει το θεραπευτικό πλάνο σε ασθενείς χωρίς προσδόκιμο επιβίωσης. Το υψηλό κόστος της μάταιης θεραπείας θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην συνέχιση της υποστήριξης της ζωής (58,7%). Τα χρόνια εργασιακής εμπειρίας παίζουν καθοριστικό ρόλο στην άποψη αυτή, αφού είναι σαφής η σύμφωνη γνώμη όσων εργάζονται περισσότερο από 21 χρόνια (p=0,002). Συμπεράσματα Είναι σαφές ότι τα θέματα που προκαλούν ηθικό αδιέξοδο στη θεραπευτική ομάδα της ΜΕΘ είναι υπαρκτά και σχετίζονται με τη μάταιη θεραπεία. Συχνά είναι αιτία συγκρούσεων μέσα στη θεραπευτική ομάδα και τους προκαλούν συναισθηματική επιβάρυνση.","abstract_html":"Εισαγωγή Η χρήση της τεχνολογίας στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) έχει συμβάλλει στην επιβίωση πολλών ασθενών, παράλληλα όμως έχει προκαλέσει και πολλά προβλήματα. Μεγάλο μέρος των προβλημάτων αυτών σχετίζεται με τις αποφάσεις για το πότε πρέπει να υποστηρίζονται ορισμένοι ασθενείς και τί επιπτώσεις έχουν αυτές οι αποφάσεις στη συναισθηματική κατάσταση των επαγγελματιών υγείας. Σκοπός Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση του ηθικού αδιεξόδου των νοσηλευτών και των γιατρών σε παιδιατρικές ΜΕΘ της Ελλάδας σχετικά με τη «μάταιη θεραπεία». Υλικό και Μέθοδος Η παρούσα μελέτη είναι συγχρονική. Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 121 ιατροί και νοσηλευτές από όλες τις κρατικές παιδιατρικές Μ.Ε.Θ. της Ελλάδας. Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε ειδικά διαμορφωμένο ερωτηματολόγιο, το οποίο δημιουργήθηκε από την ερευνητική ομάδα για τους σκοπούς της μελέτης με βάση τη διεθνή βιβλιογραφία και την επαγγελματική εμπειρία της ομάδας και πραγματοποιήθηκε πιλοτική μελέτη. Χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο Statistical Package for Social Sciences (SPSS) ver.24. Για την διερεύνηση συσχετίσεων μεταξύ των ανεξάρτητων ποιοτικών μεταβλητών χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό κριτήριο Pearson’s και ως επίπεδο σημαντικότητας για όλους τους ελέγχους ορίστηκε το p&lt;0,05. Αποτελέσματα Η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων (81,8%) έχει εφαρμόσει μάταιες θεραπευτικές παρεμβάσεις που ο στόχος τους δεν ήταν ρεαλιστικός ενώ το 77,7% αισθάνθηκε ότι δε συμβάλλει στη θεραπεία αλλά παρατείνει την πορεία προς το θάνατο. Ποσοστό 81,8% συμφωνεί ότι η συνέχιση της μάταιης θεραπείας πρέπει να είναι απόφαση ολόκληρης της θεραπευτικής ομάδας και υπήρξε στατιστικά σημαντική συσχέτιση (p=0,001) με τη θέση εργασίας των ατόμων, αφού το υποστήριξε 97,8% των ιατρών και το 72,4% των νοσηλευτών. Για το 85,1% η μάταιη θεραπεία μπορεί να περιοριστεί μέσω της σωστής ενημέρωσης και της εδραίωσης σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ της οικογένειας του παιδιού και της θεραπευτικής ομάδας. Σε αυτήν την άποψη υπάρχει ισχυρή συσχέτιση με τη θέση εργασίας (p=0,001) αφού συμφωνεί το 100% των γιατρών και το 76,3% των νοσηλευτών. Το 75,2% συμφωνεί ότι η ανησυχία για τις ενδεχόμενες νομικές κυρώσεις μπορεί να επηρεάσει το θεραπευτικό πλάνο σε ασθενείς χωρίς προσδόκιμο επιβίωσης. Το υψηλό κόστος της μάταιης θεραπείας θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην συνέχιση της υποστήριξης της ζωής (58,7%). Τα χρόνια εργασιακής εμπειρίας παίζουν καθοριστικό ρόλο στην άποψη αυτή, αφού είναι σαφής η σύμφωνη γνώμη όσων εργάζονται περισσότερο από 21 χρόνια (p=0,002). Συμπεράσματα Είναι σαφές ότι τα θέματα που προκαλούν ηθικό αδιέξοδο στη θεραπευτική ομάδα της ΜΕΘ είναι υπαρκτά και σχετίζονται με τη μάταιη θεραπεία. Συχνά είναι αιτία συγκρούσεων μέσα στη θεραπευτική ομάδα και τους προκαλούν συναισθηματική επιβάρυνση.","abstract_has_math":false,"creators":["Φεϊζίδου Παρασκευή","Feizidou Paraskevi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820734"],"render_values":[{"text":"uoadl:2820734","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820734","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820734","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2820734","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φεϊζίδου