{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820750"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820750","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της πρωτεασωμικής λειτουργίας σε ασθενείς πολλαπλού μυελώματος μετά τη χορήγηση θεραπευτικών πρωτεασωμικών αναστολέων","abstract":"Περίληψη Το Πολλαπλούν Μυέλωμα (ΠΜ) αποτελεί μια αιματολογική κακοήθεια που προκύπτει από τον μετασχηματισμό των Β-λεμφοκυττάρων σε κλώνο παθολογικών πλασματοκυττάρων, τα οποία συσσωρεύονται στο μυελό των οστών και εκκρίνουν μεγάλες ποσότητες μονοκλωνικής ανοσοσφαιρίνης (IgG). Μια πολλά υποσχόμενη θεραπευτική προσέγγιση είναι αυτή της στόχευσης του πρωτεασώματος με τη χρήση διαφόρων ειδικών αναστολέων. Οι αναστολείς πρωτεασώματος είναι μικρά μόρια τα οποία προσδένονται στις καταλυτικές υπομονάδες του πρωτεασώματος και έτσι παρεμποδίζουν τη φυσιολογική του λειτουργία. Η δυσλειτουργία του πρωτεασώματος οδηγεί στη συσσώρευση μη διπλωμένων πρωτεϊνών και έχει ως αποτέλεσμα τον αποπτωτικό θάνατο των μυελωματικών κυττάρων. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι ο έλεγχος της πρωτεασωμικής ενεργότητας χυμοθρυψίνης και της γονιδιακής έκφρασης (επιπέδων mRNA και πρωτεϊνική) των κεντρικών ρυθμιστών του δικτύου πρωτεόστασης σε ασθενείς με ΠΜ που έλαβαν ως θεραπεία τον πρωτεασωμικό αναστολέα carfilzomib (CFZ). Για το λόγο αυτό, πραγματοποιήθηκε λήψη αίματος από τους ασθενείς σε διάφορα σημεία του κύκλου θεραπείας τους με παράλληλη απομόνωση ερυθροκυττάρων (ΕΚ, κύτταρα με μακράς διάρκειας πρωτέωμα) και μονοπύρηνων κυττάρων περιφερικού αίματος (ΜΚΠΑ, κύτταρα με δυνατότητα γενωμικής απόκρισης), με τελικό σκοπό την απομόνωση πρωτεασωμάτος, πρωτεϊνών και RNA. Τα αποτελέσματα που προέκυψαν έδειξαν ότι η πρωτεασωμική ενεργότητα τόσο στα ΜΚΠΑ όσο και στα ΕΚ μειώθηκε σε όλους τους ασθενείς αμέσως μετά τη θεραπεία και οδήγησε σε μεταβολές στη γονιδιακή έκφραση, οι οποίες πυροδοτούν την έκφραση των συστατικών του συστήματος ουβικιτίνης-πρωτεασώματος προκειμένου να εξισορροπηθεί η ανασταλτική δραση του πρωτεασωμικού αναστολέα. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι η πρωτεασωμική δυσλειτουργία οδήγησε (στους περισσότερους ασθενείς) στην επαγωγή της έκφρασης των μοριακών συνοδών, των αντιοξειδωτικών ενζύμων, όπως επίσης και της αυτοφαγίας με στόχο την επιβίωση του κυττάρου. Η ενεργοποίηση των επιπρόσθετων μονάδων του δικτύου πρωτεόστασης, όπως το μονοπάτι αυτοφαγίας-λυσοσώματος μετά από την αναστολή του συστήματος ουβικιτίνης-πρωτεασώματος, υποστηρίζεται και από τα ευρήματα μας σχετικά με τα μειωμένα επίπεδα των ουβικιτινιλιωμένων και οξειδωμένων πρωτεϊνών σε χρονικά σημεία μειωμένης πρωτεασωμικής ενεργότητας. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο υπολογισμός των επιπέδων των πρωτεασωμικών ενεργοτήτων μετά από τη χορήγηση των πρωτεασωμικών αναστολέων είναι επιτακτικής ανάγκης, ώστε να προσαρμοστεί το δοσολογικό πρωτόκολλο οδηγώντας σε μία πιο εξατομικευμένη θεραπεία. Επιπλέον, προτείνεται ότι η συσχέτιση μεταξύ της μεταγραφικής ρύθμισης της αυτοφαγίας, των αντιοξειδωτικών ενζύμων, των μοριακών συνοδών και των μεταγραφικών παραγόντων της απόκρισης στο οξειδωτικό στρες με τα κλινικά αποτελέσματα των ασθενών, όπως είναι η ολική επιβίωση και η επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου, θα μπορούσε να οδηγήσει στην εύρεση προγνωστικών δεικτών και την ανάπτυξη συνδυαστικών θεραπειών.","abstract_html":"Περίληψη Το Πολλαπλούν Μυέλωμα (ΠΜ) αποτελεί μια αιματολογική κακοήθεια που προκύπτει από τον μετασχηματισμό των Β-λεμφοκυττάρων σε κλώνο παθολογικών πλασματοκυττάρων, τα οποία συσσωρεύονται στο μυελό των οστών και εκκρίνουν μεγάλες ποσότητες μονοκλωνικής ανοσοσφαιρίνης (IgG). Μια πολλά υποσχόμενη θεραπευτική προσέγγιση είναι αυτή της στόχευσης του πρωτεασώματος με τη χρήση διαφόρων ειδικών αναστολέων. Οι αναστολείς πρωτεασώματος είναι μικρά μόρια τα οποία προσδένονται στις καταλυτικές υπομονάδες του πρωτεασώματος και έτσι παρεμποδίζουν τη φυσιολογική του λειτουργία. Η δυσλειτουργία του πρωτεασώματος οδηγεί στη συσσώρευση μη διπλωμένων πρωτεϊνών και έχει ως αποτέλεσμα τον αποπτωτικό θάνατο των μυελωματικών κυττάρων. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι ο έλεγχος της πρωτεασωμικής ενεργότητας χυμοθρυψίνης και της γονιδιακής έκφρασης (επιπέδων mRNA και πρωτεϊνική) των κεντρικών ρυθμιστών του δικτύου πρωτεόστασης σε ασθενείς με ΠΜ που έλαβαν ως θεραπεία τον πρωτεασωμικό αναστολέα carfilzomib (CFZ). Για το λόγο αυτό, πραγματοποιήθηκε λήψη αίματος από τους ασθενείς σε διάφορα σημεία του κύκλου θεραπείας τους με παράλληλη απομόνωση ερυθροκυττάρων (ΕΚ, κύτταρα με μακράς διάρκειας πρωτέωμα) και μονοπύρηνων κυττάρων περιφερικού αίματος (ΜΚΠΑ, κύτταρα με δυνατότητα γενωμικής απόκρισης), με τελικό σκοπό την απομόνωση πρωτεασωμάτος, πρωτεϊνών και RNA. Τα αποτελέσματα που προέκυψαν έδειξαν ότι η πρωτεασωμική ενεργότητα τόσο στα ΜΚΠΑ όσο και στα ΕΚ μειώθηκε σε όλους τους ασθενείς αμέσως μετά τη θεραπεία και οδήγησε σε μεταβολές στη γονιδιακή έκφραση, οι οποίες πυροδοτούν την έκφραση των συστατικών του συστήματος ουβικιτίνης-πρωτεασώματος προκειμένου να εξισορροπηθεί η ανασταλτική δραση του πρωτεασωμικού αναστολέα. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι η πρωτεασωμική δυσλειτουργία οδήγησε (στους περισσότερους ασθενείς) στην επαγωγή της έκφρασης των μοριακών συνοδών, των αντιοξειδωτικών ενζύμων, όπως επίσης και της αυτοφαγίας με στόχο την επιβίωση του κυττάρου. Η ενεργοποίηση των επιπρόσθετων μονάδων του δικτύου πρωτεόστασης, όπως το μονοπάτι αυτοφαγίας-λυσοσώματος μετά από την αναστολή του συστήματος ουβικιτίνης-πρωτεασώματος, υποστηρίζεται και από τα ευρήματα μας σχετικά με τα μειωμένα επίπεδα των ουβικιτινιλιωμένων και οξειδωμένων πρωτεϊνών σε χρονικά σημεία μειωμένης πρωτεασωμικής ενεργότητας. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο υπολογισμός των επιπέδων των πρωτεασωμικών ενεργοτήτων μετά από τη χορήγηση των πρωτεασωμικών αναστολέων είναι επιτακτικής ανάγκης, ώστε να προσαρμοστεί το δοσολογικό πρωτόκολλο οδηγώντας σε μία πιο εξατομικευμένη θεραπεία. Επιπλέον, προτείνεται ότι η συσχέτιση μεταξύ της μεταγραφικής ρύθμισης της αυτοφαγίας, των αντιοξειδωτικών ενζύμων, των μοριακών συνοδών και των μεταγραφικών παραγόντων της απόκρισης στο οξειδωτικό στρες με τα κλινικά αποτελέσματα των ασθενών, όπως είναι η ολική επιβίωση και η επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου, θα μπορούσε να οδηγήσει στην εύρεση προγνωστικών δεικτών και την ανάπτυξη συνδυαστικών θεραπειών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μηνάγια Μαρία","Minagia Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:32:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820750"],"render_values":[{"text":"uoadl:2820750","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820750","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820750","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2820750","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μηνάγια Μαρία","Minagia Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820750","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820750"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Περίληψη Το Πολλαπλούν Μυέλωμα (ΠΜ) αποτελεί μια αιματολογική κακοήθεια που προκύπτει από τον μετασχηματισμό