Παρασκευή","Feizidou Paraskevi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820734","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820734"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Η χρήση της τεχνολογίας στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) έχει συμβάλλει στην επιβίωση πολλών ασθενών, παράλληλα όμως έχει προκαλέσει και πολλά προβλήματα. Μεγάλο μέρος των προβλημάτων αυτών σχετίζεται με τις αποφάσεις για το πότε πρέπει να υποστηρίζονται ορισμένοι ασθενείς και τί επιπτώσεις έχουν αυτές οι αποφάσεις στη συναισθηματική κατάσταση των επαγγελματιών υγείας. Σκοπός Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση του ηθικού αδιεξόδου των νοσηλευτών και των γιατρών σε παιδιατρικές ΜΕΘ της Ελλάδας σχετικά με τη «μάταιη θεραπεία». Υλικό και Μέθοδος Η παρούσα μελέτη είναι συγχρονική. Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 121 ιατροί και νοσηλευτές από όλες τις κρατικές παιδιατρικές Μ.Ε.Θ. της Ελλάδας. Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε ειδικά διαμορφωμένο ερωτηματολόγιο, το οποίο δημιουργήθηκε από την ερευνητική ομάδα για τους σκοπούς της μελέτης με βάση τη διεθνή βιβλιογραφία και την επαγγελματική εμπειρία της ομάδας και πραγματοποιήθηκε πιλοτική μελέτη. Χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο Statistical Package for Social Sciences (SPSS) ver.24. Για την διερεύνηση συσχετίσεων μεταξύ των ανεξάρτητων ποιοτικών μεταβλητών χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό κριτήριο Pearson’s και ως επίπεδο σημαντικότητας για όλους τους ελέγχους ορίστηκε το p<0,05. Αποτελέσματα Η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων (81,8%) έχει εφαρμόσει μάταιες θεραπευτικές παρεμβάσεις που ο στόχος τους δεν ήταν ρεαλιστικός ενώ το 77,7% αισθάνθηκε ότι δε συμβάλλει στη θεραπεία αλλά παρατείνει την πορεία προς το θάνατο. Ποσοστό 81,8% συμφωνεί ότι η συνέχιση της μάταιης θεραπείας πρέπει να είναι απόφαση ολόκληρης της θεραπευτικής ομάδας και υπήρξε στατιστικά σημαντική συσχέτιση (p=0,001) με τη θέση εργασίας των ατόμων, αφού το υποστήριξε 97,8% των ιατρών και το 72,4% των νοσηλευτών. Για το 85,1% η μάταιη θεραπεία μπορεί να περιοριστεί μέσω της σωστής ενημέρωσης και της εδραίωσης σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ της οικογένειας του παιδιού και της θεραπευτικής ομάδας. Σε αυτήν την άποψη υπάρχει ισχυρή συσχέτιση με τη θέση εργασίας (p=0,001) αφού συμφωνεί το 100% των γιατρών και το 76,3% των νοσηλευτών. Το 75,2% συμφωνεί ότι η ανησυχία για τις ενδεχόμενες νομικές κυρώσεις μπορεί να επηρεάσει το θεραπευτικό πλάνο σε ασθενείς χωρίς προσδόκιμο επιβίωσης. Το υψηλό κόστος της μάταιης θεραπείας θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην συνέχιση της υποστήριξης της ζωής (58,7%). Τα χρόνια εργασιακής εμπειρίας παίζουν καθοριστικό ρόλο στην άποψη αυτή, αφού είναι σαφής η σύμφωνη γνώμη όσων εργάζονται περισσότερο από 21 χρόνια (p=0,002). Συμπεράσματα Είναι σαφές ότι τα θέματα που προκαλούν ηθικό αδιέξοδο στη θεραπευτική ομάδα της ΜΕΘ είναι υπαρκτά και σχετίζονται με τη μάταιη θεραπεία. Συχνά είναι αιτία συγκρούσεων μέσα στη θεραπευτική ομάδα και τους προκαλούν συναισθηματική επιβάρυνση.","Introduction: The use of technology in Intensive Care Units has resulted in the decrease of death rates of patients, however, it is the cause of several problems. The majority of these problems is related to the decisions that have to be made on the continuation of support for several patients and the consequences on the psychological status of healthcare professionals. Objective: The purpose of this research is to study the moral distress of nurses and doctors working in Paediatric Intensive Care Units in relation to offering «futile treatment» Methods: This study is cross-sectional. The study group consists of 121 nurses and doctors working in all public Paediatric Intensive Care Units in Greece. For the collection of data, a specially modified questionnaire was used for the study purposes, based on work experience of the members of the research group and the recent