των Β-λεμφοκυττάρων σε κλώνο παθολογικών πλασματοκυττάρων, τα οποία συσσωρεύονται στο μυελό των οστών και εκκρίνουν μεγάλες ποσότητες μονοκλωνικής ανοσοσφαιρίνης (IgG). Μια πολλά υποσχόμενη θεραπευτική προσέγγιση είναι αυτή της στόχευσης του πρωτεασώματος με τη χρήση διαφόρων ειδικών αναστολέων. Οι αναστολείς πρωτεασώματος είναι μικρά μόρια τα οποία προσδένονται στις καταλυτικές υπομονάδες του πρωτεασώματος και έτσι παρεμποδίζουν τη φυσιολογική του λειτουργία. Η δυσλειτουργία του πρωτεασώματος οδηγεί στη συσσώρευση μη διπλωμένων πρωτεϊνών και έχει ως αποτέλεσμα τον αποπτωτικό θάνατο των μυελωματικών κυττάρων. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι ο έλεγχος της πρωτεασωμικής ενεργότητας χυμοθρυψίνης και της γονιδιακής έκφρασης (επιπέδων mRNA και πρωτεϊνική) των κεντρικών ρυθμιστών του δικτύου πρωτεόστασης σε ασθενείς με ΠΜ που έλαβαν ως θεραπεία τον πρωτεασωμικό αναστολέα carfilzomib (CFZ). Για το λόγο αυτό, πραγματοποιήθηκε λήψη αίματος από τους ασθενείς σε διάφορα σημεία του κύκλου θεραπείας τους με παράλληλη απομόνωση ερυθροκυττάρων (ΕΚ, κύτταρα με μακράς διάρκειας πρωτέωμα) και μονοπύρηνων κυττάρων περιφερικού αίματος (ΜΚΠΑ, κύτταρα με δυνατότητα γενωμικής απόκρισης), με τελικό σκοπό την απομόνωση πρωτεασωμάτος, πρωτεϊνών και RNA. Τα αποτελέσματα που προέκυψαν έδειξαν ότι η πρωτεασωμική ενεργότητα τόσο στα ΜΚΠΑ όσο και στα ΕΚ μειώθηκε σε όλους τους ασθενείς αμέσως μετά τη θεραπεία και οδήγησε σε μεταβολές στη γονιδιακή έκφραση, οι οποίες πυροδοτούν την έκφραση των συστατικών του συστήματος ουβικιτίνης-πρωτεασώματος προκειμένου να εξισορροπηθεί η ανασταλτική δραση του πρωτεασωμικού αναστολέα. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι η πρωτεασωμική δυσλειτουργία οδήγησε (στους περισσότερους ασθενείς) στην επαγωγή της έκφρασης των μοριακών συνοδών, των αντιοξειδωτικών ενζύμων, όπως επίσης και της αυτοφαγίας με στόχο την επιβίωση του κυττάρου. Η ενεργοποίηση των επιπρόσθετων μονάδων του δικτύου πρωτεόστασης, όπως το μονοπάτι αυτοφαγίας-λυσοσώματος μετά από την αναστολή του συστήματος ουβικιτίνης-πρωτεασώματος, υποστηρίζεται και από τα ευρήματα μας σχετικά με τα μειωμένα επίπεδα των ουβικιτινιλιωμένων και οξειδωμένων πρωτεϊνών σε χρονικά σημεία μειωμένης πρωτεασωμικής ενεργότητας. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο υπολογισμός των επιπέδων των πρωτεασωμικών ενεργοτήτων μετά από τη χορήγηση των πρωτεασωμικών αναστολέων είναι επιτακτικής ανάγκης, ώστε να προσαρμοστεί το δοσολογικό πρωτόκολλο οδηγώντας σε μία πιο εξατομικευμένη θεραπεία. Επιπλέον, προτείνεται ότι η συσχέτιση μεταξύ της μεταγραφικής ρύθμισης της αυτοφαγίας, των αντιοξειδωτικών ενζύμων, των μοριακών συνοδών και των μεταγραφικών παραγόντων της απόκρισης στο οξειδωτικό στρες με τα κλινικά αποτελέσματα των ασθενών, όπως είναι η ολική επιβίωση και η επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου, θα μπορούσε να οδηγήσει στην εύρεση προγνωστικών δεικτών και την ανάπτυξη συνδυαστικών θεραπειών.","Abstract Multiple Myeloma (MM) is a hematological malignancy caused by the transformation of B-lymphocytes into pathological clonal plasma cells that accumulate in the bone marrow and secrete high amounts of monoclonal immunoglobulin (IgG). A promising therapeutic approach is to target the proteasome, using various proteasome inhibitors (PIs). PIs are short peptides that bind to the catalytic sites of proteasome subunits and thus prevent proper proteasome function. Proteasome dysfunction leads to the accumulation of unfolded proteins and results in disproportionate apoptosis of myeloma cells. Herein, we studied proteasome regulation in peripheral blood mononuclear cells (PBMCs; represent cell lineages with active genomic responses), and red blood cells (RBCs; represent an anucleate relatively “long-lived” proteome) isolated from MM patients treated with Carfilzomib. Our findings showed that proteasome activity in both PBMCs and RBCs was immediately suppressed after PI treatment in all patients, resulted in gene expression increase of ubiquitin-proteasome system components, in order to overcome the inhibitory effect of PIs. In addition, it was found that PIs led in induction of the expression levels of antioxidant enzymes, chaperones and aggresomes removal/autophagy components. The activation of additional PN modules upon proteasome inhibition is supported by our finding of minimal correlation between the levels of proteome ubiquitination/carbonylation in PBMCs and the level of proteasome activity downregulation. Considering the above, we conclude that the measurement of proteasome activities after administration of PIs is a matter of necessity in order to adjust the dosage protocol for a more personalized therapeutic approach. In addition, we propose that a correlation between the transcriptional regulation of autophagy, antioxidant enzymes, molecular chaperones and patients’ clinical outcomes, such as overall survival and progression-free survival, could reveal possible prognostic markers in order to evaluate and develop combination therapy for MM patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της πρωτεασωμικής λειτουργίας σε ασθενείς πολλαπλού μυελώματος μετά τη χορήγηση θεραπευτικών πρωτεασωμικών αναστολέων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μηνάγια Μαρία","Minagia Maria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Περίληψη Το Πολλαπλούν Μυέλωμα (ΠΜ) αποτελεί μια αιματολογική κακοήθεια που προκύπτει από τον μετασχηματισμό των Β-λεμφοκυττάρων σε κλώνο παθολογικών πλασματοκυττάρων, τα οποία συσσωρεύονται στο μυελό των οστών και εκκρίνουν μεγάλες ποσότητες μονοκλωνικής ανοσοσφαιρίνης (IgG). Μια πολλά υποσχόμενη θεραπευτική προσέγγιση είναι αυτή της στόχευσης του πρωτεασώματος με τη χρήση διαφόρων ειδικών αναστολέων. Οι αναστολείς πρωτεασώματος είναι μικρά μόρια τα οποία προσδένονται στις καταλυτικές υπομονάδες του πρωτεασώματος και έτσι παρεμποδίζουν τη φυσιολογική του λειτουργία. Η δυσλειτουργία του πρωτεασώματος οδηγεί στη συσσώρευση μη διπλωμένων πρωτεϊνών και έχει ως αποτέλεσμα τον αποπτωτικό θάνατο των μυελωματικών κυττάρων. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι ο έλεγχος της πρωτεασωμικής ενεργότητας χυμοθρυψίνης και της γονιδιακής έκφρασης (επιπέδων mRNA και πρωτεϊνική) των κεντρικών ρυθμιστών του δικτύου πρωτεόστασης σε ασθενείς με ΠΜ που έλαβαν ως θεραπεία τον πρωτεασωμικό αναστολέα carfilzomib (CFZ). Για το λόγο αυτό, πραγματοποιήθηκε λήψη αίματος από τους ασθενείς σε διάφορα σημεία του κύκλου θεραπείας τους με παράλληλη απομόνωση ερυθροκυττάρων (ΕΚ, κύτταρα με μακράς διάρκειας πρωτέωμα) και μονοπύρηνων κυττάρων περιφερικού αίματος (ΜΚΠΑ, κύτταρα με δυνατότητα γενωμικής απόκρισης), με τελικό σκοπό την απομόνωση πρωτεασωμάτος, πρωτεϊνών και RNA. Τα αποτελέσματα που προέκυψαν έδειξαν ότι η πρωτεασωμική ενεργότητα τόσο στα ΜΚΠΑ όσο και στα ΕΚ μειώθηκε σε όλους τους ασθενείς αμέσως μετά τη θεραπεία και οδήγησε σε μεταβολές στη γονιδιακή έκφραση, οι οποίες πυροδοτούν την έκφραση των συστατικών του συστήματος ουβικιτίνης-πρωτεασώματος προκειμένου να εξισορροπηθεί η ανασταλτική δραση του πρωτεασωμικού αναστολέα. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι η πρωτεασωμική δυσλειτουργία οδήγησε (στους περισσότερους ασθενείς) στην επαγωγή της έκφρασης των μοριακών συνοδών, των αντιοξειδωτικών ενζύμων, όπως επίσης και της αυτοφαγίας με στόχο την επιβίωση του κυττάρου. Η ενεργοποίηση των επιπρόσθετων μονάδων του δικτύου πρωτεόστασης, όπως το μονοπάτι αυτοφαγίας-λυσοσώματος μετά από την αναστολή του συστήματος ουβικιτίνης-πρωτεασώματος, υποστηρίζεται και από τα ευρήματα μας σχετικά με τα μειωμένα επίπεδα των ουβικιτινιλιωμένων και οξειδωμένων πρωτεϊνών σε χρονικά σημεία μειωμένης πρωτεασωμικής ενεργότητας. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο υπολογισμός των επιπέδων των πρωτεασωμικών ενεργοτήτων μετά από τη χορήγηση των πρωτεασωμικών αναστολέων είναι επιτακτικής ανάγκης, ώστε να προσαρμοστεί το δοσολογικό πρωτόκολλο οδηγώντας σε μία πιο εξατομικευμένη θεραπεία. Επιπλέον, προτείνεται ότι η συσχέτιση μεταξύ της μεταγραφικής ρύθμισης της αυτοφαγίας, των αντιοξειδωτικών ενζύμων, των μοριακών συνοδών και των μεταγραφικών παραγόντων της απόκρισης στο οξειδωτικό στρες με τα κλινικά αποτελέσματα των ασθενών, όπως είναι η ολική επιβίωση και η επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου, θα μπορούσε να οδηγήσει στην εύρεση προγνωστικών δεικτών και την ανάπτυξη συνδυαστικών θεραπειών.","Abstract Multiple Myeloma (MM) is a hematological malignancy caused by the transformation of B-lymphocytes into pathological clonal plasma cells that accumulate in the bone marrow and secrete high amounts of monoclonal immunoglobulin (IgG). A promising therapeutic approach is to target the proteasome, using various proteasome inhibitors (PIs). PIs are short peptides that bind to the catalytic sites of proteasome subunits and thus prevent proper proteasome function. Proteasome dysfunction leads to the accumulation of unfolded proteins and results in disproportionate apoptosis of myeloma cells. Herein, we studied proteasome regulation in peripheral blood mononuclear cells (PBMCs; represent cell lineages with active genomic responses), and red blood cells (RBCs; represent an anucleate relatively “long-lived” proteome) isolated from MM patients treated with Carfilzomib. Our findings showed that proteasome activity in both PBMCs and RBCs was immediately suppressed after PI treatment in all patients, resulted in gene expression increase of ubiquitin-proteasome system components, in order to overcome the inhibitory effect of PIs. In addition, it was found that PIs led in induction of the expression levels of antioxidant enzymes, chaperones and aggresomes removal/autophagy components. The activation of additional PN modules upon proteasome inhibition is supported by our finding of minimal correlation between the levels of proteome ubiquitination/carbonylation in PBMCs and the level of proteasome activity downregulation. Considering the above, we conclude that the measurement of proteasome activities after administration of PIs is a matter of necessity in order to adjust the dosage protocol for a more personalized therapeutic approach. In addition, we propose that a correlation between the transcriptional regulation of autophagy, antioxidant enzymes, molecular chaperones and patients’ clinical outcomes, such as overall survival and progression-free survival, could reveal possible prognostic markers in order to evaluate and develop combination therapy for MM patients."],"dc:identifier":["uoadl:2820750","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820750"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη της πρωτεασωμικής λειτουργίας σε ασθενείς πολλαπλού μυελώματος μετά τη χορήγηση θεραπευτικών πρωτεασωμικών αναστολέων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:32:56Z"}