scientific literature on the subject. For the analysis of the results, Statistical Package for Social Sciences (SPSS) ver.24 was used. For the investigation of correlation between independent variables Pearson x2 was used, and as a level of significance for all testing p<0,05 was used. Results: The vast majority of participants (81.8%) have applied futile treatments, with unrealistic objectives and 77.7% of them believed that they did not contribute to treatment but prolonged the course of death. A percentage of 81.8% agree that the continuation of futile treatment must be a joined decision of the entire therapy group and there has been statistically significant correlation (p=0,001) to the occupation of the participants since this was supported by the 97.8% of doctors and 72.4% of nurses. For the 85.1% of participants, futile treatment can be limited by provision of correct information and building of trusting relationship between the child, the family and the treatment group. There is also strong correlation to this subject (p=0,001), as 100% of doctors and 76.3% of nurses agree. The 75.2% of the participants agree that concerns for possible legal implications may affect the treatment plan in patients with no life expectancy. The high financial cost of futile treatments should be taken into consideration when deciding to continue life support (58.7%). The years of working experience play a decisive role since, the participants that work for more than 21 years emphatically agree with this opinion (p=0,002). Conclusion: It is clear that concerns that induce moral distress in PICU healthcare professionals exist and relate to futile treatment. Very often, these concerns are the cause of conflict between members of the therapy group resulting in significant psychological burden."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση του ηθικού του ηθικού αδιεξόδου στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό παιδιατρικής ΜΕΘ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φεϊζίδου Παρασκευή","Feizidou Paraskevi"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Εισαγωγή Η χρήση της τεχνολογίας στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) έχει συμβάλλει στην επιβίωση πολλών ασθενών, παράλληλα όμως έχει προκαλέσει και πολλά προβλήματα. Μεγάλο μέρος των προβλημάτων αυτών σχετίζεται με τις αποφάσεις για το πότε πρέπει να υποστηρίζονται ορισμένοι ασθενείς και τί επιπτώσεις έχουν αυτές οι αποφάσεις στη συναισθηματική κατάσταση των επαγγελματιών υγείας. Σκοπός Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση του ηθικού αδιεξόδου των νοσηλευτών και των γιατρών σε παιδιατρικές ΜΕΘ της Ελλάδας σχετικά με τη «μάταιη θεραπεία». Υλικό και Μέθοδος Η παρούσα μελέτη είναι συγχρονική. Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 121 ιατροί και νοσηλευτές από όλες τις κρατικές παιδιατρικές Μ.Ε.Θ. της Ελλάδας. Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε ειδικά διαμορφωμένο ερωτηματολόγιο, το οποίο δημιουργήθηκε από την ερευνητική ομάδα για τους σκοπούς της μελέτης με βάση τη διεθνή βιβλιογραφία και την επαγγελματική εμπειρία της ομάδας και πραγματοποιήθηκε πιλοτική μελέτη. Χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο Statistical Package for Social Sciences (SPSS) ver.24. Για την διερεύνηση συσχετίσεων μεταξύ των ανεξάρτητων ποιοτικών μεταβλητών χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό κριτήριο Pearson’s και ως επίπεδο σημαντικότητας για όλους τους ελέγχους ορίστηκε το p<0,05. Αποτελέσματα Η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων (81,8%) έχει εφαρμόσει μάταιες θεραπευτικές παρεμβάσεις που ο στόχος τους δεν ήταν ρεαλιστικός ενώ το 77,7% αισθάνθηκε ότι δε συμβάλλει στη θεραπεία αλλά παρατείνει την πορεία προς το θάνατο. Ποσοστό 81,8% συμφωνεί ότι η συνέχιση της μάταιης θεραπείας πρέπει να είναι απόφαση ολόκληρης της θεραπευτικής ομάδας και υπήρξε στατιστικά σημαντική συσχέτιση (p=0,001) με τη θέση εργασίας των ατόμων, αφού το υποστήριξε 97,8% των ιατρών και το 72,4% των νοσηλευτών. Για το 85,1% η μάταιη θεραπεία μπορεί να περιοριστεί μέσω της σωστής ενημέρωσης και της εδραίωσης σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ της οικογένειας του παιδιού και της θεραπευτικής ομάδας. Σε αυτήν την άποψη υπάρχει ισχυρή συσχέτιση με τη θέση εργασίας (p=0,001) αφού συμφωνεί το 100% των γιατρών και το 76,3% των νοσηλευτών. Το 75,2% συμφωνεί ότι η ανησυχία για τις ενδεχόμενες νομικές κυρώσεις μπορεί να επηρεάσει το θεραπευτικό πλάνο σε ασθενείς χωρίς προσδόκιμο επιβίωσης. Το υψηλό κόστος της μάταιης θεραπείας θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην συνέχιση της υποστήριξης της ζωής (58,7%). Τα χρόνια εργασιακής εμπειρίας παίζουν καθοριστικό ρόλο στην άποψη αυτή, αφού είναι σαφής η σύμφωνη γνώμη όσων εργάζονται περισσότερο από 21 χρόνια (p=0,002). Συμπεράσματα Είναι σαφές ότι τα θέματα που προκαλούν ηθικό αδιέξοδο στη θεραπευτική ομάδα της ΜΕΘ είναι υπαρκτά και σχετίζονται με τη μάταιη θεραπεία. Συχνά είναι αιτία συγκρούσεων μέσα στη θεραπευτική ομάδα και τους προκαλούν συναισθηματική επιβάρυνση.","Introduction: The use of technology in Intensive Care Units has resulted in the decrease of death rates of patients, however, it is the cause of several problems. The majority of these problems is related to the decisions that have to be made on the continuation of support for several patients and the consequences on the psychological status of healthcare professionals. Objective: The purpose of this research is to study the moral distress of nurses and doctors working in Paediatric Intensive Care Units in relation to offering «futile treatment» Methods: This study is cross-sectional. The study group consists of 121 nurses and doctors working in all public Paediatric Intensive Care Units in Greece. For the collection of data, a specially modified questionnaire was used for the study purposes, based on work experience of the members of the research group and the recent scientific literature on the subject. For the analysis of the results, Statistical Package for Social Sciences (SPSS) ver.24 was used. For the investigation of correlation between independent variables Pearson x2 was used, and as a level of significance for all testing p<0,05 was used. Results: The vast majority of participants (81.8%) have applied futile treatments, with unrealistic objectives and 77.7% of them believed that they did not contribute to treatment but prolonged the course of death. A percentage of 81.8% agree that the continuation of futile treatment must be a joined decision of the entire therapy group and there has been statistically significant correlation (p=0,001) to the occupation of the participants since this was supported by the 97.8% of doctors and 72.4% of nurses. For the 85.1% of participants, futile treatment can be limited by provision of correct information and building of trusting relationship between the child, the family and the treatment group. There is also strong correlation to this subject (p=0,001), as 100% of doctors and 76.3% of nurses agree. The 75.2% of the participants agree that concerns for possible legal implications may affect the treatment plan in patients with no life expectancy. The high financial cost of futile treatments should be taken into consideration when deciding to continue life support (58.7%). The years of working experience play a decisive role since, the participants that work for more than 21 years emphatically agree with this opinion (p=0,002). Conclusion: It is clear that concerns that induce moral distress in PICU healthcare professionals exist and relate to futile treatment. Very often, these concerns are the cause of conflict between members of the therapy group resulting in significant psychological burden."],"dc:identifier":["uoadl:2820734","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820734"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση του ηθικού του ηθικού αδιεξόδου στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό παιδιατρικής ΜΕΘ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:56Z"}